Στο βιβλίο του γνωστού μουσουλμάνου θεολόγου, Nabil el Fadl, «Hz İsa Hz Muhammed i müjdeledi mi;», δηλαδή, «Ο Άγιος Ιησούς προφήτεψε την έλευση του αγίου Μωάμεθ;», στην τουρκική έκδοση, (εκδόσεις Emre Yaınları 2006), εύκολα διακρίνει κανείς μια αγωνία του συγγραφέα να αποδείξει ότι ο Ιησούς Χριστός είχε προφητέψει την έλευση του Μωάμεθ αλλά οι χριστιανοί διαστρέβλωσαν και απέκρυψαν αυτή την μεγάλη αποκάλυψη λες και ήξεραν τι έπρεπε να κρύψουν για ένα γεγονός που θα γίνονταν μετά από έξη αιώνες. Πέραν τούτου όμως, για άλλη μια φορά διαφάνηκαν οι θεμελιώδεις διαστάσεις απόψεων του Ισλάμ από την χριστιανική θρησκεία, αλλά και μια απολυταρχική διάσταση της μουσουλμανικής θρησκείας που διακρίνει όλη την ιστορική της πορεία.
Αν θα μπορούσαμε να παραβάλουμε τα δυο σημαντικότερα σημεία ανάμεσα στις θρησκείες του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, στον μεν χριστιανισμό είναι ασφαλώς ο Ιησούς Χριστός, στο δε Ισλάμ είναι το Κοράνιο, ένα βιβλίο της «θείας αποκάλυψης». Εδώ έγκειται και η θεμελιώδης και μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δυο θρησκειών. Από την μια, η προσωπική παρουσία του ίδιου του Θεού στους ανθρώπους και από την άλλη, ένα μοναδικό βιβλίο με τους «λόγους του Θεού». Το Ισλάμ αποκλείει την προσωπική επαφή και την άνοδο του ανθρώπου προς τον Θεό. Ο Θεός του Κορανίου δεν μπορεί να φανερωθεί και ακόμα λιγότερο να ενσαρκωθεί, άλλωστε η νύξη και μόνο της ενσάρκωσης του Θεού θεωρείται μεγάλη αμαρτία για το Ισλάμ. Ο Αλλάχ, σύμφωνα με το Ισλάμ, δεν φανερώθηκε ποτέ στους ανθρώπους οντολογικά, παρά μόνο τους αποκαλύπτει το θέλημά Του, το τι πρέπει να κάνουν με τρόπο απόλυτο και θα έλεγε κανείς δικτατορικό, εξ ου και ένας φυσικός απολυταρχισμός που χαρακτηρίζει την θρησκεία αυτή ο οποίος συχνά μεταλλάσεται σε ένα βίαιο και αιματηρό τρόπο επιβολής των βασικών αρχών της.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>
.jpg)
Αναρτήσεις
