Πιστεύω με τον τρόπο μου!

Πιστεύω με τον τρόπο μου!

Ὅλες οἱ στατιστικὲς καὶ οἱ ἔρευνες, ποὺ γίνονται κατὰ καιρούς, φίλοι, τὸ λένε καθαρὰ καὶ ξάστερα, πώς οἱ νέοι στὸ σύνολό τους (πάνω ἀπὸ 90%) πιστεύουν στὸν Θεό, ὅμως δὲν ἐκκλησιάζονται, δὲν προσεύχονται, δὲν ἀκολουθοῦν τὴν πνευματικὴ ζωή. Δηλαδὴ τοὺς λείπει σαφῶς ἡ πρακτική!

Οἱ δικαιολογίες εἶναι πολλές. Οἱ κληρικοί, δὲν κατανοοῦν αὐτὰ πού γίνονται και λέγονται στὴν Ἐκκλησία, δὲν μποροῦν νὰ σηκωθοῦν τὸ πρωί, τέτοια…

Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὶς δικαιολογίες, γιατί δὲν τὶς θεωρούμε σοβαρές! Ὄχι γιατί ὅλα ὅσα λένε λίγο ἢ πολὺ δὲν ὑφίστανται. Ἀλλὰ νά, ὑπάρχουν καὶ οἱ καλοὶ κληρικοὶ (ὅπως καὶ οἱ καλοὶ γιατροὶ ἢ οἱ καλοὶ καθηγητὲς, ποὺ πάντα ψάχνουμε καὶ βρίσκουμε), γιὰ νὰ κατανοήσουμε πρέπει νὰ ἀσχοληθοῦμε κιόλας (ὅπως κάνουμε καὶ μὲ τόσα ἄλλα στὴ ζωὴ μας ὅπως τὰ μαθήματα τοῦ σχολείου μας, τοὺς ὑπολογιστές, ἀλλὰ καὶ τὰ βιντεοπαιχνίδια καὶ τόσα ἄλλα) καὶ δὲν εἶναι θέμα ὥρας (πῶς σηκωνόμαστε τὸ πρωὶ γιὰ τὸ σχολεῖο, πῶς πηγαίνουμε ὅλη τὴ νύχτα στὶς διασκεδάσεις καὶ ποτὲ σὲ μιὰ ἀγρυπνία, πού τελειώνει λίγο μετὰ τὰ μεσάνυχτα;).

Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ δοῦμε σὲ βάθος εἶναι ἡ αἰτία. Καὶ ἡ αἰτία βρίσκεται σαφῶς σʼ ἐκεῖνο ποὺ λέμε: «Πιστεύω μὲ τὸν τρόπο μου»!

Πού σημαίνει ὅτι ὁ καθένας μας, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ μὲ τίποτα νὰ ἀποφύγει τὴν ἔμφυτη πίστη στο Θεό (πολύ σωστά εἶπαν ὅτι ἄθεοι δὲν ὑπάρχουν, μονάχα εἰδωλολάτρες ὑπάρχουν), τότε ἐφευρίσκει μιὰ προσωπική θρησκεία. Μιὰ θρη-σκεία ποὺ δὲν τὸν ἐνοχλεῖ καθόλου, μιὰ θρησκεία ποὺ τοῦ κολακεύει ὅλα του τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες, μιὰ θρησκεία δική του, ποὺ τὸν βολεύει ἀπολύτως!

Πρόκειται γιὰ μιὰ κατάσταση πού θυμίζει τὸν...Ἄιχμαν, ἐκεῖνο τὸν ἐγκληματία πολέμου τῶν Ναζί, ὁ ὁποῖος ἔλεγε πώς… πίστευε στο Θεό! Ποιὸν Θεό ὅμως; Ἐκεῖνον «πού δὲν κατέκρινε τὴν ἁμαρτία και δὲν καταδίκαζε κανένα», ὅπως ἔλεγε! Ἔτσι τὰ εἶχε καλά μὲ τὴ φυσικὴ ροπὴ ποὺ ὡς ἄνθρωπος εἶχε νὰ πιστεύει στο Θεό, ἕνα «θεὸ» ὅμως ποὺ δὲν θὰ τοῦ δημιουργούσε  πρόβλημα στὰ τόσα καὶ συνάμα φοβερά ἐγκλήματά του!

Ὁπότε ἔτσι «βόλευε», ὅπως πίστευε, και τὴ συνείδησή του!

Ἔτσι, ὅμως, μιλάμε τελικά γιὰ ἕνα Θεό ἢ μιὰ πίστη ἢ μιὰ θρησκεία τοῦ… βολέματος! Τῶν συμφερόντων μας καθαρά! Ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ μετανοήσεις γιὰ τίποτα, οὔτε καὶ νʼ ἀγωνιστεῖς γιὰ κάτι, πού δὲν ἀπαιτεῖ νʼ ἀποκαταστήσεις τὶς ἀδικίες καὶ τὰ ἐγκλήματα ποὺ ἔκανες, πού δὲν ζητᾶ νʼ ἀπαρνηθεῖς τὰ πάθη καὶ τὶς ὅποιες ἁμαρτωλές σου συνήθειες, νʼ ἀπορρίψεις τὶς λανθασμένες σου ἀπόψεις καὶ θεωρήσεις, νὰ ὑπερβεῖς τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό σου και νὰ τὸν ἀλλάξεις και νὰ τὸν κάνεις ὅπως τὸν θέλει ὁ Θεός, δηλαδή Ἅγιο.

Ἡ κατάσταση αὐτὴ μᾶς θυμίζει δύο γεγονότα τοῦ Εὐαγγελίου.

1. Τὸ ἕνα εἶναι μὲ τὴ Σαμαρείτιδα,τὴν μετέπειτα Ἁγία Φωτεινή. Ἀφοῦ συνομίλησε μὲ τὸν Χριστό και πείστηκε ὅτι πράγματι Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, δὲν τὴν κράτησε αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη καὶ τὴν πίστη της μονάχα γιὰ τὸν ἑαυτότης, ἀλλὰ ἔτρεξε νὰ τὸ πεῖ καὶ στοὺς συμπατριῶτες της. Κι ἐκεῖνοι ἔτρεξαν ἀμέσως κοντά Του σύσσωμοι (ἆραγε δὲν εἶχαν δουλειές, προβλήματα, ὧρες κατάλληλες και μη;). Κι ὅταν μὲ τὴν ὅλη ἐπικοινωνία, πού εἶχαν μαζί Του, πείστηκαν πώς πράγματι Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, τί ἔκαναν; Τὸν παρακάλεσαν νὰ μείνει μαζί τους.Κι Ἐκεῖνος δέχθηκε κι ἔμεινε μαζί τους δύο ἡμέρες (βλ. Ἰω. 4, 40).

2. Τὸ ἄλλο εἶναι μὲ τὸν δαιμονισμένο τῶν Γαδαρηνῶν. Ἐκεῖνο τὸν τραγικὸ ἄνθρωπο ποὺ ὑπέφερε ἀπʼ τὴ «λεγεώνα» τῶν δαιμόνων, ποὺ εἶχαν κατασκηνώσει στὴν ψυχή του! Ὅταν τὸν θεράπευσε ὁ Χριστός διώχνοντας τους ἀπʼ αὐτὸν καὶ στέλνοντάς τους στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων, τι ἔκαναν οἱ συμπατριώτες του; Παρακαλούσαν τὸν Χριστό «ἀπελθεῖν ἀπʼ αὐτῶν»! Νὰ φύγει ἀπʼ αὐτούς! Ἂν κι ἔβλεπαν κατάπληκτοι τό θαῦμα, ἂν και θὰ ἡσύχαζαν πλέον ἀπʼ τὸν ταλαίπωρο ἐκεῖνο δαιμονισμένο συμπατριώτη τους, ὡστόσο δὲν ἤθελαν νὰ μείνει μαζί τους ὁ Χριστός!

Ἆραγε γιὰ ποιὸ λόγο ἦταν ὁ Χριστὸς ἀνεπιθύμητο πρόσωπο γιʼ αὐτούς; Διότι ἔβλαψε καίρια τα συμ φέροντά τους! Ὁ Νόμος τότε ἀπαγόρευε νὰ τρώγουν οἱ ἄνθρωποι τὸ χοιρινό κρέας κι ἐκεῖνοι περιφρονώντας τὸν, εἶχαν ὁλόκληρα

κοπάδια ἀπό χοίρους! Κι ἐπειδὴ θὰ ἔκαναν κι ἄλλες τέτοιες παραβάσεις τοῦ Νόμου τοῦ Θεού, φοβήθηκαν ὅτι θὰ εἶχαν πολλὲς τέτοιες «ἀπώλειες»! Ὁπότε πού κατέληξαν; Ὄχι στο νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀλλάξουν ζωή, νὰ ζητήσουν συγγνώμη ἀπʼ τὸν Θεὸ καὶ νὰ συμμορφωθοῦν μὲ τὸ Νόμο Του, ἀλλὰ στὸ νὰ φύγει ὁ Χριστός ἀπὸ κοντά τους!

Τὸ ἴδιο δὲν κάνουμε κι ἐμεῖς; Τὸν ἀναγνωρίζουμε ὡς Θεὸ – και οἱ Γαδαρηνοὶ δὲν τὸ ἀμφισβήτησαν ποτέ αὐτὸ ἀφοῦ εἶχαν μείνει κατάπληκτοι ἀπʼ ὅσα εἶδαν – ἀλλὰ δὲν Τὸν θέλουμε κοντά μας, γιὰ νὰ μὴ βλαφτούν τὰ… συμφέροντά μας!

Καὶ ποιὰ εἶναι αὐτά; Μὰ ἡ φιληδονία μας, οἱ ἁμαρτωλές μας συνήθειες καὶ ἀγάπες, τὰ πάθη μας, τὸ ξεστράτισμά μας ἀπʼ τὸν Νόμο τοῦ Θεού!

Πόσο διαφορετικές εἶναι οἱ δύο αὐτὲς περιπτώσεις! Οἱ μὲν Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνει καὶ οἱ ἄλλοι νὰ φύγει! Ἀκριβῶς στο σημεῖο αὐτὸ βρίσκεται τὸ ὅλο πρόβλημα και τῆς δικής μας ἐποχῆς και τῶν σημερινών νέων και ὅποιων ἄλλων θέλετε.

Στο πόση διάθεση ἔχουμε νὰ (ξε)φύγουμε ἀπʼ τὸν ἀπρόσωπο Θεὸ (ποὺ δὲν ἔχει καὶ πολὺ μεγάλη διαφορὰ ἀπʼ «Τῷ ἀγνώστω Θεό» τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων) καὶ νὰ καταλήξουμε στον προσωπικό Θεὸ προσαρμόζοντας τὰ πάντα στη ζωή μας, σύμφωνα μὲ τὸ δικό Του θέλημα και τὸν νόμο Του κι ὄχι μὲ τὸ δικό μας!

Τί θὰ πεῖ εἶμαι Χριστιανός, ἀλλὰ δὲν πηγαίνω στην Ἐκκλησία; Εἶναι σὰν αὐτὸν πού λέει πὼς εἶναι πιανίστας, ἀλλὰ δὲν παίζει μὲ τὸ πιάνο! Ἢ εἶναι ἀθλητής, ἀλλὰ δὲν πηγαίνει ποτέ στο στίβο! Ἢ εἶναι ὀπαδὸςτῆς τάδε ὁμάδας, ἀλλὰ δὲν θέλει οὔτε νʼ ἀκούει, οὔτε νὰ βλέπει, οὔτε και νὰ διαβάζει κάτι γιʼ αὐτήν!
Δηλαδή ἀπουσιάζει ἀπολύτως ἡ πρακτική.

Ἀλλʼ αὐτὴ ἡ δήλωση δὲν δείχνει σαφῶς ὅτι αὐτὸς δὲν εἶναι πιανίστας, οὔτε ὁ ἄλλος ἀθλητής, οὔτε και ὁ τρίτος «φίλαθλος»; Ἔτσι κι αὐτὸς πού τὰ λέει αὐτὰ σαφώς δὲν εἶναι Χριστιανός!

Λοιπόν, δὲν μπορεί νὰ πιστεύει κανεὶς μὲ… τὸν τρόπο του! Καλύτερα νὰ λέει πὼς μὲ κανένα τρόπο δὲν θέλει νὰ πιστεύει! Εἶναι πιὸ καθαρό, κι ἂν θέλετε, πιὸ ἔντιμο αὐτό!

Μόνο πού στην περίπτωση τῶν Γαδαρηνῶν, ὑπάρχει και κάτι ἄλλο…

Ὁ δαιμονισμένος ἄνθρωπος ποὺ ἔγινε καλά παρακαλοῦσε τὸν Χριστὸ νὰ δεχθεί νὰ Τὸν ἀκολουθήσει. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν τοῦ τὸ ἐπέτρεψε αὐτό, ἀλλὰ τοῦ εἶπε νὰ ἐπιστρέψει στὸ σπίτι του καὶ νὰ διηγεῖται ὅσα τοῦ ἔκανε ὁ Θεός. Κι ἐκεῖνος ὄχι μόνο πῆγε στο σπίτι του, ἀλλὰ και γύριζε ὅλη τὴν πόλη κηρύσσοντας ὅσα θαυμάσια τοῦ ἔκανε ὁ Χριστός (Λουκ. η΄ 26-39).

Ἔτσι θὰ ὑπάρχουν πάντα κι ἐκεῖνοι, δίπλα μας κι ἀνάμεσά μας, ποὺ δὲν θὰ μᾶς ἀφήνουν νὰ ἡσυχάζουμε διηγούμενοι ὅσα θαυμάσια κάνει και στη δική τους τὴ ζωὴ ὁ Χριστός, αὐξάνοντας ἔτσι τὶς τύψεις σὲ ὅλους ἐμᾶς πού θέλουμε νὰ πιστεύουμε «μὲ τὸν τρόπο μας», δηλαδή κατὰ τὰ ἁμαρτωλὰ συμφέροντά μας, κι ὄχι ὅπως Ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ…

pentapostagma.gr

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-