Στοιχεία Ορθόδοξου Πατερικής Θεολογίας και Εκκλησιολογίας

Στοιχεία Ορθόδοξου Πατερικής Θεολογίας και Εκκλησιολογίας

όπως τίς δίδαξε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης

῞Αγιον ῎Ορος 2010

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ   ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ  ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ  ΜΑΣ ΣΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΤΗΝ   ΣΥΓΧΡΟΝΗ  ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ   ΚΑΙ   ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

μιὰ προσφορὰ στὸν σύγχρονο κόσμο καὶ στὸν σύγχρονο μοναχισμό.

εἰς μνήμην τοῦ π.Ἰωάννου Ρωμανίδου

Πρόλογος

Ἡ  Ὀρθόδοξος Πατερική Δογματική διδασκαλία τοῦ  μακαριστοῦ καθηγητοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Ρωμανίδου εἶναι  ἤδη  κατατεθειμένη εἰς  τά  ἀνέκδοτα καί  ἐκδοθέντα κείμενα   καί  ἔργα  του.  Ἡ πλήρης  δογματική του  διδασκαλία ἔχει συστηματικὰ καταγραφῆ καὶ κατατεθῆ εἰς τὸ δίτομο  ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδου μὲ   τίτλο    "Δογματικὴ   καὶ    Συμβολικὴ   Θεολογία   τῆς    Ὀρθοδόξου   Καθολικῆς Ἐκκλησίας", τό  ὁποῖο  ἐξεδόθη ἀπό  τίς  ἐκδόσεις  Π.  Πουρναρᾶ, εἰς τήν  Θεσ/κη,  τό ἔτος 1999.

Σήμερα,  μέ τήν  ἐξέλιξι  πού  ἔχομε  εἰς τήν  ἐκκλησιολογική ἐπικαιρότητα (βλέπε διχογνωμία Ἱεραρχῶν εἰς τό θέμα  τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἰς τό θέμα  περί τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τό θέμα  τῆς ἀπαραδέκτου εἰσαγωγῆς τῆς «μεταπατερικῆς, συναφειακῆς ἤ μετανεωτερικῆς θεολογίας», κλπ.), θεωρῶ  σκόπιμο  καί ἐπιβεβλημένο νά  παρουσιασθοῦν,  μέ  σκοπό  νά  τονισθοῦν,  ἐπιλεκτικά, ὡρισμένα δογματικά  καί ἐκκλησιολογικά θέματα ἐκ τῆς διδασκαλίας τοῦ  π. Ἰωάννου, ὅπως  π.χ. τό θέμα  τῆς δογματικῆς ἀποκλίσεως τοῦ filioque, τό ὁποῖο  ἐστηρίζετο εἰς τήν θεολογία τοῦ Αὐγουστίνου, τήν ὁποία  λεπτομερῶς καί  ἐπιτυχῶς διεξέρχεται ὁ π. Ἰωάννης εἰς τήν Συμβολική   του    Θεολογία,   καί   τό   ὁποῖο    ἀπετέλεσε    μία   ἀπό    τίς   αἰτίες    τῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀποκλίσεως  τῆς  Δύσεως,   ὥστε  ὁ  ἀναγνώστης ἤ  ὁ  μελετητής   τῆς Ὀρθοδόξου   Δογματικῆς  διδασκαλίας  καί   Ἐκκλησιολογίας  νά   κατανοήση  τόν βαθμόν τῆς ἀποκλίσεως τῶν λόγων  καί τῶν θέσεων  ἐνίων ἐκκλησιαστικῶν προσώπων ἐκ τῆς ἀκριβοῦς Πατερικῆς διδασκαλίας καί Παραδόσεως.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ὁ Θεὸς καὶ γνωριζόμενος παραμένει Μυστήριον

1. Ὁ Θεὸς καὶ γνωριζόμενος παραμένει Μυστήριον

2. Περὶ τῶν ὀνομάτων τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν

3. Ποιὲς εἶναι οἱ προϋποθέσεις τῆς Πατερικῆς Θεολογίας

4. Ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διάκρισις μεταξὺ Ὀρθοδόξου καὶ μἠ Ὀρθοδόξου ἐμπειρίας τῆς θεοφανείας

Μέρος Α´

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη μὲ τίτλο: "Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας" (Τόμος Α΄, ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/κη, 1999) 1. Σελ. 97: «... Τὸν Θεὸν δὲν δύναται νὰ νοήση ὁ ἄνθρωπος, διότι ὁ Θεὸς ὑπερβαίνει τὸν νοῦν καὶ τὴν λογικὴν τοῦ ἀνθρώπου. Τὸν Θεὸν δὲν δύναται νὰ ἐκφράση ὁ ἄνθρωπος, διότι δὲν ὑπάρχει νόημα ἤ εἰκὼν κτιστὴ ὁμοία τῷ Θεῷ, ὥστε τὸ νόημα αὐτῆς νὰ δύναται νὰ ἐκφράση τὸν Θεόν. Καὶ ὅταν ἀκόμη ἀποκαλύπτη ὁ Θεὸς Ἑαυτὸν διὰ τοῦ Λόγου ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ὁ Θεός, γνωριζόμενος ἀγνώστως καὶ ὁρώμενος ἀοράτως, ὑπεραισθητῶς, ὑπερλογικῶς καὶ ὑπερνοητῶς, παραμένει μυστήριον, εἰς τὸν θεούμενον Προφήτην, Ἀπόστολον καὶ ῞Αγιον, διότι ὁ Θεὸς εἶναι "ὁ Ἑαυτὸν γινώσκων, ὁρῶν καὶ νοῶν διὰ τοῦ θεουμένου, ὅστις τῇ χάριτι ταύτῃ τοῦ αὐτοπτικοῦ Θείου Φωτὸς ὁρᾷ ἐν Θεῷ διὰ τοῦ Θεοῦ τὸν Θεόν". Εἰς τὴν θέαν ταύτην τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ μετέχει ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις ὅμως ὁρᾶ οὐχὶ διὰ τοῦ σώματος, οὔτε διὰ τῆς ψυχῆς, ἀλλʼ ὁ Θεὸς ὁρᾶ διὰ τοῦ θεουμένου Ἑαυτόν. Ἐπίσης, διὰ τοῦ Θεοῦ ὁ θεούμενος γνωρίζει ἑαυτόν».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ποιὸ εἶναι τὸ κέντρον τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ ἡ Παρακαταθήκη τῆς πίστεως

6. Ποιὸ εἶναι τὸ κέντρον τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καὶ ἡ Παρακαταθήκη τῆς πίστεως 

6. Σελ. 121-134: «Τὸ κέντρον τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ μετʼ Αὐτοῦ κοινωνία καὶ ἡ περὶ Αὐτοῦ μαρτυρία τῶν φίλων Αὐτοῦ Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Ἁγίων. Εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, ὁ Χριστὸς ἀπεκάλυπτεν Ἑαυτὸν ἀσάρκως καὶ ἐν Ἑαυτῷ τὸν Πατέρα διὰ Πνεύματος Ἁγίου εἰς τοὺς Προφήτας φίλους Αὐτοῦ• μετὰ δὲ τὴν ἐνανθρώπησιν Αὐτοῦ ἐν σαρκὶ εἰς τοὺς φίλους Αὐτοῦ Προφήτας, Ἀποστόλους καὶ Ἁγίους.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ Πατερικὴ ἔννοια τῆς λέξεως "ἀποκάλυψις"

7. Ἡ Πατερικὴ ἔννοια τῆς λέξεως "ἀποκάλυψις" 

8. Ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν πιστῶν καὶ τῶν Ἁγίων 

9. Ποιὲς εἶναι οἱ κτιστὲς ἀλάθητες ἐκφράσεις τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. 

7. Σελ. 127: «... Χρειάζεται προσοχὴ νὰ μή δώσωμεν εἰς τὴν Πατερικὴν χρῆσιν τῆς λέξεως "ἀποκάλυψις" τὴν Δυτικὴν τῆς λέξεως σημασίαν, καθʼ ἥν πρόκειται περὶ ἀποκαλύψεως λέξεων, εἰκόνων, νοημάτων καὶ ἀξιωμάτων, ἄνευ τῆς ὑπερβαινούσης τὸν λόγον καὶ τὴν νόησιν ἀκτίστου δόξης τοῦ Χριστοῦ, εἰς ἅ πιστεύει πεπλανημένως ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία, ὅτι ὀφείλει, διὰ τῶν θεολόγων της, νὰ ἐμβαθύνη, ἵνα μὰ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου κατανοήση καλύτερον τὴν ἀποκάλυψιν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν δογμάτων».

8. Ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν πιστῶν καὶ τῶν Ἁγίων

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τοῦ μυστηρίου ἤ τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ.

10. Περὶ τοῦ μυστηρίου ἤ τῆς δυνάμεως τοῦ Σταυροῦ. 

10. Σελ. 137 καὶ 144-149: «.... Τὸ μυστήριον ἤ ἡ δύναμις τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἄκτιστος ἐνέργεια ἤ προσὸν περὶ τὴν ὑπερούσιον κρυφιότητα, τὸ ὁποῖον δὲν ἀποκτᾶ ὁ Θεός, ἀλλὰ ὑπάρχει Αὐτῷ ἀϊδίως κατὰ φύσιν. Ἑπομένως, ἡ διὰ τῆς Σταυρικῆς θυσίας καταλλαγὴ δὲν προσθέτει, οὔτε ἀφαιρεῖ τι ἀπὸ τὴν πρὸς τὸν κόσμον ἀγάπην τοῦ Θεοῦ. Ἡ καταλλαγὴ, λοιπόν, τοῦ ἀνθρώπου τῷ Θεῷ οὐδέποτε δύναται νὰ ἐκληφθῆ ὡς συμφιλίωσις δύο ἀμοιβαίως ἐχθραινόντων ἀλλήλους. Ὁ Θεὸς οὐδέποτε παύει νὰ εἶναι καὶ εἰς τοὺς ἐχθροὺς Αὐτοῦ φίλος κατὰ τὴν ἰδίαν Αὐτοῦ ἀγάπην. Ἀκριβῶς διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑρμηνεύων τὸν Ἀπόστολον Παῦλον, γράφει: "Καταλλάγητε τῷ Θεῷ (εἶπε), καὶ οὐκ εἶπε ‘καταλλάξατε ἑαυτοῖς τὸν Θεόν’• οὐ γὰρ Ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἐχθραίνων, ἀλλʼ ἡμεῖς• Θεὸς γὰρ οὐδέποτε ἐχθραίνει".

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ Παραδείσου καὶ Κολάσεως, καὶ περὶ τῆς Βιβλικῆς καὶ Πατερικῆς περὶ τελειότητος διδασκαλίας.

11. Περὶ Παραδείσου καὶ Κολάσεως, καὶ περὶ τῆς Βιβλικῆς καὶ Πατερικῆς περὶ τελειότητος διδασκαλίας. 

11. Σελ. 137-142: «..... Ὁ Θεὸς οὐδέποτε παύει νὰ εἶναι καὶ εἰς τοὺς ἐχθροὺς Αὐτοῦ φίλος, κατὰ τὴν ἰδίαν Αὐτοῦ ἀγάπην...... Ὁ Θεὸς γίνεται ἐχθρὸς καὶ κολαστικὴ δύναμις μόνον ἐξ ἐπόψεως τῶν κατὰ τὴν ἰδίαν αὐτῶν βούλησιν καὶ ἀντίληψιν ἀντιτιθεμένων κατὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ὁ ἄνθρωπος, καὶ ὄχι ὁ Θεός, καταλλάσσεται διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ, καί, διὰ τῆς καταλλαγῆς ταύτης, μεταμορφοῦται ἀπὸ ἐχθρὸν εἰς φίλον τοῦ Θεοῦ, καὶ οὕτως ἡ δύναμις τοῦ Σταυροῦ παρέχει τὴν μέθεξιν εἰς τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀλάθητος

12. Γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀλάθητος 

12. Σελ. 149: «... Ἡ Ἐκκλησία ὁλόκληρος εἶναι ἀλάθητος, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ λαὸς Αὐτῆς εἶναι τὰ μέλη Αὐτοῦ. Τὸ ἀλάθητον φθάνει εἰς τὸν λαὸν καὶ κατοικεῖ ἐν αὐτῷ τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ τὸν Χριστὸν καὶ τὸν Πατέρα ἐν Ἑαυτῷ φέροντος Ἁγίου Πνεύματος, μέσῳ τῶν θεουμένων Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Ἁγίων, ὡς καὶ μέσῳ τοῦ τὴν ἀποστολικὴν τῆς χειροτονίας καὶ τῆς ἀληθοῦς τῶν ἐν Χριστῷ θεουμένων διδασκαλίας διαδοχὴν ἔχοντος κλήρου. Οὔτε εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, οὔτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ὑπάρχει πνευματικὴ δημοκρατία. Οὔτε ὑπάρχει καμμία τάξις Θεολόγων κατὰ κόσμον σοφῶν, ἀφʼ ἑαυτῶν κλητῶν καὶ ὑπὸ ἑτεροδόξων μορφωθέντων, οἵτινες θέτουν ὑπὸ τὴν μάχαιραν τῆς κριτικῆς τὴν διδασκαλίαν καὶ κατηχητικὴν μέθοδον τῶν θεουμένων, ἵνα ἀποφασίσουν αὐτοὶ τί ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ μυστηρίου τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως θὰ κρατήσουν, τί θὰ ἀφαιρέσουν καὶ τί εἰς τοὺς καρποὺς αὐτοὺς θὰ προσθέσουν».

13. Περὶ τῶν τριῶν σταδίων τῆς κατανοήσεως τῶν μυστηρίων τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, καὶ περὶ τοῦ θεμελίου τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς. 

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πῶς ἡ Θεότης τοῦ Πατρὸς φανεροῦται ἐν Χριστῷ.

16. Πῶς ἡ Θεότης τοῦ Πατρὸς φανεροῦται ἐν Χριστῷ. 

16. Σελ. 174: «.... Ἡ δόξα, ἤ ἡ θεότης, τοῦ Πατρὸς φανεροῦται ἐν Χριστῷ εἰς τοὺς Ἀποστόλους εἰς δύο στάδια: 1) Διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων τοῦ Χριστοῦ• "ταύτην ἐποίησεν ἀρχὴν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καἰ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ" (Ἰωάν. 2, 11), καὶ 2) Διὰ τῆς ἐν θεωρίᾳ ἀποκαλύψεως τῆς ἰδίας δόξης καὶ βασιλείας καὶ Θεότητος εἰς τοὺς φίλους γενομένους τοῦ Χριστοῦ, ὡς συνέβη εἰς τὸ Βάπτισμα, τὴν Μεταμόρφωσιν καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τῆς σημασίας τῶν ὅρων "Μεσσίας" καὶ "Χριστὸς"

19. Περὶ τῆς σημασίας τῶν ὅρων "Μεσσίας" καὶ "Χριστὸς" 

19. Σελ. 180-181: «...Πρέπει νὰ τονισθῆ δεόντως ὅτι ὁ Χριστὸς προϋπάρχει τῆς γεννήσεώς Του ἐκ τῆς Θεοτόκου οὐχὶ ὡς Μεσσίας, ἀλλὰ ὡς Λόγος καὶ ῎Αγγελος τοῦ Θεοῦ ἤ Κύριος τῆς δόξης, κλπ. Τὸ ὄνομα "Χριστὸς" ἀποδίδεται εἰς τὸν Λόγον ἐκ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Αὐτοῦ, καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι φυσικὸν νὰ μὴ ὑπάρχουν, εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, χωρία περὶ προϋπαρχούσης ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Μεσσίου ἤ τοῦ Χριστοῦ. Τὸ προϋπάρχον εἶναι ἡ Θεία φύσις τοῦ Λόγου, ἤ τοῦ Χριστοῦ. Ἀσφαλῶς ὁ Μεσσίας εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, ὡς τίτλος, ἀνήκει εἰς ἐπιγείους ἱερεῖς, βασιλεῖς καὶ Προφήτας. Οὕτως ὁ Λόγος, ὅτε σάρξ ἐγένετο, ἰδιοποίησε τὸν τίτλον τοῦτον, γενόμενος φύσει ἄνθρωπος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καί, ὡς ἐκ τούτου, Μεσσίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ σημερινὴ κατάστασις τῆς Δυτικῆς Θεολογίας

22.  Ἡ σημερινὴ κατάστασις τῆς Δυτικῆς Θεολογίας
22.   Σελ.   191:   «....   Ἡ  ἐξ   ἐπόψεως  τῆς   Ἱερᾶς  Παραδόσεως  ἀνησυχητικὴ κατάστασις τῆς Δυτικῆς Θεολογίας, γενικῶς,  φαίνεται ἀπὸ τὴν τελείως ἀντιπατερικὴν πρᾶξιν,  πρὸ  ὀλίγων  ἐτῶν,  τῆς  καταβιβάσεως τῆς  ἑορτῆς  τῆς  Μεταμορφώσεως ἀπὸ Δεσποτικὴν  εἰς  δευτερεύουσαν ἑορτὴν   ὑπὸ  τοῦ  πάπα  τῆς  Ρώμης.  Δηλαδή, ὁ  ὑπὸ ἀνθρώπων  κατασκευασμένος  ἀλάθητος  (πάπας)   καταργεῖ,  ἐπισήμως   πλέον,   τὴν κλεῖδα  τοῦ ἀλαθήτου τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τῶν προϋποθέσεων τῆς μυήσεως εἰς τὰ μυστήρια τῆς πίστεως

24. Περὶ τῶν προϋποθέσεων τῆς μυήσεως εἰς τὰ μυστήρια τῆς πίστεως 

- Ὁ σκοπὸς τῆς ἐξαγγελίας, ἡ φύσις, καὶ ἡ διατύπωσις τῶν δογμάτων τῆς πίστεως -Ποιὸς εἶναι ὁ κύριος σκοπὸς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων

24. Σελ.195-200: «... Πρέπει νὰ τονισθῆ, ὅτι τὰ δόγματα ταῦτα τὰ γνωστὰ ὑπερνοητῶς εἰς τοὺς θεουμένους, ἐθεωροῦντο ὡς εἰς τὴν τάξιν τῶν μυστηρίων, τὰ ὁποῖα δὲν ἐδιδάσκοντο παρὰ μόνον εἰς τοὺς ὁδεύοντας τὴν ὁδὸν τῆς μυήσεως εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν. Ἡ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν θεουμένων φανέρωσις τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς βασιλείας Αὐτοῦ ἐγένετο ἀναλόγως τῶν πνευματικῶν καταστάσεων τοῦ ἀνθρώπου. 

Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὰ Εὐαγγέλια τοῦ Ματθαίου, τοῦ Μάρκου καὶ τοῦ Λουκᾶ ἐχρησιμοποιοῦντο εἰς τὴν κατήχησιν τῶν κατηχουμένων, ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Ἰωάννου ἐχρησίμευε, μετὰ τὸ Βάπτισμα, διὰ τὴν τελείωσιν τῆς κατηχήσεως καὶ τὴν ὁδήγησιν τῶν νεοφωτίστων διὰ τοῦ φωτισμοῦ εἰς τὴν θέωσιν. Εἶναι φανερόν, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Ἰωάννου ἔχει τὸν ἰδιότυπον αὐτοῦ χαρακτῆρα, διότι συγκεντρώνει τὰ διδάγματα καὶ τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ Χριστοῦ, ὡς εἶναι δυνατὸν νὰ διδαχθοῦν εἰς τοὺς πρὸς τὴν θέωσιν βαδίζοντας φωτισμένους, ἐνῶ τὰ ἄλλα τρία Εὐαγγέλια καθρεπτίζουν σαφῶς τὴν πρὸ τοῦ Βαπτίσματος κατήχησιν τῶν εἰς Χριστὸν πιστευόντων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τοῦ Χριστοῦ ὡς Μεσσίου.

25. Περὶ τοῦ Χριστοῦ ὡς Μεσσίου.
25. Σελ. 200-203: «.... Πάντως, οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ ὡς καὶ οἱ σύγχρονοι, "φιλελεύθεροι" λεγόμενοι, ἑρμηνευταὶ Προτεστάνται δὲν ἔχουν καμμίαν ἀντίρρησιν εἰς τὸν περὶ τοῦ Ἑαυτοῦ Του ἰσχυρισμὸν τοῦ Ἰησοῦ, ὅτι εἶναι ὁ ἀναμενόμενος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων Μεσσίας, ἤ ὁ Χριστός, ἄν καὶ δὲν τὸν παραδέχονται οἱ Ἰουδαῖοι, καί τινες τῶν Προτεσταντῶν, οὕτω. Δηλαδή, παραδέχονται τὸν ἰσχυρισμόν, ὡς ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ γενόμενον, καί, συγχρόνως, πιστεύουν ὅτι ἔκαμεν ὁ Χριστὸς λάθος πιστεύων οὕτως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἀνέχονται, εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν Πατέρων, ὅτι ὁ Χριστὸς ἐδίδασκε περὶ τοῦ Ἑαυτοῦ Του, ὡς περὶ Θεοῦ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τῆς διδασκαλίας τῶν αἱρετικῶν.

26. Περὶ τῆς διδασκαλίας τῶν αἱρετικῶν. 

26. Σελ. 209-210: «....... Μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν ὑπῆρχε περίπου ἡ βασικὴ συμφωνία, ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας βασίζεται ἐπὶ τῆς φανερώσεως τοῦ Λόγου καὶ τῆς δόξης καὶ βασιλείας Αὐτοῦ ἐν τῷ Πνεύματι Αὐτοῦ εἰς τοὺς Προφήτας, Ἀποστόλους καὶ Ἁγίους.

Οἱ αἱρετικοί, οἵτινες ἐτέλουν ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν πνευματικοτήτων ξένων πρὸς τὴν ἐν τῇ ἀκτίστῳ δόξῃ καὶ θεότητι τοῦ Θεοῦ φανέρωσιν τοῦ Λόγου εἰς τοὺς Προφήτας, ἐφαντάζοντο τὸν οὕτω φανερούμενον Λόγον, εἴτε 

α) ὡς κτίσμα, εἴτε 

β) ὡς διὰ κτίσματος φανερούμενον, εἴτε 

γ) ὡς ταὐτὸν κατʼ ἰδιότητα προσωπικὴν μὲ τὸν Θεόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ καταδικασμένη ὡς αἵρεσις διδασκαλία τοῦ Αὐγουστίνου.

28.  Ἡ καταδικασμένη ὡς αἵρεσις διδασκαλία τοῦ Αὐγουστίνου.

28. Σελ. 215-224: «.... Συμφωνῶν καὶ ὁ Εὐνόμιος μὲ τὴν Ἱερὰν Παράδοσιν, ὅτι ὁ ἀποκαλούμενος εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην " ῎Αγγελος" καὶ "Κύριος"  καὶ "Θεὸς"  καὶ ὀφθεὶς  τοῖς  Προφήταις εἶναι  ὁ Λόγος  τοῦ  Θεοῦ,  προσεπάθησε νὰ  ἀποδείξη, ὅτι  τὰ λεχθέντα πρὸς  Μωϋσέα   ἐν  τῇ  καιομένῃ βάτῳ  ὑπὸ  τοῦ  Ἀγγέλου "Ἐγὼ εἰμὶ  ὁ  ὤν" ἀναφέρονται οὐχὶ εἰς τὸν Λόγον,  ἀλλὰ  εἰς τὸν Θεόν.  ῎Αλλως, θὰ ἀπεδεικνύετο, ὅτι ὁ Λόγος  εἶναι φύσει Θεός, διότι ὁ τίτλος " Ὁ ῎Ων" ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν Πατέρων καὶ τῶν αἱρετικῶν

29. Ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν Πατέρων καὶ τῶν αἱρετικῶν 

29. Σελ. 228-230: « Ἡ βασικὴ διάκρισις μεταξὺ τῶν Πατέρων καὶ τῶν αἱρετικῶν εἶναι ὅτι οἱ Πατέρες παραδέχονται ἄμεσον ὑπὸ τῶν θεουμένων καὶ ὑπέρλογον ἐμπειρίαν τοῦ ἀκτίστου Φωτὸς τῆς Θεότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐνῶ οἱ αἱρετικοὶ παρεμβάλλουν μεταξὺ τῶν θεουμένων καὶ τοῦ Θεοῦ κτιστὰ μόνον μέσα ἀποκαλύψεως.....

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ θεολογικὸ σύστημα τοῦ Αὐγουστίνου

31. Τὸ θεολογικὸ σύστημα τοῦ Αὐγουστίνου 

31. Σελ. 240-241: «... Εἶναι σαφές, ὅτι, ἐνῶ οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Ἀρειανοὶ ἐθεολόγουν βάσει τῆς συγκεκριμένης πραγματικότητος τῆς πρὸς τοὺς Προφήτας καὶ Ἀποστόλους ἀποκαλύψεως τοῦ Λόγου διὰ τῶν Θεοφανειῶν, εἰς τὴν Παλαιὰν καὶ Καινὴν Διαθήκην, ὁ Αὐγουστῖνος κατήργησε τὰς ἐμφανίσεις ταύτας τοῦ Λόγου καὶ ἐθεολόγησε φιλοσοφικῶς καὶ στοχαστικῶς περὶ ἀφηρημένου τοῦ νοός Θεοῦ κατὰ τρόπον ξένον πρὸς τὴν Πατερικὴν Παράδοσιν. Οὗτος καὶ οἱ Φραγκολατῖνοι, ἐδέχθησαν τύποις τὰ δόγματα τῶν Πατέρων, χωρὶς ὅμως νὰ ἐννοήσουν τὰς προϋποθέσεις τῶν δογμάτων τούτων, καὶ οὕτω διεμόρφωσαν ξένα πρὸς τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους θεολογικὰ πλαίσια, ἐντὸς τῶν ὁποίων ἡρμήνευον ὅλως ἐσφαλμένως τὰς ἀποφάσεις αὐτῶν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οἱ βασικὲς προϋποθέσεις τῆς Πατερικῆς Θεολογίας.

33. Οἱ βασικὲς προϋποθέσεις τῆς Πατερικῆς Θεολογίας. 

33. Σελ. 250-252: «.... Ἐκ τῶν ἀνωτέρω, ἔχομεν σαφῶς τὰς βασικὰς προϋποθέσεις τῆς Πατερικῆς Θεολογίας: Τὸ ὅτι ὁ Πατὴρ δὲν εἶναι ταὐτὸν μὲ τὴν οὐσίαν Αὐτοῦ. Τὸ ὅτι ὁ Πατὴρ γεννᾶ κατʼ οὐσίαν, δὲν σημαίνει ὅτι ἡ αἰτία τῆς ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ Θεία οὐσία. Ὁ Πατήρ, ὡς Πατήρ, καὶ οὐχὶ ὡς οὐσία, εἶναι ἡ αἰτία ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἑπομένως, εἰς τὴν Πατερικὴν γλῶσσαν καὶ ὁρολογίαν, ἡ παρακτικὴ καὶ ὑπαρκτικὴ ἐκπόρευσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ δύναται νὰ σημαίνη μόνον ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι, ὡς ὑπόστασις, αἰτία ἤ συναιτία τῆς ὑπάρξεως τοῦ Πνεύματος, ὁπότε ἔχομεν, ἤ δύο αἰτίας ἐν τῷ Θεῷ, ἤ, ἐὰν ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Λόγος εἶναι μία αἰτία, τότε ὡς μία ὑπόστασις μόνον δύνανται νὰ εἶναι μία αἰτία.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τῶν περὶ Θεοῦ ρημάτων καὶ νοημάτων.

36. Περὶ τῶν περὶ Θεοῦ ρημάτων καὶ νοημάτων. 

36. Σελ. 284-285: «... Ἡ ἐξέλιξις τῆς δογματικῆς ὁρολογίας τῆς Ἐκκλησίας ἔγινε καὶ γίνεται μόνον ἔναντι συγκεκριμένης αἱρέσεως, ὄχι ἀπὸ στοχαζομένους καὶ ψάχνοντας διὰ κάποιαν φιλοσοφικὴν ἤ κοινωνικὴν βαθυτέραν κατανόησιν τῆς πίστεως.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ συνεχιζομένη προδοσία τῆς θεραπευτικῆς Ὀρθοδοξίας ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

38. Ἡ συνεχιζομένη προδοσία τῆς θεραπευτικῆς Ὀρθοδοξίας ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ 

38. Σελ. 286-287: «.... Αἱ τρεῖς αὐτοκρατορίαι, τῆς Τσαρικῆς Ρωσίας, τῆς Μεγάλης Βρεττανίας, καὶ τῆς Φραντζίας, ἵδρυσαν τὸν Νέον Ἑλληνισμὸν καὶ τὴν Δυτικοποιημένην Ὀρθοδοξίαν του, μέσῳ τῶν Μασώνων πρακτόρων τους, ὄπισθεν τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ. ῞Ιδρυσαν τὰς Θεολογικὰς Σχολὰς τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τῆς Χάλκης διὰ νὰ μεταμορφώσουν τὴν θεραπευτικὴν Ὀρθοδοξίαν τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ποὺ διεσώζετο κυρίως εἰς τὸν Μοναχισμόν, εἰς ὁμοίωμα τῆς μεταφυσικῆς Τσαρικῆς Ὀρθοδοξίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Περὶ τῆς μαρτυρίας τοῦ ἀκτίστου καὶ αὐθυποστάτου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

39. Περὶ τῆς μαρτυρίας τοῦ ἀκτίστου καὶ αὐθυποστάτου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

39. Σελ. 289-290: «... Τὰ ὑπὲρ τοῦ ἀκτίστου καὶ τοῦ ὁμοουσίου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τῷ Πατρὶ ἐπιχειρήματα τῶν Πατέρων, εἶναι ἀκριβῶς τὰ ἴδια μʼ ἐκεῖνα ὑπὲρ τοῦ ἀκτίστου καὶ τοῦ ὁμοούσίου τοῦ Λόγου τῷ Πατρί. Ἀπὸ τὴν ἀπόλυτον ταυτότητα τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ, ἀποδεικνύεται ἡ ταυτότης τῆς φύσεως. ῞Ο,τι ἔχει ὁ Πατὴρ ἔχει καὶ ὁ Υἱός, καὶ ὅ,τι ἔχουν κοινὸν ὁ Πατὴρ καὶ ὁΥἱὸς ἔχει καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>