1. Το μεγάλο αξίωμα της πίστεως

Στην παρούσα λοιπόν περίσταση, εκείνο που σας ζητιέται είναι να βρεθεί καθένας σας συνειδητά πιστός (Πρβλ. Α Κορ. 4, 2). Το να εύρεις όμως έναν άνθρωπο πιστό στα έργα και στα λόγια, είναι πολύ δύσκολο (Πρβλ, Παροιμ. 20,6). Δεν το λέω αυτό βέβαια για να επιδείξεις σε μένα τη συνείδησή σου – γιατί δεν πρόκειται να λογοδοτήσετε σε κάποιον άνθρωπο (Παροιμ. 20, 6) – αλλά να φανερώσεις την άδολη πίστη σου στο Θεό «ο οποίος γνωρίζει τον έσω άνθρωπο με τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του» (Πρβλ. Ψαλμ. 7,10) και «ο οποί¬ος γνωρίζει τους διαλογισμούς των ανθρώπων» (Πρβλ. Ψαλμ. 93, 11). Είναι πολύ μεγάλο πράγμα ο πιστός άνθρωπος. Αυτός είναι πλουσιότερος και από τον πιο βαθύπλουτο άνθρωπο. Στον πιστό μπορεί κανείς να εμπιστευθεί όλου του κόσμου τα πλούτη (Πρβλ. Παροιμ. 17, 6α), γιατί τα έχει ξεπεράσει και τα έχει καταπατήσει. Γιατί, όσοι φαινομενικά μοιάζουν πλούσιοι και πολυκτήμονες, είναι φτωχοί στην ψυχή. Και όσο πιο πολλά μαζεύουν, τόσο κατακαίγονται από την επιθυμία αυτών που τους λείπουν. Με τον πιστό άνθρωπο όμως συμβαίνει αυτό το παράδοξο. Είναι πλούσιος μέσα στη φτώχεια του. Γιατί με το να γνωρίζει ότι αυτό που του χρειάζεται είναι να έχει τροφή και σκεπάσματα και με το να είναι αυτάρκης με αυτά (Πρβλ. Α΄ Τιμ. 6,8), έχει καταπατήσει την ανάγκη και την επιθυμία του πλούτου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

2. Το μεγάλο αξίωμα της πίστεως

Τόση δύναμη έχει η πίστη, ώστε δεν σώζεται μονάχα εκείνος που πιστεύει, αλλά και πολλοί σώθηκαν, χάρη στην πίστη των άλλων. Δεν ήταν πιστός ο παραλυτικός της Καπερναούμ, αλλά εκείνοι που χάλασαν τη σκεπή πίστευαν. Γιατί μαζί με το σώμα ήταν άρρωστη και η ψυχή του Παραλυτικού. Και μη νομίσεις ότι τον κατηγορώ εγώ άδικα.

Αυτό το λέει το Ευαγγέλιο: «Όταν ο Ιησούς είδε», όχι την πίστη εκείνου, αλλά «την πίστη εκείνων, λέει στον Παραλυτικό» (Ματθ. 9,2) «Σήκω επάνω» (Ματθ. 9,6). Εκείνοι που τον βάσταγαν πίστευαν και ο Παραλυτικός απόλαυσε τη γιατρειά.

Και θέλεις να βεβαιωθείς ότι με την πίστη άλλων σώζονται άλλοι; Πέθανε ο Λάζαρος (Πρβλ. Ιωάν. 11, 14). Πέρασε η πρώτη, η δεύτερη και η τρίτη ημέρα. Διαλύθηκαν τα νεύρα του και το σώμα του άρχισε να σαπίζει. Πώς μπορούσε να πιστέψει άνθρωπος, που ήταν τέσσερις μέρες πεθαμένος και να παρακαλέσει για τον εαυτό του το Λυτρωτή; Αλλά αυτό που δεν μπορούσε να κάνει ο πεθαμένος το έκαναν εκ μέρους του οι πραγματικές αδελφές του. Όταν ήρθε λοιπόν ο Κύριος, έπεσε στα πόδια του η αδελφή του Λαζάρου {Πρβλ. Ιωάν. 11, 32) και όταν ο Ιησούς ρώτησε «πού τον θάψατε;» (Ιωάν, 11, 34) και εκείνη του αποκρίθηκε: «Κύριε, ήδη βρωμάει, έχει τέσσερις μέρες πεθαμένος» (Ιωάν. 11, 39), ο Κύριος είπε: «Αν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού» (Ιωάν. 11, 40). Και αυτό ήταν σαν να έλεγε. Εσύ αναπλήρωσε την πίστη που δεν μπορεί να έχει ο νεκρός. Τόση λοιπόν δύναμη είχε η πίστη των αδελφών, ώστε ξανάφερε το νεκρό στη ζωή από τις πύλες του άδη. Σκέψου και κάπως αλλιώς: Αν άλλοι άνθρωποι, που κατέθεσαν την πίστη τους για λογαριασμό άλλων, μπόρεσαν να χαρίσουν την ανάσταση σε νεκρούς, εσύ που θα πιστέψεις ειλικρινά για χάρη του εαυτού σου, δεν θα ωφεληθείς πολύ περισσότερο; Αλλά, και αν ακόμα είσαι άπιστος ή ολιγόπιστος, ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος και δέχεται τη μετάνοιά σου. Μόνο και συ πες Του με ευγνωμοσύνη: «Πιστεύω Κύριε, βοήθησε την απιστία μου» (Μάρκ. 9,24). Και αν νομίζεις ότι είσαι πιστός, όμως δεν έχεις ακόμα την τέλεια πίστη. Έχεις ανάγκη όπως και οι Απόστολοι να πεις: «Κύριε, πρόσθεσέ μας πίστη» (Λουκ. 17, 5). Ένα μέρος λοιπόν πίστης έχεις εσύ και το άλλο, το πολύ, θα το πάρεις από Εκείνον.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>