Θεολογία καὶ αφαίρεση στὴν ποίηση

Ἡ Ποίηση εἶναι μία ἀπὸ τὶς συγκεκριμένες περιοχὲς τῆς Τέχνης, τῆς δημιουργικῆς ἱκανότητος ποὺ ἔχει τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα στὸν χῶρο τοῦ Ὡραίου. Ὡστόσο ὁ ὅρος, στὴν τρέχουσα γλώσσα, χρησιμοποιεῖται συχνὰ γιὰ νὰ δηλώση ὅλη αὐτὴ τὴν ἱκανότητα καὶ ἀπόδοση, ἀκόμη καὶ ὅταν πρόκειται γιὰ ἄλλους χώρους ὅπου τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα δημιουργεῖ τὸ Ὡραῖο. Ἔτσι λέμε: αὐτὸ τὸ ἀρχιτεκτόνημα ἤ αὐτὴ ἡ ἱστορία ἤ αὐτὸ τὸ σκάφος εἶναι ποίημα.

Ὁ ὅρος Ποίηση ἔχει τὴν ἴδια προέλευση μὲ τὴ λέξη ποὺ ἡ Ἁγία Γραφὴ παίρνει γιὰ νὰ χαρακτηρίση τὴ θεία δημιουργία. Ὁ Θεὸς «ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν» (Γέν. α' 1). Ὁ Θεὸς εἶπε: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον» (Γέν. α' 26). «Αὐτοῦ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ » (Ἐφεσ. β' 10 ), βεβαιώνει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν. Μὲ τὴν ταυτότητα τῶν ὅρων, συμφωνεῖ καὶ μία βαθειὰ πραγματικότης, ὡς πρὸς τὰ ὑποκείμενα τῆς ποιητικῆς ἐνέργειας. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι ποιητὴς ἑνὸς κόσμου « καλοῦ λίαν» (Γέν. α' 31), ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος - ποιητὴς εἶναι δημιουργὸς ἑνὸς κόσμου, ἀπὸ φθόγγους, αἰσθήματα καὶ νοήματα, «καλοῦ λίαν», ἑνὸς κόσμου ὑψηλῆς ὡραιότητος. Ἡ ποιητικὴ λειτουργία ἔχει μέσα της τὴ φλόγα τοῦ θεϊκοῦ στοιχείου. Καὶ ὅπως ὁ Θεὸς ἔχτισε τὸν κόσμο ὄχι σὰν μονὰς ἁπλῶς, ἀλλὰ καὶ σὰν κοινωνία προσώπων (Ἁγία Τριὰς), ἔτσι καὶ ἡ ἀνθρώπινη Ποίηση εἶναι δημιούργημα βαθειὰ προσωπικό, ἀλλὰ καὶ κοινωνικό. Ὁ ποιητὴς δὲν μονολογεῖ. Κάνει διάλογο μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὸν ἐσωτερικό του ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>