Ισραήλ Σαχάκ

Ισραήλ Σαχάκ


Ο Ισραέλ Σαχάκ, ομότιμος καθηγητής της Οργανικής Χημείας στο εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, είναι ένας από τους πλέον διακεκριμένους ανθρώπους της σύγχρονης Μέσης Ανατολής. Τον συνάντησα για πρώτη φορά και άρχισα να αλληλογραφώ μαζί του πριν περίπου εί­κοσιπέντε χρόνια: αμέσως μετά τον πόλεμο του ’67 και στη συνέχεια εκείνον του 1973. Είχε γεννηθεί στην Πολωνία, είχε επιζήσει του εγκλεισμού του σε αρκετά ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και πήγε στην Παλαιστίνη αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σαν όλους τους νεαρούς Ισραηλινούς, υπηρέτησε στον στρατό και μετά εξετέλεσε πλήρως τα καθήκοντά του ως έφεδρος, όπως αυτά ορίζονται από τον ισραηλινό νόμο. Προικισμένος με μια άτεγκτη λογική, ακούραστα περίεργη και παθιασμένα αποδεικτική, ο Σαχάκ ακολούθησε την ακαδημαϊκή καριέρα του αναγνωρισμένου πανεπιστημιακού καθηγητή και ερευνητή –πολλές φορές τον ψήφισαν ως τον καλύτερο καθηγητή οι φοιτητές του και πήρε αρκετά βραβεία για την ποιότητα της εργασίας του–, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να δια­κρίνει τις ταλαιπωρίες και τις στερήσεις που προκαλούσε ο σιωνισμός και η κρατική πρακτική του Ισραήλ, όχι μόνο στους Παλαιστίνιους της Γά­ζας και της Υπεριορδανίας, αλλά επίσης και σ’ εκείνη την πολυπληθή «μη-εβραϊκή» (δηλ. παλαιστινιακή) μειονότητα που την αποτελούσαν εκείνοι που δεν έφυγαν μετά τους διωγμούς του 1948, έμειναν στον τόπο τους και έγιναν έκτοτε ισραηλινοί πολίτες. Αυτές οι σκέψεις τον οδήγησαν σε μια συστηματική έρευνα της φύσης του Κράτους του Ισραήλ, της ιστορίας του, καθώς και των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων που αναπτύσσονταν στο εσωτερικό του και οι οποίες, όπως γρήγορα κατάλαβε, ήταν άγνωστες στη συντριπτική πλειοψηφία των ξένων και κυρίως στους Εβραίους της διασποράς, για τους οποίους το Ισραήλ ήταν ένα κράτος θαυμαστό, δημοκρατικό και θεόπνευστο, που άξιζε την άνευ όρων προστασία και υποστή­ριξή τους.

Αργότερα ίδρυσε τη Λίγκα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ισραήλ, της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί πολλά χρόνια, οργάνωση σχετικά ολιγομελή, μέλη της οποίας ήταν κάποιοι που πίστευαν ότι τα δικαιώματα ήταν κοινά για όλους και όχι μόνο για τους Εβραίους. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια έμαθα για πρώτη φορά γι’ αυτόν και το έργο του. Η ιδιαιτερότητα που μ’ έκανε να τον ξεχωρίσω αμέσως από τις άλλες «περιστερές» (εβραϊκές, ισραηλιτικές και μη-ισραηλιτικές) ήταν ότι ήταν ο μόνος που έλεγε την αλήθεια χωρίς φιο­ριτούρες και χωρίς να τον ενδιαφέρει αν αυτή η απλή αλήθεια θα είναι «καλή» για το Ισραήλ ή τους Εβραίους. Ήταν βαθιά και, θα έλεγα, επιθετικά μη-ρατσιστής και αντιρατσιστής, και στα κείμενά του και στις δημόσιες δη­λώσεις του. Είχε ένα μέτρο και μόνο ένα για τη μέτρηση των παραβιάσε­ων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Λίγο λοιπόν τον ενδιέφερε εάν τις πιο πολλές φορές έπρεπε να στιγματίσει επιθέσεις Εβραίων με θύματα Παλαιστινίους· διότι, απλώς αυτός, ως διανοούμενος, όφειλε να στιγματίσει αυτές τις επιθέσεις.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>