Του έν άγίοις πατρος ημών Αθανασίου αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρειας κατά Ελλήνων

Του έν άγίοις πατρός ημών Αθανασίου αρχιεπισκόπου Αλεξάνδρειας κατά Ελλήνων

1          Ή μέν περί της θεοσεβείας καί της τών όλων αληθείας γνώσις ού τοσουτον της παρά τών ανθρώπων διδασκαλίας δειται, οσον αφ' έαυτης εχει το γνώριμον· μόνον γάρ ούχι καθ' ημέραν τοις εργοις κεκραγε, καί ηλιου λαμπρότερον έαυτην διά της Χριστού διδα σκαλίας έπιδείκνυται· ποθουντι δέ σοι ομως τά περί ταύτης ακουσαι, φερε, ω μακαριε, ως αν οίοί τε ωμεν, ολίγα της κατά Χριστόν πίστεως έκθώμεθα, δυναμένω μέν σοι καί απο τών θείων λογίων ταύτην εύρειν, φιλοκαλως δέ ομως καί παρ' έτερων ακούοντι. αύταρκεις μέν γαρ εισιν αι αγιαι καί θεόπνευστοι γραφαί προς την της αληθείας απαγγελίαν· εισί δέ καί πολλοί τών μακαρίων ημών διδασκάλων εις ταυτα συνταχθέντες λόγοι· οίς έαν τις έντύχοι, εισεται μέν πως την τών γραφών έρμηνείαν, ής δέ ορέγεται γνώσεως τυχειν δυνήσεται. αλλ' έπειδη τάς τών διδασκαλων συνταξεις έν χερσί νυν ούκ εχομεν, αναγκαιόν έστιν α παρ' έκείνων έμαθομεν, ταυτα καί απαγγέλλειν καί γραφειν σοι· λέγω δη την κατά τον Σωτηρα Χριστον πίστιν· ινα μήτε εύτελη τις την του καθ' ημάς λόγου διδασκαλίαν ηγήσηται, μήτε άλογον την εις Χριστον πίστιν ύπολαβη· όποια διαβαλλοντες Έλληνες χλευαζουσι, καί πλατύ γελώσι καθ' ημών, ούδέν ετερον η τον σταυρον του Χριστού προφέροντες· έφ' ώ μαλιστα καί την αναισθησίαν αύτών οικτειρήσειεν άν τις, οτι, τον σταυρον διαβαλλοντες, ούχ όρώσι την τούτου δύναμιν πάσαν την οικουμένην πεπληρωκυιαν, καί οτι δι' αύτου τά της θεογνωσίας εργα πάσι πεφανέρωται. ούκ αν γαρ, ειπερ ήσαν καί αύτοί γνησίως έπιστήσαντες αύτου τη θεότητι τον νουν, έχλεύαζον το τηλικουτον· αλλά μάλλον καί αύτοί τουτον έπεγίνωσκον Σωτηρα του παντός, καί τον σταυρον μη βλαβην αλλά θεραπείαν της κτίσεως γεγονέναι. ει γάρ του σταυρου γενομένου, πάσα μέν ειδωλολατρεία καθηρέθη, πάσα δέ δαιμόνων φαντασία τω σημείω τούτω απελαύνεται, καί μόνος ό Χριστος προσκυνειται, καί δι' αύτου γινώσκεται ό Πατήρ, καί οι μέν αντιλέγοντες καταισχύνονται, ό δέ τών αντιλεγόντων όσημέραι τάς ψυχάς αφανώς μεταπείθει· πώς (εικότως γάρ άν τις ειποι προς αύτούς) ετι ανθρώπινον εστιν έπινοειν το πράγμα, καί ού μάλλον όμολογειν Θεου Λόγον καί Σωτηρα είναι του παντος τον έπί του σταυρου αναβαντα; πασχειν δέ καί ουτοί μοι δοκουσιν ομοιον, ως ει τις τον μέν ήλιον ύπο νεφών σκεπόμενον διαβαλλοι, το δέ τούτου φώς θαυμαζοι, βλέπων οτι πάσα η κτίσις ύπο τούτου καταλαμπεται. ως γάρ καλον το φώς, καί καλλίων ό του φωτος αρχηγος ήλιος· ουτω θείου πραγματος οντος του την οικουμένην πάσαν την αύτου γνώσεως πεπληρώσθαι, αναγκη τον αρχηγον καί ηγεμόνα του τοιούτου κατορθώματος είναι Θεον καί Θεου Λόγον. Λέγομεν ούν ως έφικτον ημιν, πρότερον διελέγξαντες την τών απίστων αμαθίαν· ινα, τών ψευδών διελεγχθέντων, λοιπον η αλήθεια δι' έαυτης έπιλαμψη, καί θαρρης καί αύτός, ω άνθρωπε, οτι αληθεία πεπίστευκας, καί τον Χριστον γινώσκων ούκ ήπατήθης. πρέπειν δέ σοι ηγουμαι φιλοχρίστω οντι τά περί Χριστου διαλέγεσθαι, έπεί καί παντων τιμιωτέραν την περί τούτου γνώσιν καί πίστιν ηγεισθαί σε πεπίστευκα.

2          Έξ αρχης μέν ούκ ήν κακία· ούδέ γάρ ούδέ νυν έν τοις άγίοις έστίν, ούδ' ολως κατ' αύτούς ύπαρχει αυτη· άνθρωποι δέ ταύτην ύστερον έπινοειν ήρξαντο, καί καθ' έαυτών ανατυπουσθαι· οθεν δη καί την τών ειδώλων έπίνοιαν έαυτοις ανεπλασαντο, τά ούκ οντα ως οντα λογιζόμενοι. ό μέν γάρ του παντος δημιουργος καί παμβασιλεύς Θεός, ό ύπερέκεινα πόσης ούσίας καί άνθρωπίνης έπινοίας ύπαρχων, ατε δη άγαθος καί ύπέρκαλος ων, δια τού ίδίου Λόγου τού Σωτηρος ημών Ίησοΰ Χριστού το άνθρώπινον γένος κατ' ιδίαν εικόνα πεποίηκε· καί τών οντων αύτον θεωρητήν καί έπιστήμονα δια της προς αύτον όμοιώσεως κατεσκευασε, δούς αύτω καί της ιδίας άϊδιότητος έννοιαν καί γνώσιν, ινα, τήν ταυτότητα σώζων, μήτε της περί Θεού φαντασίας ποτέ άποστη, μήτε της τών αγίων συζήσεως άποπηδήση, άλλ', εχων τήν τού δεδωκότος χαριν, εχων καί τήν ιδίαν έκ τού πατρικού Λόγου δυναμιν, άγαλληται καί συνομιλη τω Θείω, ζών τον άπήμονα καί μακάριον Οντως άθανατον βίον. ούδέν γαρ έχων έμπόδιον εις τήν περί τού Θείου γνώσιν, θεωρεί μέν άεί δια της αύτού καθαρότητος τήν τού Πατρος εικόνα, τον Θεον Λόγον, ού καί κατ' εικόνα γέγονεν· ύπερεκπλήττεται δέ κατανοών τήν δι' αύτού εις το παν πρόνοιαν, ύπερανω μέν τών αισθητών καί πασης σωματικης φαντασίας γινόμενος, προς δέ τα έν ούρανοίς θεία νοητα τη δυναμει τού νού συναπτόμενος. οτε γαρ ού συνομιλεί τοίς σώμασιν ό νούς ό τών άνθρώπων, ούδέ τι της έκ τουτων έπιθυμίας μεμιγμένον έξωθεν εχει, άλλ' ολος έστίν ανω εαυτω συνων ως γέγονεν έξ άρχης· τότε δή, τα αισθητα καί παντα τα άνθρώπινα διαβας, ανω μεταρσιος γίνεται, καί τον Λόγον ιδών, όρα έν αύτω καί τον τού Λόγου Πατέρα, ήδόμενος έπί τη τουτου θεωρία, καί άνακαινου μενος έπί τω προς τούτον πόθω. ώσπερ ούν τον πρώτον τών άνθρώπων γενόμενον, ος καί κατα τήν Εβραίων γλώτταν Άδαμ ώνομασθη, λέγουσιν αί ίεραί γραφαί κατα τήν άρχήν άνεπαισχυντω παρρησία τον νούν έσχηκέναι προς τον Θεόν, καί συνδιαιτασθαι τοίς αγίοις έν τη τών νοητών θεωρία, ην είχεν έν έκείνω τω τόπω, ον καί ό αγιος Μωυσης τροπικώς παραδεισον ώνόμασεν. ίκανή δέ ή της ψυχης καθαρότης έστί καί τον Θεον δι' εαυτης κατοπτρίζεσθαι, καθαπερ καί ό Κυριός φησι· Μακαριοι οί καθαροί τη καρδία, οτι αύτοί τον Θεον οψονται.

3          Ουτω μέν ούν ό Δημιουργός, ώσπερ ειρηται, το τών άνθρώπων γένος κατεσκευασε, καί μένειν ήθέλησεν· οί δέ ανθρωποι, κατο λιγωρήσαντες τών κρειττόνων, καί οκνήσαντες περί τήν τουτων καταληψιν, τα έγγυτέρω μαλλον εαυτών έζήτησαν, έγγυτερα δέ τουτοις ήν το σώμα, καί αί τουτου αισθήσεις. οθεν τών μέν νοητών άπέστησαν εαυτών τον νούν, εαυτούς δέ κατανοειν ήρξαντο. εαυτούς δέ κατανοούντες, καί τού τε σώματος καί τών αλλων αισθητών άντιλαμβανόμενοι, καί ως έν ιδίοις άπατώμενοι, εις εαυτών έπι θυμίαν έπεσαν, τα ιδια προτιμήσαντες της προς τα θεία θεωρίας· ένδιατρίψαντες δέ τουτοις, καί τών έγγυτέρω μή άποστηναι θέλον τες, ταίς μέν τού σώματος ήδοναίς συνέκλεισαν εαυτών τήν ψυχήν, τεταραγμένην καί πεφυρμένην πασαις έπιθυμίαις· τέλεον δέ έπελα θοντο της έξ άρχης αύτών παρα Θεού δυναμεως. Τούτο δ' αν τις ιδοι καί έκ τού πρώτου πλασθέντος άνθρώπου άληθές, ως αί ίεραί περί αύτού λέγουσι γραφαί. κάκείνος γαρ, εως μέν τον νούν είχε προς το Θεον καί τήν τουτου θεωρίαν, άπεστρέ φετο τήν προς το σώμα θεωρίαν· οτε δέ συμβουλία τού οφεως άπέστη μέν της προς τον Θεον διανοίας, εαυτον δέ κατανοείν ηρξατο, τηνικαύτα καί εις έπιθυμίαν τού σώματος επεσαν, καί έγνωσαν οτι γυμνοί ήσαν, καί γνόντες ήσχυνθησαν. έγνωσαν δέ εαυτούς γυμνούς ού τοσούτον άπο ένδυματος, άλλ' οτι γυμνοί της τών θείων θεωρίας γεγόνασι, καί προς τα έναντία τήν διανοιαν μετήνεγκαν. άπο σταντες γαρ της προς τον ενα καί οντα, Θεον λέγω, κατανοήσεως καί τού προς αύτον πόθου, λοιπον εις διαφόρους καί εις τας κατα μέρος έπιθυμίας ένέβησαν τού σώματος. είτα, οΐα φιλεί γίνεσθαι, εκαστου καί πολλών έπιθυμίαν λαβόντες, ηρξαντο καί τήν προς αύτας σχέσιν έχειν· ώστε καί φοβείσθαι ταυτας καταλείψαι. οθεν δή καί δειλίαι, καί φόβοι, καί ήδοναί, καί θνητα φρονείν τη ψυχη προσγέγονεν. ού θέλουσα γαρ άποστηναι τών έπιθυμιών, φοβείται τον θανατον καί τον χωρισμον τού σώματος.έπιθυμοΰσα δέ πάλιν, καί μη τυγχάνουσα των όμοίων, εμαθε φονεύειν καί άδικεϊν. πως δέ καί ταυτα ποιεί, εύλογον κατα δύναμιν σημαναι.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τί εστί Θεός;

Ἐρώτησις αʹ. Τί ἐστι Θεός; Ἀπόκρισις. Θεός ἐστιν οὐσία νοερὰ, ἀθεώρητός τε καὶ ἀνερμήνευτος. Θεός ἐστι πνεῦμα ἄϋλον, ὀφθαλμὸς  ἀκοίμητος, καὶ νοῦς ἀκίνητος. Θεός ἐστιν οὐσία δημιουργικὴ πάντων τῶν ἀοράτων  καὶ ὁρω μένων  κτισμάτων.

 Ἐρώτ. βʹ. Καὶ διὰ τί λέγεται Θεὸς, ὁ Θεός; Ἀπόκ. Θεὸς λέγεται ἀπὸ τοῦ θεωρεῖν τὰ πάντα, οἱονεὶ θεωρὸς, καὶ Θεὸς, ἤγουν θεατὴς πάντων. Καὶ πάλιν Θεὸς λέγεται ἀπὸ τοῦ θέειν καὶ τρέχειν νοητῶς ἀχρόνως τὰ πάντα. Ὁ γὰρ Θεὸς ἀεὶ πανταχοῦ πάρεστιν.

Ἐρώτ.  γʹ.  Καὶ  πόσοι  θεοί  εἰσιν;  Ἀπόκ.  Εἷς  Θεὸς  τῶν   θεῶν,  καὶ  Κύριος τῶν κυριευόντων,  καὶ πλὴν αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἄλλος. Λέγονται δὲ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι κατὰ χάριν· ὡς τό· «Ἐγὼ εἶπα, Θεοί ἐστε, καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες.»

Ἐρώτ. δʹ. Καὶ ὡς ἔνι εἷς, πῶς λέγομεν αὐτὸν τὸν ἕνα Θεὸν τρισυπόστατον, Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ ἅγιον  Πνεῦμα; Ἰδοὺ γὰρ τρεῖς λέγομεν, καὶ οὐχ ἕνα. Ἀλλὰ δίδαξον ἡμῖν πῶς ἐστιν εἷς Θεός· καὶ πῶς πάλιν  τρία πρόσωπα περὶ Θεοῦ λέγομεν.

 Θαυμαστὸν ἡμῖν δοκεῖ τοῦτο, ὅπως καὶ εἷς ἐστιν ὁ Θεὸς, καὶ τρία τὰ πρόσωπα αὐτοῦ. Ἀπόκ. Ἄκουε συνετῶς,  καὶ  νοήσεις  τὸ  τῆς  ἁγίας  Τριάδος  μυστήριον,  καθὼς  δύναται   νοῦς ἀνθρώπων  νοῆσαι.

 Ὡς ἐμοὶ πλὴν δοκεῖ, πρὸς τὴν κατὰ δύναμιν  ἡμῖν τῶν λέξεων λέγεται  τοῦτο.  Ὁ  γὰρ  Θεὸς ἀνερ  μήνευτός  ἐστι,  καὶ  διὰ  τοῦτο  οὐ  δυνάμεθα καταλαβεῖν  αὐτοῦ τὴν φύσιν· οὐδὲ ὅμοιος ἡμῶν  ἐστι μονοπρόσωπος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου

Μέγας Αθανάσιος, Επίσκοπος της Αλεξάνδρειας

Που παρέστη στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας 

και πολέμησε με θάρρος κατά την αίρεση των Αρειανών.

Εις το:
Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐδεὶς γινώσκει,τίς ἐστιν ὁ Υἱὸς εἰ μὴ ὁ Πατήρ· καὶ τίς ἐστιν ὁ Πατὴρ εἰ μὴ ὁ Υἱὸς, καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλῦψαι.

1. Καὶ τοῦτο οὐ νοήσαντες οἱ τῆς αἱρέσεως Ἀρείου Εὐσέβιός τε καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἀσεβοῦσιν εἰς τὸν Κύριον·φασὶ γάρ· Εἰ τὰ πάντα παρεδόθη (πάντα λέγοντες τὴν κυριότητα τῆς κτίσεως), ἦν ποτε, ὅτε οὐκ εἶχεν αὐτά. Εἰ δὲ οὐκ εἶχεν, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ Πατρός· Εἰ γὰρ ἦν, εἶχεν ἂν αὐτὰ ἀεὶ ἐξ αὐτοῦ ὤν, καὶ χρείαν οὐκ εἶχε τοῦ λαβεῖν αὐτά. Ἀλλὰ καὶ  ἐκ τούτου μᾶλλον ἡ ἄνοια αὐτῶν ἐλεγχθήσεται. Οὐ γὰρ τοῦ ἄρχειν τῆς κτίσεως, ἢ τοῦ ἐπιστατεῖν τῶν ποιημάτων, σημαντικόν ἐστι τὸ ῥητὸν,ἀλλά τινα νοῦν τῆς οἰκονομίας δηλῶσαι θέλει. Εἰ γὰρ, ὅτε ἔλεγε, παρεδόθη αὐτῷ, δῆλον  ὅτι πρὸ τοῦ λάβῃ,κενὴ ἦν ἡ κτίσις τοῦ Λόγου. Καὶ ποῦ τὸ, Τὰ πάντα ἐπ᾽αὐτῷ συνέστηκεν; Εἰ δὲ, ἅμα τῷ γενέσθαι τὴν κτίσιν,παρεδόθη αὐτῷ πᾶσα · χρεία οὐκ ἦν παραδόσεως· πάντα γὰρ δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ περιττὸν τὸ παραδίδοσθαι τῷ Κυρίῳ ταῦτα, ὧν αὐτός ἐστι δημιουργός. Κύριος γὰρ ἦν τῶν γινομένων ἐν τῷ ποιεῖν αὐτά. Ἀλλὰ καὶ εἰ  μετὰ τὸ γενέσθαι παρεδόθη αὐτῷ, σκόπει τὸ ἄτοπον.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ πίστεως.

De fide


ΟΜΙΛΙΑ ΙΕʹ.
Περὶ πίστεως.

Θεοῦ μεμνῆσθαι  μὲν  διηνεκῶς,  εὐσεβὲς καὶ κόρον οὐκ ἔχον  τῇ  φιλοθέῳ ψυχῇ· λόγῳ δὲ διεξιέναι τὰ περὶ Θεοῦ, τολμηρόν· τῆς μὲν διανοίας πολλῷ τῷ μέτρῳ τῆς ἀξίας τῶν πραγμάτων ἀποπιπτούσης, πάλιν δὲ τοῦ λόγου ἀμυδρῶς παριστῶντος τὰ νοη θέντα. Εἰ οὖν ἡ μὲν διάνοια ἡμῶν παρὰ πολὺ τοῦ μεγέθους τῶν πραγμάτων ἀπολιμπάνεται, ὁ δὲ λόγος ἐλάττων ἐστὶ καὶ αὐτῆς τῆς διανοίας· πῶς οὐκ ἀναγκαία ἡ σιωπὴ, μήποτε ἐν τῇ τῶν ῥημάτων εὐτελείᾳ δόξῃ κινδυνεύειν  τῆς θεολογίας τὸ θαῦμα; Ἡ μὲν οὖν τοῦ δοξάζειν τὸν Θεὸν ἐπιθυμία πᾶσι τοῖς λογικοῖς κατὰ φύσιν ἐνέσπαρται· τοῦ δὲ πρὸς ἀξίαν εἰπεῖν πάντες ὁμοίως ἀπολιμπάνονται. Τῇ δὲ περὶ τὴν εὐσέβειαν προθυμίᾳ ἕτερος ἑτέρου διενηνό χαμεν· οὐδεὶς δὲ οὕτως τετύφλωται, καὶ φρε ναπατᾷ ἑαυτὸν, ὥστε οἴεσθαι ἐπὶ τὸ ἀκρότατον ἀνα βεβηκέναι τῆς καταλήψεως· ἀλλ'  ὅσῳπερ  ἂν  δόξῃ  προκόπτειν  ἐπὶ  τὴν  γνῶσιν,  τοσούτῳ  πλέον  αὐ  τοῦ  τῆς ἀσθενείας αἰσθήσεται. Τοιοῦτος ἦν Ἀβραὰμ, τοιοῦτος ἦν Μωϋσῆς· ὅτε ἰδεῖν  Θεὸν ἠδυνήθησαν,   ὡς   ἰδεῖν   δυνατὸν   ἀνθρώπῳ,   τότε   μάλιστα   ἑαυτὸν   ἑκά   τερος ἐξηυτέλιζεν·  ὁ  μὲν  Ἀβραὰμ γῆν  καὶ  σποδὸν  ἑαυτὸν  ὀνομάζων,  ὁ  δὲ  Μωϋσῆς ἰσχνόφωνον  λέγων  καὶ βραδύγλωσσον. Ἑώρα γὰρ τῆς γλώσσης αὐτοῦ τὸ ἀσθενὲς, ὑπηρετεῖν τῷ μεγέθει τῶν νοηθέν των μὴ δυναμένης. Πλὴν ἀλλ' ἐπειδὴ πᾶσα ἀκοὴ ἤνοικται  νῦν  πρὸς  θεολογίας  ἀκρόασιν, καὶ  κόρος  οὐκ  ἔστι  τῇ  Ἐκκλησίᾳ τῶν τοιούτων   ἀκροαμάτων,  βεβαιούσῃ  τὸν  τοῦ  Ἐκκλησιαστοῦ  λόγον,  ὅτι  Οὐ πλη ρωθήσεται οὖς ἀπὸ ἀκροάσεως. ἀναγκαῖον λέγειν εἰς δύναμιν. Ἐροῦμεν δὲ, οὐχ ὅσος ἐστὶν ὁ Θεὸς, ἀλλ' ὅσον ἡμῖν ἐφικτόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἔλεγχος της ὑποκρίσεως

Refutatio hypocriseos Meletii et Eusebii

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


Ἔλεγχος τῆς ὑποκρίσεως τῶν περὶ Μελέτιον, καὶ Εὐσέβιον τὸν Σαμοσατέα κατὰ τοῦ Ὁμοουσίου.


Ἄνθρωπος καθ' ὁμοίωσιν Θεοῦ γέγονε, καὶ ἔστιν οὐ Θεὸς ὁ ἄνθρωπος· τὸ γὰρ ὅμοιόν τινι  οὐκ ἔστιν αὐτὸ ἐκεῖνο,  ᾧ ὁμοιοῦται.  Ὡς καὶ τὸ, ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ καὶ σπέρματι, καὶ οὐδὲν τούτων  ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ, ὅμοιος ἀνθρώπῳ  οἰκοδεσπότῃ ὁ μαθητευθεὶς τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν,  ἀλλ' οὐκ οἰκοδεσπότης οὗτος· καὶ ἕτερα τοιαῦτα πολλά.  Ὅμοια δὲ καὶ ἐν τοῖς σώμασι, λύκος κυνὶ, ἀλλ' οὐ κύων ἐστί· καὶ κασσίτερος ἀργύρῳ, ἀλλ' οὐκ ἄργυρος· χαλκὸς χρυσῷ, ἀλλ' οὐ χρυσός· καὶ κόκκινον αἵματι, ἀλλ' οὐχ αἷμα· καὶ γύψος χιόνι, ἀλλ' οὐ χιών· καὶ ἄλλα διάφορα τοιαῦτα θεωρεῖται.  Θεῷ οὖν οὐχ ὅμοιος ὁ Υἱὸς, Θεὸς ὢν, ἀλλ'  ἓν  καὶ  τοῦτο·  ὡς  γέγραπται·  «Ἐγὼ  καὶ  ὁ  Πατὴρ ἕν  ἐσμεν.»  Καὶ θεότητα ἡρμήνευσε τὴν ἑνότητα· θεότητα δὲ οὐχ οἵαν τῶν θεοποιηθέντων· ἅτε δὴ ἀντιτιθεὶς αὐτὴν πρὸς ἐκείνην, ὡς ἔχει τὸ λόγιον τοῦ Κυρίου· Θεὸς γάρ ἐστιν, οὐχ ὡς ἄνθρωπος ὁ καθ' ὁμοίωσιν Θεοῦ γενόμενος· καὶ Θεὸς ὀνομαζόμενος τῇ ὁμοιώσει, οὐ τῇ φύσει· ὁμοιωμένην ἔχων Θεῷ τὴν οὐσίαν· καὶ δὴ καὶ προκόπτων ἐν τῇ ὁμοιότητι· καθ' ἣν ἤδη φύσιν, «Τέκνα Θεοῦ ἐσμεν,» καὶ «Ἐὰν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα.»

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Είς το πάθος

Homilia de passione et cruce domini


ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ.

«Ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Μωσέως.» Ἄρτι δὲ τολμήσας κατὰ τοῦ Κυρίου, θεωρεῖ ἑαυτὸν ἐκβληθέντα τοῦ παντὸς,  καὶ ὑπὸ πάντων  καταπατούμενον, καὶ συντριβόμενον ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν· τό γε μὴν μέγα καὶ παράδοξον, ὅτι καὶ ἐπ' αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ κρεμαμένου τοῦ Κυρίου, (αὐτοῦ γὰρ ἦν τὸ σῶμα, καὶ ἐν αὐτῷ ἦν ὁ Λόγος·) ὁ μὲν ἥλιος ἐσκοτίσθη, ἡ δὲ γῆ ἐτρόμαξεν, αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη, καὶ πολλὰ σώματα τῶν προκεκοιμωμένων  ἀνέστη· καὶ οὐδεὶς, ὥσπερ νῦν Ἀρειανοὶ τολμῶσι, διελογίσατο εἰ δεῖ σαρκωθέντι τῷ Λόγῳ πείθεσθαι· ἀλλὰ  καὶ ἄνθρωπον  βλέποντες,  ἐπεγίνωσκον  αὐτὸν  ὄντα  δημιουργὸν αὐτῶν· καὶ ἀνθρωπίνης φωνῆς ἀκούοντες, οὐ διὰ τὸ ἀνθρώπινον ἔλεγον ὅτι ὁ Λόγος κτίσμα ἐστίν· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἔτρεμον, καὶ οὐδὲν ἧττον ἐγίνωσκον,  ὅτι ἐκ ναοῦ ἁγίου  ἐφθέγγετο·  οὐ γὰρ κτίσμα ἡ κτίσις προσκυνεῖ· οὐδὲ πάλιν  διὰ τὴν  σάρκα, παρῃτεῖτο τὸν Κύριον ἑαυτῆς προσκυνεῖν, ἀλλὰ τὸν ἑαυτῆς δημιουργὸν ἔβλεπεν ἐν τῷ σώματι· καὶ ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν γόνυ ἔκαμπτε καὶ κάμψει,  καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός· οὐ γὰρ ἀδοξίαν ἤνεγκεν ἡ σὰρξ τῷ Λόγῳ· μὴ γένοιτο·

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἔκθεσις ὁμολογίας της Καθολικής Πίστεως

Ὅστις ἂν βούληται σωθῆναι, πρὸ πάντων  χρὴ κρατεῖν τὴν καθολικὴν πίστιν· ἣν εἰ μὴ  εἷς  ἕκαστος  σώαν  καὶ  ἀμώμητον  τηρήσῃ,  ἄνευ  δισταγμοῦ  εἰς  τὸν  αἰῶνα ἀπολεῖται. Πίστις δὲ ἡ καθολικὴ αὕτη ἐστὶν, ἵνα ἕνα Θεὸν ἐν Τριάδι, καὶ Τριάδα ἐν μονάδι  σεβώμεθα,  μήτε  συγ χέοντες  τὰς  ὑποστάσεις,  μήτε  τὴν  οὐσίαν  διαχωρί ζοντες. Ἄλλη γάρ ἐστιν ἡ ὑπόστασις τοῦ Πατρὸς, ἄλλη 28.1586.40 τοῦ Υἱοῦ, ἄλλη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ Πατρὸς, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος, μία ἐστὶν ἡ θεότης, μία ἐστὶν ἡ δόξα, συναΐδιος ἡ μεγαλειότης.  Οἷος ὁ Πατὴρ, τοιοῦτος ὁ Υἱὸς, τοιοῦτον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Ἄκτιστος ὁ Πατὴρ, ἄκτιστος ὁ Υἱὸς, ἄκτιστον καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον.  Ἀκατάληπτος ὁ Πατὴρ, ἀκατάληπτος  ὁ Υἱὸς, ἀκατάληπτον  καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Αἰώ νιος ὁ Πατὴρ, αἰώνιος ὁ Υἱὸς, αἰώνιον καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Πλὴν  οὐ  τρεῖς   αἰώνιοι,   ἀλλ'   εἷς   αἰώνιος·   οὐδὲ   τρεῖς   ἄκτιστοι,   οὐδὲ   τρεῖς ἀκατάληπτοι,  ἀλλ' εἷς ἄκτιστος, εἷς ἀκατάληπτος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Υπέρ της ημετέρας Σωτηρίας

Epistula ad Liberium


Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ἀντίγραφον ὃ ἔγραψε Λιβερίῳ ἀρχιεπισκόπῳ Ῥώμης, ὅτι τέλειον ἄνθρωπον ἀνέλαβεν ὁ θεὸς Λόγος ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας σωτηρίας.


Εἷς θεὸς ἀθάνατος, ἀόρατος, ἀψηλάφητος· «Πνεῦμα γὰρ ὁ θεός», οὗτος ἀχώρητος μὴ ἔχων τόπον, ὅπου οὐκ ἔστιν. ὁ τούτου Λόγος ἀθάνατος,  σοφία ἄφθαρτος, ἀόρατος, τούτου καλεῖται  υἱὸς πρωτότοκος,  συνεργός, ἄναρχος,  ἀψηλάφητος,  «μήτε ἀρχὴν ἡμερῶν ἔχων μήτε τέλος ζωῆς» προσδοκῶν. «διὰ τούτου ἐγένετο τὰ πάντα καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν». οὗτος ὁ πλάσας τὸν ἄνθρωπον· οὗτος ὁ τὴν κιβωτὸν δείξας, πῶς ἵνα γένηται· οὗτος ὁ τὴν ἐπαγγελίαν δοὺς τῷ Ἀβραάμ· οὗτος ὁ καταβὰς ἐπὶ τῷ σῶσαι τὸν λαόν, ὁ Μωσεῖ τὸν νόμον δούς· οὗτος «ὁ θεὸς Ἀβραὰμ καὶ θεὸς Ἰσαὰκ καὶ θεὸς Ἰακώβ», «ὁ ἐν τοῖς προφήταις λαλήσας», ὁ διαθέμενος τὴν παλαιὰν  καὶ τὴν καινὴν διαθήκην· ὁ «ἐπὶ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν» σάρκα ἐκ παρθένου λαβὼν θνητὴν οὐκ αὐτὸς ὢν θνητός, ἀσθενῆ οὐκ αὐτὸς ἀσθενής, ὀφειλομένην  θανάτῳ οὐκ αὐτὸς ὀφειλόμενος, ὁρατὴν οὐκ αὐτὸς ὁρατός· αὕτη ἐκρεμάσθη οὐκ αὐτός, αὕτη ἐτάφη οὐκ αὐτός, αὕτη πάντα τὰ ἀνθρώπινα πάθη ὡς ἄνθρωπος ὑπέμεινεν οὐκ αὐτός· ἐκεῖνος δὲ δύναμις  θεοῦ,  τουτέστι  θεός.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>