ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΟΥΔΑΣ
Πρόσωπο τραγικό. Στιγματισμένο I διαχρονικά στήν
άνθρώπινη ιστορία. Ταυτισμένο μέ τήν άχαριστία, τήν προδοσία, τήν άπώλεια.
Πορεία ζωής πού τή σφράγισε ή κόλαση της αυτοχειρίας, άκριβώς τις ίδιες ώρες
πού ό Χριστός χάριζε σ' ολόκληρη τήν άνθρωπότητα τόν Παράδεισο διά της θυσίας
τοΰ Σταυρού Του.
Δέν γνωρίζουμε πολλά γιά τόν μαθητή αύτόν.
'Ελάχιστες οί πληροφορίες πού καταγράφουν οί ιεροί Εύαγγελιστές. Καταγόταν άπό
τήν Καριώθ της Ιουδαίας - γι αύτό και Ισκαριώτης. Καταγόταν δηλαδή άπό τό
Νότιο Βασίλειο, τήν Ιουδαία, σέ άντίθεση μέ τούς ύπόλοιπους μαθητές πού ήταν
άπό τό Βόρειο Βασίλειο, Γαλιλαίοι.
Ανταποκρίθηκε και έκείνος στήν κλήση τοϋ Κυρίου και
συγκαταλέχθηκε στόν στενό κύκλο τών 12 μαθητών Του.
Όμως όσες πληροφορίες κι άν παραθέσουμε γιά τό πρόσωπο
αύτό, τά έρωτήματα πού καίνε τό έσωτερικό όλων είναι δύο. Πώς και γιατί; Πώς
έφθασε έως τήν προδοσία και γιατί φάνηκε τόσο σκληρός και άμετανόητος; Τί
συνετέλεσε και άπό μαθητής έγινε προδότης; Άπό δούλος, δόλιος; Άπό Απόστολος,
υιός άπωλείας;
Στό πέρασμα τών χρόνων πολλοί προσπάθησαν ν'
άπαντήσουν σ' αύτά τά έρωτήματα, νά έρμηνεύσουν ποικιλότροπα τήν πράξη του. Ό
εύαγγελιστής Ιωάννης ώστόσο ρίχνει άρκετό φώς στή σκοτεινή ψυχή τοϋ προδότη μ'
ένα του λόγο. «Κλέπτης ήν», γράφει, «και τό γλωσσόκομον είχε και τά βαλλόμενα
έβάσταζεν» (Ιω. ιβ' 6). Είχε πάθος ό Ιούδας! Πάθος τό όποιο άφηνε έπιμελώς
ένεργό. Πάθος τό όποιο δέν προσπάθησε νά νικήσει. Πάθος γιά τό όποιο δέν έπεσε
στά πόδια τοϋ Κυρίου, γιά νά πάρει δύναμη πρός άναχαίτισή του. Έβλεπε τις θεραπείες
τών τυφλών, τών παραλύτων, τών λεπρών. Έβλεπε τις άναστάσεις τών νεκρών και
παρόλα αύτά δέν ζητούσε άπό τόν Κύριο νά άπαλλάξει κι αύτόν άπό τήν τύφλωση
της φιλαργυρίας, τή λέπρα της φιλοχρηματίας και τή νέκρωση της πλουτομανίας.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>
















