Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Λατρείαν μας

Ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Λατρείαν μας  Π. Ν. Τρεμπέλας

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

1. Πάντα τὰ θαυμαστὰ ἐπιτεύματα, ὅσα διὰ τῶν καταπληκτικῶν προόδων του εἰς τὸν πολύμορφον πολιτισμόν του σημειώνει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεώς του εἰς τὸν φιλοξενοῦντα αὐτὸν πλανήτην, ἀναδεικνύουν τοῦτον ὑπεροχώτατον ἡγεμόνα μεταξὺ πάντων τῶν οἱωνδήποτε συνοίκων αὐτοῦ. Παρ’ ὅτι δὲ καὶ καθίσταται δαμαστὴς ἐν πολλοῖς καὶ αὐτῶν τῶν ἀτιθἀσσων δυνἀμεων τῆς φύσεως καὶ ἀνιχνευτῆς τολμηρὸς τῶν μυστικῶν ταῦτης, ἐν ἀδυναμίᾳ πολλῇ καταθαπτόμενος εἰς ἀβαθῆ στρώματα τούτου. Παραλλήλως ὅμως πρὸς τήν βραχεῖαν καὶ πολύμοχθον ταύτην ζωήν του, τὴν καταλήγουσαν εἰς τὸν σκοτεινὸν τάφον, ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματα τῆς ἐνσυνειδήτου ζωῆς του, ἐφ’ ὅσον δὲν ἤθελε καταδουλωθῆ ὑπὸ τῶν κατωτέρων τῆς σαρκός του παθῶν, αἰσθάνεται εἰς τὰ βάθη τῆς ὑπάρξεώς του ἐνδοτέραν τινὰ ὤθησιν ἐξ ἐμφυοῦς ἐνστίκτου, κινοῦσαν αὐτὸν πρὸς ἀναζήτησιν καὶ ἄλλου τινὸς κόσμου ἀγνώστου, διαφόρου ὅλως πρὸς αὐτόν, ὅστις διερευνᾶται ὑπὸ τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων· κόσμου ἀοράτου, μὴ θεωμένου ὑπὸ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ σώματος, τὸν ὁποῖον διαισθάνεται ἀσυγκρίτως ὡραιότερον καὶ λαμπρότερον ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, τὸν φωτιζόμενον ὑπὸ τοῦ αἰσθητοῦ ἡλίου καὶ τὸν ὁποῖον κοσμεῖ ἡ δυσεξαρίθμητος τῶν ἀστέρων πληθύς, ἡ συναποτελοῦσα τὸ αἰσθητὸν σύμπαν. Ἐνόρασίς τις μυστικὴ τὸν πληροφορεῖ περὶ τῆς ὑπάρξεως Ἀνωτέρου τινὸς Ὄντος, τὸ Ὁποῖον, ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι ἀόρατον, αὐτὸ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ παντὸς καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἐξαρτᾶται καὶ ὁ ἴδιος. Τὸ Ὄν δὲ αὐτό, τὸ ἀνεκφράστου κάλλους καὶ ἀπαραμίλλου ὡραιότητος, πρέπει νὰ πληροῖ μὲ τὴν μακαρίαν καὶ ἔνδοξον παρουσίαν Του καὶ τὸν ἀόρατον ἐκεῖνον καὶ ὑπὲρ αἰσθησιν κόσμον, τὸν ὁποῖον διὰ τῶν νοερῶν πτήσεων αὐτῶν κατοπτεύουν μακρόθεν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι ἐν σοί, Ὕψιστε»

Ὁ Θεὸς εἶναι τὸ Ὕψιστον ἀγαθὸν καὶ ἡ ἀνέκφραστος ὡραιότης. Ἐντεῦθεν καθίσταται καὶ τὸ ὄντως ἐφετόν. Αἱ ἐρχόμεναι δὲ διὰ τῆς λατρείας αὐτοῦ εὶς ἐπαφὴν μετ’ αὐτοῦ λογικαὶ ὑπάρξεις ὅσῳ περισσότερον ἐπιγινώσκουσιν αὐτόν, τοσούτῳ καὶ καταθέλγονται ὑπὸ τῆς μεγαλειότητος Αὐτοῦ, τοσούτῳ καὶ προσκολλῶνται περισσότερον εἰς Αὐτόν, ἀποσπώμενοι τῆς ματαιότητος τῶν ἐγκοσμίων καὶ «κατατρυφῶντες τοῦ Κυρίου». Καθιστάμενοι δ’ οὕτως οἱ φέροντες φθαρτὴν σάρκα ἄνθρωποι μιμηταὶ τῶν ἀσωμάτων Ἀγγέλων, τῶν συνυμνούντων ἀσιγήτως τὸν Θεόν, προγεύονται ἀπὸ τῆς παρούσης ζωῆς τῶν θελγήτρων τῆς μελλούσης μακαριότητος. Καὶ παραδίδοντες τὰς καρδίας αὐτῶν, ὅπως καταστῶσιν αὗται θυσιαστήρια καὶ κατοικητήρια Ἐκείνου, αἰσθάνονται έντὸς ὀλίγου αὐτὰς ἀποκαθαιρομένας καὶ ἐξαγιαζομένας, καὶ ἑαυτοὺς ἐπὶ μᾶλλον φλεγομένους ὑπὸ τοῦ θείου ἔρωτος καὶ μεταβαλλομένους εἰς ἀφιερωμένας ἐξ ὁλοκλήρου πρὸς τὸν Θεὸν ὑπάρξεις. Μόνον δὲ τότε καὶ ἡ λατρεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεὸν καθίσταται εἰλικρινὴς καὶ πράγματι εὐάρεστος ἐνώπιόν Του.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Άκαταπαύστοις στόμασιν, ἀσιγήτοις δοξολογίαις»

Πρόκειται περὶ τῶν κύκλῳ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ παρισταμένων Ἀγγέλων, τῶν ἑξαπτερύγων δηλαδὴ Σεραφείμ. Περιγράφεται δὲ μὲ τὰς δύο αὐτὰς φράσεις τὸ κύριον ἔργον, τὸ ὁποῖον συνεχῶς καὶ χωρὶς διακοπὴν ὡς διακονία καὶ λειτουργία ἱερὰ διεξάγεται ἀπὸ τὰ ὑπέροχα αὐτὰ καὶ πανάγια πνεύματα, τὰ ὁποῖα ἀπολαμβάνουν τὴν ἀπερίγραπτον καὶ πᾶσαν λαμπρότητα καὶ κάλλος ὑπερβαίνουσαν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Δὲν παύουν ποτὲ τὰ στόματά των. Δὲν σταματοῦν ποτὲ αἱ πρὸς τὸν Κύριον δοξολογίαι των. Καὶ ἡ ὅλη ζωὴ των, ζωὴ μακαρία καὶ πανευτυχής, εἶναι μία συνεχὴς καὶ ἀδιάκοπος λατρεία, ἔνας διαρκὴς καὶ ἀκατάπαυστος ὕμνος τῆς θείας Μεγαλειότητος.

Ὁ,τιδήποτε ὡραίον καὶ θελκτικὸν ὑπάρχει εἰς τὸν αἰσθητὸν καὶ ὑλικὸν κόσμον, εἶναι μία ἀσθενὴς σκιά, ἡ ὁποία οὔτε μακρόθεν δύναται νὰ παραβληθῇ πρὸς τὴν ὡραιότητα, τὴν καλλονήν, τὴν ἄπειρον τελειότητα τοῦ Ὑψίστου Δημιουργοῦ. Τὰ αἰσθητὰ μάτια μας, ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι περιωρισμένα, ἠμποροῦν νὰ περιλάβουν καὶ περιγράψουν τὸ κάλλος τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Διότι καὶ ἡ αἰσθητὴ αὐτὴ ὡραιότης εἶναι περιωρισμένη καὶ πεπερασμένη. Ὁ Θεὸς ὅμως εἶναι ἄπειρος. Ἡ ὡραιότης του, ἡ καλλονή του, ἡ τελειότης του δὲν ὑπόκεινται εἰς μέτρον. Εἶναι ἀμέτρητος καὶ άπεριόριστος. Ἂν θὰ ἐπετρέπετο δὲ μὲ μίαν αἰσθητὴν εἰκόνα νὰ σχηματίσωμεν κάποιαν ἰδέαν τῆς ἀπεριγράπτου

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Ἡ ἐξομολόγησις αὐτοῦ ἐπὶ γῆς καὶ οὐρανοῦ»

Ποία εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν Ἀγγέλων καὶ πῶς αὐτοὶ ἀπὸ συμφώνου ἀναπέμπουν τὰς ἀσιγήτους πρὸς τὸν Ὕψιστον δοξολογίας των, δὲν τὸ εἰξεύρομεν, οὔτε καὶ εἰμποροῦμεν νὰ τὸ παραστήσωμεν. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι ἀσώματοι. Δὲν ἔχουν σῶμα ὑλικόν, ὅπως εἶναι τὸ ἰδικόν μας. Συνεπῶς οὔτε στόμα σἂν τὸ ἰδικόν μας ἔχουν, οὔτε γλῶσσαν καὶ διάλεκτον καὶ φωνὴν χρησιμοποιοῦν, σἂν αὐτὰς μὲ τὰς ὁποίας ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι συνεννοούμεθα μεταξύ μας. Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς λέγῃ, ὅτι τὰ Σεραφεὶμ «ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἕλεγον» τὸν ἐπινίκιον ὕμνον, ὁμιλεῖ ἀνθρωποπαθῶς. Δηλαδή, χρησιμοποιεῖ ἐκφράσεις σἂν ἐκείνας ποὺ θὰ μετεχειριζόμεθα, διὰ νὰ παραστήσωμεν αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ὁσακις δὲ πάλιν κατὰ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ἐμφανίζονται Ἅγγελοι εὶς ἀνθρώπους μὲ μορφὴν σἂν τὴν ἰδικήν μας καὶ ὁμιλοῦν πρὸς αὐτοὺς ὡς ἄνθρωποι, γίνεται τοῦτο κατὰ συγκατάβασιν. Ὁ ἀσώματος δηλαδὴ Ἄγγελος προσλαμβάνει πρὸς στιγμὴν σῶμα ὑλικόν, καὶ ἐνῶ εἶναι φύσει ἀόρατος, γίνεται πρὸς στιγμὴν ὁρατὸς καὶ λαλεῖ ὡς ἕνας ἐξ ἡμῶν. Ὁπωσδήποτε, οἱ Ἅγγελοι συνεχῶς καὶ ἀπαύστως μὲ τὴν ἰδικήν των γλῶσσαν καὶ μὲ τὰς ἰδικάς των φωνὰς ἀνυμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὴν θείαν Μεγαλειότητα. Καὶ θὰ ἠμπορούσαμεν λοιπὸν καὶ ἡμεῖς νὰ εἴπωμεν χρησιμοποιοῦντες τὴν γλῶσσαν τῆς Γραφῆς, ὅτι ὁ ὑπερουράνιος καὶ νοερὸς καὶ ὑπὲρ αἴσθησιν κόσμος ἀντηχεῖ ὁλόκληρος ἀπὸ τὰς συνεχεῖς αὐτὰς δοξολογίας τῶν Ἀγγέλων. Τίποτε ἄλλο δὲν ἀκούεται ἐκεῖ παρὰ μόνον ὁ τρισάγιος καὶ ἐπινίκιος ὕμνος. Καὶ αἱ θεσπέσιαι ἁρμονίαι, τὰς ὁποίας ψάλλουν ἀπαύστως Ἄγγελοι, γεμίζουν τὰς ὑπερουρανίους ἐκτάσεις ἐξαγγέλλουσαι τὴν δόξαν καὶ τὸ ἄπειρον μεγαλεῖον τοῦ Κυρίου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Παιδί μου, δός μου τὴν καρδιά σου

Ζητεῖ ὁ Κύριος τὰς καρδίας μας. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἰδικαί του; Ἰδικαί του εἶναι. Διότι αὐτὸς μᾶς τὶς ἔδωκε. Δὲν μᾶς ἔπλασεν αὐτός; Καὶ δὲν ἔδωκεν εἰς τὸν καθένα μας ὅλα ὅσα ἔχει; Καὶ ὅπως ὁρίζει αὐτὸς τὰ πάντα, δὲν ὁρίζει λοιπὸν καὶ ἡμᾶς, καὶ δὲν ἔχει ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, ὅταν θελήσῃ, μὲ ἕνα πάλιν λόγον νὰ μᾶς ἐκμηδενίσῃ καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσῃ ὁλοτελῶς;
Ναί· ἔτσι εἶναι. Ἀλλὰ βλέπεις, ὅτι ὁ Ὕψιστος Θεὸς συγκαταβαίνει τόσον πολὺ εἰς τὴν μικρότητα τοῦ σκώληκος αὐτοῦ τῆς γῆς, ποὺ ὀνομάζεται ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τοῦ λέγῃ: Ἰδικά μου εἶναι ὅλα. Καὶ τίποτε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὸ κυρίαρχον θέλημά μου. Μὲ ὅλον δὲ ὅπου ὁρίζω καὶ σέ, ὅπως ὁρίζω ὅλα τὰ πλάσματά μου, σὲ ἀφίνω ἐλεύθερον. Καὶ μένει εἰς τὴν ἐξουσίαν σου καὶ εἰς τὴν διάθεσίν σου νὰ μοῦ δώσῃς ἢ νὰ μὴ μοῦ δώσῃς τὴν καρδίαν σου. Ἐγὼ σὲ ἀγαπῶ. Τόσον πολύ, ὥστε καὶ τὸν μονάκριβον Υἱόν μου παρέδωκα εἰς θάνατον διὰ σέ. Σὺ δὲν θὰ μὲ ἀγαπήσῃς; Καταδέχομαι νὰ ζητῶ τὴν καρδίαν σου. Δὲν θὰ μοῦ τὴν δώσῃς; Θὰ μοῦ τὴν ἀρνηθῇς; Εἰς τὴν ἐξουσίαν σου μένει. Δὲν σὲ ἀναγκάζω. Σοῦ τὴν ζητῶ, χωρὶς νὰ σὲ βιάζω.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Δός μοι, υἱέ, σὴν καρδίαν»

Ζητεῖ τὰς καρδίας μας ὁ Κύριος. Καὶ ναὶ μὲν δὲν ἀκούομεν τὴν φωνήν του μὲ τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματός μας. Γίνεται ὅμως αἰσθητὴ ἡ ἐνέργεια τῆς χάριτός του εἰς τὸ ἐσωτερικὸν κάθε καλοπροαιρέτου, ποὺ δὲν τὸν ἐσκλήρυνεν ἡ ἁμαρτία. «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω», λέγει ὁ Κύριος εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν (γ’ 20). Κτυπῶ. Κτυπῶ δυνατά. Κρούω. Ὄχι μόνον μίαν φοράν, ἀλλὰ συνεχῶς. Σἂν νὰ ἤμην διαβάτης παραπλανημένος εἰς ἔρημον τόπον καὶ νὰ ζητῶ καταφύγιον, διὰ νὰ ἀναπαυθῶ. Σἂν νὰ μὴ ἔχω ἄλλον τόπον, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ στεγασθῶ. Ὅλη ἡ γῆ καὶ ὅλος ὁ οὐρανός, τὸ σύμπαν ὁλόκληρον καὶ ὅλος ὁ πνευματικὸς καὶ ἀόρατος κόσμος εἶναι ἰδικά μου. Καὶ ὅλα αὐτὰ δὲν μὲ χωροῦν. Διότι ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶμαι πανταχοῦ παρών, εἶμαι συγχρόνως καὶ ἄπειρος. Καὶ ὅμως ζητῶ τὴν καρδίαν σου, διὰ νὰ εἰσέλθω εἰς αὐτήν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ὄχι μόνον μὲ τὰ χείλη

Μὲ ὁλόκληρον τὴν ὕπαρξίν των οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀνυμνοῦν καὶ λατρεύουν τὸν Θεόν. Κατὰ παρόμοιον λοιπὸν τρόπον καὶ ἡμεῖς ἔχομεν καθῆκον νὰ τὸν δοξολογῶμεν καὶ νὰ τὸν λατρεύωμεν.

Σκέψου καλά, ἀδελφέ μου, καὶ μελέτησε προσεκτικά, πῶς αἱ οὐράνιαι δυνάμεις ἀναπέμπουν τὰς ἀσιγήτους δοξολογίας των εἰς τὸν Κύριον. Προηγουμένως μένουν ἔκθαμβοι καὶ κατάπληκτοι ἀπὸ τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν ἁγιότητά του. Συναισθάνονται δὲ ἀκόμη, ὅτι εἶναι δοῦλοι του καὶ ὅτι ἐξ ὁλοκλήρου ἀνήκουν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐνῶ θέλγονται καὶ ἀποθαυμάζουν τὴν ἄπειρον τελειότητά του, παραμένουν εὐλαβεῖς προσκυνηταὶ αὐτῆς, πρόθυμοι καὶ ἕτοιμοι πάντοτε μὲ ὅλας των τὰς δυνάμεις νὰ ποιήσουν τὸ θέλημά του. «Δυνατοὶ ἰσχύϊ ποιοῦντες τὸν λόγον αὐτοῦ, τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς τῶν λόγων αὐτοῦ», βεβαιώνει ὁ Δαβίδ. Ὡς πλάσματα λοιπόν, ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὴν βαθεῖαν συναίσθησιν, ὅτι ἐξαρτῶνται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐκσποῦν εἰς ὕμνους δοξολογίας καὶ εἰς προσκυνήσεις λατρείας πρὸς αὐτόν.

Οὕτω πως λοιπὸν καὶ ἡμεῖς. Πρέπει μὲ ὁλόκληρον τὸν ἑαυτόν μας νὰ προσκυνῶμεν καὶ νὰ λατρεύωμεν τὸν Κύριον. Ὄχι μόνον μὲ τὰ χείλη μας, ἀλλὰ καὶ μὲ ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν μας. Ὅταν δὲ ἡ καρδία μας καὶ ὁ νοῦς μας ὁλόκληρος δὲν εἶναι συγκεντρωμένα καὶ ἀφωσιωμένα εἰς τὸν Κύριον, ὅσας δοξολογίας καὶ ὁσουσδήποτε ὕμνους καὶ ἂν ἀπαγγείλουν τὰ χείλη μας, εἶναι μάταια ὅλα καὶ περιττά. Καταντοῦν νὰ εἶναι λόγια χωρὶς κανένα νόημα. Ἕνας νεκρὸς καὶ στερημένος ἀπὸ κάθε ζωὴν τύπος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«…Καὶ παρὰ Σὲ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς;»

Μὲ τὴν καρδίαν μας ὁλόκληρον. Μὲ ὅλας τὰς ἀνωτέρας καὶ πνευματικὰς τῆς ψυχῆς μας δυνάμεις. Μὲ πλήρη ἀφιέρωσιν καὶ ἀφοσίωσιν τοῦ ἐσωτερικοῦ μας. Μόνον οὕτω ἡ λατρεία μας θὰ εἶναι εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Θεόν.

Θέλεις ν’ ἀντιληφθῇς μὲ ἀναλογίας καὶ διὰ παραδειγμάτων ἀπὸ τὰ συμβαίνοντα εἰς τὸν ἐπίγειόν μας βίον, τί σημαίνουν αἱ ἀνωτέρω γραμμαί, ἀδελφέ μου; Θυμήσου, τί γίνεται εἰς μίαν μητέρα στοργικήν, ποὺ ἐπαναβλέπει τὸ μονάκριβον παιδί της, τὸ ὁποῖον ὕστερα ἀπὸ χρόνια πολλὰ ξενιτευμένης ζωῆς ἐπανέρχεται εἰς τὴν ἀγκάλην της. Ὅλος ὁ νοῦς της καὶ ὁλόκληρος ἡ καρδία της εἶναι κολλημένα ἐπάνω του. Δὲν χορταίνει νὰ τὸ βλέπῃ. Δὲν σταματᾷ ἀπὸ τὸ νὰ τὸ περιποιῆται. Μὲ πολλὴν δυσκολίαν τὸ χωρίζεται δι’ ὀλίγας στιγμὰς ἀπὸ πλησίον της. Ἡ χαρά της εἶναι νὰ τοῦ ὁμιλῇ, νὰ τὸ ὑπηρετῇ, νὰ δημιουργῇ πάντα καὶ νέας ἀφορμάς, διὰ νὰ τοῦ δεικνύῃ τὴν ἀγάπην της καὶ νὰ τοῦ προσφέρῃ τὰς περιποιήσεις της.

Σκέψου ἀκόμη, τί δοκιμάζεις καὶ σὺ ὁ ἴδιος, ἑὰν συμβῇ νὰ εὐρεθῇς εὶς τὴν συντροφιὰν προσώπου θελκτικοῦ εὶς τοὺς τρόπους, ἰσχυροῦ εὶς ἐπιρροὴν καὶ εἰς κοσμικὴν δύναμιν, ὡραίου εἰς ἐμφάνισιν, μὲ στόμα μελίρρυτον, μὲ σύνολον ἑλκυστικόν… Ἂν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ ἐτελείωνε ποτὲ ἡ μετ’ αὐτοῦ ἐπικοινωνία σου, θὰ ἀπετέλει τοῦτο εὐτυχίαν ἀπερίγραπτον διὰ σέ. Θὰ ἐξέχανες ὅλα διὰ τὴν ἀγάπην του. Θὰ ἐλησμόνεις καὶ φαγητὸν καὶ ὕπνον καὶ πᾶσαν ἀνάπαυσιν δι’ αὐτήν, ἀρκεῖ μόνον νὰ μὴ ἐκουράζεσο σωματικῶς καὶ νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλιπεν ἡ σωματικὴ ἀντοχή σου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας

Ἐὰν τὰ Σεραφεὶμ καταλύπτουσιν ἔμφοβα ἑαυτά, μετὰ πάσης ταπεινώσεως ἀναπέμποντα τὴν λατρείαν αὐτῶν πρὸς τὸν Θεὸν κατὰ περιγραφήν, τὴν ὁποίαν παρέχει ὁ Ἡσαΐας, πόσῳ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ μετὰ συντριβῆς ὀφείλομεν νὰ προσερχώμεθα ὅλοι μαζῆ, ἵνα μὲ ἕνα στόμα πάντες καὶ μὲ μίαν καρδίαν ἐν τοῖς ἀφιερωμένοις πρὸς λατρείαν τοῦ Θεοῦ ἱεροῖς χώροις ἀνυμνήσωμεν τὸ Ὄνομά Του καὶ ἀποδώσωμεν τὴν ὀφειλομένην καὶ ὑφ’ ἡμῶν λατρείαν εἰς αὐτόν. Εἶναι δὲ προνόμιον τοῦ νέου Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, ὅτι πανταχοῦ ὑπάρχουν ἀνιδρυμένοι ἱεροὶ ναοὶ ἔχοντες θυσιαστήρια, εἰς τὰ ὁποῖα ἀόρατος ἀρχιερεὺς προσφέρων ἀναιμάκτως τὴν θυσίαν τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ συμπαρίσταται μετὰ τῶν πιστῶν ὁ Χριστός, καλῶν πάντας τοὺς κυκλοῦντας τὴν ὑπερφυῆ Τράπεζάν Του, ἵνα ἀποσπώμενοι ἀπὸ τῶν βιοτικῶν φροντίδων καὶ ἑνούμενοι μετ’ αὐτοῦ ἀνυψώσωσι πρὸς τὸν οὐρανὸν τὰς καρδίας, νεκροῦντες δὲ πάντα ἐγωϊσμὸν καὶ ἀποβάλλοντες πᾶν μῖσος καὶ ἀγαπῶντες ἀλλήλους ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ μετάσχωσιν εἰς τὴν θείαν λατρείαν, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἀοράτως συμπαρίστανται συνδιακονοῦντες Ἄγγελοι.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον»

Νὰ τοῦ δώσωμεν ὁλόκληρον τὴν καρδίαν μας. Νὰ τὸν ποθήσωμεν καὶ νὰ αἰσθανῶμεν δι’ αὐτὸν δίψαν ἀχόρταστον. Νὰ τὸν ἐνθυμούμεθα διαρκῶς καὶ νὰ μὴ ξεκολλᾷ ὁ νοῦς μας καὶ ἡ σκέψις μας ἀπὸ αὐτόν. Ἀλλὰ καὶ κάτι ἄλλο ἀκόμη, οὐσιῶδες δὲ καὶ ἀπαραίτητον καὶ αὐτό. Νὰ προσπίπτωμεν συντετριμμένοι καὶ τεταπεινωμένοι ἐνώπιον αὐτοῦ.

Τί εἴμεθα ἡμεῖς καὶ τί εἶναι Ἐκείνος; Πολύ, πάρα πολὺ μικροὶ ἡμεῖς. Μεγάλος εἰς βαθμὸν ἄπειρον καὶ ἀνυπολόγιστον Ἐκεῖνος. Πλάστης καὶ δημιουργὸς Αὐτός. Πτωχὰ καὶ ἀδύνατα πλάσματά του ἡμεῖς. Ὄχι μόνον μᾶς ἕδωκεν Αὐτὸς τὴν ζωὴν καὶ τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς συντηρῇ εἰς αὐτήν. «Ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν», λέγει ὁ θεῖος Παῦλος. Μπορεῖ ἕνα ψάρι νὰ ζήσῃ ἔξω ἀπὸ τὴν θάλασσαν; Εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ ζήσῃ χωρὶς ἀέρα καὶ χωρὶς ἀναπνοήν; Ἄλλο τόσον εἰμπορεῖ νὰ παραταθῇ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὕπαρξίς μας, ἂν σταματήσῃ ἔστω καὶ διὰ μίαν στιγμὴν ὁ Θεὸς νὰ φροντίζῃ καὶ νὰ προνοῇ δι’ ἡμᾶς. Ἡ Πρόνοιά του εἶναι ἡ ζωογόνος ἀτμόσφαιρα, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν καὶ χάρις εἰς τὴν ὁποίαν «ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ὑπάρχομεν». Δὲν εἴμεθα, λοιπόν, ἁπλῶς καὶ μόνον μικροὶ ἀπέναντί του. Εἴμεθα καὶ δοῦλοι του· δοῦλοι δέ, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ ἐξαρτᾶται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ Αὐτόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον…»

Πρόκειται περὶ τῶν Σεραφεὶμ καὶ περὶ τῶν ἀσιγήτων δοξολογιῶν των. Ὄχι μεμονωμένα, ἀλλ’ ὅλα μαζῆ τὰ ἑξαπτέρυγα αὐτὰ καὶ ὑπερουράνια πνεύματα ὑμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ Κύριον. Ἕν ἕκαστον χωριστά, ἀλλὰ καὶ ὅλα μαζῆ. Φωνάζουν. Κράζουν δυνατά. « Ἐκέκραγε», λέγει ἡ Γραφή. Καὶ ἡ κραυγὴ αὐτὴ σημαίνει, ὅτι ὁ ὕμνος καὶ ἡ λατρεία των πρὸς τὸν Ὕψιστον βγαίνει ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ των γεμᾶτος ἐνθουσιασμὸν καὶ ἔξαρσιν.

«Ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον». Δὲν φωνάζει μόνον ἕνα ἀπὸ τὰ Σεραφείμ, ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνει ἕνα ἕκαστον τὸν αὐτὸν ὕμνον, ὥστε νὰ ἀκούεται οὗτος ἀπὸ ὅλα καὶ νὰ ἀπευθύνεται εὶς τὸν Ὕψιστον ὡς ἁρμονικὴ συμφωνία ἀπὸ ὅλων μαζῆ τὰ ἁγνὰ καὶ ἅγια στόματα. Εἶναι ὡς νὰ λέγῃ τὸ ἕν Σεραφεὶμ πρὸς τὸ ἄλλο: Ἐμπρός, ὅλοι μαζῆ ἂς ὑμνήσωμεν τὸν Κύριον. Ἂς ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ στόμα ὅλων μας ἡ αὐτὴ δοξολογία. Μὲ τὸν αὐτὸν ἐνθουσιασμὸν ὅλοι. «Ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ» πάντες. Ὄχι ἄλλα τὸ ἕν Σεραφεὶμ καὶ ἄλλα τὸ ἕτερον. Ὄχι εἰς ἄλλον τόνον τοῦ ἑνὸς ὁ ὕμνος καὶ εἰς ἄλλον τόνον τοῦ ἑτέρου. Μὲ ὅλην μας τὴν δύναμιν, μὲ τὴν αὐτὴν πάντες συστολήν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν ἴδιον ἐνθουσιασμόν. Ὄλοι μαζῆ ὡς ἕνα σῶμα, ὡς ἕνα στόμα, ὡς ἕνα πνεῦμα, τὸν αὐτὸν ὕμνον καὶ τὴν αὐτὴν λατρείαν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου»

Κάθε τόπος βέβαια εἶναι κατάλληλος διὰ νὰ δοξολογῶμεν καὶ λατρεύωμεν εἰς αὐτὸν τὸν Ὕψιστον Κύριον. «Ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον», λέγει ὁ Δαβίδ. Ὑπάρχει μέρος, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ ὁρίζῃ ὁ Κύριος καὶ εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μὴ ἐκτείνεται ἡ κυριαρχία του; Δὲν εἶναι παντοῦ καὶ εἰς ὅλα τὰ μέρη παρών; Ἀπὸ ὁποιονδήποτε, λοιπόν, μέρος καὶ ἂν τὸν ἐπικαλεσθῶμεν, μᾶς ἀκούει καὶ λαμβάνει γνῶσιν τῶν δεήσεων καὶ τῶν δοξολογιῶν μας. Καὶ εἰς τὸ δωμάτιόν σου ἐὰν εὑρίσκεσαι ἥσυχος καὶ μὲ συγκεντρωμένον τὸν νοῦν σου, καὶ εἰς τὸν τόπον τῆς ἐργασίας σου ἐὰν ξεκλέψῃς ὀλίγας στιγμὰς διὰ νὰ τὰς ἀφιερώσῃς εἰς τὸν Κύριον, καὶ εἰς τὴν φυλακὴν ἐὰν εἶσαι κλεισμένος, ὅπως ἦσαν ἄλλοτε εἰς στοὺς Φιλίππους ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας, καὶ εἰς τὸν δρόμον, ὅπου βαδίζεις, ἂν ἀνυψώσῃς ἔστω καὶ ἐπ’ ὀλίγον τὴν σκέψιν σου εἰς τὸν οὐρανόν, ἀλλὰ καὶ ὁπουδήποτε καὶ ἂν εἶσαι καὶ ἐπικαλεσθῇς τὸν Θεὸν μυστικὰ καὶ χωρὶς νὰ σὲ ἀκούῃ ἄλλος κανένας. Ἐκεῖνος σὲ ἀκούει καὶ δέχεται τοὺς ὕμνους σου καὶ δὲν ἀπορρίπτει τὴν λατρείαν σου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Θυσιαστήριον ὑπερουράνιον

Ἐπρόσεξες, ἀδελφέ μου, τί εἰς τὸ βάθος ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ τοὺς ναούς μας ἀνυψοῦται, ὀπίσω ἀπὸ τὴν ὡραίαν πύλην τοῦ εἰκονοστασίου; Εἶναι τὸ θυσιαστήριόν του. Ἁπλοῦν, καθαρὸν καὶ χωρὶς κανὲν ἴχνος αἱμάτων ἢ καπνῶν καὶ ἐσβεσμένης πυρᾶς. Αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἀναβιβάζει ἕνα ἕκαστον ἀπὸ τοὺς πολυπληθεῖς ναούς μας πολὺ ἀσυγκρίτως ὑψηλότερα ἀπὸ τὸν μοναδικὸν ναὸν τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ.

Ἦτο βέβαια ὁ ναὸς ἐκεῖνος μεγαλοπρεπὴς καὶ ἐπιβλητικός, ὥστε νὰ μὴ δύνανται νὰ συγκριθοῦν μὲ αὐτὸν πολλὰ ἀπὸ τὰ πτωχὰ ἴσως καὶ ἀπέριττα χριστιανικὰ ἐκκλησάκια μας. Καθένα ὅμως ἀπὸ αὐτὰ ἔχει θυσιαστήριον, θὰ ἠμποροῦσα νὰ εἴπω ὑπερουράνιον, ὁποῖον δὲν εἶχεν ὁ ναὸς τῶν Ἰεροσολύμων. Εἶχε βέβαια καὶ αὐτὸς διπλᾶ θυσιαστήρια. Δὲν προσεφέρετο ὅμως εἰς αὐτὰ ἡ μία πνευματικὴ καὶ ἀληθινὴ καὶ μόνη εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν θυσία, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς εἰς τὰ ἰδικά μας θυσιαστήρια. Προσέφεραν οἱ ἰερεῖς τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων αἵματα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἀμνῶν, ποὺ δὲν εἶχαν πραγματικὴν δύναμιν νὰ ἀπαλλάξουν τὸν ἁμαρτωλὸν οὐδὲ ἀπὸ τὴν ἐλαφροτέραν ἐνοχήν του. Το αἷμα τῆς Νέας Διαθήκης, ποὺ μᾶς λούει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν καὶ μᾶς λευκαίνει παρὰ πάνω ἀπὸ τὸ χιόνι καὶ τὸ λευκὸν μαλλί, μόνον εἰς τὰ ἰδικά μας, τὰ ἁπλᾶ, τὰ λευκά, τὰ ἐλεύθερα ἀπὸ κάθε χρῶμα αἵματος θυσιαστήρια προσφέρεται καὶ ρέει συνεχῶς ἀφθόνως ὡς λουτρὸν σωτήριον τοῦ κόσμου ὅλου καὶ ὡς πηγὴ οὐρανίου μάννα, ποὺ μεταδίδει εἰς πάντα πιστὸν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ

Τὸ νὰ ταπεινωθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μάλιστα κατὰ τὰς ὥρας τῆς προσευχῆς καὶ τῆς λατρείας, παρουσιάζεται ἐκ πρώτης ὄψεως ἂν μὴ εὔκολον, τουλάχιστον ὅμως ὡς οὐχὶ καὶ πολὺ δύσκολον. Τί εἶμαι ἐγὼ ὁ σκώληξ ἐμπρὸς εἰς τὸν κυρίαρχον τοῦ παντὸς Θεόν; Τί εἰμπορεῖ νὰ προσφέρω ἐγώ, ὁ πτωχὸς καὶ ἐλεεινός, εἰς τὸν Κύριον ποὺ ἔχει τὰ πάντα ἰδικά του καὶ μὲ τὰ ἀνεξάντλητα πλούτη του πλουτίζει καὶ ἡμᾶς;

Δὲν φθάνει ἐν τούτοις τὸ φρόνημα αὐτὸ προκειμένου να διαπνέεται ἡ πρὸς τὸν Θεὸν λατρεία μας ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς συντριβῆς, ἡ ὁποία καὶ μόνη τὴν καθιστᾷ εὐάρεστον εἰς τὸν Κύριον. Πρέπει νὰ συνοδεύεται αὕτη καὶ ἀπὸ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον εἶναι δυσκολώτερον καὶ τὸ ὁποίον ἀποδεικνύει ἀληθινὴν καὶ εἰλικρινῆ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν συντριβήν μας. Δηλαδὴ ὁ ἐγωϊσμός μας πρέπει νὰ συντρίβεται ὄχι μόνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον τῶν ὁμοίων μας. Καὶ μαζῆ μὲ ἐκείνους, τεταπεινωμένοι ἡμεῖς, τεταπεινωμένοι καὶ αὐτοί, νὰ συμπροσφέρωμεν ὅλοι ὡς συντετριμμένοι δοῦλοι τὴν ταπεινὴν λατρείαν μας εἰς τὸν Κύριον.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ποῦ ἔγκειται τὸ ὑπέροχον τῆς λατρείας

Ἀπὸ ὅσα εἴπομεν προηγουμένως ἠμπορεῖ ὁ καθένας μας μὲ ὀλίγην σκέψιν νὰ καταλάβῃ, διατί ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται εἰς τὴν λατρείαν μας, μολονότι εἰς αὐτὴν ὁ ταλαίπωρος καὶ ἐλεεινὸς ἄνθρωπος δὲν προσφέρει σχεδὸν τίποτε. Πρωτίστως, τὸ νὰ ξεκολλήσῃ ὁ οἱοσδήποτε ἀπὸ ἡμᾶς, ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, ἀπὸ τὴν ματαιότητα τοῦ ὑλικοῦ κόσμου καὶ νὰ παραμερίσῃ τὸ ἐγώ του, δὲν εἶναι μικρόν τι διὰ τὸν ἀσθενῆ καὶ ἀδύνατον ἄνθρωπον.

Ὁ φυσικὸς δηλαδὴ ἄνθρωπος, ὅπως ἔχει γίνει καὶ διεφθάρη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ρέπει πρὸς τὰ κάτω. Τὸν τραβᾷ ὁ ὑλικὸς κόσμος. Τὸν ἐλκύει ἡ ματαιότης. Τὸν αἰχμαλωτίζουν τὰ θέλγητρα τῆς αἰσθητῆς ζωῆς. Ὁ Θεὸς καὶ ὁ οὐράνιος κόσμος δὲν προσπίπτουν εἰς τὰς σωματικὰς του αἰσθήσεις. Δι’ αὐτὸ καὶ τοὺς ξεχάνει εὔκολα. Πρέπει δὲ νὰ καταβάλῃ ἰδιαιτέραν προσπάθειαν, διὰ νὰ ἀνακαλύψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεὸν καὶ διὰ νὰ τὸν διακρίνῃ εἰς τὰ δημιουργήματά του. Αὐτό, ποὺ εἶπε γεμᾶτος εὐλάβειαν ὁ Δαβίδ: «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε, πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας», χρειαζόμεθα ἰδιαιτέραν καλλιέργειαν ὁ καθένας μας, διὰ νὰ τὸ συναισθανθῇ καὶ τὸ ζήσῃ.

Δὲν βλέπεις; Ἐνῶ ἐγνωρίσαμεν ἀπὸ τὴν θείαν διδασκαλίαν τὸν Θεόν, ποία προσπάθεια ἀπαιτεῖται διὰ νὰ ἀνυψώσωμεν τὸν νοῦν μας, ἔστω καὶ δι’ ὀλίγην ὥραν, εἰς αὐτόν; Πόσον νωθραὶ καὶ δυσκίνητοι παρουσιάζονται διὰ τὴν προσευχὴν αἱ ψυχαί μας! Ἀρχίζομεν τὴν προσευχὴν καὶ εἶναι τόσον παχυλὸς καὶ κοιμισμένος ὁ νοῦς μας, ὥστε μᾶς ξεφεύγει ἀμέσως καὶ δυσκολευόμεθα πολὺ νὰ τὸν συμμαζεύσωμεν καὶ νὰ τὸν προσηλώσωμεν εἰς τὸν Θεόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Πᾶσαν ἀποθώμεθα μέριμναν»

Ὀλίγον ἐὰν προσέξωμεν εἰς τοὺς ὕμνους καὶ τὰς προσφωνήσεις καὶ τὰς προτροπάς, ποὺ μᾶς ἀπευθύνονται καὶ ψάλλονται κατὰ τὴν ὥραν τῆς λατρείας εἰς τοὺς ναούς μας, θὰ πεισθῶμεν, ὅτι ὅλα ὅσα ἔχομεν ἐκθέσει περὶ τοῦ πῶς ἐπιβάλλεται καὶ εἰς ἡμᾶς νὰ λατρεύωμεν τὸν Κύριον, ἐκφράζονται καὶ διακηρύττονται σαφῶς καὶ δι’ αὐτῶν. Πράγματι· τί μᾶς προτρέπουν καὶ ποῦ μᾶς καλοῦν νὰ προσηλώσωμεν τὴν σκέψιν μας καὶ τὴν διάνοιάν μας οἱ χοροὶ τῶν ψαλτῶν διὰ τοῦ χερουβικοῦ ὕμνου; «Πᾶσαν τὴν βιοτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὡς τὸν βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν».

Ἐπρόσεξες ποτὲ καὶ ἐμελέτησες σοβαρῶς, ἀδελφέ μου, τί ἐκφράζει καὶ ποίαν ἔννοιαν ἐγκλείει ἡ προτροπὴ αὐτή; Ἆ! αὐτὸ τὸ «μέριμναν» τί μᾶς λέγει! Μέριμναν. Ἀπορρόφησιν δηλαδὴ ἀπὸ τὰ ὑλικά. Ἀπασχόλησιν ἐντατικὴν τῆς σκέψεως καὶ τοῦ νοῦ εἰς τὰ τῆς παρούσης προσκαίρου ζωῆς. Φροντίδα δι’ αὐτά, ποὺ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ εἶδος τι ἀγωνίας. Εἰς τρόπον ὥστε, ὅταν εἰς κάποιαν στιγμὴν τῆς λατρείας συνέλθωμεν καὶ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ τὴν μέριμναν ταύτην, διαποροῦμεν πότε καὶ πῶς, χωρὶς κὰν ἡμεῖς νὰ τὸ ἀντιληφθῶμεν, ἐπροχώρησεν ἡ λατρεία τόσον πολὺ καὶ ἀπηγγέλθησαν εὐχαὶ καὶ ἐψάλησαν ὕμνοι, τῶν ὁποίων ἡμεῖς δὲν ἐλάβομεν καμμίαν ἀπολύτως εἴδησιν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους»

Ὅλοι μαζῆ καὶ μὲ μίαν καρδίαν συντετριμμένην καλούμεθα μὲ ἕνα στόμα καὶ μὲ μίαν ψυχὴν νὰ προσφέρωμεν τὴν λατρείαν μας εἰς τὸν Θεόν. Εἰς αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς προτρεπόμεθα καὶ διὰ τῶν ἐν τῇ Λειτουργίᾳ παρακελεύσεων τοῦ διακόνου: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν»• «πρόσχωμεν τὴν ἁγίαν ἀναφορὰν ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν».

Τί κυρίως εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους καὶ δημιουργεῖ μεταξύ των μίση καὶ ἐχθρότητας; Ὁ ἐγωϊσμός. Μοῦ μίλησες ἀπρεπῶς ἢ καὶ ὑβριστικῶς. Δηλαδή, προσέβαλες τὸ ἐγώ μου. Δὲν τὸ ἐτίμησες ὅπως εἶχα τὴν ἀξίωσιν. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι, ἐνῶ προτήτερα σὲ συνεπάθουν, τώρα μοῦ εἶσαι ἀνεπιθύμητος. Ἢ κατ’ ἄλλην περίπτωσιν ἔθιξες τὰ συμφέροντά μου. Κατεπάτησες κάποιαν λωρίδα εἰς τὸν ἀγρὸν ἢ τὴν ἄμπελόν μου. Προσεπάθησες μὲ ἀθέμιτον ἢ καὶ μὲ θεμιτὸν συναγωνισμὸν νὰ ἀποσπάσῃς κάποιον πελάτην μου. Ἢ εἰς τὴν μοιρασιὰν τῆς πατρικῆς μας κληρονομίας μὲ ἐξηπάτησες καὶ ἐπῆρες σὺ τὸ καλύτερον καὶ μεγαλύτερον μερίδιον. Καὶ ὡς συνέπεια εἰς ὅλα αὐτὰ ἐπηκολούθησεν, ὅτι ἀπὸ φίλοι ἢ ἀδελφοί, ποὺ ἤμεθα, κατελήξαμεν τώρα νὰ ἔλθωμεν κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον εἰς τὰ χέρια. Διατὶ δὲ αἱ συνέπειαι αὐταί; Διότι καὶ σὺ καὶ ἐγώ, ἀντὶ νὰ κυριαρχούμεθα ἀπὸ τὴν ἀγάπην, εἴμεθα δοῦλοι τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας…

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Μιμηταὶ καὶ συνόμιλοι τών Ἀγγέλων

Ἐν τῇ λατρείᾳ μας γίνεται καὶ ἐν τῇ γῇ ἐπανάληψίς τις ὑπὸ τῶν φερόντων σάρκα ἀνθρώπων τῶν ἐν οὐρανοῖς τελουμένων ὑπὸ τῶν ἀσωμάτων Ἀγγέλων. Μὲ τὴν αὐτὴν τῶν Ἀγγέλων διάθεσιν καὶ τὸν αὐτὸν πόθον ἐκείνων καλοῦνται καὶ οἱ πιστοὶ νὰ ἁγιάζουν τὴν μολυνομένην ὑπὸ τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου γῆν, μιμούμενοι ἐν αὐτῇ καὶ πράττοντες ὅ,τι οἱ ἐν οὐρανοῖς Ἄγγελοι. Κατὰ τὴν ὥραν λοιπὸν τῆς λατρείας συνενοῦνται οἱ ἄνθρωποι μετὰ τῶν Ἀγγέλων καὶ ὁ οὐράνιος κόσμος συναναμιγνύεται μετὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Καὶ ἀκούεται ἀπὸ τὰ στόματα τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων ὁ αὐτὸς τρισάγιος καὶ ἐπινίκιος ὕμνος, τὸν ὁποῖον ὁ προφήτης Ἡσαΐας εἰς ἐξαισίαν ὀπτασίαν του ἤκουσε νὰ ψάλλεται ὑπὸ τῶν ἐγγὺς τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ ἱπταμένων εὐλαβῶς Σεραφείμ. Κηρύττεται δὲ διὰ τοῦ ὕμνου αὐτοῦ ὁ Θεὸς Κύριος πάντων τῶν ἐν Οὐρανοῖς πνευμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι τὰ ὑπεροχώτερα καὶ ἰσχυρότερα πάντων ἐν γένει τῶν δημιουργημάτων. Εἶναι λοιπὸν Αὐτὸς ἀνυπέρβλητος εἰς δύναμιν, συγχρόνως ὅμως καὶ πανάγιος, ἔχων ὄχι μόνον τὴν δύναμιν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁγιότητα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οἱ μυστικῶς τὰ Χερουβεὶμ εἰκονίζοντες

«Οἱ μυστικῶς τὰ Χερουβεὶμ εἰκονίζοντες»


Μὲ ἕν στόμα ὅλοι, ὅπως οἱ ἐν οὐρανοῖς Ἄγγελοι. Μὲ μίαν καρδίαν συντετριμμένην ὅλοι κατὰ μίμησιν τῆς βαθείας συστολῆς καὶ τῆς ἐμφόβου αἰδημοσύνης, μὲ τὴν ὁποίαν τὰ Σεραφεὶμ ὑμνοῦν ἀπαύστως τὸν Θεόν. Οὕτω πως καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ λατρεύωμεν τὸν Κύριον. Δὲν ἀκούεις τί ἄλλο εἰς τὸν χερουβικὸν ὕμνον ψάλλει ἡ Ἐκκλησία; Σεῖς οἱ πιστοί, ὅσοι συμμετέχετε εἰς τὴν ἐν τῷ ναῷ λατρείαν, κατὰ τρόπον μυστικὸν ποὺ γίνεται ἀντιληπτὸς ὄχι μὲ τὰς αἰσθήσεις τοῦ σώματος, ἀλλὰ μόνον μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως, εἰκονίζετε καὶ λαμβάνετε ἐδῶ εἰς τὴν γῆν τὴν θέσιν ποὺ ἔχουν εἰς τοὺς οὐρανοὺς τὰ Χερουβείμ.

«Οἱ τὰ χερουβεὶμ μυστικῶς εἰκονίζοντες καὶ τῇ ζωοποιῷ Τριάδι τὸν τρισάγιον ὕμνον προσᾴδοντες». Δηλαδὴ ὅ,τι γίνεται εἰς τὴν λατρείαν μας ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, εἶναι μία εἰκὼν καὶ μία ἐπανάληψις ἀσθενής, σύμφωνα μὲ τὴν δύναμιν τῶν ἀδυνάτων ἀνθρώπων, αὐτῶν ποὺ γίνονται εἰς τοὺς οὐρανούς. Δὲν εἶναι βέβαια ἄσαρκοι καὶ ἀσώματοι οἱ ἄνθρωποι, ὅπως εἶναι οἱ Ἄγγελοι. Δὲν εἶναι ἀκούραστα καὶ ἀνύστακτα πνεύματα, ὅπως εἶναι τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ. Καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι φυσικῶς ἀδύνατον εἰς τούτους νὰ ἀνυμνοῦν καὶ νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον νύκτα καὶ ἡμέραν μὲ ἀκατάπαυστα στόματα καὶ μὲ ἀσιγήτους δοξολογίας. Πρέπει ὅμως νὰ ἀποκτήσουν βαθμηδὸν πόθον θεῖον ἀνάλογον πρὸς ἐκεῖνον ἀπὸ τὸν ὁποῖον φλέγονται τὰ ἅγια ἐκεῖνα πνεύματα. Ὀφείλουν καὶ οἱ ἄνθρωποι τὴν αὐτὴν νὰ ἔχουν διάθεσιν, ἀπὸ τὸν αὐτὸν νὰ συνέχωνται φόβον, πρὸς ἐκεῖνο τῶν Ἀγγέλων νὰ συμμορφοῦνται τὸ ὑπόδειγμα, τὴν αὐτὴν νὰ ἔχουν προσοχὴν καὶ ἀφοσίωσιν καὶ προσήλωσιν πρὸς τὸν Θεόν, τουλάχιστον κατὰ τὴν ὥραν τῆς λατρείας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>