Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κεφαλόπουλου
''Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντί εὐχαριστεῖτε, τοῦτο γάρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς''(Α΄ Θεσ. 5,17-18). Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νά προσευχόμασθε συνεχῶς (''ἀδιαλείπτως'') καί σέ κάθε περίπτωση. Ὁ ἲδιος ὁ Χριστός παροτρύνει τούς Μαθητές Του ''πάντοτε προσεύχεσθε'' (Λκ. 18,1), καί νά βρίσκονται πάντα σέ πνευματική ἐγρήγορση μέσω τῆς προσευχῆς ''γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἳνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν'' (Ματθ. 26,4).
Ἡ προσευχή, σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀνήκει στίς καλές τέχνες, εἶναι τέχνη πνευματική. Οἱ Πατέρες, οἱ ἀσκητές καί οἱ ἡσυχαστές τῆς ἐρήμου, πού ἒκαναν ὃλη τους τή ζωή μία συνεχή προσευχή, ὣστε ὁ Ἃγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος νά λέει ὃτι καλύτερα νά μνημονεύουμε στήν προσευχή μας τό Θεό παρά νά ἀναπνέουμε (''μνημονευτέον Θεοῦ ἢ ἀναπνευστέον''), ἐφ' ὃσον ἡ προσευχή ἀποτελεῖ τό ὀξυγόνο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, αὐτοί λοιπόν οἱ ἀσκητικοί πατέρες κατεῖχαν πλήρως τήν τέχνη τῆς προσευχῆς, καί μάλιστα μᾶς δίνουν καί ὡραίους ὁρισμούς τῆς προσευχῆς. Γιά παράδειγμα, ὁ Ἃγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμάς λέει ὃτι ἡ προσευχή εἶναι ''εὐχή καθαρή και ἂυλη, πού ἐπιδιώκει νά ἑνώσει τόν προσευχόμενο μέ τό Θεό'' πρός ''θεϊκή ἀνάταση καί ἓνωση'', εἶναι ''ὁμιλία τοῦ νοῦ μέ τόν Θεό'', ὃπως τονίζει ὁ Ἃγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.
Οἱ Πατέρες τῆς συνεχοῦς καί ἀδιαλείπτου νοερᾶς προσευχῆς, οἱ λεγόμενοι νηπτικοί, πολλά ἒχουν γράψει γιά τήν ἐπιστήμη τῆς προσευχῆς, τούς τρόπους, τίς τεχνικές, τίς πνευματικές προϋποθέσεις, τήν ποιότητα καί τό περιεχόμενο τῆς προσευχῆς. Στό παρόν σύντομό μας πόνημα θά ἐξετάσουμε τό πῶς ἀντιλαμβάνεται τά θέματα αὐτά καί τίς πρακτικές συμβουλές πού μᾶς δίνει ἓνας ἀπό τούς νηπτικούς Πατέρες τῆς ''Φιλοκαλίας'', ὁ Ὃσιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής, ὁ ὁποῖος ἒχει συγγράψει εἰδική πραγματεία μέ τίτλο ''Περί προσευχῆς κεφάλαια''.
Ὁ Ὃσιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής ὑπῆρξε μία σημαντική μορφή ἀσκητικοῦ πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, ὃπως ἂλλωστε δηλώνει καί ἡ προσωνυμία του ὡς ἀσκητοῦ, πού ἒζησε τήν χρυσή ἐποχή τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τόν 5ο αι. Καταγόταν ἀπό τήν Κων/πολη καί ἀπό εὐγενική γενιά. Κατεῖχε ὑψηλή θέση στήν αὐτοκρατορική διοίκηση, διετέλεσε μάλιστα καί ἒπαρχος Κων/πόλεως. Ἡ ἐπαφή του καί ἡ πνευματική σχέση πού ἀνέπτυξε μέ τόν Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τόν ἐπηρέασε στό νά λάβει τήν ἀπόφαση νά ἐγκαταλείψει τήν κοσμική ζωή καί τά ὑψηλά ἀξιώματα πού κατεῖχε, καί νά ἐπιλέξει τήν ἀσκητική ζωή τοῦ ἀφιερωμένου στόν Χριστό μοναχοῦ. Ἂφησε τήν Κων/πολη καί μαζί μέ τόν γιό του Θεόδουλο ἐγκαταστάθηκε στήν ἒρημο τοῦ Σινά, ὃπου καί ἀσκήτευσε. Ἒχοντας μεγάλη μόρφωση, θεολογική καί κοσμική, καί ἒχοντας βιώσει τήν πνευματική ζωή καί τήν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς, ἀλλά καί ἒχοντας φθάσει σε ὑψηλά ἐπίπεδα πνευματικῆς σοφίας, κατέγραψε τίς ἐμπειρίες αὐτές σέ μία σειρά ἐπιστολῶν μέ παραινετικό, διδακτικό καί θεολογικό περιεχόμενο, καί ἂλλων ἀξιόλογων ἀσκητικῶν συγγραμμάτων, μέ ἀναφορές καί περιγραφές τοῦ γνησίου μοναχικοῦ τρόπου ζωῆς, τίς μεθόδους τῆς ἀσκήσεως καί τῆς προσευχῆς. Στήν ''Φιλοκαλία'' ἒχουν συμπεριληφθεῖ δύο ἒργα του, ὁ ''Λόγος Ἀσκητικός'' γιά τήν ἀσκητική ζωή τῶν μοναχῶν, καί τά ''Περί προσευχῆς κεφάλαια'' (ἂν καί τό συγκεκριμένο κείμενο ἀμφισβητεῖται ἂν εἶναι γνήσιο ἒργο δικό του ἢ τοῦ Εὐάγριου τοῦ Ποντικοῦ, ἑνός ἂλλου πατρός τῆς Φιλοκαλίας).
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>
.jpg)
Αναρτήσεις
