Τό κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον μέρος β΄

Οι Ιουδαίοι απορρίπτουν τον Ιησού

22Ήταν χειμώνας, και στα Ιεροσόλυμα τελούσαν τη γιορτή των Εγκαινίων.23Ο Ιησούς περπατούσε στο 'ναό, στη στοά του Σολομώντα. 24Τον περικύκλωσαν τότε οι Ιουδαίοι και του έλεγαν: «Ως πότε θα μας κρατάς σε αγωνία; Αν εσύ είσαι ο 'Μεσσίας πες το μας καθαρά». 25Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Σας το είπα, αλλά δε θέλετε να πιστέψετε. Τα έργα που κάνω στο 'όνομα του Πατέρα μου, αυτά μαρτυρούν για μένα 26εσείς όμως δε θέλετε να πιστέψετε, γιατί δεν είστε από τα δικά μου πρόβατα. 27Τα δικά μου τα πρόβατα αναγνωρίζουν τη φωνή μου, κι εγώ τα αναγνωρίζω και με ακολουθούν 28εγώ τους δίνω αιώνια ζωή και δε θα χαθούν ποτέ, γιατί κανείς δε θα μπορέσει να τ' αρπάξει από την εξουσία μου. Πατέρας μου, που μου τα έχει δώσει όλα, είναι ισχυρότερος απ' όλους. Κανείς δεν μπορεί ν' αρπάξει ό,τι βρίσκεται στα χέρια του Πατέρα μου. 30 Εγώ κι ο Πατέρας είμαστε ένα».

31 Οι Ιουδαίοι πήραν πάλι πέτρες για να τον 'λιθοβολήσουν.32 Ο Ιησούς τους είπε: «Πολλά καλά έργα έκανα μπροστά σας με εντολή του Πατέρα μου  για ποιο απ' αυτά θέλετε να με λιθοβολήσετε;» 33Του απάντησαν οι Ιουδαίοι: «Δε θέλουμε να σε λιθοβολήσουμε για κάποιο καλό έργο, αλλά επειδή βλασφημείς  ενώ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για θεό». 340 Ιησούς τους είπε: «Μήπως δεν είναι γραμμένο στο 'νόμο σας, εγώ είπα είστε Θεοί; 35Στη 'Γραφή ονομάζονται θεοί εκείνοι στους οποίους απευθύνθηκε ο λόγος του θεού. Και ό,τι είναι γραμμένο στη Γραφή δεν μπορεί να καταλυθεί.36 Πώς, λοιπόν, εσείς λέτε ότι βλασφημώ, επειδή είπα ότι είμαι 'Υιός του θεού, εγώ, που ο Πατέρας με ξεχώρισε και με έστειλε στον κόσμο;37Αν δεν κάνω τα έργα του Πατέρα μου, μη με πιστεύετε.38Αν όμως αυτά κάνω, ακόμα κι αν δεν πιστεύετε ο' εμένα, πιστέψτε τουλάχιστον στα έργα. Έτσι θα μάθετε και θα αναγνωρίσετε ότι ο Πατέρας ζει μέσα σ' εμένα, κι εγώ ζω μέσα στον Πατέρα». 39Τότε ζητούσαν πάλι να τον πιάσουν, ο Ιησούς όμως γλίτωσε από τα χέρια τους.

Γύρισε πίσω πάλι, πέρα από τον Ιορδάνη, στον τόπο όπου αρχικά βάφτιζε ο Ιωάννης, κι έμεινε εκεί.41 Πολλοί άνθρωποι ήρθαν κοντά του κι έλεγαν: «0 Ιωάννης δεν έκανε κανένα 'σημείο, όλα όμως όσα είπε για τον Ιησού ήταν αληθινά». 42Και πολλοί εκεί πίστεψαν ο' αυτόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πράξεις Αποστόλων α΄ Μέρος

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Εισαγωγή

Ο "πρώτος λόγος" που υπαινίσσεται ο συγγραφέας στον πρόλογο των Πράξεων (Πραξ 1,1) είναι προφανώς το κατά Λουκάν ευαγγέλιο. Έτσι το βιβλίο των Πράξεων θα μπορούσε να ονομαστεί ο "δεύτερος λόγος" του ίδιου συγγραφέα, ο οποίος αφού παρουσίασε τις πράξεις και τα λόγια του Ιησού, τώρα περιγράφει τις πράξεις κυρίως αλλά και τα λόγια των αποστόλων, και ιδιαίτερα των δύο κορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ότι συγγραφέας των δύο έργων είναι το ίδιο πρόσωπο, δηλ. ο ευαγγελιστής Λουκάς, συνάγεται από την ταυτότητα του λεξιλογίου, του ύφους και των θεολογικών διδασκαλιών, όπως και από την αφιέρωση στο ίδιο πρόσωπο, τον Θεόφιλο.

Ο σκοπός, τον οποίο επιδιώκει ο ιερός συγγραφέας, είναι να δείξει πώς το φως του ευαγγελίου με τις "πράξεις" των Αποστόλων μεταλαμπαδεύεται από πόλη σε πόλη και έτσι από τη μητέρα εκκλησία των Ιεροσολύμων περνάει στον εθνικό κόσμο και διατρέχει όλη την αυτοκρατορία για να φθάσει τελικά στην καρδιά της αυτοκρατορίας, τη Ρώμη. Την εξάπλωση αυτή του χριστιανικού ευαγγελίου επιτέλεσε το Άγιο Πνεύμα, το οποίο εμφανίζεται σ' όλη τη διάρκεια των Πράξεων να ενεργεί δραστικά. Θα μπορούσε λοιπόν να χαρακτηρισθεί το βιβλίο των Πράξεων ως "το ευαγγέλιο του Αγίου Πνεύματος".

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πράξεις Αποστόλων β' Μέρος

Ο Παύλος και ο Βαρνάβας στο Ικόνιο

14.Στο Ικόνιο ξαναπήγαν στη 'συναγωγή των Ιουδαίων και μίλησαν τόσο πειστικά, ώστε πίστεψαν πλήθος πολύ Ιουδαίων και 'εθνικών.2 Οι Ιουδαίοι όμως που δεν πίστευαν ξεσήκωσαν και γέμισαν με κακήδιάθεση τις ψυχές των εθνικών εναντίον των χριστιανών.3Παρ' όλα αυτά, ο Παύλος και ο Βαρνάβας έμειναν αρκετόν καιρό στην πόλη. Κήρυπαν με παρρησία έχοντας εμπιστοσύνη στον Κύριο, ο οποίος βεβαίωνε το μήνυμα της σωτήριας χάρης του, με τα εκπληκτικά θαύματα που τους έδινε τη δύναμη να κάνουν.

4 Ο πληθυσμός της πόλης είχε διχαστεί: άλλοι ήταν με τους Ιουδαίους, άλλοι με τους αποστόλους.5 Κι όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και οι εθνικοί με τους Ιουδαίους και τους άρχοντές τους ετοιμάζονταν να τους κακοποιήσουν και να τους 'λιθοβολήσουν, 6 αυτοί το κατάλαβαν και κατέφυγαν στις πόλεις της Λυκαονίας, Λύστρα και Δέρβη, και στη γύρω περιοχή τους. 7Εκεί κήρυπαν το ευαγγέλιο.

Ο Παύλος και ο Βαρνάβας στα Λύστρα και στη Δέρβη

8 Στα Λύστρα ήταν ένας άνθρωπος με παράλυτα πόδια, κουτσός εκ γενετής ποτέ στη ζωή του δεν είχε περπατήσει. 9 Αυτός καθόταν κι άκουγε τον Παύλο που μιλούσε. Ο Παύλος τον κοίταξε καλά και είδε ότι έχει την πίστη πως θα γιατρευτεί. 10 Του είπε λοιπόν με δυνατή φωνή: «Σήκω όρθιος στα πόδια σου!» Ο άνθρωπος πήδηξε πάνω κι άρχισε να περπατάει. 11 Τα πλήθη, βλέποντας αυτό που έκανε ο Παύλος, φώναζαν δυνατά στη λυκαονική τους γλώσσα κι έλεγαν: «Οι θεοί πήραν τη μορφή ανθρώπων και κατέβηκαν σ' εμάς!» 12Και ονόμαζαν το Βαρνάβα Δία και τον Παύλο Ερμή, γιατί αυτός κυρίως μιλούσε. 13 Ο ιερέας στο ναό του Δία που ήταν μπροστά στη πόλη τους, έφερε στην πύλη της πόλης ταύρους και στεφάνια και ήθελε μαζί με το πλήθος να τους προσφέρει θυσία. 14 Όταν οι απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος κατάλαβαν τι ήθελαν να κάνουν, διέρρηξαν τα ιμάτιά τους με

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολές Αποστόλου Παύλου

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι τα πρώτα γραπτά μνημεία της Καινής Διαθήκης και αποτελούν έργα όχι συστηματικά αλλά περιστασιακά. Δεν γράφτηκαν δηλαδή για να αναπτύξουν συστηματικά κάποιο θέμα, αλλά για να απαπήσουν σε διάφορα ερωτήματα που έθεταν οι νεοϊδρυθείσες εκκλησίες στον απόστολο. Παρόλο όμως ότι οι επιστολές προέρχοπαι από το ποιμαντικό ενδιαφέρον του αποστόλου για τους χριστιανούς, τους οποίους τους «γέννησε με το κήρυγμα του ευαγγελίου» (Α' Κορ 4,15), μας δίδουν συνάμα και τη θεολογία του και τον αναδεικνύουν ως τον πρώτο μεγάλο θεολόγο της Εκκλησίας.

Κατά τη συγγραφή των επιστολών του ακολουθεί ο Παύλος τους ισχύοπες κανόνες της ελληνικής επιστολογραφίας (προοίμιο που περιέχει τον αποστολέα, παραλήπτη και χαιρετισμό - ανάπτυξη του θέματος - τελικοί χαιρετισμοί), δείγματα της οποίας έχουμε τόσο στην Καινή Διαθήκη (π.χ. Πραξ 15,23' 23,26) όσο και σε αποσπάσματα παπύρων της εποχής. Συνήθως ο απόστολος υπαγορεύει τις επιστολές του και προσθέτει στο τέλος ιδιόχειρο χαιρετισμό προς δήλωση της γνησιότητας επιστολής 

(Ρωμ 16,22· Α'Κορ 16,2VΓαλ 6,1V Κολ 4,18-Β'Θεσ3,1Τ Φιλ 19).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Ρωμαίους α μέρος

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ

Εισαγωγή

Η προς Ρωμαίους επιστολή απευθύνεται στην εκκλησία της Ρώμης. Ο Παύλος την εποχή που γράφει την επιστολή έχει ήδη κηρύξει το ευαγγέλιο «από την Ιερουσαλήμ ως την Ιλλυρία» (15,19). Πρόκειται σε λίγο να κατευθυνθεί στην Ιερουσαλήμ για να φέρει τα βοηθήματα που συγκέντρωσαν οι χριστιανοί της Μακεδονίας και Αχαΐας για τους αδελφούς των Ιεροσολύμων και κατόπιν να ικανοποιήσει την από πολλά χρόνια σφοδρή επιθυμία του να δει τους χριστιανούς της Ρώμης και «να κατευοδοθεί» απ' αυτούς στην Ισπανία (Ρωμ 15, 23-26, πρβλ. και Πραξ 23,11). Όλα αυτά τα στοιχεία μάς επιτρέπουν να συμπεράνουμε ότι ο απόστολος βρίσκεται προς το τέλος της γ' περιοδείας και μάλιστα στην Κόρινθο (έτος 57). Εκεί γράφει την προς Ρωμαίους, μετά από πλούσια ιεραποστολική και συγγραφική δραστηριότητα. Εχει ήδη κηρύξει το ευαγγέλιο στο ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας και μετά το ταξίδι του στα Ιεροσόλυμα σκοπεύει να μεταθέσει την ιεραποστολική του δραστηριότητα στη Δύση με πιθανό κέντρο τη Ρώμη. Με την επιστολή του θέλει να συστηθεί προσωπικά ενόψει της μελλοπικής του επίσκεψης αλλά και διότι έχουν ήδη διαδοθεί γι' αυτόν ποικίλες πληροφορίες. Για το λόγο αυτό εκθέτει λεπτομερώς το "ευαγγέλιο" που κηρύπει.Η προς Ρωμαίους επιστολή είναι η σπουδαιότερη σε θεολογικό περιεχόμενο και η μεγαλύτερη σε έκταση απ' όλες τις επιστολές του Παύλου. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η "δογματική" ή το "Ευαγγέλιο του αποστόλου Παύλου". Ωστόσο η επιστολή αυτή δεν περιέχει σύνοψη της θεολογίας του, αλλά εκθέτει μια βασική πτυχή της παύλειας θεολογίας:

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Ρωμαίους β' Μέρος

Η εκλογή του Ισραήλ

9 Λέω την αλήθεια -μάρτυράς μου ο Χριστός- δε λέω ψέματα. Η συνείδηση μου, που την κατευθύνει το Άγιο Πνεύμα, μαρτυρεί κι αυτή πως λέω την αλήθεια, λυπούμαι πάρα πολύ, και μια θλίψη βαραίνει αδιάκοπα την καρδιά μου.3 Φτάνω στο σημείο να εύχομαι να χωριζόμουν εγώ από το Χριστό, αρκεί να πήγαιναν κοντά του οι ομοεθνείς αδερφοί μου. 4 Είναι οι απόγονοι του Ισραήλ, που ο Θεός τούς έκανε παιδιά του, τους φανέρωσε τη 'δόξα του, ανανέωσε επανειλημμένα τη 'διαθήκη του μ' αυτούς, τους έδωσε το 'νόμο, τη λατρεία και τις υποσχέσεις του. 5 Είναι απόγονοι των πατριαρχών, κι απ' αυτούς κατάγεται ως άνθρωπος ο Χριστός, ο Θεός,5 που εξουσιάζει

6 Όχι βέβαια, πως δεν εκπληρώθηκε το σχέδιο του Θεού. Γιατί δεν ταυτίζεται ο αληθινός Ισραήλ μ' όλους όσοι κατάγονται από τον 'Ισραήλ.7 Ούτε είναι αληθινά παιδιά του 'Αβραάμ όλοι όσοι κατάγονται από τον Αβραάμ, γιατί ο ίδιος ο Θεός είπε στον Αβραάμ: Μόνο από τον Ισαάκ θ' αποκτήσεις αληθινούς απογόνους. 8Δηλαδή δεν είναι οι σαρκικοί απόγονοι τα παιδιά που του υποσχέθηκε ο Θεός αντίθετα, θεωρούνται αληθινοί απόγονοι του Αβραάμ τα παιδιά που γεννήθηκαν σύμφωνα με την υπόσχεσή του Θεού. 9Και η υπόσχεση λέει κατά λέξη: Θα ξανάρθω πάλι τέτοια εποχή, και μέχρι τότε η Σάρρα Θα έχει γιο.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Κορινθίους Α΄

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α’

Χαιρετισμός και ευχαριστία

1. Παύλος, που ο Θεός θέλησε να τον καλέσει ως απόστολο του Ιησού Χριστού, και ο αδερφός Σωσθένης,

2 Προς τους πιστούς της εκκλησίας του Θεού στην Κόρινθο, που ο Ιησούς Χριστός τους ξεχώρισε και τους κάλεσε να γίνουν 'άγιοι, καθώς και σε όλους εκείνους που, σε κάθε τόπο, αναγνωρίζουν τον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, ως δικό τους και δικό μας Κύριο.3Ευχόμαστε ο Θεός Πατέρας μας και ο Κύριος Ιησούς Χριστός να σας δίνουν τη 'χάρη και την 'ειρήνη.

4 Ευχαριστώ πάντοτε το Θεό για σας, που σας έδωσε τη χάρη του δια του Ιησού Χριστού. 5 Γιατί αυτός σας πλούτισε με όλα τα χαρίσματα, με κάθε είδους λόγο και με κάθε είδους γνώση.6 Αλήθεια, η μαρτυρία για το Χριστό στερεώθηκε τόσο ανάμεσά σας,7 ώστε να μη λείπει από σας κανένα χάρισμα, καθώς ζείτε προσδοκώντας την 'παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 8 Αυτός θα σας στηρίξει και μέχρι τέλους, ώστε να παρουσιαστείτε άμεμπτοι την 'ημέρα της παρουσίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.9 Ο Θεός, που σας κάλεσε να ζείτε σε κοινωνία με τον 'Υιό του, τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας, κρατάει τις υποσχέσεις του.

Διαιρέσεις μέσα στην εκκλησία

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Κορινθίους Β '

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β '

Εισαγωγή

Μετά τη συγγραφή της Α'προς Κορινθίους επιστολής έφθασαν στην εκλησία της Κορίνθου ιουδαίζοπες χριστιανοί ιεραπόστολοι και με το κήρυγμά τους υπονόμευαν την αποστολική αυθεπία του Παύλου, διδάσκοπας παράλληλα προς την νέα πίστη και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου. Ο Παύλος πληροφορείται τα γεγονότα καθώς βρίσκεται στην Έφεσο στο τέλος της τριετούς εκεί ιεραποστολικής του δραστηριότητας και επειδή δεν δέχεται τη σχετικοποίηση ή νόθευση του χριστιανικού ευαγγελίου που κήρυξε, πορεύεται πάλι προς την Κόρινθο. Καθ' οδό ν λοιπόν προς την πόλη αυτήν, κάπου από την Μακεδονία, κατά το έτος 56, γράφει την Β'προς Κορινθίους.

Στη Β'προς Κορινθίους επιστολή δεν βρίσκουμε κανένα υπαινιγμό για τα θέματα που απασχόλησαν τον απόστολο στην Α' επιστολή. Στην Β' επιστολή κυριαρχεί άλλη ατμόσφαιρα και το ύφος της είναι πιο συναισθηματικό. Ο απόστολος εκδηλώνει τον πλούτο της καρδιάς του προς τα πνευματικά του παιδιά, τα οποία «στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, σαν πατέρας τούς γέννησε με το κήρυγμα του ευαγγελίου» και εκθέτει τις υπέρ του Χριστού κακοπάθειές του καθώς και την «ύπερβολήν των άποκαλύψεων» που δέχθηκε. Όλα αυτά αναγκάζεται να τα γράψει εξαιτίας των κατηγόρων του, των ιουδαϊζόντων χριστιανών, οι οποίοι αφού τάραξαν τις εκκλησίες της Γαλατίας, ήρθαν και στην Κόρινθο για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των χριστιανών ως προς το κύρος του αποστολικού αξιώματος του Παύλου. Η Β'προς Κορινθίους επιστολή, στην οποία απιμετωπίζει ο Παύλος τις κατηγορίες αυτές (χάρη του ευαγγελίου και των χριστιανών της Κορίνθου και όχι για τον εαυτό του) και μιλάει για το μεγαλείο αλλά και για τις κακοπάθειες του αποστόλου, ανήκει, μαζί με την προς Φιλήμονα, στις πιο προσωπικές και συναισθηματικές επιστολές του.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Γαλάτας

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ

Εισαγωγή

Η επιστολή αυτή απευθύνεται προς τις εκκλησίες της Γαλατίας (1,2), περιοχής της κεπρικής Μ. Ασίας. Σύμφωνα με τα χωρία Πραξ 16,6 και 18,23 ο Παύλος κατά τις περιοδείες του είχε έρθει δύο φορές στη Γαλατία. Μερικά χρόνια μετά την ίδρυση των τοπικών εκκλησιών στη Γαλατία εμφανίζοπαι εκεί οι «ταράσσοντες», οι οποίοι «διαστρεβλώνουν το ευαγγέλιο του Χριστού». Πρόκειται για ιουδαιοχριστιανούς οι οποίοι επιβάλλουν στα μέλη της εκκλησίας την περιτομή και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου' προσπαθούν να υποσκάψουν το κύρος του Παύλου λέγοπας ότι δεν είναι απόστολος της αξίας των δώδεκα, ότι το αξίωμά του το απλεί απ' αυτούς και ότι διδάσκει την αποδέσμευση από το νόμο για να είναι αρεστός στους εξ εθνών χριστιανούς.

Στην προς Γαλάτας επιστολή εκθέτει ο Παύλος το ευαγγέλιο του, το οποίο συνίσταται στην ελευθερία από το Μωσαϊκό νόμο που την προσφέρει ο Χριστός και στη δικαίωση του ανθρώπου δια της πίστεως. Η έκθεση του «ευαγγελίου» αυτού έχει τόνο πολεμικό' δεν γράφει ο Παύλος για να εκθέσει ήρεμα και συστηματικά τη διδασκαλία του αλλά για να απιμετωπίσει την κατάσταση που δημιουργήθηκε στις εκκλησίες της Γαλατίας. Στην επιστολή αυτή ο Παύλος μάς δίνει αυτοβιογραφικές πληροφορίες και εκφράζει τη συνείδηση, που είχε για το αποστολικό του αξίωμα και τη σχέση του με τους δώδεκα αποστόλους. Υπογραμμίζει ότι δεν έγινε απόστολος από ανθρώπους, ούτε με την παρέμβαση κάποιου ανθρώπου αλλά από τον Ιησού Χριστό και το Θεό Πατέρα (1,1). Εκφράζει έντονα την έκπληξή του για το ότι οι χριστιανοί της Γιλατίας τόσο εύκολα παρασύροπαι απ' αυτούς που κηρύττουν άλλο ευαγγέλιο απ' αυτό που τους κήρυξε ο ίδιος και που είναι το ευαγγέλιο του Χριστού.

Για να εξάρει ο απόστολος το γεγονός ότι το ευαγγέλιο που κηρύττει το έλαβε όχι από ανθρώπινη αυθεπία αλλά «δι'άποκαλύψεως Ιησού Χριστού», προβαίνει σε μια αναδρομή αυτοβιογραφική, από την οποία φαίνεται ότι τον πρώην διώκτη της εκκλησίας μετέβαλε η χάρη του Θεού σε ευαγγελιστή των εθνών. Δεν πηγαίνει λοιπόν αμέσως μετά την μεταστροφή του στα Ιεροσόλυμα, στο κέντρο της ζωής και ιεραποστολικής δράσης της Εκκλησίας, αλλά ύστερα από τρία χρόνια, για να γνωρίσει από κοπά τον Πέτρο, χωρίς να συναντήσει άλλους αποστόλους. Έτσι το αποστολικό του αξίωμα, θέλει να πει, προέρχεται απ' ευθείας από τη χάρη του Θεού και όχι από κάποια ανθρώπινη εκκλησιαστική αυθεντία.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Εφεσίους

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ

Εισαγωγή

Η προς Εφεοίους είναι μια εγκύκλιος επιστολή, όπως προκύπτει μεταξύ άλλων από τη γενικότητα του θέματος της, το οποίο δεν ενδιαφέρει αποκλειστικά μια ορισμένη τοπική εκκλησία που απιμετωπίζει συγκεκριμένα προβλήματα αλλά όλη την Εκκλησία του Χριστού, και από την απουσία χαιρετισμών σε γνωστά στον γράφοντα πρόσωπα. Παραλήπτες της επιστολής κατά πάσα πιθανότητα είναι οι χριστιανοί της Μ. Ασίας ή μιας ακόμη μεγαλύτερης περιοχής.

Η επιστολή αναπτύσσει, όπως αναφέρθηκε, ένα θέμα γενικού ενδιαφέροντος, την πραγματοποίηση της λυτρωτικής οικονομίας του Θεού μέσα στην ανθρώπινη ιστορία με την ίδρυση της Εκκλησίας, στην οποία ενώνονται και αποτελούν ένα σώμα οι πρώην εχθροί μεταξύ τους Ιουδαίοι και εθνικοί' κι αυτό είναι έργο του Χριστού, ο οποίος με το σταυρό και την ανάστασή του φέρνει στον κόσμο την ειρήνη και συμφιλιώνει τους ανθρώπους με το Θεό, το δε Άγιο Πνεύμα τροφοδοτεί, συνέχει και συγκροτεί τη νέα αυτή κοινωνία των λυτρωμένων, που αποτελούν το σώμα του Χριστού. Αυτά αναπτύσ-σοπαι στο Α'μέρος της επιστολής (κεφ. 1-3), ενώ στο Β'μέρος (κεφ. 4-6), το πρακτικό, παρουσιάζει ο απόστολος τις συνέπειες που απορρέουν για τη ζωή των μελών του σώματος του Χριστού από τη σωτηρία που τους προσφέρθηκε. Γίνεται λόγος για την ενότητα της Εκκλησίας, για τον παλαιό και τον καινούριο άνθρωπο, για τις εκδηλώσεις του καινούριου ανθρώπου μέσα στην κοινωνία, τις σχέσεις των συζύγων, τις σχέσεις των δούλων με τους κατά κόσμον κυρίους τους. Προς το τέλος περιγράφεται η «πανοπλία του Θεού», την οποία πρέπει να φέρει κάθε χριστιανός για την αντιμετώπιση των σατανικών δυνάμεων που αποτελούν μόνιμο κίνδυνο. Αυτό σημαίνει ότι η νέα ζωή μέσα στην Εκκλησία δεν αποτελεί οριστική κατάσταση αλλά αρχή αγώνων για τους οποίους απαιτείται συνεχής εγρήγορση.

Διάγραμμα του περιεχομένου

0 προαιώνιος σκοπός του Θεού για την ενότητα της ανθρωπότητας αποκαλύπτεται με το Χριστό και την Εκκλησία:            1 - 3

Ανταπόκριση στη δωρεά του Θεού: Πρακτικές υποχρεώσεις κάθε μέλους της Εκκλησίας στην καθημερινή ζωή: 4 - 6

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ

Προοίμιο

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Φιληππησίους

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ

Εισαγωγή

Οι Φίλιπποι είναι η πρώτη ευρωπαϊκή πόλη στην οποία σπέρνεται ο σπόρος του ευαγγελίου από τον Απ. Παύλο και τους συνεργάτες του και ιδρύεται εκεί η τοπική εκκλησία γύρω στο έτος 50, κατά τη δεύτερη περιοδεία του Παύλου. Με την εκκλησία των Φιλίππων ο Παύλος είχε ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις, όπως φαίνεται από την επιστολή που της απευθύνει και η οποία είναι η πιο προσωπική, συναισθηματική και τρυφερή επιστολή του. Την επιστολή γράφει ο Παύλος από τη φυλακή, στη Ρώμη, γύρω στα έτη 60-62 ή το πιθανότερο στην Εφεσο, γύρω στο έτος 55.

Η προς Φιλιππησίους μπορεί να χαρακτηριστεί"επιστολή της χαράς", γιατί το θέμα της χαράς και η συνεχής προτροπή του αποστόλου προς τους Φιλιππησίους να χαίρουν, δεσπόζουν στην επιστολή, ενώ θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί και"επιστολή της ταπεινοφροσύνης", γιατί και το θέμα αυτό κυριαρχεί, με αποκορύφωμα μάλιστα ένα θαυμάσιο και πυκνό σε νοήματα ύμνο προς το Χριστό, που ενώ ήταν Θεός, πήρε δούλου μορφή και ταπεινώθηκε μέχρι ακόμη και του σταυρικού θανάτου. Ο Παύλος αφήνει την καρδιά του να εκφραστεί με τον πιο αυθόρμητο και τρυφερό τόνο για να ευχαριστήσει τους χριστιανούς των Φιλίππων που επανειλημμένα του έστειλαν βοηθήματα και άλλοτε και τώρα που είναι φυλακισμένος.

Οι σκέψεις και τα αισθήματα του αποστόλου εκτίθεπαι χωρίς αυστηρό διάγραμμα, όπως μιλώντας κανείς μ' ένα φιλικό του πρόσωπο λέγει αυθόρμητα όσα έχει να πει, χωρίς να τα κατατάσσει με τρόπο αυστηρά συστηματικό. Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι η επιστολή στερείται θεολογικού βάθους και ότι έχει μόνο πρακτικό προσανατολισμό' η κένωση του Χριστού (2,6εξ), η δικαιοσύνη «έκ πίστεως», η εσχατο-λογική ελπίδα, ο μετασχηματισμός του φθαρτού σώματος σε ένδοξο σώμα κ.ά. αποτελούν βασικά θέματα της επιστολής.

Διάγραμμα του περιεχομένου

Η διάδοση του ευαγγελίου κατά τη φυλάκιση του αποστόλου:          1

Η αντάξια του ευαγγελίου ζωή των πιστών - Πληροφορίες για τον Τιμόθεο και τον Επαφρόδιτο:   2

Οι εχθροί του σταυρού του Χριστού, η ομόνοια της εκκλησίας και η επιδίωξη της πνευματικής τελειότητας - Ευχαριστίες για την αποστολή βοηθημάτων:  3 – 4

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ

Προοίμιο

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Κολoσσαείς

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ

Εισαγωγή

Η επιστολή αυτή απευθύνεται προς χριστιανούς που δεν γνωρίζει προσωπικά ο Παύλος, γιατί δεν ίδρυσε ο ίδιος την εκκλησία τους. Από έμμεσες πληροφορίες της επιστολής συνάγεται ότι ο Επαφράς, ο οποίος προερχόταν από τις Κολοσσές, κήρυξε κατ' επολή του Παύλου το ευαγγέλιο και ίδρυσε την εκκλησία της πόλης αυτής που βρίσκεται'στην κοιλάδα του ποταμού Λύκου, στη δυτική Μ. Ασία (Φρυγία). Κατά το χρόνο συγγραφής της επιστολής ο Επαφράς επισκέφθηκε τον Παύλο στη φυλακή, όπου και τον πληροφόρησε για την κατάσταση των χριστιανών στις Κολοσσές, επισημαίνοντας ιδιαίτερα τον κίνδυνο που διατρέχει η εκκλησία τους από κάποια αιρετική διδασκαλία που άρχισε να διαδίδεται.

Η αιρετική διδασκαλία διεκδικούσε για τον εαυτό της το χαρακτηρισμό της «φιλοσοφίας», της ανώτερης δηλαδή γνώσης και κατοχής διδασκαλιών περί Θεού, κόσμου, ανθρώπου κλπ. Περιείχε διατάξεις που αφορούσαν αποχή από τροφές ή ποτά, διακρίσεις ημερών και υποτιμητική στάση έναπι του σώματος. Κεπρικό σημείο της αιρετικής «φιλοσοφίας» ήταν η «θρησκεία των αγγέλων», η λατρεία δηλαδή πνευμάτων και αγγελικών δυνάμεων, που ονομάζοπαι στην επιστολή «στοιχεία του κόσμου» ή «αρχές και εξουσίες», όμως επέτρεπε συγχρόνως την πίστη στο Χριστό.

Η επιστολή μετά το συνηθισμένο προοίμιο, τις ευχαριστίες και την προσευχή του Παύλου (1,1-12), διακρίνεται σε δύο μέρη εκ των οποίων το πρώτο είναι θεωρητικό-θεολογικό και το δεύτερο ηθικό-παραινετικό.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Θεσσαλονικείς Α΄

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α '

Εισαγωγή

Την εκκλησία της Θεσσαλονίκης ίδρυσε ο Παύλος κατά τη δεύτερη ιεραποστολική περιοδεία του (βλ. Πραξ 17,1-10) όταν μετά τους Φιλίππους, που ήταν ο πρώτος σταθμός της ιεραποστολικής δραστηριότητάς του στο ευρωπαϊκό έδαφος, έφθασε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Τιμόθεο, γύρω στο έτος 50. Ο Παύλος αναγκάστηκε να φύγει από τη Θεσσαλονίκη πολύ σύπομα, διότι η μεγάλη επιτυχία του έργου του εξόργισε τους εκεί Ιουδαίους. Από την Αθήνα στέλνει τον Τιμόθεο στη Θεσσαλονίκη, για να ενθαρρύνει και να στηρίξει στην πίστη τους Θεσσαλονικείς. Σε λίγο ο Τιμόθεος ξανασυ-ναπά τον Παύλο στην Κόρινθο και του κομίζει ευχάριστες πληροφορίες για τους νέους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης καθώς και ορισμένα ερωτήματά τους. Έτσι ο Παύλος στέλνει από την Κόρινθο το έτος 51 στους Θεσσαλονικείς την πρώτη επιστολή του. Δεν άργησε να ακολουθήσει και δεύτερη. Πρόκειται για τα πρώτα γραπτά κείμενα του Παύλου και ολόκληρης της Καινής Διαθήκης.

Τα κεντρικά θέματα της Α'προς Θεσσαλονικείς επιστολής είναι τα εξής:

Α. Η στοργή και το ενδιαφέρον του Παύλου για τους χριστιανούς της θεσσαλονίκης: Μετά το προοίμιο της επιστολής υπενθυμίζει ο απόστολος στους αναγνώστες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθε στην πόλη τους, τους πολλούς αγώνες και τις θλίψεις του καθώς και τα ελατήρια που τον οδήγησαν εκεί. Η αγάπη και η στοργή κατηύ-θυναν το έργο του, καθώς επίσης και η επιθυμία να μεταδώσει στους Θεσσαλονικείς όχι μόνο το ευαγγέλιο αλλά και την ψυχή του, «σαν τη μητέρα που φροπίζει τα παιδιά της». Απόδειξη του μεγάλου ενδιαφέροπός του αποτελεί η αποστολή του

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Θεσσαλονικείς Β΄

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β '

Εισαγωγή

Όσα γράφει ο Παύλος στην Α' επιστολή του για τον αιφνίδιο ερχομό της "ημέρας του Κυρίου" φαίνεται ότι παρανοήθηκαν από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι νόμισαν ότι το γεγονός αυτό είναι τόσο επικείμενο, ώστε δεν υπάρχει λόγος ούτε να εργάζονται. Για την αποσαφήνιση αυτών των παρεξηγήσεων; τις οποίες πληροφορήθηκε ο Παύλος, γράφει τη Β' επιστολή, ευρισκόμενος ακόμη στην Κόρινθο, στα Γέλ// rot/ έΓ0(/ς 51 με αρχές του 52.

Σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής: Μετά το προοίμιο, ο /7α(Μος ευχαριστεί το Θεό για την πίστη των αναγνωστών παρά τους διωγμούς και τις θλίψεις· επισημαίνει την τελική δίκαιη κρίση του Θεού και προσεύχεται για την πνευματική τους ολοκλήρωση. Η "ημέρα του Κυρίου" δεν θα έρθει τόσο νωρίς, όπως νόμισαν οι Θεσσαλονικείς, αλλά θα προηγηθεί η «αποστασία» και η δράση του «ανθρώπου της ανομίας», ο οποίος, όταν φύγει από τη μέση ό,τι εμποδίζει την πλήρη φανέρωση του, θα αποκαλυφθεί, αλλά θα εξολοθρευτεί από τον Κύριο.

Κατόπιν εκφράζει και πάλι ευχαριστίες για τους αναγνώστες του και συνιστά τήρηση των παραδεδομένων διδασκαλιών και προσευχή για την επιτυχία του ιεραποστολικού έργου του. Σε ύφος αυστηρό δίνει στη συνέχεια οδηγίες για τη συμπεριφορά των αδελφών έναντι των ατακτούντων, των μη εργαζομένων αλλά «περιεργαζομένων» και για την επαναφορά τους στην τάξη. Τελειώνει την επιστολή με ιδιόχειρο χαιρετισμό και ευλογία.

Διάγραμμα του περιεχομένου

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή Α΄ πρός Τιμόθεον

ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

«Ποιμαντικές» ονομάστηκαν οι δύο επιστολές προς Τιμόθεον και η προς Τίτον, επειδή απευθύνοπαι σε ποιμένες της Εκκλησίας, τον επίσκοπο Εφέσου Τιμόθεο και τον επίσκοπο Κρήτης Τίτο. Οι επιστολές αναφέροπαι σε συγκεκριμένες καταστάσεις που απιμετωπίζουν οι δύο αυτοί ηγέτες στις εκκλησίες, στις οποίες τους εγκατέστησε ο Παύλος, και παρέχουν οδηγίες για το ποιμαπικό τους έργο. Έχουν μεγάλη αξία οι επιστολές αυτές, γιατί μας παρουσιάζουν το ενδιαφέρον και την αγωνία του για τις εκκλησίες που ίδρυσε και την φροπίδα των οποίων ανέθεσε στους συνεργάτες του. Η σκέψη του αποστόλου είναι στραμμένη προς το μέλλον, προς τους κινδύνους ιδιαίτερα που διατρέχουν τα μέλη της εκκλησίας από τους αιρετικούς και προς τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να τους απιμετωπίζουν οι ποιμένες των εκκλησιών.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ A ' ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ

Εισαγωγή

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή Β΄ πρός Τιμόθεον

ΕΠΙΣΤΟΛΗ Β ' ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ

Εισαγωγή

Η Β'προς Τιμόθεον έχει προσωπικότερο χαρακτήρα από την Α'προς Τιμόθεον και την προς Τίτον. Όταν ο απόστολος Παύλος γράφει την επιστολή, γνωρίζει ότι πλησιάζει το τέλος του και γι' αυτό κάνει ένα σύντομο απολογισμό του έργου του (4,6-8)' επίσης ζητάει απ' τον Τιμόθεο να έρθει να τον συναντήσει μαζί με το Μάρκο (4,9-11). Πρέπει λοιπόν η επιστολή να γράφτηκε από τη Ρώμη λίγο πριν από το μαρτυρικό τέλος του αποστόλου, κατά το τέλος του έτους 66 ή στις αρχές του 67. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως το "κύκνειον άσμα" του Παύλου, το τελευταίο δηλαδή έργο του.

Στη Β'προς Τιμόθεον, απιμετωπίζοπας ο Παύλος με θάρρος το γεγονός του επικείμενου μαρτυρίου του, προτρέπει τον Τιμόθεο να συγκακοπαθήσει και αυτός «ως καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού», αγωνιζόμενος για τη διατήρηση της πίστεως και την καταπολέμηση των αιρετικών. Την κακία και έκλυση των ηθών που εμφανίζονται στις έσχατες ημέρες μπορεί να αντιμετωπίσει ο Τιμόθεος ενθυμούμενος το παράδειγμα του δασκάλου του, του Παύλου, και την από παιδικής ηλικίας βιβλική αγωγή του, και ασκώντας αδιάκοπα το έργο του ευαγγελιστή. Τέλος ο Παύλος, καθώς βρίσκεται στο τέλος του βίου του και της ιεραποστολικής του δράσης, προβαίνει σε απολογισμό του έργου του, καλεί τον Τιμόθεο να έρθει να τον συναντήσει φέρνοντας μαζί του και το Μάρκο και στέλνει χαιρετισμούς.

Διάγραμμα του περιεχομένου

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Τίτον

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ

Εισαγωγή

Για τον Τίτο, ο οποίος μαζί με τον Τιμόθεο ανήκε στους πιο στενούς συνεργάτες του Παύλου, δεν μιλούν καθόλου οι Πράξεις' μας δίνει όμως πληροφορίες ο Παύλος στις επιστολές του. Προέρχεται από εθνική οικογένεια, παραμένει απερίτμητος, συνοδεύει τον Παύλο (μαζί με τον Βαρνάβα) στην Αποστολική Σύνοδο (Γαλ 2,1-3), αναλαμβάνει να συμφιλιώσει του Κορινθίους με τον Παύλο στα γεγονότα που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο προς Κορινθίους επιστολές (βλ. Β'Κορ 7,6-10' πρβλ. 12,17-18), παίρνει μέρος στον έρανο για τους χριστιανούς των Ιεροσολύμων (Β'Κορ 8,6). Στη δεύτερη φυλάκιση του Παύλου στη Ρώμη βρίσκεται μάλλον κοντά του κι από εκεί φεύγει για τη Δαλματία (Β' Τιμ 4,10). Πριν από τη φυλάκιση αυτή του ανατίθεται από τον Παύλο η διαποίμανση της εκκλησίας της Κρήτης.

Ο Παύλος υπενθυμίζει στον παραλήπτη της επιστολής ότι τον εγκατέστησε ποιμένα στην Κρήτη «για να συνεχίσει να διορθώνει τις ελλείψεις και να εγκαταστήσει σε κάθε πόλη πρεσβυτέρους» (1,5), των οποίων απαριθμεί τα προσόντα που πρέπει να έχουν (1,6-9). Περιγράφει κατόπιν τους αιρετικούς ψευδοδιδασκάλους (1,10-16) και υπενθυμίζει στον Τίτο τα ποιμαπικά του καθήκοπα απαριθμώπας συνάμα τις αρετές που πρέπει να κοσμούν τους ηλικιωμένους άντρες και γυναίκες, τους νεαρούς και τους δούλους (2,1-15). Επίσης προτρέπει τον Τίτο να θυμίζει στα μέλη της εκκλησίας την υποχρέωσή τους μετά το «βάπτισμα της αναγέννησης και της ανανέωσης που χαρίζει το Άγιο Πνεύμα» να διάγουν ζωή πλήρη έργων αγάπης.

Διάγραμμα του περιεχομένου

Η οργάνωση της εκκλησίας για την αντιμετώπιση των αιρετικών:       1

Το κήρυγμα της υγιούς διδασκαλίας - Συμβουλές προς ομάδες πιστών: 2 – 3

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ

Προοίμιο

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Φιλήμονα

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΗΜΟΝΑ

Εισαγωγή

Η προς Φιλήμονα είναι η μικρότερη από τις επιστολές του Παύλου. Ο Φιλήμων είναι εύπορος χριστιανός που ζει στις Κολοσσές και οφείλει τη μεταστροφή του στο χριστιανισμό στον ίδιο τον Παύλο. Διαθέτει το σπίτι του για τις χριστιανικές συνάξεις και έχει μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Από το σπίτι του Φιλήμονα δραπέτευσε ο δούλος Ονήσιμος, αφού διέπραξε κάποια αδικία, και, άγνωστο κάτω από ποιες συνθήκες, βρέθηκε κοντά στον Παύλο στη φυλακή. Από τον απόστολο γνώρισε το χριστιανισμό και ως αδερφός πια επιστρέφει στον κύριό του στις Κολοσσές, εφοδιασμένος μ' αυτό το συστατικό γράμμα του Παύλου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή πρός Εβραίους

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Εισαγωγή

Η προς Εβραίους, γραμμένη σε λόγια γλώσσα, δίνει περισσότερο την επύπωση πραγματείας παρά επιστολής. Ο συγγραφέας χαρακτηρίζει το κείμενο του, που αρχίζει χωρίς μνεία του αποστολέα και των παραληπτών, «ενθαρρυντικό λόγο», τον οποίο απευθύνει σε μια κοινότητα, για την οποία δεν μας πληροφορεί πού βρίσκεται και από ποιους αποτελείται. Παραλήπτες της επιστολής πιθανότατα είναι "εξ Ιουδαίων χριστιανοί" που ζουν στην Παλαιστίνη και γνωρίζουν καλά την Παλαιά Διαθήκη.

Φαίνεται ότι αυτή η ιουδαιοχριστιανική κοινότητα απιμετώπισε κάποιον κοινωνικό διωγμό, απ' τον οποίο κινδύνευσαν ίσως μερικοί να χάσουν την πίστη τους στο Χριστό. Ο διωγμός προερχόταν από πρώην ομοθρήσκους τους, οι οποίοι τους κατέκριναν γιατί εγκατέλειψαν τη θρησκεία των πατέρων τους με τις μεγαλοπρεπείς θυσίες στο ναό και τις λοιπές τελετές. Ο ιερός συγγραφέας γράφει την επιστολή αυτή για να τους στηρίξει στην πίστη και προβάλλει ως υπόδειγμα υπακοής τον «άρχηγόν της πίστεως» Ιησού Χριστό, ο οποίος, επειδή ο ίδιος έπαθε και δοκιμάστηκε, μπορεί τώρα να βοηθήσει αυτούς που δοκιμάζοπαι (2,18).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Επιστολή Ιακώβου

ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

«Καθολικές» ονομάζοπαι οι επιστολές: Ιακώβου, Α -Β' Πέτρου, Α΄ ´ô  Ιωάννου και Ιούδα, που ακολουθούν στις έντυπες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης μετά την προς Εβραίους. Οι επτά αυτές επιστολές, που επιγράφοπαι όχι με το όνομα των παραληπτών, όπως οι άλλες επιστολές της Καινής Διαθήκης, αλλά με ro όνομα του συγγραφέα τους, ονομάζοπαι "καθολικές", γιατί απευθύνοπαι στο σύνολο της Εκκλησίας, στο σύνολο δηλαδή των ανά των κόσμο πιστών ή σε ομάδα εκκλησιών και όχι σε μία επιμέρους κοινότητα (εξαίρεση η Β Ιωάννου) ή σε κάποιο πρόσωπο (εξαίρεση η Β Ιωάννου).

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΑΚΩΒΟΥ

Εισαγωγή

Η πρώτη από τι ς καθολικές επιστολές έχει ως αποστολέα τον Ιάκωβο, ο οποίος προσδιορίζεται ως «δούλος του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού» και απευθύνεται στους χριστιανούς που είναι σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο (1,1). Πρόκειται προφανώς για τον αδελφόθεο Ιάκωβο. Το παραινετικό και προτρεπτικό ύφος της και ο εν γένει αυθεπικός τρόπος με τον οποίον εκφράζεται ο συγγραφέας της, δείχνουν πράγματι ότι το κείμενο αυτό προέρχεται από μια ηγετική μορφή της πρώτης εκκλησίας, μορφή που είχε σεβαστή θέση στις συνειδήσεις των αναγνωστών.

Τα θέματα που αναπτύσσοπαι στην επιστολή είναι τα ακόλουθα: Το νόημα των πειρασμών και ο τρόπος απιμετώπισής τους· η διαγωγή των «πλουσίων» έναντι των «πτωχών» της κοινότητας και η μεροληπτική προς τους πλουσίους στάση ορισμένων διδασκάλων η σημασία των έργων για την πίστη* πολλές δοκιμασίες της κοινότητας προέρχοπαι από την αδυναμία μελών της να χαλιναγωγήσουν τη γλώσσα τους, ενώ τέλειος είναι αυτός που ελέγχει τη γλώσσα του' πραγματική σοφία είναι αυτή που προέρχεται από το Θεό και εκδηλώνεται με ανάλογο τρόπο ζωής' η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου αποβαίνει τελικά έχθρα προς το Θεό' η κρίση όμως του Θεού θα είναι αυστηρή για όσους παραγνωρίζουν το θέλημά του και στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις κάνουν σχέδια που απιστρατεύοπαι την εντολή του Θεού' οι πιστοί πρέπει να δείξουν καρτερία γιατί πλησιάζει η κρίση, να προσεύχοπαι, να εξομολογούνται τα αμαρτήματά τους και να προσπαθούν να επαναφέρουν τους αμαρτωλούς από την πλάνη στην οδό του Θεού.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>