Οι εκκλησιολογικές προϋποθέσεις της θεολογίας
του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
Του Σταύρου Γιαγκάζογλου
Οι παράδοξες για την ορθόδοξη Ανατολή θεωρίες του Καλαβρού μοναχού Βαρλαάμ γύρω από τα θεολογικά ζητήματα και οι επικρίσεις του εναντίον της ησυχαστικής πράξεως των μοναζόντων έδωσαν την αφορμή να εμφανισθεί στο ιστορικό προσκήνιο του ΙΔ΄ αι. η θεολογική φυσιογνωμία του αγίου Γρηγορίου Παλαμά.
Η προτεραιότητα της εκκλησιαστικής εμπειρίας απέναντι σε κάθε διανοητική πρόσβαση στη θεολογική αλήθεια, η καθ’ ησυχίαν αγωγή της νοεράς προσευχής, η διάκριση ανάμεσα στην αμέθεκτη θεία ουσία και τις μεθεκτές θείες ενέργειες, ο άκτιστος χαρακτήρας και η σημασία του θαβωρίου φωτός, ο φωτισμός, η θεοπτία και η ένωση του ανθρώπου με το Θεό ως το κατ’ εξοχήν σωτηριολογικό γεγονός της Εκκλησίας, που θεμελιώνεται θεολογικά πάνω στην αμοιβαία συσχέτιση Χριστολογίας και Πνευματολογίας, αποτελούν τους βασικούς άξονες της διδασκαλίας του αγίου Γρηγορίου Παλαμά.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>


















