Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Ομιλία Δ΄ εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον"

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Ομιλία Δ΄ εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον"

Ματθ. 1, 17-21

«Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαί ἀπό Ἀβραάμ ἕως Δαυίδ, γενεαί δεκατέσσαρες, καί ἀπό Δαυίδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλώνος γενεαί δεκατέσσαρες καί ἀπό τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαί δεκατέσσαρες»[Ματθ. 1, 17].

1. Eἰς τρεῖς ὁμάδας διέκρινεν ὁ Εὐαγγελιστής ὅλας τάς γενεάς, διότι ἤθελε νά δείξῃ ὅτι δέν ἐβελτιώθησαν οὔτε μέ τάς ἀλλαγάς τῆς πολιτειακῆς των καταστάσεως, ἀλλά διετήρησαν τά ἴδια ἐλαττώματα καί μέ τό ἀριστοκρατικόν πολίτευμα καί μέ τήν βασιλείαν καί μέ τό ὀλιγαρχικόν. Καί ὅτι δέν ἔγιναν περισσότερον ἐνάρετοι οὔτε ὑπό τήν ἡγεσίαν μεγάλων ἀρχηγῶν οὔτε ἱερέων οὔτε βασιλέων.

Ἀλλά διατί παρέλειψε τρεῖς βασιλεῖς εἰς τήν μεσαίαν ὁμάδα καί διατί εἶπεν ὅτι εἶναι δεκατέσσαρες αἱ γενεαί τῆς τελευταίας ἀφοῦ ἀναφέρει δώδεκα;

Τό πρῶτον ζήτημα ἀφήνω νά τό ἐρευνήσετε σεῖς. Διότι δέν εἶναι σκόπιμον νά σᾶς ἑρμηνεύωνται τά πάντα διά νά μή γίνετε ἀδιάφοροι περί τήν ἔρευναν[1]. Θά σᾶς ὁμιλήσω λοιπόν διά τό δεύτερον.

Νομίζω ὅτι εἰς τό σημεῖον τοῦτο ὑπολογίζει ὡς μίαν γενεάν τόν χρόνον τῆς αἰχμαλωσίας[2] καί ὡς ἄλλην τόν ἴδιον τόν Χριστόν καί ἔτσι τόν συνδέει στενότατα μέ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους. Ὀρθῶς δέ ὑπενθυμίζει καί τήν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην καί ὑποδηλώνει ὅτι δέν ἐσυνετίσθησαν ἀκόμη καί τότε πού ἐξέπεσαν εἰς τήν κατάστασιν ἐκείνην. Ἑπομένως ὅλα ἀποδεικνύουν ὅτι ἧτο ἀνάγκη νά ἔλθῃ εἰς τόν κόσμον ὁ Χριστός.

Ἐρωτᾶται· Διατί λοιπόν δέν κάμνει τό ἴδιο καί ὁ Μάρκος καί δέν ἀναφέρει τήν γενεαλογίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἐκθέτει μέ συντομίαν τά πάντα;

Νομίζω ὅτι ὁ Ματθαῖος ἤρχισε τό ἔργον του πρίν ἀπό τούς ἄλλους. Διά τοῦτο καί τήν γενεαλογίαν ἀναφέρει μέ ἀκρίβειαν καί τά σημαντικώτερα ἐκθέτει λεπτομερέστερον. Ὁ Μάρκος ἔγραψε μετά ἀπό ἐκεῖνον, διά τοῦτο ἠκολούθησε συντομωτέραν ὁδόν, διότι ἧσαν πολλά ὅσα εἶχαν γραφῇ καί εἶχαν γίνει μέχρι τότε. Εἰς αὐτά ἐπί πλέον ἔδιδε μεγαλυτέραν σημασίαν ὁ Ἰουδαϊκός λαός. Διά τοῦτο ἧτο ἑπόμενον νά ἔχωμεν διαφορετικόν προοίμιον εἰς τόν καθένα. Καί ἄν ἔγιναν θαύματα εἰς διαφόρους ἐποχάς ἔγιναν διά τούς βαρβάρους, διά νά πιστεύσουν πολλοί καί διά νά φανερωθῇ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, διότι, ὅποτε τούς ὑπέταξαν οἱ ἐχθροί, ἐνόμισαν ὅτι αὐτό συνέβη, διότι οἱ θεοί ἐκείνων ἧσαν ἰσχυροί. Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη εἰς τήν Αἴγυπτον καί δι' αὐτό ἐδημιουργήθη ἐκεῖ μεγάλη σύγχυσις. Καί ἀργότερα εἰς τήν Βαβυλώνα, ὅπου τά σχετικά μέ τήν κάμινον καί τά ὄνειρα. Ἔγιναν ἀκόμη θαύματα καί ὅταν ἧσαν μόνοι των εἰς τήν ἔρημον, ὅπως ἔγιναν καί μετά τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου. Διότι καί εἰς τήν ἐποχήν ἐκείνην ἔγιναν πολλά θαύματα, ὅταν ἀπεμακρυνόμεθα ἀπό τήν εἰδωλολατρίαν. Ἔπειτα ἐσταμάτησαν, ἐπειδή ἔπεσε παντοῦ ὁ σπόρος τῆς εὐσεβείας. Καί ἄν ἔγιναν, ἔγιναν ὀλίγα καί σποραδικῶς, ὅπως π.χ. ὅταν ἐσταμάτησεν ὁ ἥλιος νά φωτίζῃ ἕνεκα τρομερῶν γεγονότων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>