Άσκηση η μητέρα τού Αγιασμού

Πρόλογος

Εις την καθ ημάς υλόφρονα και υλιστικήν εποχήν δυσκόλως ακούεται λόγος περί ασκήσεως. Τούτο διότι αι καρδίαι ημών των χριστιανών εβαρύνθησαν εν «κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιοτικαίς» και λίαν δυσχαιρένομεν ακούοντες περί νηστείας, αγρυπνίας, προσευχής και λοιπής κακοπαθείας και ασκήσεως. Η καθ ημάς «άπιστος και διεστραμμένη γενεά μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά πλην του ενός ου εστι χρεία» (πρβλ. Ματθ. ιζ΄ 17, Λουκ. ι΄ 41-42). Το ευαγγελικόν όμως μήνυμα τυγχάνει αναλλοίωτον και δεν προσαρμόζεται εις τους εκάστοτε συρμούς και τάσεις των διαφόρων εποχών. Το λυτρούν κήρυγμα του Θεανθρώπου Ιησού, καίτοι φαίνεται αναχρονιστικόν και δυσχερές δια την αυτοματοποιηθείσαν και πνευματικώς ράθυμον εποχήν μας, είναι η αιώνιος αλήθεια και η μόνη οδός θεογνωσίας.

Δεν ξενίζει ημάς η απόρριψης και αδιαφορία των πολλών καθ ότι και ότε ο ίδιος ο Κύριος «εις τα ίδια ήλθε, οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» (Ιω. α΄ 11), διότι «ο κόσμος αυτόν ουκ έγνω» (Ιω. α΄ 10).

Μόνον όσοι παρά την γενικήν αδιαφορίαν ηδυνήθησαν να ακολουθήσουν την «στενήν και τεθλιμμένην οδόν» (Ματθ. ζ΄ 14) θα ευρεθούν εν τη παλιγγενεσία εκ δεξιών του σωτήρος δια να ακούσουν το «ευ δούλε αγαθέ και πιστέ!» (Ματθ. κε΄ 23). Επιπλέον όμως «όσοι έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού» (Ιω. α΄ 12). Αυτοίκαι μόνον αυτοί «ουκ εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ΄ εκ Θεού εγεννήθησαν» (Ιω. α΄ 13).

Εν Αγίω Όρει προσπαθούμεν να αντιστρατευθώμεν, κατά το δυνατόν, τον νόμον της σαρκός και της ύλης και να εφαρμόσωμεν τον νόμον του πνεύματος. Αυτό τούτο είναι α άσκησις περί ης ο Γέρων ημών, Ιωσήφ μοναχός, αναφέρεται εις το ανα χείρας καινόν του πόνημα όπερ τυγχάνει καρπός υπερεξηκονταετούς ασκήσεως εν ποικίλαις μορφαίς του ασκητικού βίου εν Αγίω Όρει και αλλαχού. Ο γέρων ημών δεν έτυχε της λεγομένης θύραθεν παιδείας ούτε εις τας απλουστέρας της μορφάς. Τολμώμεν όμως να καυχηθώμεν εν Κυρίω ότι έτυχε θείας παιδείας παρά τους πόδας αγίων Γερόντων ων νυν εν ουρανοίς η διατριβή. Παρ αυτών εδιδάχθη, αλλά και δια ιδίας εμπειρίας έμαθε τα θεία και τα νυν εκ της πείρας του διδάσκει και ημάς, ως απείρους και νεωτέρους.

Οσαδήποτε δια της παρανόμου ηδονής απηλαύσαμεν πρέπει δια συντόνου προσπαθείας εις τας εκουσίους ασκήσεις και δι ευτόνου υπομονή εις τας ακουσίας επιφοράς να αποσβέσωμεν. Το πονηρότατον γένος των διαμόνων, το κυριαρχούν εν τη πονηρά εποχή μας, «εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Μαρκ. θ΄ 29). Η προσευχή η νηστεία και αι λοιπαί μορφαί της ασκήσεως είναι μεν μέσα και ουχί σκοπός, πλην όμως είναι μέσα απαραίτητα δια να «εκκαθάρωμεν την παλαιάν ζύμην και ίνα ώμεν φύραμα νέον» (Α΄ Κορ. ε΄ 7), ώστε «αποθέσθαι τον παλαιόν άνθρωπον τον φθειρόμενον κατά τας επιθυμίας της απάτης και ενδύσασθαι τον καινόν άνθρωπον τον κατά Θεόν κτισθέντα εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας»(Εφες. δ΄ 22, 24).

Οι λόγοι οι οποίοι εμπεριέχονται εις το ανα χείρας εγχειρίδιον αποτελούν, ως επί το πλείστον, απομαγνητοφωνημένας -ανεξαρτήτους αλλήλων- ομιλίας, τας οποίας επεξειργάσθημεν, και δια τούτο επαναλήψεις τινές ήσαν αναπόφευκτοι. Εχρησιμοποιήθη δε το ιδίωμα της δημοτικής ως το μόνον καταληπτόν υπό της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαϊκού στρώματος.

Ο σκοπός της εκδόσεως ταύτης είναι το «φως» το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιω. α΄ 9), το φως όπερ «εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν» (Ιω. α΄ 5), να επιλάμψη επί τέλους και εις την αληθώς ζοφεράν ημών εποχήν. Όσοι εκ των εν Χριστώ αδελφών ωφεληθούν εκ της βίβλου ταύτης, πράγμα το οποίον είναι και ο ημέτερος στόχος, ας ευχηθούν και υπέρ των κοπιασάντων.

 

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς και Σεβασμίας Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου

+ Αρχιμανδρίτης Εφραίμ

και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί 

 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

00 – Πρόλογος

01 - Το απαραίτητο της άσκησης

02 - Μορφές της "εν Θεώ" άσκησης

03 - Η εξουσία της θείας υιοθεσίας

04 - Το καθήκον που πηγάζει από την πίστη

05 - Η πρακτική. Νόμοι και τρόποι του πνευματικού πολέμου κατά τους Πατέρες

06 - Τα έργα του "καινού" και του "παλαιού" ανθρώπου

07 - Πράξη και θεωρία. Λόγοι ωφέλιμοι από την εμπειρία των Πατέρων

08 - Η αποθάρρυνση, ένας ύπουλος εχθρός

09 - Η άσκηση της νοεράς προσευχής στον κόσμο

010 - Τιμωρεί ο Θεός; …

 

 

 

 

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Το απαραίτητο της άσκησης

ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

 

Η αγωνία για τον όλεθρο, που επιβάλλεται δυναμικά σ΄ όλο τον κόσμο και η κραυγή της απόγνωσης, που από παντού ακούεται, μας έδωσαν την αφορμή και το σύνθημα να γράψουμε τα όσα περιλαμβάνονται σ΄ αυτό το βιβλίο. 

Ο όλεθρος στον οποίο οδηγούνται αναπόφευκτα οι άνθρωποι, οφείλεται ασφαλώς στη λανθασμένη χρήση των νοημάτων. Αυτήν ακολουθεί η λανθασμένη χρήση των πραγμάτων που αποτελεί το πρακτικό βίωμα των ανθρώπων. Κατά τη Γραφή «ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει» (Γαλ. στ΄ 17). Είναι φυσική ανάγκη και συνέπεια, κάθε ενέργειά μας να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Αλλά κάθε ενέργειά μας μπορεί να υπόκειται, πέρα από την ελεύθερη επιλογή και προτίμηηση, στη δουλεία, για την οποία ο θεόσοφος Πέτρος μας ειδοποιεί «ω γαρ τις ήττηται, τούτω και δεδούλωται» (Β΄ Πέτρ. β΄ 19) 

Αυτή η αποκάλυψη του Πέτρου μας πληροφορεί για το μυστήριο αυτής της χρεοκοπίας όλων των ανθρώπων, οι οποίοι στενάζουν λόγω της δυναμικής επιβολής του ολέθρου. Ερευνώντας τη ρίζα του «ηττήματος» (Α΄ Κορ. στ΄ 7) και της δουλείας που επακολουθεί, βρίσκουμε ότι είναι φυσική συνέπεια της μεταπτωτικής μας καταδίκης. 

Η ίδια η Γραφή μας ερμηνεύει ότι η αρρωστημένη αυτή συνέπεια έγινε σε μας μόνιμο τραύμα στην παρούσα ζωή. «Και είπε Κύριος ο Θεός διανοηθείς, ου προσθήσω έτι του καταράσασθαι την γην, δια τα έργα των ανθρώπων, ότι έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η΄ 21). Μετά την πτώση, μας επιβλήθηκε η ηττοπάθεια και η ροπή «επί τα πονηρά» εκεί δηλαδή που βρίσκεται το σύμπλεγμα του παραλόγου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Μορφές της "εν Θεώ" άσκησης

ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ «ΕΝ ΘΕΩ» ΑΣΚΗΣΕΩΣ

  Προσευχή

Η άσκηση, όπως αναφέραμε προη­γουμένως, αποβλέπει στην εκπλή­ρωση του σκοπού και του νοήμα­τος της χριστιανικής μας ιδιότητας. Το παν στην πρακτική μορφή της άσκησης έγκειται στην πραγμάτωση συμφωνίας της θέλησης και της ζω­ής μας με το θέλημα και τη ζωή του ίδιου του σω­τήρα και Θεού μας. «Μείνατε εν εμοί καγώ εν υ­μίν» ('Ιω. ιε' 4). Είναι η απόλυτη συμφωνία και συνάντηση. Ενας από τους πιο σπουδαίους όρους αυτής της συμφωνιας είναι η προσευχή και γι' αυτό αποτελεί την κορυφή όλων των αγωνιστικών ερ­γασιών. Είναι μάλλον το κέντρο από το οποίο κά­θε άλλη ενέργεια παίρνει τη δυναμή της και επι­τυγχάνει την επικυρωσή της.

Ο Κύριός μας, η αυτοαλήθεια, μας πληροφο­ρεί ότι «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» ('Ιω. ιε' 5). Και ο αποτελεσματικός τρόπος επαφής μας μαζί του είναι η προσευχή. Ο ίδιος μας προ­καλεί: «Αιτείτε..., ζητείτε..., κρούετε και ανοιγή­σεται υμίν» (Ματθ. ζ' 7). Κανένας, λοιπόν ας μη εγκαταλείψει τον άθλο της προσευχής. Κάθε αρε­τή, που φανερώνει τήρηση των θείων εντολών εί­ναι επαινετή και ωφέλιμη. Η προσευχή όμως εί­ναι το μέσο που έχει τη μεγαλύτερη αξία στην επαφή με το δημιουργό μας. Δίκαια οι Θεόσοφοι Πατέρες μας την κράτησαν και τη σννιστούσαν σε μας ανεπιφύλακτα. Αλλωστε πως ο Παύλος λέγει το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α' Θεσ. ε' 17) αν δεν είχε τόση σημασία;

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η εξουσία της θείας υιοθεσίας

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ

 «Εάν εμοί διακονή τις, εμοί ακολουθείτω, και όπου ειμί εγώ, εκεί και ο διάκονος ο εμός έσται» (Ιω. ιβ' 26). Με τη σάρκωσή του ο Θεός Λόγος έγινε και «Υιός ανθρώπου» ομοούσιος με μας. Κάθε τί που εξεπλήρωσε στην επίγεια ζωή του, επόμενο είναι, να είναι κατορθωτό σε όλο το ανθρώπινο γενος. Εάν στον Ιησού Χριστό, κατά τον Παύλο, «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότη­τος σωματικώς» (Κολ. β' 9) και είναι αυτός το «μέτρον πάντων », παραδεχόμαστε ότι αυτό που βεβαιώνουμε για την ανθρωπότητα του Χριστσύ μαρτυρεί το πλήρωμα γενικά των δυνατοτήτων της δικής μας φύσης. Αρα δίκαια και αληθινά είναι γραμμενο ότι «όσοι έλαβαν αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (Ιω. α' 12). Σε μας τους οποίους «ώφειλε κατά πάντα ομοιωθήναι» (`Εβρ. β' 17), αν και κατ' ουσία ήταν Θεός, δεν μειώνει τη δυνατότητα να ακολουθούμε το παράδειγμά του. «Θαρσείτε, λέγει, εγώ νενίκη­κα τον κόσμον» (Ιω. ιστ' 33). Ποιον Κόσμο;

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Το καθήκον που πηγάζει από την πίστη

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ

 

Αφον γνωρίσαμε με την πίστη προς το Θεό το πραγματικό μας καθήκον, οφείλουμε υποταγή για την εξασφά­λιση της επαγγελίας. «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος έστιν ο αγαπών με» (Ιω. ιδ' 21) και «ον πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε εισελεύσεται» (Ματθ. ζ' 21). Το Θέμα της πίστης δεν είναι απλώς κάποια γνώση, αλλά επιβεβλημένο και απαραίτητο καθήκον. «Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια' 29) και « ου ζητώ το θέλημα το εμόν αλλά το θέλη­μα του πέμψαντός με» (Ιω. ε' 3θ) και « ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς ημών» (Ματθ. ια' 29).

Γνωρίσαμε από την αποκάλυψη την καταγω­γή μας και διαπιστώνουμε έμπρακτα με την πα­ρουσία του σωτήρα μας τη θεοειδή μας φύση και ότι αυτός μας ανέσυρε από τη φθορά και το θάνα­το. Δεν απομενουν πλέον περιθώρια έρευνας αλλά απόλυτης υποταγής και εξάρτησης. Τότε η θεία Χάρη, που χάσαμε με την παρακοή και την πτώση και που επανήλθε με την παρουσία τον σωτήρα μας, θα μας επαναφέρει στην ισορροπία, στην ανάσταση, στη ζωή. Και τότε «όσοι λή ψ ονται αυ­τόν δώσει αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (πρβλ. Ιω. α' 12). Όχι όσοι τον άκουσαν μόνο, αλλά «όσοι έλαβον αυτόν» δηλαδή όσοι τον πίστε­ψαν, τον μιμήθηκαν, τον αντέγραψαν, τον αγά­πησαν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Νόμοι και τρόποι του πνευματικού πολέμου κατά τους Πατέρες

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Νόμοι και τρόποι του πνευματικού πολέμου κατά τους Πατέρες

Έχοντας υπ' όψη την πνευματική εμπειρία των Πατέρων μας επιχει­ρούμε να σημειώσουμε σύντομα και περιληπτικά τα είδη των μελών και των μέσων τα οποία χρησιμοποιούνται κατά τη μάχη και την πάλη της νόμιμης άθλησης.

Αρετές και πάθη

Ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στον «Περί αρετήν και κακιών» λόγο του μας εισάγει στο θέμα γράφοντας: «Πρέπει να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι διπλός, δηλαδή από σώμα και ψυχή, και έχει διπλές τις αισθήσεις και διπλές τις αρετές τους. Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα. Οι ψυχικές αισθήσεις είναι: Νους, διάνοια, γνώ­μη, φαντασία και αίσθηση. οι σοφοί τις ονομά­ζουν και δυνάμεις. Οι σωματικές αισθήσεις είναι αυτές: όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση και αφή. Γι' αυτό και διπλές είναι οι αρετές, διπλές και οι κακίες. Ώστε είναι αναγκαίο να γνωρίζει καθαρά ο κάθε άνθρωπος, πόσες είναι οι ψυχικές αρετές και πόσες οι σωματικές. Και ποια είναι τα ψυχικά πάθη και ποια τα σωματικά. Ψυχικές αρετές είναι εν πρωτοις οι τεσσερεις γενικώτατες αρετές, οι όποιες είναι: Ανδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη και δικαιοσύνη. Από αυτές γεννιούνται οι ψυχικές αρετές: Πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, ταπεί­νωση, πραότητα, μακροθυμία, ανεξικακία, αορ­γησία, θεία γνώση» και γενικά ολόκληρο το σύ­στημα του ήθους και του χρηστού βίου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τα έργα του "καινού" και του "παλαιού" ανθρώπου

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ «ΚΑΙΝΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΠΑΛΑΙΟΥ» ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

Όταν αναφέρονται οι θεοφόροι Πατέρες μας στον «παρά φύσιν νόμον» φανερώνουν την περιελτική διαστροφή που προκάλεσε η πτώση και η συνεχής αποστασία του ανθρώπου. Η απέραντη όμως ευσπλαγχνία του Κυρίου μας, με τη σάρκωσή του και όλη την παρουσία του ανάμεσά μας, θεραπευσε το δικό μας τραύμα και μας επανέφερε στην ισορροπία.

Με την παράβαση και παρακοή τοθ θείου θελήματος προβάλαμε το δικό μας θέλημα που γέννησε το θάνατο. Η απαλλαγή μας από αυτήν την ποινή είναι η άρνηση και εγκατάλειψη του θανατηφόρου δικού μας θελήματος και η εξυγίανση της στάσης του ανθρώπου με την επιστροφή στο «κατά φύσιν».

Με την επιμονή στο θέλημά του, ο άνθρωπος, μετέστρεψε τις φυσικές δυνάμεις του νου στο «πα­ρά φύσιν». Τότε επικρατεί το παράλογο. Να ανα­φέρουμε μερικά παραδείγματα.

Φυσική δύναμη του νου είναι η υγιής έπι­θυμία . Αυτή όταν ο νους λειτουργεί «κατά φύ­σιν» δημιουργεί τον πόθο προς το Θεό, την αγάπη και γενικά κάθε θεοφιλή και ευγενική έφεση. Μετάλλαξε ο εχθρός αυτήν τη δύναμη και την έκανε αισχρή και πονηρή επιθυμία και ο άνθρωπος προ­τιμά κάθε ακαθαρσία και ρυπαρότητα.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Λόγοι ωφέλιμοι από την εμπειρία των Πατέρων

ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ

 

Λόγοι ωφέλιμοι από την εμπειρία των Πατέρων

 

Όταν τηρούμε τις εντολές του Χριστού, δεν προσφέρουμε τίποτε σ΄ εκείνον, γιατί δεν έχει από τίποτε ανάγκη και είναι δωρεοδότης όλων των αγαθών. Τους εαυτούς μας ευεργετούμε με το να προξενούμε σ΄ εμάς την αιώνια ζωή και την απόλαυση των ανέκφραστων αγαθών. Αποδεικνύουμε με την τήρηση των εντολών τη θεοειδή καταγωγή μας και την ευγένειά μας, επειδή δεν δεχόμαστε την κατάπτυστη διαστροφή της κτηνωδίας η της πλάνης. 

Αγαθοεργία είναι η τήρηση των εντολών. Στην ουσία όμως δεν είναι σκοπός τα καλά έργα αλλά η πίστη μας προς το Χριστό. Αυτή αξιολογείται. Καλά έργα πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν. Αυτά όμως δεν σώζουν τον άνθρωπο. Μόνο η πίστη στο Χριστό σώζει, η οποία εκφράζεται με τα έργα, τα οποία γίνονται ως τήρηση των εντολών. Ούτε λοιπόν πίστη άεργη, ούτε έργα άπιστα ωφελούν.

Η πίστη και υποταγή στο Χριστό από τους ανθρώπους, τους απογόνους της πτώσης και της φθοράς, δεν είναι θέμα προτίμησης και εκλογής αλλά καθήκον επιβεβλημένο. Όποιος μας αντιτάσσεται στο να κατορθώσουμε τις εντολές του Θεού, με κάθε αιτία και αφορμή, είτε πατέρας είναι, είτε μητέρα, είτε οποιοσδήποτε από τους συγγενείς, αποβάλλεται. κατά την εντολή του Χριστου μας «ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι' 37).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η αποθάρρυνση, ένας ύπουλος εχθρός

Η ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΣΗ ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

 

Ο Κύριος μας γνωστοποιεί ποιος έμπρακτα τον αγαπά: «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος εστιν ο αγαπών με. Ο μη αγαπών με ου τηρεί τους λόγους μου» (Ιω, ιδ΄ 21, 24). Η τήρηση, λοιπόν, των εντολών επισφραγίζει την έμπρακτη αγάπη μας προς το Χριστό. Είναι η επίμονη άρνηση των εμπαθών πράξεων και σκέψεών μας. Είναι η άρνηση του παραλόγου, της παρά φύση ζωής, του παλαιού ανθρώπου, που είναι η πλήρης παραχάραξη της προσωπικότητας που περιείχε το πρωτόκτιστο κάλλος του «κατ΄ εικόνα και ομοίωσιν».

Εάν ο σκοπός της δικής μας δημιουργίας είναι η εκπλήρωση του «ενοικήση εν ημίν ο Θεός και εμπεριπατήσει και έσται ημίν εις Πατέρα ημείς δε υιοί και θυγατέρες», ποια πρέπει να είναι η δική μας αναστροφή και όλες μας οι ενέργειες;

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η άσκηση της νοεράς προσευχής στον κόσμο

Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

Σε πολλούς υπάρχει το ερώτημα: Μπορούν οι χριστιανοί που βρίσκονται στον κόσμο να ασχολούνται με τη νοερά προσευχή; Απαντούμε καταφατικά. Ναι! Για να καταλάβουν την προτροπή μας οι ενδιαφερόμενοι, αλλά και την υπόδειξή μας, όσοι δεν γνωρίζουν, θα εξηγήσουμε σύντομα το θέμα ώστε να μη προβληματίζονται από τη διαφορετική ίσως ερμηνεία και ρποσδιορισμό της νοεράς προσευχής Γενικά η προσευχή είναι η μόνη υποχρεωτική και απαραίτητη εργασία και αρετή για όλη τη λογική φύση, αισθητή και νοερή (ανθρώπινη και αγγελική) και γι αυτό έχουμε προσταγή να την εργαζόμαστε αδιάλειπτα. 

Η προσευχή δεν χωρίζεται δογματικά σε τύπους και τρόπους, αλλά, κατά τους Πατέρες μας, κάθε τύπος και τρόπος προσευχής είναι ωφέλιμος, αρκεί να μην είναι τίποτε διαβολική πλάνη και. επήρεια.

Ο σκοπός της πανάρετης αυτής εργασίας είναι να στρέφει και κρατά το νου του ανθρώπου στο Θεό. Γι αυτόν λοιπόν το σκοπό οι Πατέρες μας επινόησαν ευκολώτερους τρόπους και απλούστεψαν την προσευχή, ώστε ο νους ευκολώτερα και σταθερώτερα να στρέφεται και να παραμένει στο Θεό. Στις άλλες αρετές μεσολαβούν και άλλα μέλη και αισθήσεις του ανθρώπου, ενώ στη μακά­ ρια προσευχή ο νους εξ ολοκλήρου μόνος ενεργεί και, επομένως, χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ενεργοποιηθεί και συγκρατηθεί ώστε να γίνει η προσευχή καρποφόρα και αποδεκτή.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τιμωρεί ο θεός;

 

ΤΙΜΩΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ;

  Γιατί ο Θεός να τιμωρεί; Σ αυτήν την επίμονη και περίεργη ερώτηση, αυτών που δεν γνωρίζουν, δίνουμε σύντομη α­πάντηση από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες. Η θεοειδής κατασκευή του ανθρώπου φανε­ρώνει την αυτεξουσιότητα στην εκλογή και λήψη των αποφάσεών του και την ελευθερία της προ­σωπικότητάς του. Η θεία βουλή και απόφαση ότι «ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν ουδέ τέρπεται επ' απωλεία ζώντων» (Σοφ. Σολ. α' 13), πείθουν ότι δεν τέθηκε εξ αρχής θέμα τιμωρίας (κόλασης) η καταδίκης. Ο Θεός απαίτησε, «ενετείλατο» , τα κτίσματά του, επειδή προήλθαν απ' αυτόν και δεν μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργούν χωρίς αυτόν, ως αιτιατά, να εξαρτώνται από αυτόν ο οποίος είναι το πρώτο αίτιο. Η εντολή, ή καλύτερα η υπόδειξη του Θεού, δεν ήταν επιβολή και απαίτηση, αλλά συμβουλή της λογικής χρήσης των φυσικών όρων της ζωής. Εάν την ακολουθούσαν θα υπήρχε παράταση των νόμων ϋπαρξης των όντων.

Αιτία, λοιπόν, της ανωμαλίας ήταν η παράλο­γη σκέψη, απόφαση, επιλογή και χρήση του δι­καιώματος του αιτιατού ανθρώπου να αποκοπεί από το αείζωο αίτιο, το Θεό, και ως εκ τούτου να γίνει θνητός. Μόνος του ο άνθρωπος κατρακύλη­σε στο θάνατο και υπέστη όλες τις συνέπειες της θνητότητας και της φθοράς, η οποία υπεισήλθε στο σύνολο της ανθρώπινης φύσης. Εκτός από το υλικό μέρος του, ο άνθρωπος, υπέστη και στον πνευματικό του κόσμο συντριβή και απώλεια. Εκτός από τους πόνους, το φόβο και τις θλίψεις, απέκτησε και « διάνοιαν εγκειμένην επί τα πονηρά» από τη γέννησή του. Ολόκληρος ο κόσμος και ο θησαυρός της λογικής του μεγαλοπρέπειας, στον οποίο στηριζόταν το «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν», ανατράπηκε παταγωδώς και δυστυχώς το « πρωτόκτιστον κάλλος» «παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις» για να μη πούμε « τοις δαί­μοσι» «και ωμοιώθη αυτοίς» (Ψαλμ. μη' 21).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>