Διδαχή εις το Σωτήριον Πάθος

« Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἔως θανάτου » ( Ματθ. κς’ )

Δύο μεγάλα  καὶ  παράδοξα θαύματα  εἷδεν ὁ ἄνθρωπος  εἰς τὸν κόσμον˙ ἕνα Θεὸν νὰ κατέβῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸυ εἰς τὴν γῆν  νὰ γένῃ ἄνθρωπος, καὶ αὐτὸν τὸν Θεὸν καὶ ἄνθρωπον νὰ ἀνέβῃ νὰ ἀποθάνῃ ἐπάνω εἰς ἕνα σταυρόν. Τὸ ἕνα ἐστάθη ἔργον μιᾶς ἄκρας σοφίας καί δυνάμεως, τὸ ἄλλο ἔργον μιᾶς ἄκρας φιλανθρώπου ἀγάπης· πλὴν καὶ νὰ δύο ἔλαβον περιστατικὰ πολλὰ  διάφορα. Εἰς τὸ πρῶτον θαῦμα, ὅταν ὁ Θεὸς ἔγινεν ἄνθρωπος, ἔκαμε κοινὴν πανήγυριν ὅλη ἡ κτίσις: ἄγγελοι  εἰς τὸν οὐρανὸν ἔψαλλον χαρμόσυνον δοξολογίαν· ποιμένες εἰς τὴν γῆν ἐχόρευον διὰ τὰ εὐαγγέλια  τῆς σωτηρίας καὶ τῆς χαρᾶς· καὶ  βασιλεῖς ἦλθον  ἐξ ἀνατολῶν,  καὶ  ἐπροσκύνησαν μὲ δῶρα τὸν νεοτεχθέντα  Δεσπότην. Εἰς τὸ δεύτερον θαῦμα, ὅταν ὁ θεάνθρωπος ἀπέθανεν  ἐσταυρωμένος, ὡσὰν κατάδικος,  ἐν μέσῳ δύο ληστῶν,  ὁ ἄνω καὶ κάτω κόσμος ἐθρήνησεν ὁ οὐρανὸς ἐσκέπασε μὲ βαθύτατον σκότος τὸ πρόσωπον· ἡ γῆ  ἐσείσθη  ἐκ θεμελίων  ἀπὸ τὸν τρόμον, αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν. ᾽Εκείνη ἐστάθη μία λαμπρὰ νύκτα, πρόξενος παγκοσμίου  χαρᾶς καὶ  ἀγαλλιάσεως·  ἐτούτη  μία  σκοτεινὴ  ἡμέρα,ἀφορμὴ λύπης,  καὶ ἀδημονίας εἰς ἐκείνην ἔκαμεν ὅσην εὐεργεσίαν ἐδύνετο νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπον· εἰς ἐτούτην ἔκαμεν ὅσην παρανομίαν δύναται νὰ κάμῃ ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν Θεόν.
Δίκαιον ἔχεις νὰ λέγῃς, ὦ Θεάνθρωπε καὶ τεθλιμμένε ᾽Ιησοῦ:

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>