ΔΑΝΙΗΛ
-ΣΟΥΣΣΑΝΑ - ΒΗΛ ΚΑΙ ΔΡΑΚΩΝ
Εισαγωγή
Ο
προφήτης Δανιήλ, η δράση, οι προφητείες και τα οράματα του οποίου περιέχονται
στο φερώνυμο βιβλίο, μεταφέρθηκε σε νεαρή ηλικία ως αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα,
όπου εκπαιδεύτηκε στην αυλή του Ναβουχοδονόοορ, για να επαχθεί αρχικά στο
υπηρετικό προσωπικό και να αναλάβει στη συνέχεια καθήκοντα αυλικού
αξιωματούχου. Στη Βαβυλώνα παρέμεινε ο Δανιήλ και μετά την κατάληψή της από
τους Πέρσες, συνεχίζοντας και υπό το νέο καθεστώς τη λαμπρή σταδιοδρομία του.
Στην
ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') το βιβλίο κατατάσσεται συνήθως στο
τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, στην ομάδα "Προφητικά Βιβλία". Αντίθετα,
στην Εβραϊκή Βίβλο δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των προφητικών έργων, αλλά
κατατάσοεται στα "Αγιόγραφα". Το κείμενο του έργου σώζεται σε τρεις
βασικές παραλλαγές: α) Το πρωτότυπο κείμενο, ένα μέρος του οποίου είναι
γραμμένο στα εβραϊκά (1,1-2,4α' 8,1-12) και ένα άλλο μέρος στα αραμαϊκά
(2,4β-7,28), β) Το κείμενο των Ο'που ουνιστά μάλλον παράφραση στα ελληνικά παρά
μετάφραση του έργου και γ) Το κείμενο του Θεοδοτίωνα, μια πιστότερη στο
πρωτότυπο ελληνική μετάφραση, που εκπονήθηκε κατά το 2ο μ.Χ. αιώνα. Η τελευταία
αυτή παραλλαγή αντικατέστησε τελικά το κείμενο των Ο'στον κανόνα της Ορθόδοξης
Εκκλησίας. Τα ελληνικά κείμενα περιέχουν, εκτός από το υλικό του πρωτότυπου κειμένου,
εκτενείς προσθήκες σε πεζό και έμμετρο λόγο. Η πρώτη συνιστά μια αφήγηση που
αναφέρεται στην περιπέτεια της εξόριστης στη Βαβυλώνα ενάρετης Ιουδαίας
Σουσάννας, η οποία κατηγορήθηκε άδικα και σώθηκε από τον Δανιήλ. Η αφήγηση αυτή
τίθεται συνήθως επικεφαλής του βιβλίου. Μετά το στίχο 3,23 του πρωτοτύπου
ακολουθούν στα ελληνικά κείμενα η προσευχή του Αζαρία και ο ύμνος των Τριών
Παίδων σε έμμετρο λόγο και στο τέλος του έρ-Υου παρατίθεπαι δύο επεισόδια που
αναφέροπαι στην αποκάλυψη από τον Δανιήλ απάτης των ειδωλολατρών ιερέων του
θεού Βηλ και στη θανάτωση, επίσης από χον Δανιήλ, ενός ιερού δράκοντα, που είχε
ως συνέπεια το να ριχτεί ο προφήτης στο λάκκο με τα λιοντάρια. Οι ελληνικές
προσθήκες μεταφράστηκαν οτην παρούσα έκδοση από το κείμενο του Θεοδοτίονα και
σημειώνονται με τα γράμματα του ελληνικού Μφαβήτου Α, Β, Γ, κλπ.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

















