Ο ονομαστότατος ούτος μελοποιός των βυζαντινών χρόνων, η δευτέρα πηγή της Μουσικής μετά τον θείον Δαμασκηνόν, ο και «Μαΐστωρ της μουσικής» επικληθείς, αποτελεί ιδίαν εποχήν εν τη ιστορία της ιεράς τέχνης ου μόνον ως κατακοσμήσας την εκκλησιαστικήν ψαλμωδίαν διά μελισταγών ασμάτων, αλλά και ως επενεγκών τροποποιήσεις τινάς και μεταβολάς ή προσθαφαιρέσεις έν τισι σημείοις της υπό του φωστήρος της Δαμασκού καθιερωθείσης συμβολικής γραφής των μελωδιών, ην και ηρμήνευσε διά βραχείας ερμηνείας, μαρτυρούσης ότι εν μουσικόν σημείον, ως π.χ. το Ουράνισμα, συνίσταται, παρ’αυτώ εξ 20 απλών σημείων. Της παρασημαντικής του Κουκκουζέλη χρήσις εγίνετο μέχρι των μέσων του ΙΗ' αιώνος, ότε ο Πρωτοψάλτης της Μ. Εκκλησίας Ιωάννης ο Τραπεζούντιος (1756), κελεύσει του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίλλου του από Νικομηδείας, χάριν ευχερεστέρας μεταδόσεως της ψαλμωδίας μετέβαλε το σύστημα των χαρακτήρων, εισαγαγών απλουστέραν μέθοδον παρασημαντικής, χαρακτήρας δηλονούν μoυσικούς στοιχειώδεις εν μέρει και κατά τι διαφόρους των προ αυτoύ εν χρήσει, κλίνοντας δε επί το εξηγηματικόν.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>


















