Ελλάδος Ελλήνων έπαινος

Τί γελᾷς, ὧ φθονερὲ τῆς ἑλληνὶκῆς  δόξης;

 Ναί, καὶ εἶναι ἀλήθεια πὼς καὶ ἡ φήμη καὶ ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων  κουράζονται, ἐκείνη νὰ διηγᾶται,  τοῦτος νὰ θαυμάζῃ τῆς ῞Ελλάδος τὰ ἔνδοξα μεγαλεῖα.

Εἰπέ, ἂν ὁ φθόνος δὲν σοῦ πνίγῃ  μέσα εἰς τὸν λάρυγγα τὴν φωνὴν καὶ  τὸν  λόγον,  πόθεν  ἀνέτειλαν  τόσοι  ἥλιοι  τῆς  σοφίας, μὲ  τὲς ἀκτῖνες  τῶν  ὁποίων στολισμένοι  οἱ ἄλλοι φαίνονται ἀστέρες, ὁποὺ τάχα  ἤθελαν  εἶσται  σκότος καὶ κάρβουνα; Δὲν ἄστραψαν ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν,  ἀπὸ τὴν ῾Ελλάδα, τόσοι φιλόσοφοι καὶ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἄλλους οἱ Ἀριστοτέλεις καὶ Πλάτωνες, τῶν ὁποίων τὰ λόγια δέχεται καὶ προσκυνᾷ ὀ κόσμος τῶν  ἐναρέτων ὡς, τὰ ἐκ τρίποδος; Τοῦτοι, λέγω, καὶ ἄλλοι μύριοι δὲν εἶναι ῾Ελληνες;

Ποῖον  γένος  ὡσὰν  τὸ  ἑλληνικὸν   ἐμπορεῖ  νὰ  δείξῃ  εἰς  τὴν ποιητικὴν τέχνην  ἕνα ῟Ομηρον, ὀπού, τυφλὸς εἰς τὰ ὄμματα, ἦτον ἡ κόρη καὶ τὸ φῶς τῶν Μουσῶν; Ἕνα Πίνδαρον, ὁποὺ χύνοντας ἀπὸ τὲ στόμα ὅσους στίχους, τόσα ρόδα καὶ ἄνθη,  τοῦ ἔτρεχαν εἰς τὴν γλῶσσαν οἱ μέλισσες διὰ νὰ πιπιλίσουν  τὸ μέλι καὶ τὴν γλυκύτητα;

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>