Διδαχές από τόν Άθωνα

Περιεχόμενα 

    Ἀνάκληση εἰς μετάνοια

    Οἱ ἀλλοιώσεις στὴν πνευματικὴ ζωή

    Τήρηση τοῦ νοῦ

    Καθαρισμὸς τῆς καρδίας

    Τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ἡ ὑπακοή

    Πρακτικὲς ὑποτυπώσεις

    Ἡ πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ

    Ἡ ὀρθὴ πρόθεση

    Ἡ μαρτυρικὴ ὁμολογία

    Τὸ ταπεινὸ φρόνημα

    Ὁ τροπαιοφόρος τῆς ἀγάπης

    Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

    Ἡ συμπάθεια πρὸς τὸν πλησίον

    Ἡ ὁλοκλήρωση στὸν μοναχισμό

    Οἱ δυὸ πόλοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς

    Ἔλεγχος λογισμῶν καὶ φυλακὴ αἰσθήσεων

    Τὸ νόημα τοῦ μαρτυρίου τῶν τριῶν παίδων

    Τὸ θεῖον πῦρ

    Ἀπόγνωσις, ἀποθάρρυνσις καὶ θάρρος

    Τὸ ἄθλημα τῆς πίστεως

Ἀνάκληση εἰς μετάνοια

Μεταπτωτικὰ ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ ὄχι μόνο του νόμου τῆς ἁμαρτίας τοῦ «ἐν τοῖς μέλεσι διεσπαρμένου», ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίδρασι τῶν ἀλλοιώσεων καὶ τῶν ποικίλων τροπῶν, ποὺ ὑπάρχουν καὶ αὐτὲς σὰν κακοὶ γείτονες. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ παράγοντες εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ συνεχῶς μᾶς ὠθοῦν, μᾶς ἀποπλανοῦν, μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ μὴν ἠμποροῦμε νὰ φυλάξωμε αὐτὸ ποὺ θέλομε. Καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῶν λοιπόν, εὑρισκόμεθα εἰς συνεχῆ μετάνοια. Ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες, ἔστω καὶ ἂν εἶναι μία μόνο ἡμέρα ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, δὲν τίθεται θέμα ἀναμαρτησίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οἱ ἀλλοιώσεις στὴν πνευματικὴ ζωή

Οἱ ἀλλοιώσεις στὴν πνευματικὴ ζωή

Ἂν καὶ εὑρισκόμεθα στὴν ἐποχὴ τοῦ Χειμῶνος, χθὲς εἴχαμε μία καλὴ ἡμέρα, ἡλιόλουστη. Ἐπήραμε θάρρος ὅτι ὁ καιρὸς ἔγινε ὁμαλός, καὶ βλέπομε σήμερα ὅτι ἄλλαξε πάλι καὶ ᾖλθε ταραχή. Καὶ τώρα δὲν ἠμποροῦμε νὰ κινηθοῦμε πρὸς τὰ ἔξω γιὰ νὰ κάνωμε τὴν ἐργασία μας. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀμυνθοῦμε, ἕως ὅτου παρέλθη αὐτὴ ἡ κατάστασι, ποὺ ὅλοι γνωρίζομε ὅτι εἶναι προσωρινή. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα τῶν ἀλλοιώσεων τοῦ καιροῦ συμβαίνει καὶ στὴν πνευματική μας ζωή. Οἱ τροπὲς καὶ ἀλλοιώσεις, εἶναι μεταπτωτικὸ φαινόμενο. Μετὰ τὴν πτῶσι ὁ ἄνθρωπος, δυστυχῶς ἔχασε τὴν προσωπικότητά του καὶ εἶναι ὑποκείμενος στὶς ἐναλλαγές. Πρὸ τῆς πτώσεως εἶχε σύνοικο τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τήρηση τοῦ νοῦ

Τήρηση τοῦ νοῦ

Τὸ πᾶν στὸν μοναχὸ εἶναι ἡ τήρησι τοῦ νοῦ. Ἀπὸ ἐκεῖ γίνονται ὅλα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπιβάλλεται ὁ μοναχὸς νὰ ἔχῃ αὐστηρὴ προσήλωσι, τήρησι καὶ στροφὴ πρὸς τὸν νοῦ του. Νὰ τὸν ἐλέγχῃ, γιατὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινοῦν ὅλα τὰ καλὰ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μπαίνει φραγμὸς ὅλων τῶν κακῶν. Ἡ χρῆσι καὶ παράχρησι τῶν νοημάτων, γεννᾷ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. Ἐὰν κάποιος κάνῃ καλὴ κρίσι τῶν νοημάτων, ὁπωσδήποτε θὰ κάνῃ καὶ καλὴ χρῆσι τῶν πραγμάτων ἀλλοιῶς θὰ συμβαίνῃ τὸ ἀντίθετο. Γι᾿ αὐτὸ νὰ στρέψετε ὅλο σας τὸ ἐνδιαφέρο στὴν προσοχὴ τοῦ νοῦ. Ἕνας ἄριστος τρόπος τηρήσεως τοῦ νοῦ εἶναι ἡ συνεχὴς μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ἡ προσοχὴ στραφῆ εἰς αὐτὸν τὸν στόχο, τότε ὁ ἄνθρωπος ἀμέσως εὑρισκόμενος στὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ, δὲν ἁμαρτάνει. Ὁ ἄνθρωπος «κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσι Θεοῦ» πλασμένος, σπανίως γίνεται κακοήθης ἐκ προθέσεως. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ ἀπολύτως διεφθαρμένοι, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀντισταθοῦν στὰ πάθη τους καὶ συνεχῶς παρασύρονται καὶ ἁμαρτάνουν ἠμποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν ἁμαρτάνουν πάντοτε ἐκ προθέσεως, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς ἐξ ἀδυναμίας. Ἐκ προθέσεως ὁ ὑγιὴς ἄνθρωπος δὲν γίνεται κακοήθης· καὶ τὸ ὅτι παρασύρεται, ὀφείλεται στὸ ὅτι σιγὰ-σιγὰ ἔφυγε ὁ νοῦς ἀπὸ τὸν στόχο καὶ ἔγινε θῦμα τῆς πονηρίας τοῦ σατανᾶ καὶ τῆς ἐμπαθοῦς καταστάσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Καθαρισμὸς τῆς καρδίας

Καθαρισμὸς τῆς καρδίας

Τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἀπασχόλησί μας μὲ τὸν πνευματικὸ νόμο. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἀρνηθήκαμε τὸν κόσμο καὶ ἐγκαταλείψαμε τὸν οἰκογενειακὸ βίο, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἁμαρτωλός. Τὸν ἐγκαταλείψαμε, ἐπειδὴ θελήσαμε νὰ ἐκφράσωμε μὲ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεό, τηροῦντες ἔτσι μὲ ἀκρίβεια τὴν πρώτη ἐντολή. Κληθέντες ἀπὸ τὸν Θεό, ἀκολουθήσαμε τὴν φωνή Του γιὰ νὰ ἐφαρμόσωμε αὐτὴ τὴν ἐντολή. Καὶ γιὰ νὰ εὕρωμε τὸν κατάλληλο χρόνο, τὸν ἀπερίσπαστο μᾶλλον, ἐβγήκαμε ἔξω ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ἀρνηθήκαμε τοὺς οἰκογενεῖς μας, ἀσχολούμενοι λεπτομερῶς μὲ τὴν ἐσωστρέφεια, ἐλέγχοντες τὰ νοήματα τῶν πραγμάτων. Καὶ αὐτὸ τὸν τρόπο, νὰ ἠμπορέσωμε νὰ νικήσωμε ὄχι μόνο τὴν πρακτικὴ μορφὴ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀφανίσωμε ἀπὸ τὴν γέννησί της. Ὄχι μόνο νὰ μὴν ἁμαρτάνωμε πρακτικά, ἀλλὰ οὔτε κατὰ διάνοια νὰ ἔχωμε συνεργασία μὲ τὸ κακό. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο φθάναμε στὸν μακαρισμὸ τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται». Ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἀνέφερε ὅτι: «Τὰ ἔξωθεν εἰσερχόμενα οὐ κοινοῦσι τὸν ἄνθρωπο», δηλαδὴ δὲν τὸν μολύνουν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ἡ ὑπακοή

Τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ἡ ὑπακοή

(Μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου)

Οἱ ἀναγνώσεις τῶν βίων δυὸ κορυφαίων Πατέρων, τοῦ Ἁγίου Παχωμίου καὶ τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου, μᾶς δίδουν ἀφορμὴ νὰ σχολιάσωμε θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸ πρακτικό μας καθῆκο. Θὰ ἤθελα νὰ σὰς ὑπενθυμίσω ὅτι τὸ Ἅγιο Ὄρος ἔχει σχέσι μὲ τὸν Ἅγιο Εὐθύμιο καὶ γενικὰ μὲ τοὺς ἁγιοσαββίτες μοναχούς. Ἀπὸ αὐτοὺς παρέλαβε ἡ μονὴ Στουδίου τὸ τυπικό της καὶ τὸ ἴδιο τυπικὸ μετέφερε στὸν Ἄθωνα ὁ ἱδρυτὴς τῆς κοινοβιακῆς μορφῆς τοῦ μοναχισμοῦ Ἅγιος Ἀθανάσιος, τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποιεῖται μέχρι σήμερα. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία νὰ προσέξωμε στὸν βίο καὶ τῶν δυὸ Πατέρων, εἶναι τὸ ὅτι μᾶς συνιστοῦν τὴν ἀκρίβεια τῆς συνειδήσεως τοῦ πρακτικοῦ μας καθήκοντος καὶ ἰδιαίτερα τὴν ἀποφυγὴ τοῦ «ἰδίου θελήματος».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Πρακτικὲς ὑποτυπώσεις

Πρακτικὲς ὑποτυπώσεις

(Παραμονὴ Α´ ἑβδομάδος Μ. Τεσσαρακοστῆς)

Τὸ πρῶτο, ποὺ κάνει κάθε ἄνθρωπος, ὅταν τὸν καλέση ὁ Θεὸς στὴν ἐπίγνωσί Του, εἶναι νὰ ἐρευνήση μὲ ἀκρίβεια τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ ἰδῆ, ὅτι πράγματι στὴν ζωή του πολλὲς ἐνέργειές του ἦσαν ἔξω ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἀρχίζει τὸ ἔργο τῆς μετανοίας. Ἡ μετάνοια ἀρχίζει ἀπὸ τὴν κατάπαυσι τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς καὶ φθάνει μέχρι αὐτῆς τῆς θεώσεως, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τέλος. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει περιγραφὴ καὶ τέρμα· οὔτε καὶ οἱ ἰδιότητές Του εἶναι δυνατὸ νὰ ἔχουν. Μπαίνοντας ὁ ἄνθρωπος, διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μέσα στοὺς κόλπους τῆς θεώσεως, πάσχει ὅλες αὐτὲς τὶς ἰδιότητες τὶς ἀτέρμονες, τὶς ἀψηλάφητες, τὶς ἀνεξιχνίαστες, τὶς ἀπέραντες. Γι᾿ αὐτὸ εἶπα ὅτι ἡ μετάνοια δὲν ἔχει τέρμα.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ

Ἡ πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ

(Μνήμη Ἁγίων Παύλου τοῦ Θηβαίου καὶ Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου)

Τιμᾷ ἡ Ἐκκλησία μας τοὺς δυὸ μεγάλους Πατέρες, τοὺς Ἅγ. Παῦλο τὸν Θηβαῖο καὶ Ἰωάννη τὸν Καλυβίτη, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ εἶναι κάπως παράξενη, ἀλλὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ ταιριάζει σὲ μᾶς τοὺς μοναχούς. Ὁ μὲν ἕνας, εἶναι σχεδὸν ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἐξεκίνησαν νὰ γίνουν μοναχοί, ἀφοῦ ἀπαρνήθηκαν πραγματικὰ τὸν κόσμο καὶ ἐβγήκαν μόνοι τους ἔξω στὴν ἔρημο. Ἔζησαν μόνοι μὲ μόνο τὸν Θεό, πρωτάκουστο στὶς ἡμέρες τους καὶ σπάνιο φυσικά. Τρόπον τινά, ἦταν οἱ πρωτοπόροι ποὺ ἐχάραξαν τὸν δρόμο αὐτό. Ὁ δὲ δεύτερος, εἶναι μεταγενέστερος. Ξεκίνησε μικρὸ παιδάκι ἀπὸ τὸ σπίτι του, μὲ ζῆλο νὰ γίνῃ μοναχός. Μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἔφυγε ἀπὸ τὸ μοναστῆρι του καὶ ἐπέστρεψε καὶ ἐκάθησε στὴν εἴσοδο τῆς πατρικῆς του κατοικίας, ὅπου ἐκεῖ ἐτελείωσε τὴν ζωὴ μὲ ὑπεράνθρωπους ἀσκητικοὺς ἀγῶνας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ μαρτυρικὴ ὁμολογία

Ἡ μαρτυρικὴ ὁμολογία

(Μνήμη τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων)

Εἰς ἕνα τροπάριο τῆς ἀκολουθίας τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, λέγεται: «Φέροντες τὰ παρόντα γενναίως, χαίροντες τοῖς ἐλπιζομένοις ἔλεγον οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες».

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ φαίνεται ἡ ἑτοιμότητα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ὁμολογιακοῦ χαρακτῆρα τοῦ Χριστιανισμοῦ.

«Φέροντες τὰ παρόντα». Ποιὰ εἶναι αὐτά; Ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ φαντασθῇ ἡ διαβολικὴ διάνοια, ποὺ ἐπινοεῖ τρόπους γιὰ νὰ ἐμποδίση τοὺς πιστοὺς νὰ συνεχίσουν τὸ δρόμο τους. Καὶ ἀρχίζει ἀπὸ τὶς παραμικρὲς ἐνοχλήσεις, εἴτε ἐσωτερικὲς εἴτε ἐξωτερικὲς καὶ φθάνει στὸ τέρμα τῶν κακῶν, τὸν θάνατο. Γι᾿ αὐτὸ οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ εἶναι ἕτοιμοι ἀκριβῶς εἰς αὐτὴ τὴν ἔκτασι τῶν κακῶν, οὕτως ὥστε νὰ φέρουν «τὰ παρόντα» γενναίως, ὄχι μὲ μικροψυχία. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ κατορθώσουν, ἐὰν εὑρίσκονται «χαίροντες τοῖς ἐλπιζομένοις».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ ταπεινὸ φρόνημα

Τὸ ταπεινὸ φρόνημα

(Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τὸν Σιναΐτου)

Ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Φωστήρ, κορυφαῖος Πατέρας τῆς μοναστικῆς μας ἰδιότητος, Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, εἶχε ὡς ἐξαίρετο ἀρετὴ - ἐκτὸς τῶν ἄλλων ποὺ ἐπλούτιζαν καὶ ἐπροίκιζαν τὴν μακάρια ψυχή του - τὴν ταπεινοφροσύνη. Κατὰ τὴν κουρά του εἰς μοναχό, ἕνας ἐκ τῶν πνευματοφόρων Πατέρων, ἐλθὼν εἰς ἔκστασι, εἶπε στὸν Γέροντά του Μαρτύριο: «Βαβαί, Ἀββᾶ Μαρτύριε, οἶδας ὅτι σήμερον ἡγούμενον τοῦ Σινᾶ ἐκούρευσας;»

Μέσα στὴν βαθύτατη ταπεινοφροσύνη του ὁ Ὅσιος Ἰωάννης, δὲν ἀπεκάλυψε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὸ μόνο ποὺ γνωρίζομε εἶναι, ὅτι δεκαεξαετὴς μπῆκε στὴν μοναχικὴ πολιτεία. Ἐκάθησε ὑπὸ τὸν Γέροντά του περὶ τὰ δεκαοκτὼ ἔτη καὶ μετὰ ἀπεσύρθη στὴν βαθύτερα ἔρημο, στὴν ὁποία ἔζησε περὶ τὰ 40 ἔτη. Μόνος ἐκεῖ μὲ τὸν μαθητή του Μωυσῆ. Ἴσως καὶ μὲ ἄλλους. Στὸ βαθύ του γῆρας, περίπου ἑβδομηκοντούτης, ἐξελέγη ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ὁ τροπαιοφόρος της ἀγάπης

Ὁ τροπαιοφόρος της ἀγάπης

(Μνήμη Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου)

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει μαρτυρικὴ ἑορτή. Ἐὰν ἐπιχειρήσομε νὰ ἐκθειάσομε τὸν ἑορταζόμενο Ἅγιο, μᾶλλον θὰ τὸν μειώσομε. Ὁ Ἅγιος αὐτὸς εἶναι ἡ δόξα τῶν Μαρτύρων, τὸ καύχημα τῶν Ἁγίων, ἡ τιμὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας. Εἶναι ὁ παμμέγιστος Γεώργιος. Δὲν ὑπάρχει στόμα χριστιανικὸ ἀπὸ τὴν νηπιακὴ ἡλικία μέχρι τοῦ τελευταίου ἐπιθανάτιου παλμοῦ τῆς καρδιᾶς, ποὺ νὰ μὴν ἐπικαλεστεῖ τὸ γλυκύτατό του ὄνομα. Δὲν ὑπάρχει χώρα χριστιανικὴ ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχουν ἔστω καὶ ἐρείπια ναοῦ, ποὺ ἐκτίσθη στὴν μνήμη του.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ὅπως ἀναφέρεται στὸν κατὰ πλάτος βίο του, κατήγετο ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς, ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα. Μόλις ἐτελείωσε τὴν ἔξωθεν παιδεία - ἦτο φιλόλογος - ἑλκυσθεὶς ὑπὸ τῆς Θείας Χάριτος, ἐγκατέλειψε τὰ ἐγκόσμια καὶ προσεχώρησε στὸ μοναχισμὸ ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας, ὑπὸ τὴν πρόνοια τοῦ κατὰ σάρκα θείου του, τοῦ ὁσιωτάτου πατρὸς Μιχαὴλ τοῦ Μαλεήνου.

Ὅταν κάποτε, ἐπεσκέφθησαν οἱ νεαροὶ στρατηγοὶ Νικηφόρος καὶ Λέων, οἱ διαδραματίσαντες μετέπειτα σπουδαῖο ρόλο στὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, τὸν ὅσιο Μιχαὴλ τὸ Μαλεῆνο, τὸν πνευματικὸ πατέρα τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν, ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ τοὺς ὡδήγησε στὸ μέρος ὅπου ἡσύχαζε ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, τριακοντούτης τότε, λέγοντάς τους ὅτι θέλει νὰ τοὺς ἐπιδείξῃ ἕνα θησαυρό. Καὶ μετὰ τὴν συνάντησι καὶ συνομιλία ποὺ εἶχαν μαζί του, ἐθαύμασαν, διότι πραγματικὰ ἐπρόκειτο περὶ ἑνὸς μεγάλου θησαυροῦ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ συμπάθεια πρὸς τὸν πλησίον

Ἡ συμπάθεια πρὸς τὸν πλησίον

(Μνήμη Ἁγίου Ἀβραμίου)

Τὸ θέμα τῆς μετανοίας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ πραγματικὰ μᾶς συγκλονίζει στὸν βίο τοῦ Ἅγ. Ἀβραμίου, ὁ ὁποῖος ἦτο πολὺ μεγάλος ἀσκητής. Αὐτὸς εἶχε κληρονομήσει ἀπὸ τὸν ἀδελφό του ἕνα μικρὸ κοριτσάκι δυὸ ἐτῶν. Τὸ ἐπῆρε καὶ τὸ ἐμεγάλωσε. Τὸ εἶχε σὲ ἕνα κελλάκι, ἔξω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔμενε ὁ ἴδιος καὶ τὸ ὑπηρετοῦσε. Κάποτε αὐτὸ ἔφυγε. Κάποιος ἐπιτήδειος τὸ παρέσυρε καὶ τὸ ἔρριξε στὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ ἔχασε τὸ θάρρος του καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ γυρίση πίσω. Καὶ ὅταν ὁ Ἅγιος ἐπληροφορήθηκε στὴν προσευχή του νὰ τὸ ἐπιστρέψη, μετεχειρίσθη ἕνα πολὺ παράδοξο τρόπο.

Αὐτὸς ὁ ἀσκητής, ποὺ τόσα χρόνια δὲν ἐχόρτασε ψωμὶ καὶ νερό, προσεποιήθη τὸν στρατιώτη, ἐφόρεσε στρατιωτικὴ στολή, ἐνοικίασε ἕνα ἄλογο περίφημο καὶ ἔφυγε στὴν πόλι δῆθεν γιὰ νὰ γλεντήση. Ἐκεῖ ἐρευνοῦσε τοὺς οἴκους τῶν ἐλευθέρων ἠθῶν γιὰ νὰ εὕρη τὸ θήραμά του, γιατὶ σὲ αὐτοὺς τοὺς τόπους εἶχε καταντήσει. Ἀφοῦ τὴν εὐρῆκε κατώρθωσε νὰ τὴν φέρῃ πάλι πίσω καὶ νὰ τὴν κρατήση στὴν μετάνοια, νὰ τῆς ἀναπτερώση τὸ θάρρος, νὰ μὴν χάση τὸ ἠθικό της καὶ νὰ τελειώση ὁσιακά.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ ὁλοκλήρωση στὸν μοναχισμό

Ἡ ὁλοκλήρωση στὸν μοναχισμό

(Μνήμη Ἁγίου Νεκταρίου)

Ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ἅγιος με τὸ μέγεθος τῆς ἁγιαστικῆς του καταστάσεως, ποὺ ἀπεκόμισε διὰ τῆς ὀρθῆς του πολιτείας, συνεκλόνισε τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Εἶναι δὲ πραγματικὰ ἕνα παρήγορο ὄνομα εἰς ὅλα τὰ στόματα τῶν πιστῶν. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας αὐτὸ δὲν εἶναι παράδοξο, διότι ὁδηγεῖ τὰ τέκνα της εἰς αὐτὸ τὸ ὕψος καὶ σ᾿ αὐτὲς τὶς διαστάσεις. Σέ μας ὅμως, ποὺ πραγματικὰ μᾶς περισφίγγουν οἱ τόσες μας ἀδυναμίες, εἶναι ἕνα παρήγορο σημεῖο, τὸ ὅτι καὶ στὶς δύσκολες αὐτὲς ἡμέρες βρίσκονται ὁμοιοπαθεῖς μέ μᾶς ἄνθρωποι, οἱ ὁποίοι ὄχι μόνο ἁπλῶς κατενίκησαν τὰ πάθη τους, ἐπέρασαν ἀπὸ τὴν παρὰ - φύσι στὴν κατὰ φύσι ζωή, ἀλλὰ ἐπέρασαν καὶ τὶς φυσικὲς διαστάσεις καὶ ἔφθασαν στὴν ὑπὲρ - φύσι, μέσα στὸν ἁγιασμό, στὸ τέρμα τῆς τελειότατης ἐπαγγελίας ποὺ εἶναι αὐτὴ ἡ υἱοθεσία. Ὁ σημερινὸς λοιπὸν Ἅγιος εἶναι ἀκριβῶς αὐτοῦ τοῦ ὕψους.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οἱ δυὸ πόλοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς

Οἱ δυὸ πόλοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς

(Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τὸν Ἐλεήμονος)

Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης κατήγετο ἀπὸ τὴν Κύπρο. Ὑπῆρξε τέκνο εὐσεβῶν καὶ πλουσίων γονέων. Ἂν καὶ ἀνετράφη μέσα στὴν ἄνεσι, ἔστρεψε ὅλη του τὴν διάθεσι καὶ προσοχὴ στὴν εὐσέβεια. Διαβλέποντας ἡ Θεία Χάρις μέσα στὴν ἁγνὴ ψυχή του, ὅτι θὰ ἀπέδιδε πολὺ πνευματικὸ καρπὸ στὸ μέλλον, τὸν προώρισε καὶ τὸν ἀνεβίβασε στὸν θρόνο τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἤκμαζε τότε. Στὸν βίο του ἀναφέρεται ἕνα σύμβολο, ποὺ ἔδειξε ἡ Χάρις γιὰ τὴν μέλλουσά του διαγωγή. Εἶδε στὸν ὕπνο του μιὰ ὡραία κόρη στεφανωμένη μὲ κλάδο ἐλαίας, ἡ ὁποία τοῦ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ἡ πρώτη θυγάτηρ τοῦ βασιλέως. Ἂν μὲ ἀγαπήσης, ἔχω τὴν δύναμι νὰ σὲ ὁδηγήσω εἰς αὐτόν». Ὁ Ἅγιος συνεπέρανε ὅτι αὐτὴ ἦτο ἡ Χάρις τῆς συμπαθείας καὶ τῆς ἐλεημοσύνης.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἔλεγχος λογισμῶν καὶ φυλακὴ αἰσθήσεων

Ἔλεγχος λογισμῶν καὶ φυλακὴ αἰσθήσεων

(Μνήμη Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου)

Σήμερα πανηγυρίζει ἕνας ἐκ τῶν γιγάντων τῆς μοναστικῆς μας πολιτείας, ὁ Μέγας Σάββας, ποὺ ἐδῶ στὸ Ἅγιο Ὄρος δὲν εἶναι καὶ τόσο πολὺ γνωστός. Αὐτὸς ὁ μεγάλος φωστῆρας, εἶναι γιὰ μᾶς ἡ μεγαλύτερη παρηγοριά. Στὸ πρόσωπό του εὑρίσκαμε τοὺς κεντρικότερους παράγοντες τῆς μοναχικῆς μας ἰδιότητας. Μερικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἀναφέρωμε.

Ἐξεκίνησε μικρὸ παιδὶ ἀγαπήσας ἐξ ὁλοκλήρου τὸν Θεό. Ἐφήρμοσε τὸ προφητικό, «Μακάριος ὃς αἴρει ζυγὸν ἐκ νεότητας αὐτοῦ». Οἱ γονεῖς του παρ᾿ ὅλο ποὺ ἦταν εὐκατάστατοι, δὲν τὸν ἐμπόδισαν νὰ ἀκολουθήση τὸν μοναχισμό. Ἦλθε στὰ μέρη τῆς ἀνατολῆς ὡς μοναχός. Ἐκράτησε τὴν παιδαγωγία τῆς νεαρᾶς δοκιμαστικῆς ζωῆς ἄριστα, ἕως ὅτου κατέληξε στὴν Παλαιστίνη καὶ προσελήφθη στὴν Λαύρα τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου καὶ ὑπὸ τὴν πρόνοια τῶν μεγάλων Πατέρων ποὺ ἤκμαζαν τότε στὴν ἀνατολή, ἀνεδείχθη ὄχι μόνο τέλειος μοναχός, ἀλλὰ καὶ ἕνας μεγάλος ἀναμορφωτὴς τοῦ μοναχισμοῦ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ νόημα τοῦ μαρτυρίου τῶν τριῶν παίδων

Τὸ νόημα τοῦ μαρτυρίου τῶν τριῶν παίδων

(Προοίμιον ἑορτῆς Χριστουγέννων καὶ μνήμη Ἁγίου Διονυσίου τῆς Ζακύνθου)

Θαυμάσια ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἤδη ἀπὸ τὰ προοίμια τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων, τοὺς Τρεῖς Παίδας καὶ Δανιὴλ τὸν προφήτη, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ δὲν ἦσαν μέσα στὸ δένδρο τῆς γενεαλογίας τῶν προπατόρων τοῦ Ἰησοῦ, ἐν τούτοις κατηριθμήθησαν εἰς αὐτό, χάριν τῆς ἐναρέτου ζωῆς των, χάριν τῆς φιλοθεΐας των καὶ ἰδίως χάριν τοῦ δράματός των, ποὺ εὑρίσκομε στὸ βίο τους. Ὑπῆρξαν πραγματικὰ ἡ ἀναπαράστασι καὶ ἡ προαπόδειξι τοῦ τρόπου, πὼς ὁ Θεὸς Λόγος θὰ ἐπιδημήση στὸν κόσμο. Ἀλλὰ γενικὰ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπική τους ζωή, ἀντλοῦμε τεράστια παραδείγματα φιλοθεΐας καὶ αὐταπαρνήσεως, ὅπως πολλὲς φορὲς ἐτονίσαμε.

Συνέπεσε νὰ ἑορτάζεται καὶ ὁ Ἅγιος Διονύσιος, ἕνας ἐκ τῶν νεωτέρων φωστήρων τῆς ἐκκλησίας μας, τοῦ ὁποίου τὸ ἄφθαρτο λείψανο εὑρίσκεται στὴν περιφέρεια τῶν ἑπτανήσων. Καὶ αὐτὸς μᾶς ἀφήνει ἀπὸ τὴν βιογραφία του ἄριστα καὶ ἐνισχυτικὰ γιὰ τὴν ζωή μας παραδείγματα. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ποὺ μᾶς προβάλλει εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀμνησικακίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ θεῖον πῦρ

Τὸ θεῖον πῦρ

(Μνήμη Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου)

Μὲ τὴν εἴσοδο τῶν προεορτίων τῶν Χριστουγέννων, ἔχομε καὶ τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ἑνὸς ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων. Καὶ ἐνθυμήθηκα μία περικοπὴ ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας, ποὺ ἁρμόζει στὴν αὐριανὴ ἑορτή. Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον, εἶπε κάποτε ὁ Ἰησοῦς μας, βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν (Ματθ. 10, 34). Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοὺς τρόπους τῆς διαιρέσεως ποὺ ἦλθε νὰ προκαλέση, ὅπως ἑρμηνεύονται φυσικὰ κατὰ τὴν ἱερά μας παράδοσι, προσέθεσε. Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη (Λουκ. 12,49). Περὶ αὐτοῦ τοῦ πυρὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος, γιατὶ πολὺ ἀπασχολεῖ τουλάχιστον ἐμᾶς τοὺς μοναχούς.

Τὸ δοξαστικὸ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ πῦρ φιλόϋλον, ὕδωρ δὲ μᾶλλον ζῶν, καὶ λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔνδοθέν μοι λέγον - Δεῦρο πρὸς τὸν πατέρα.» Καὶ γενικὰ ἡ ἀκολουθία, ὅπως θὰ παρακολουθήσετε, εἶναι μιὰ ἔξαρσι θεουργικοῦ ἔρωτος, ποὺ πάλλει μέσα στὴν καρδία αὐτοῦ τοῦ μεγάλου φωστῆρος. Γιατὶ ἀναφέρει ἡ παράδοσι, ὅτι αὐτὸς ὁ Ἅγιος ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐδέχθη ὁ Ἰησοῦς μας στὶς ἀγκάλες Του.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἀπόγνωση, ἀποθάρρυνση καὶ θάρρος

Ἀπόγνωση, ἀποθάρρυνση καὶ θάρρος

(Μνήμη Ἁγίου Νήφωνος)

Στὴν πνευματική μας πορεία, ὑπάρχει κάτι ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος σκόπελος. Καὶ εἶναι τόσο πολὺ σημαντικό, γιατὶ αὐτό, ἐὰν τὸ προσέξη ὁ ἄνθρωπος, πολλὰ κερδίζει. Ἐὰν ὅμως δὲν τὸ προσέξη, πολὺ ζημιώνεται. Ὁ σκόπελος αὐτὸς λέγεται ἀποθάρρυνσι, ἀπογοήτευσι καὶ εὑρίσκεται μέσα στὴν πρακτικὴ ὑφὴ τῆς ζωῆς μας. Ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς εἴπαμε, οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ γραμμὲς βάσει τῶν ὁποίων γίνεται τὸ ξεκίνημά μας, εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστι καὶ ἡ ἀγαθὴ προαίρεσι. Ἡ πρακτικὴ ὅμως, ἡ κατ᾿ ἐνέργεια, ἡ ἐνεργοποιὸς μερὶς τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τὸν ἀποδεικνύει πιστό, δηλαδὴ ἐπισφραγίζει τὴν ὁμολογία του. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν πρακτική, ὁ ἄνθρωπος εἴτε προβιβάζεται καὶ ἐπιτυγχάνει, εἴτε ὑποβιβάζεται καὶ χάνει. Τὸ σημεῖο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο εἶναι τόσο ἐπωφελὲς γιὰ μᾶς, ἔγκειται σὲ τοῦτο, στὸ νὰ μὴν χάνωμε τὸ θάρρος μας, ἀλλὰ νὰ συνεχίζωμε, παρ᾿ ὅλες τὶς δυσχέρειες καὶ τὶς ἐπιπλοκὲς ποὺ ὑπάρχουν μέσα στὴν ἐνεργητικότητα τῆς πρακτικῆς.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τὸ άθλημα τῆς πίστεως

Τὸ ἄθλημα τῆς πίστεως

(Κυριακὴ τῶν Προπατόρων)

Στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Προπατόρων ἀναφέρεται ὅτι «ἐν πίστει τοὺς Προπάτορας ἐδικαίωσας, τὴν ἐξ Ἐθνῶν δι᾿ αὐτῶν προμνηστευσάμενος Ἐκκλησίαν». Πόσο βαθειὰ νοήματα ἔχουν αὐτὰ τὰ λόγια, ἂν τὰ προσέξετε! Ἐδικαιώθησαν οἱ Προπάτορες, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ποὺ φανερώνουν τὴν ἀφορμὴ τῆς σχέσεως τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων πρακτικά.

Καὶ ποίοι ἦσαν οἱ Προπάτορες; Ἄνθρωποι φυσικά, ἐθνικοί. Ὅπως καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἐθνικοὶ ἦσαν τότε. Μετὰ τὴν πτῶσι, ὁ ἄνθρωπος τὰ ἔχασε καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν ἰδικό του δρόμο. Καὶ ὁ Θεὸς ἐξέλεξε ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν ἀνθρώπων μερικούς, τοὺς ὁποίους ἐκάλεσε νὰ τὸν πιστεύσουν καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Καὶ ἐπείσθησαν. Διὰ τῆς πίστεως ἀπεδέχθησαν τὴν κλῆσι αὐτὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγιναν φίλοι Του, οὕτως ὥστε, ὅταν ὁ Θεὸς ἀπεκαλύφθη, νὰ λέγεται «ἐγὼ εἰμὶ ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ἡ ὀρθὴ πρόθεση

Ἡ ὀρθὴ πρόθεση

(Μνήμη Ἁγίας Ἀγάθης)

Τὴν προαίρεσι τοῦ ἀνθρώπου πάντοτε τὴν ζητεῖ ὁ Θεὸς «μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β´ Κορινθ. 9,7) καὶ παραδίδει «τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πάσιν ἀνθρώποις» (Φιλιπ. 4,5), ποὺ σχεδὸν ἔχει τὸ ἴδιο νόημα. Αὔριο ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Ἀγάθης, ἡ ὁποία ἂν καὶ ἦτο μικρὴ κορούλα, ὁ τρόπος ὅμως τῆς ἀθλήσεώς της κατέπληξε τὸν οὐράνιο κόσμο, ὥστε ἄγγελος Κυρίου, μετὰ τὸ μαρτυρικό της τέλος νὰ γράψη φανερά, μπροστὰ στὸν κόσμο πάνω στὸν τάφο της: «Νοῦς ὅσιος αὐτοπροαίρετος, τιμὴ ἐκ Θεοῦ καὶ πατρίδος λύτρωσις».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>