Η Θρησκεία , η Εκκλησία και το μάθημα τών Θρησκευτικών

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

Η θρησκεία είναι πανανθρώπινο διαχρονικό φαινόμενο και εγγενής πρωταρχική ροπή στον άνθρωπο ώστε να επικοινωνήσει με το Θεό και να βρει την αληθινή χαρά και τη λύτρωση. Ο προφητάναξ Δαυίδ γράφει παραστατικά: «Όσο έντονα ποθεί το ελάφι τις πηγές των υδάτων, τόσο πολύ σε ποθεί η ψυχή μου, Θεέ μου» (Ψλμ. 41,2). Για την καθολικότητα του θρησκευτικού φαινομένου μάς πληροφορούν δύο πολυταξιδεμένες μεγάλες προσωπικότητες του αρχαίου κόσμου, ο ρήτορας Κικέρωνας και ο ιστορικοφιλόσοφος Πλούταρχος (50-125 μ.Χ.). Ο τελευταίος μάλιστα γράφει ότι ταξίδεψε σε πολλές πόλεις και διαπίστωσε ότι είχαν αρκετές ελλείψεις. Καμία όμως πόλη δεν βρήκε που εστερείτο ιερών, μαντείων και θυσιών (Διάλογος ‘Προς Κολώτην’ 31, 1125). Κορυφαίοι λαογράφοι και εθνολόγοι βεβαιώνουν ότι η πρώτη θρησκεία υπήρξε ο μονοθεϊσμός, ενώ μετά ξέπεσε ο άνθρωπος στον πολυθεϊσμό (λ.χ. ο Σκώτος Άντριου Λανγκ και ο Γερμανός Βίλχελμ Σμιτ), στη λατρεία αγαλμάτων, ζώων και ειδώλων, τα οποία και λάτρεψαν «αντί», όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, «να σέβονται και να λατρεύουν εκείνον που δημιούργησε όλα τα κτίσματα» (Ρωμαίους 1,22-23/25). Ιεραπόστολοι ακόμη, εθνολόγοι και περιηγητές, που γύρισαν τον κόσμο, αναφέρουν την πίστη σε ένα υπέρτατο Θεό, όπως π.χ. στην Αφρική και στον προΟμηρικό μεσογειακό χώρο. Ο αείμνηστος λ.χ. Λεωνίδας Φιλιππίδης έγραψε ότι η θρησκεία πρέπει να θεωρείται «ισήλιξ της ανθρωπότητος» (Ιστορία Εποχής Κ.Δ., Αθ. 1958), ότι υπάρχει δηλαδή από την εμφάνιση του ανθρώπου και δεν είναι μεταγενέστερο φαινόμενο. Ο σπουδαίος μάλιστα παιδαγωγός, ψυχολόγος και φιλόσοφος Εδουάρδος Σπράνγκερ (1882-1969) υποστήριξε τις έξι εγγενείς αξιολογικές ροπές της ψυχής του ανθρώπου, που είναι η θρησκευτικότητα, ηθικότητα, κοινωνικότητα, επιστημοσύνη, καλλιτεχνία και οικονομικότητα.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>