Ένα αιώνιο "Παραμύθι χωρίς όνομα" είναι η ιστορία της Ελλάδας, η ιστορία της πολιτικής της ταλαίπωρης πατρίδας μας. Πολλή συζήτηση γίνεται και πολλές απόψεις ανταλλάσσονται για τον τρόπο με τον οποίο θα ξεπεράσουμε τη δύσκολη και καθοριστική κατάσταση που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια, πολλοί είναι αυτοί που μιλούν και ζητούν ηγέτες, άξιους πολιτικούς ηγέτες οι οποίοι θα έχουν το μυαλό, τη θέληση και την ψυχική δύναμη ώστε να σηκώσουν στις πλάτες τους το βάρος των περιστάσεων και δείξουν και να οδηγήσουν το λαό στο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει.
Αυτό όμως που οι περισσότεροι αμέσως αντιτάσσουν είναι η παρατήρηση ή μάλλον εκτίμηση για την ακρίβεια, ότι δεν διαθέτει ηγέτες η εποχή μας. Λένε πως δεν υπάρχουν προσωπικότητες και χαρακτήρες σήμερα, πως η εποχή η σημερινή δεν μπορεί να "βγάλει" - όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως - πολιτικές προσωπικότητες ανάλογες και αντάξιες ενός Βενιζέλου, ενός Κολοκοτρώνη, ενός Τσώρτσιλ ή μιας Θάτσερ. Άλλοι τέλος λένε ότι η εποχές έχουν τόσο αλλάξει που δεν είναι καν επιθυμητές τέτοιες προσωπικότητες στην σύγχρονη πολιτική - στη νέα εποχή, λένε, την αλλαγή θα την κάνουν οι ομάδες, η αλλαγή θα έρθει από την σωστή και εύστοχη συλλογική δράση. Γιατί, λένε, μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί κάτι που θα καθιερώσει μια ενότητα και ομόνοια στον λαό, ενώ τα φιλόδοξα άτομα και οι ηγετικοί χαρακτήρες δημιουργούν διάσπαση και τελικά ποτέ δεν μπορούν να πείσουν όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, πάντα έχουν άσπονδους εχθρούς και αντιπάλους που επιδιώκουν την καταστροφή τους και έτσι δεν μπορούν να καθιερώσουν ενότητα και ομόνοια. Έτσι κοντεύουν πλέον να μας πείσουν όλους πώς η εποχή των παραμυθιών με δράκους, φυλακισμένες πριγκήπισσες και τον πρίγκηπα που θα τις σώσει έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι τα πράγματα.
Στην ανθρώπινη ιστορία και πολιτική υπάρχουν κάποιοι κανόνες και αξιώματα τα οποία είναι αναλλοίωτα και ισχύουν και λειτουργούν διαχρονικά, σε κάθε ιστορική εποχή, σε κάθε κοινωνία, σε κάθε πολιτικό και οικονομικό σύστημα και σε κάθε λαό και έθνος. Η Πηνελόπη Δέλτα, στο πασίγνωστο και διαχρονικό μυθιστόρημα της, πολύ έξυπνα και εύστοχα χρησιμοποιεί το χαρακτηρισμό "παραμύθι χωρίς όνομα" και με την μεταμφίεση ενός παραμυθιού με ανώνυμους ήρωες και χαρακτήρες σκιαγραφεί και αποτυπώνει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση που τυχαίνει να επικρατεί στην πατρίδα σε κάθε ιστορική περίοδο. Είναι το αιώνιο παραμύθι της Ψωροκώσταινας, της Πονεμένης Ρωμηοσύνης. Τα ονόματα, οι "ετικέτες", τα πολιτικά συστήματα και τα "χρώματα" μπορεί πάντα να αλλάζουν, αλλά οι συμπεριφορές τους, οι πράξεις τους και τραγικά καταστροφικά αποτελέσματά τους είναι πάντα ίδια.
Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>
.jpg)
Αναρτήσεις
