Τοῦτο τὸ παντιμον λείψανον εἶναι φυλακτήριον τῆς σεβασμίας ἐκείνης μονῆς, καὶ δὲν παύει νὰ θαυματουργεῖ καθ᾿ ἡμέραν, ἰατρεύων πᾶσαν ἀσθένειαν τῶν πατέρων· διώχνει τὸ πλῆθος τῶν καρποφθόρων ἀκρίδων, ὁποὺ ἐκεῖ συχνὰ πίπτουσι, φθείροντες τὰ γεννήματα τοῦ μοναστηρίου. Λιτανεύοντες οἱ πατέρες εἰς τοιαύτην ἀνάγκην μὲ τὸ ἅγιον λείψανον γύρωθεν τοῦ μοναστηρίου, εὐθὺς ὡσὰν ἀπὸ σκλήραν μάστιγαν διωκόμεναι αἱ ἀκρίδαι ἡνώμεναι εἰς εἶδος νέφους, ὅλαι εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης καταποντίζονται· πολλὰς φορὰς εἰς καιρὸν ἀνυδρίας, λιτανεύοντες οἱ αὐτοὶ πατέρες εἰς τὸ ἴδιον τρόπον μὲ τὸ αὐτὸ λείψανον (ἂς εἶναι ὅσον θέλει ὁ καιρὸς εὔδιος, καὶ ἡ ἡμέρα ἡλιοστάλακτος) εὐθὺς συννεφιάζει ὁ οὐρανός, καὶ μὲ πολλὰς βροχὰς ποτίζων τὴν διψασμένην γῆν, χαροποιεῖ τοὺς μονάζοντας, πλουτίζων αὐτοὺς μὲ πολλοὺς καρποὺς γεννημάτων.
Εἶχεν ἕνα ὁσπήτι ἀνώγιον μεγάλον εἰς τὴν χώραν τῆς πατρίδος του ὁ Ἅγιος, εἰς τὸ ὁποῖον ἑκατοίκει, ὅταν ἤρχετο ἀπὸ τὸ μοναστήριόν του τῆς Ἀναφωνητρίας εἰς τὴν χώραν· μετὰ δὲ τὸν θάνατόν του τὸ ἔλαβεν εἰς κατοικίαν μὲ ἐνοίκιον ἀπὸ τοὺς κληρονόμους του ἕνας ἄρχων συμπατριώτης του, εὐσεβὴς καὶ γνωστὸς τοῦ Ἁγίου ἐν τῷ βίω· τοῦτο διὰ τὴν παλαιότητα τῆς οἰκοδομῆς ἦτον σχεδὸν χαλασμένον, καὶ ἡ κατάστασίς του εἰς τὰ ὀμμάτια τῶν ἀνθρώπων ἐφοβέριζεν ὄλεθρον, μ᾿ ὅλον τοῦτο ἔστεργε νὰ κάθηται εἰς αὐτὸ διὰ τὴν ἀγάπην καὶ εὐλάβειαν, ὁποὺ εἶχε τοῦ Ἁγίου, καὶ εὐφήμιζε μὲ σέβας πολὺ τὰς πολλάς του ἀρετὰς καὶ θεϊκά του προτερήματα· εἰς δὲ τὸ ἔτος ͵αχξα´ (1661), ὁποὺ ὁ Θεὸς διὰ τὰς ἀνομίας τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως καὶ νήσου ἐκείνης Ζακύνθου, τοὺς ἐπαίδευσεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας μὲ δεινοτάτους καὶ βροχεροὺς σεισμούς, καὶ κινδύνους ἀφανισμοῦ, κρημνιζόμενα καὶ πολλὰ παλαιὰ ὁσπήτια, φοβούμενος πολλὰ ὁ ἔνοικος ἐκεῖνος ἄρχων τὸν ἐπικείμενον κίνδυνον, διὰ τὴν
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>
.jpg)
Αναρτήσεις
