ΠΡΟΦΗΤΟΛΟΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΠΡΟΦΗΤΟΛΟΓΙΟΝ  ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΙΩΒ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Ίώβ 1, 1-12

Στή χώρα τής Αύσίτιδας· ζούσε ένας άνθρωπος πού τόν έλεγαν Ίώβ. Ό άνθρωπος εκείνος ήταν ευθύς, άμεμπτος, δίκαιος, θεοσεβής, καί άπέφευγε νά κάνει όποιοδήποτε κακό. Ό Ίώβ άπέκτησε έφτά γιους καί τρεις θυγατέρες. Είχε καί πολλά ζώα: εφτά χιλιάδες πρόβατα, τρεις χιλιάδες καμήλες, πεντακόσια ζευγάρια βόδια καί πεντακόσια θηλυκά γαϊδούρια πού έβοσκαν ελεύθερα. Είχε πάρα πολλούς υπηρέτες καί είχε κάνει σπουδαία πράγματα στόν τόπο του. Ό άνθρωπος έκεϊνος ήταν ό πιό διακεκριμένος άπ’ όλους τούς κατοίκους τής άνατολής.

Οί γιοι του συνήθιζαν νά πηγαίνουν κάθε μέρα ό ένας στό σπίτι του άλλου όπου έκαναν συμπόσια, παίρνοντας καί τις τρεις άδερφές τους, γιά νά φάνε καί νά πιουν μαζί τους.

 Όταν τελείωναν οί μέρες των συμποσίων, ό Ίώβ καλοΰσε τά παιδιά του καί τά εξάγνιζε.

Ξυπνούσε πρωί πρωί καί πρόσφερε τόσες Θυσίες όσα ήταν καί τά παιδιά του-επί πλέον πρόσφερε καί ένα μοσχάρι ώς εξιλαστήρια Θυσία, γιά νά μήν πεθάνουν τά παιδιά του.

«Ίσως τά παιδιά μου», σκεφτόταν ό Ίώβ, «νά έκαναν κάποιους κακούς λογισμούς, προσβλητικούς γιά τόν Θεό». "Ετσι, λοιπόν, έκανε πάντα ό Ίώβ.

Μιά συνηθισμένη μέρα ήρθαν οί άγγελοι τού θεού νά παρουσιαστούν μπροστά στόν Κύριο. Μαζί τους ήρθε κι ό διάβολος.

Ό Κύριος είπε στόν διάβολο: «’Από πού έρχεσαι;» Καί ό διάβολος άποκρίθηκε στόν Κύριο: «’Αφού τριγύρισα στή γή καί περιδιάβηκα τήν ύφήλιο, ήρθα».

Τότε ό Κύριος τού είπε: «Παρατήρησες τόν δούλο μου τον Ίώβ; Δεν υπάρχει στή γή άλλος όμοιος του· είναι άνθρωπος άμεμπτος, εύθύς, θεοσεβής καί άποφεύγει νά κάνει όποιοδήποτε κακό».

«Μήπως μέ τό άζημίωτο σέβεται ό Ίώβ τόν Κύριο;» τού άπάντησε ό διάβολος.

«Έσύ δέν περιφρουρεΐς όλα όσα είναι έξω άπό τό σπίτι του καί όσα είναι μέσα σ’ αύτό, καί γενικά όσα άνήκουν σέ όλους έκείνους πού τόν περιβάλλουν; ’Αλλά καί τά έργα του εύλόγησες καί πλήθυνες τά ζώα του στή χώρα. Κάνε όμως πώς άπλώνεις τό χέρι σου καί αγγίζεις όλα αυτά ττού έχει, καί τότε άλήθεια Θά σέ βλαστημήσει κατά πρόσωπο».

Είπε τότε ό Κύριος στόυ διάβολο: «'Ορίστε, παραδίνω στην εξουσία σου όλα όσα εχει.

Πρόσεξε, όμως, τόν ίδιο νά μήν τόν άγγίξεις». "Ετσι, ό διάβολος έφυγε άπό μπροστά άπ’ τόν Κύριο.

Μιά συνηθισμένη μέρα ήρθαν νά παρουσιαστούν οί άγγελοι τοϋ Θεού μπροστά στον Κύριο, κι άνάμεσά τους ήρθε νά παρουσιαστεί κι ό διάβολος.

Ό Κύριος ρώτησε τον διάβολο: «Άπό ποΰ έρχεσαι;» Τότε ό διάβολος άπάντησε στον Κύριο: «Άφοϋ διέσχισα τήν ύφήλιο καί περιδιάβηκα όλη τήν οικουμένη, νά με εδώ!»

Τότε ό Κύριος είπε στόν διάβολο: «Πρόσεξες, λοιπόν, τόν δούλο μου τόν Ίώβ; 

Δέν υπάρχει στή χή άλλος όμοιος του· είναι άνθρωπος άκακος, εύθύς, άμεμπτος, θεοσεβής, καί αποφεύγει νά κάνει όποιοδήποτε κακό.

’Ακόμα καί τώρα παραμένει σταθερός στήν άδολη ζωή του, παρ' όλο ποΰ έσύ μού ζήτησες νά καταστρέψω τά υπάρχοντά του δίχως κανένα λόγο».

Ό διάβολος, όμως, άπάντησε στόν Κύριο: «Δοσοληψία ήταν όλα όσα έχει ό άνθρωπος τά δίνει γιά τή ζωή του. 

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΠΡΟΦΗΤΟΛΟΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

ΠΡΟΦΗΤΟΛΟΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

’Ιεζεκιήλ 1,1-20

Τήν πέμπτη μέρα τού τέταρτου μήνα τού  τριακοστοϋ έτους τής ηλικίας μου, καί ένώ ζοϋσα μεταξύ των αιχμαλώτων κοντά στον ποταμό Χοβάρ , άνοίχτηκαν οί ουρανοί καί είδα οράματα πού μοΰ τά φανέρωσε ό Θεός. ’Εκείνη, λοιπόν, τή μέρα (πέντε χρόνια μετά τήν αιχμαλωσία του βασιλιά ’Ιωακείμ ό Κύριος άπευθύνθηκε στόν ’Ιεζεκιήλ, τόν γιό τοϋ Βουζεί, τόν ιερέα, στή χώρα των Χαλδαίων, κοντά στόν ποταμό Χοβάρ.

Τότε ό Κύριος μέ πλημμύρισε μέ τή δύναμή του, καί είδα νά έρχεται άπό τόν βορρά μιά άνεμοθύελλα, πού έφερνε μαζί της ένα μεγάλο σύννεφο. Αύτό φεγγοβολούσε ολόγυρα καί πετοΰσε φωτιές, ένώ στό κέντρο του φαινόταν νά άκτινοβολεί κάτι σάν πυρακτωμένο κεχριμπάρι. Μέσα σ' αύτό ύπήρχε κάτι πού έμοιαζε μέ τέσσερα όντα, κι αύτά είχαν τήν έξης μορφή: έμοιαζαν μέ άνθρωπο, άλλά τό καθένα είχε τέσσερα πρόσωπα καί τέσσερα φτερά. 

Τά σκέλη τους ήταν ίσια, τά πόδια τους καλύπτονταν μέ πούπουλα καί σπινθηροβολούσαν σάν άστραφτερός χαλκός, ένώ τά φτερά τους ήταν ελαφριά. Κάτω άπό καθένα άπό τά τέσσερα φτερά τους είχαν καί ένα άνθρώπινο χέρι. Τά πρόσωπα αυτών τών τεσσάρων όντων δέν άλλαζαν κατεύθυνση καθώς αύτά περπατούσαν, άλλά τό καθένα βάδιζε πρός τήν κατεύθυνση πού κοιτούσε τό πρόσωπό του. Όσο γιά τήν όψη τών προσώπων τους, τό καθένα άπό τά τέσσερα είχε άπό μπροστά τή μορφή άνθρώπου, άπό δεξιά τή μορφή λιονταριού, άπό άριστερά τή μορφή μοσχαριού καί άπό πίσω τή μορφή άετού. Τά φτερά τους ήταν ανοιγμένα πάνω καί άπό τά τέσσερα· τό καθένα είχε δύο, ττού ενώνονταν μεταξύ τους, ενώ άλλα δύο κάλυπταν τό σώμα τους. 

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>