Η αποθάρρυνση, ένας ύπουλος εχθρός

Η ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΣΗ ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

 

Ο Κύριος μας γνωστοποιεί ποιος έμπρακτα τον αγαπά: «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος εστιν ο αγαπών με. Ο μη αγαπών με ου τηρεί τους λόγους μου» (Ιω, ιδ΄ 21, 24). Η τήρηση, λοιπόν, των εντολών επισφραγίζει την έμπρακτη αγάπη μας προς το Χριστό. Είναι η επίμονη άρνηση των εμπαθών πράξεων και σκέψεών μας. Είναι η άρνηση του παραλόγου, της παρά φύση ζωής, του παλαιού ανθρώπου, που είναι η πλήρης παραχάραξη της προσωπικότητας που περιείχε το πρωτόκτιστο κάλλος του «κατ΄ εικόνα και ομοίωσιν».

Εάν ο σκοπός της δικής μας δημιουργίας είναι η εκπλήρωση του «ενοικήση εν ημίν ο Θεός και εμπεριπατήσει και έσται ημίν εις Πατέρα ημείς δε υιοί και θυγατέρες», ποια πρέπει να είναι η δική μας αναστροφή και όλες μας οι ενέργειες;

Επειδή δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στον πρωταρχικό μας στόχο, τουλάχιστο ας κρατήσου­με τη μετάνοια, που η θεία παναγαθότητα μας χάρισε για να επαναφέρουμε σχετική ισορροπία.

Αρα η τήρηση των εντολών ως νομοθεσία δεν είναι κυριαρχική απαίτηση δεσπότη προς υ­ποτελείς, αλλά επείγουσα αναγκαιότητα αρρώ­στων και μελλοθανάτων που έχουν ανάγκη ανάρ­ρωσης και θεραπείας. Εάν κατά τη Γραφή «ψυχή η αμαρτάνονσα αυτή αποθανείται» (Ιεζ. ιη' 4) και « εν σώματι καταχρέω αμαρτίας Θεός ουκ εισ­ελεύσεται» (πρβλ. Σοφ. Σολ. α' 4) επιβάλλεται απαραίτητα η εφαρμογή των εντολών ως του από­λυτου μέσου για τη σωτηρία.

Πολύ συχνά ακούεται η αφελέστατη κρίση: «Μα δεν σκότωσα κανένα για να είμαι ένοχος!». Ο κατώτερος σταθμός της διαστροφής! Για τον άνθρωπο που πλάστηκε «κατ' εικόνα Θεού και ομοίωσιν» δεν είναι μόνο το έγκλημα ένοχή. Το έγκλημα είναι όρος της κτηνωδίας. Και για την απραξία της ενάρετης ζωής καταλογίζεται ευθύ­νη. «Τω ειδότι ουν καλόν ποιείν και μη ποιούντι αμαρτία αυτώ εστιν» (Ιακ. δ' 17).

Ο επιτυχημένος τρόπος της τήρησης των εντολών είναι πρώτα η πρακτική αντίσταση κατά των πονηρών συνηθειών και των παθών που απο­κομίσαμε από την προηγούμενη ζωή της αμέλειας και δεύτερο, ο αποχωρισμός μας από τα αίτια και τις ύλες που μας παρακινούν και που με αυτά επι­βάλλεται η έξη της αμαρτίας. Σ αυτό επιμένουν οι Πατέρες ως έμπειροι εφαρμοστές αυτής της επιτυχίας. Αρα «καιρός ημάς εξ ύπνου εγερθήναι. Τα αρχαία παρήλθεν ιδού γέγονεν καινά τα πάντα» (Β' Κορ. ε' 17).

Λέγει ο Κύριός μας: «Όπου ειμί εγώ εκεί και ο διάκονος ο εμός έσται» ('Ιω. ιβ' 26) και πάλιν «ο μη ων μετ' εμού κατ' εμού εστι και ο μη συνάγων μετ' εμού σκορπίζει» (Ματθ. ιβ' 3θ). Ο παμπόνη­ρος και πολυμήχανος εχθρός μας διάβολος πολε­μά με ανεπτυγμένο και συστηματικό πρόγραμμα. Και το πλείστον του δικού μας γένους βρίσκεται σε άγνοια του μυστηριώδους τούτου τρόπου της μάχης και της πάλης. Πέραν των ακατονόμαστων τρόπων και μορφών της πλάνης και απάτης που προβάλλει «εξ αριστερών», με την περιεκτική κα­κοήθεια, δεν σταματά να πολεμά και «εκ δεξιών».

Ένα εξαιρετικό όπλο, που χρησιμοποιεί στους καιρούς μας, είναι η ολέθρια αποθάρρυνση, που οδηγεί στην απογοήτευση παρά στην ελπίδα και το θάρρος που ανήκει στους πιστούς που ζουν με τη Χάρη και την πίστη. Η αποθάρρυνση, εάν δεν ανακοπεί και προχωρήσει, γίνεται απόγνωση και απελπισία. Αυτό είναι το τέρμα των δεινών της ανθρώπινης δυστυχίας, το τέρμα του ολέθρου και της καταστροφής, στην οποία καταντήσαμε μετα­πτωτικά.

Απαράβατος σχεδόν κανόνας της δικής μας ευτέλειας είναι η τρεπτότητα και μεταβολή που προήλθε από την πτώση. Η διάνοια υφίσταται διαρκώς την τροπή και μεταβολή «επί τα πονηρά» και άρα κανένας δεν εξαιρείται «καν μία ημέρα εστίν η ζωή αυτού». Ο παμπόνηρος εχθρός και εκδικητής παρακάθεται σ' αυτό το κέντρο.

Με την ορθή πρόθεσή μας να ευαρεστήσουμε το Θεό υπογράφονται οι συνθήκες του κανόνα της ζωής μας. Τα πάθη όμως που επικρατούν, οι συνήθειες, το περιβάλλον και ιδιαίτερα η απειρία της πάλης αυτής, μας προκαλεί ολισθήματα αφού υπάρχουν και αυτές οι αλλοιώσεις, ως κακοί γεί­τονες.

Αυτή η αρρώστια της αποθάρρυνσης έχει και φυσικά ερείσματα, έχει και επίκτητα που οφείλο­νται στο φθόνο του διαβόλου. Είναι φυσικό να δημιουργείται αποθάρρυνση αμέσως μετά το πρακτικό λάθος και το σφάλμα του ανθρώπου, ό­πως δημιουργείται ο πόνος μετά το τραύμα και όπως ακολουθεί η σκια πίσω από κάθε σώμα. Ο διάβολος μετά το σφάλμα επιδιώκει με αυτό το όπλο να εξουδετερώσει τελείως το θύμα του. Και να γιατί. Όλη η δραστηριότητα τον ανθρώπου έγκειται στο ζήλο και την προθυμία του. Ο ζήλος είναι η κινητήρια δύναμη όλης της πρακτικής ε­νέργειας. Ο Κύριος μας αναφέρει σαφέστατα: «Έ­ στωσαν υμών αι οσ φ ύες περιεζωσμέναι και οι λύχνοι καιόμενοι» (Λουκ. ιβ' 35). Το ζώσιμο της «όο σφύος» και οι «καιόμενοι λύχνοι» αυτόν το ζήλο συμβολίζουν. Αν αυτόν τον κρατούμε και ενερ­γεί, σηκώνει αυτός το βάρος του κόπου όλης της δραστηριότητας του διπλού μας καθήκοντος. Της πάλης προς τα πάθη και του γενικού κακού και της εφαρμογής των θείων εντολών. Γνωρίζοντας ο εχθρός μας τη μεγάλη σημασία αυτού του μέσου της επιτυχίας, ευμέθοδα φροντίζει να το αδρανοποιή­σει και να μας αφοπλίσει στον αγώνα εναντί­ον του. Με την αποθάρρυνση και απογοήτευση ο εχθρός προσβάλλει και αφανίζει αυτόν το ζήλο, που είναι όλη η πρόθεση και η θέρμη της απόφα­σης και έτσι ο άνθρωπος παραδίδεται στη μάχη ά­νευ όρων. Περισσότερο λειτουργούν σε μας οι φυ­σικοί παράγοντες παρά οι σατανικές επιβουλές, που πιο πολύ παραχωρούνται στους προχωρημέ­νους στην αρετή και την πείρα.

Το πρώτο τραύμα στη φύση μας, που συνέβη μετά την παρακοή των πρωτοπλάστων, ήταν βλέ­πετε ο φόβος και η δειλία που γεννούν την αποθάρυνση. Οι Πατέρες μας, που ήταν έμπειροι στη νοητή πάλη, μας ερμηνεύονν με σαφήνεια αυτά τα μυστικά της μάχης προς τον εχθρό. Απαραίτη­τος κανόνας στο χώρο της μετάνοιας είναι η επί­γνωση με λεπτομέρεια του τρόπου της πάλης επει­δή αλάνθαστη ζωή δεν υπάρχει και άρα η μετά­νοια παραμένει ως μόνιμο καθήκον. Για να επιτύ­χει κάποιος στην εργασία της μετάνοιας πρέπει με κάθε τρόπο να εκτοπίσει την αποθάρυνση για να μείνει μαζί του αμετάβλητη η θέρμη του θείου ζή­λου, με το θάρρος του οποίου θα γίνουμε νικητές.

Θα εξηγήσουμε σύντομα τι είναι ο θείος ζή­λος και πόσο μας βοηθά η ενέργειά του.

Ο Κύριος μας αναφέρει, στο ευαγγέλιό του, ότι «πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω ει ήδη ανή φ θη!» (Λουκ. ιβ' 49). Αυτό το πυρ που ο Κύριός μας άναψε με την παρουσία του ανάμεσά μας, είναι ο θείος ζήλος, που μας ερεθίζει για την τήρηση των θείων εντολών, που είναι το χριστια­νικό μας καθήκον. Αυτόν το θείο ζήλο, αυτήν τη θέρμη της ευλάβειας, γεννά ο θείος φόβος και το φόβο γεννά η πρώτη πίστη που μας οδηγεί στη θεογνωσία. Το στοιχείο που συγκρατεί αλλά και αυξάνει το θείο ζήλο είναι η ακρίβεια της συνεί­δησης, η ακριβής κατά το δυνατό τήρηση των θείων εντολών.

Εκείνος που κρατά αυτήν την τάξη στη χρι­στιανική του διαγωγή κάνει το θείο ζήλο να πα­ραμένει αλλά και να αυξάνεται και κατά το θείο λόγιο «λύχνος τοις ποσί μου ο νόμος σου και φως ταις τρίβοις μου» (Ψαλμ. ριη' 1θ5). Όπως προα­ναφέραμε αυτή η θέρμη της ευλάβειας ως ενέρ­γεια του θείου ζήλου, σηκώνει το βάρος του κό­που της ποικίλης αγωνιστικότητας και έτσι ο α­γωνιστής με προθυμία εκτελεί τα καθήκοντά του και ας είναι κουραστικά στην πραγματικότητα. Αυτός είναι ο λόγος που οι πολυάριθμοι αθλητές της πίστης πραγματοποίησαν με ευκολία τους τό­σο σκληρούς και αδυσώπητους αγώνες, αιματη­ρούς ή αναίμακτους, χάρη στην ευσέβεια.

Όποιος, λοιπόν, θέλει με τη Χάρη του Χρι­στού να αθλήσει νόμιμα, ας κρατήσει αχώριστο μαζί του το μακάριο ζήλο και η επιτυχία του θα είναι βέβαιη και πραγματική.

Γνωρίζοντας ο παμπόνηρος εχθρός μας τη σημασία και ωφέλεια τον θείου ζήλου, προσπαθεί ευμέθοδα να την εκτοπίσει και με έξυπνο τρόπο α­ποθαρρύνει όλους τους αγωνιστές. Οι Πατέρες λέ­νε το εξής παράδειγμα: Όπως ο κυνηγός επιδιώ­κει να κτυπήσει το θήραμά του στο κεφάλι για να το εξουδετερώσει αμέσως, έτσι και ο διάβολος κτυπά την προθυμία, το ζήλο, που επέχει θέση κεφαλής, και εξουδετερώνει δια μιας το θυμα του. Μετά την απογοήτευση ο αγωνιστής παραδίδεται στην αδράνεια και απροθυμία και όλο το σύστη­μα της μετάνοιας μένει ανενεργό.

Ο διάβολος με ποικίλους τρόπους και δολιό­τητα ξεγελά τους ανθρώπους για να αμαρτήσουν και κρυβει τη βαρυτητα της ευθύνης και της ενοχής έως ότου τους παρασυρει. Μετά μεγαλοποιεί το γεγονός και το μικρό το παρούσιάζει ως υπέρο­γκο.

Μετά το σφάλμα μας ο διάβολος εξεγείρεται ως γίγαντας της δικαιοσυνης και απειλεί θρασύτατα ελέγχοντας τη δήθεν άρνηση και προδοσία. Και είναι φρικαλέα η σκηνή όπου ο βυθιος δράκοντας της απώλειας, ο κύριος συντελεστής κάθε αποστασίας και άρνησης, το τέρμα του σκότους και του αφανισμού, κρίνει και καταδικάζει τους υιούς του Θεού ως φταίχτες και αμαρτωλούς, ο αναμάρτητος!!!

Πραγματικά «ώδε η σοφία εστίν» ('Αποκ. ιγ' 18) και η σύνεση. Ο Κύριος μας πληροφορεί, στη θεία αποκάλυψη, ότι «ζω εγώ, ου βούλομαι τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το αποστρέψαι τον ασεβή από της οδού αυτού της πονηράς, και ζήν αυτόν» (Ιεζ. λγ' 11) και ότι «ουκ έστιν θέλημα έ μ­προσθεν του πατρός υμών του εν ουρανοίς ίνα απόληται εις των μικρών τούτων» (Ματθ. ιη' 14). Κλείνουμε, λοιπόν, τα αυτιά μας στα γαβγίσματα του ολέθριου τέρατος της απάτης, που προκαλεί την αποθάρρυνση και με αναπεπταμένη την πίστη και την ελπίδα στο γλυκύτατό μας σωτήρα και λυ­τρωτή, σηκωνόμαστε προθυμότεροι και με θάρρος συνεχίζουμε τη μετάνοιά μας και διώχνουμε τις ε­πιβουλές του εχθρού. Γνωρίστε και μάθετε απαίσι­οι τύρρανοι «ότι μεθ ημών ο Θεός. Εάν γαρ πάλιν ισχύσητε και πάλιν ηττηθήσεσθε και ην αν βουλήν βουλεύσησθε διασκεδάσει Κύριος. Και λόγον, ον εάν λαλήσητε, ον μη εμμείνη εν υμίν. Τον δέ φόβον υμών ου μη φοβηθώμεν, ουδ' ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ υμών ο Θεός» (πρβλ. Ησ. η' 12).

Πολλή προσοχή χρειάζεται σ΄ αυτό το σημείο, γιατί αποκομίζει μεγάλα κέρδη ο απατεώνας λό­γω της απειρίας μας, για να μην πούμε της αμέλει­άς μας. Ειδικά οι πνευματικοί οδηγοί οφείλουν να προφυλάσσουν αυτούς που αγωνίζονται από τις ύπουλες αυτές παγίδες.

Η Χάρη του Θεού είναι βέβαια πλήρης και τέλεια αλλά η ανθρώπινη ασθένεια είναι και βα­ριά και συνεχής. Επομένως η επίτευξη της ελευ­θερίας και της ανάστασής μας είναι μακρόχρονη και χρειάζεται υπομονή και σταθερή απόφαση. Αυτό τονίζει ο Κύριός μας λέγοντας: «Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» (Ματθ. ι' 22) και πάλιν «εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών» (Λουκ. κα' 19).

Εάν για την απόκτηση της πείρας των τεχνι­κών μεθόδων και πραγμάτων και γενικά για τη γνώση της ματαιότητας διαθέτουμε τόσο χρόνο, δεν χρειάζεται χρόνος για την ολική μεταβολή του διαφθαρμένου χαρακτήρα και της ισόβιας συνήθειας, ώστε να μεταφερθούμε στη θεοειδή και υπερφυσική κατάσταση του αγιασμού, που εί­ναι η μερίδα και θέση των τέκνων του Θεού;

Εκείνοι που αγωνίζονται με ευσέβεια για τη σωτηρία τους και αγόγγυστα, με τη βοήθεια της χάρης, έφτασαν στο τέλος του δρόμου, ευχαρι­στούν τη θεία παναγαθότητα. τη σωτηρία τους κληρονομούν με βεβαιότητα, αλλά πολλές φορές δεν διαπιστώνουν σ' αυτήν τη ζωή τα σύμβολα του αγιασμού που γνωρίζει η πανσωστική πρό­νοια τον Κυρίου. τα αναμένουν στη μέλλουσα μισθαποδοσία κατά την αψευδή θεία επαγγελία ότι «ους προώρισε, εκάλεσε και εδικαίωσε, τού­ τους και εδόξασε» (πρβλ. Ρωμ. η΄ 30). Βαδίζοντες «δια πίστεως και ουχί δι' είδους» δεν ανταλλάσ­σουμε υλικά πράγματα. Πιστεύουμε στο Θεό και σωτήρα μας και δεν αγοράζουμε τη σωτηρία. Πει­θαρχώντας στις σωτήριες εντολές περιμένουμε

την αμοιβή ως υιική κληρονομιά. Δεν έχούμε πο­σοτική αξιολόγηση εργασίας ή χρόνου μέσα στον οποίο έγινε, αλλά αμοιβή πατρικής στοργής προς τους αγαπημένους. Και οι πρώτοι και οι μέσοι και οι έσχατοι κληρονομούν κατά τον ίδιο τρόπο την πατρική βασιλεία.

Σ αυτούς, λοιπόν, που εύκολα αποθαρρύνο­νται υποδεικνύουμε να είναι προσεκτικοί για να μη φεύγουν «χωρίς διώκοντος» και να μη φοβού­νται εκεί όπου δεν υπάρχει φόβος. Το θάρρος, που ο θεοπρεπής ζήλος χαράζει στην ψυχή μας, είναι ολη η κινητήρια δύναμη. Με αυτήν αποφασίζου­με, αντιστεκόμαστε, αγωνιζόμαστε και ομολογού­με. Γνωρίζοντας ο εχθρός μας αυτά τα μυστικά, ευμέθοδα προσπαθεί να εξουδετερώσει αυτήν την τόσο χρησιμώτατη ενέργεια, το θάρρος, και έτσι να παραδοθεί ο άνθρωπος, ως θύμα, άνευ όρων!

Το «εάν πέσης έγειραι και σωθήσει» τι άλλο σημαίνει παρά την άρνηση της αποθάρρυνσης; Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται, το όλίσθημα είναι φυσικό φαινόμενο λόγω των τόσων αντιξοοτήτων που υπάρχουν και της απειρίας. Το ολίσθημα δεν σημαίνει ούτε ένοχή, ούτε άρνηση, ούτε προδο­σία. Είναι η σκληρή φύση των πραγμάτων, που ο μαθητευόμενος συναντά μέχρις ότου κατακτήσει το πτυχίο του.

Ύστερα ο εργοδότης και Κύριος, στου οποίου τον αμπελώνα εργαζόμαστε, δεν είναι άλλος παρά ο Πατέρας και σωτήρας μας, που ορκίζεται στο όνομά του για τη σωτηρία μας και προκαλεί χαρά στον ουρανό για τη δική μας επιστροφή και μετά­νοια. Ουδέποτε, λοιπόν, να γίνεται παραδεκτή η αποθάρρυνση όσο και αν τα πράγματα τη δικαιο­λογούν. Δεν δεχόμαστε μεσίτη η δικολάβο, μεταξύ μας και του Θεού, το διάβολο. Στο Θεό φταί­ξαμε; Στο Θεό απολογούμαστε. αφού μόνος του μας παραχωρεί μετάνοια για το σφάλμα «έως εβδο­μηκοντάκις επτά» δηλαδή απεριόριστα.

Πολεμώντας την αποθάρρυνση δεν εννοούμε την αδιαφορία η αναίδεια στην ιερώτατη πάλη της μετάνοιας. Διακρίνουμε όμως τις αναρίθμητες μορφές της ανθρώπινης αδυναμίας και το λαβύρινθο των αλλοιώσεων, που ανύστακτα μας πολε­μούν και τη δολιότητα του εχθρού, που επιδιώκει την ολοκληρωτική ήττα του θύματός του, αφού η απόγνωση ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Αναρίθμη­τα παραδείγματα, τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στις διηγήσεις των Πατέρων, μας πείθουν για την άπειρη αγαθότητα και φιλανθρωπία του Θεού και Πατέρα μας, αλλά και για τη δολιότητα και πονηριά του σατανά, που υπερβάλλει και μεγεθύ­νει τις καταστάσεις για να αποθαρρύνει τον άν­θρωπο.

Τονίζοντας ο κορυφαίος των πατέρων μας, αββάς Ησαΐας, τη σημασία του θάρρους και της ένθεης τόλμης, μας γράφει το εξής θαυμάσιο από­φθεγμα: «Η δυναμις των θελόντων κτήσασθαι τας

αρετάς αύτη εστίν ίνα εάν πέσωσι μη μικρο ­ ψυχήσωσιν, αλλά πάλιν φροντίσωσιν». Μαζί με τη βοήθεια τον Θεού, η ανδρεία καρδία είναι βοή­θεια στην ψνχή όπως και η ακηδία (αμέλεια) είναι βοηθός σε κάθε κακία.

Οι έμπειροι Πατέρες εφιστούν την προσοχή μας ώστε να μη υποχωρούμε εύκολα, όσο κι' αν φαίνεται ευλογοφανής η αίσθηση της αποθάρ­ρυνσης. Σε τι άλλαξε η σχέση και η θέση του σωτήρα και μάλλον Πατέρα μας Χριστού; Δεν σκεφτήκαμε να τον αρνηθούμε ούτε πάλι μας αγαπούσε και τον απατήσαμε. «Ο ειδώς τα πάντα προ γενέσεως αυτών» γνώριζε τον καθένα από μας, τους οποίους προόρισε και κάλεσε η μάλλον τράβηξε. «Ουδείς δύναται ελθείν πρός με, εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. στ' 44). Αρα αφού μας τράβηξε στη θεία επίγνωση και υποταγή, είμαστε οι τεταγμένοι στο θείο προορι­σμό, που υπάρχουν οι ακατάλυτες και θείες επαγ­γελίες του.

Ο παμπόνηρος διάβολος επισημαίνει τις απροσεξίες και τα λάθη που συμβαίνουν και οφεί­λονται στην αδυναμία και απειρία μας, στην περί­οδο του γίγνεσθαι, που «ανένδεκτον του μη ελθείν τα σκάνδαλα» (Λουκ. ιζ' 1).

Από που όμως ο δραπέτης των ουρανών, ο πονηρότατος δούλος, που κατέπεσε και συντρί­φτηκε παίρνει την εξουσία να παριστάνει το δικη­γόρο και τον κριτή; Οι Πατέρες μας ενθαρρύνουν «οσάκις αν πέσης έγειραι και σωθήση». Από που, λοιπόν, παίρνει την εξουσία η καταραμένη απο­θάρρυνση να μας υποβιβάζει και να εμποδίζει την προς τα εμπρός πορεία μας; Εάν από απροσεξία γίνει πιστευτή η αποθάρρυνση αμέσως ο εχθρός την προσαυξάνει σε απογοήτευση και στη συνέ­χεια οδηγεί στην καταραμένη και ολέθρια από­γνωση, που είναι ο αποκεφαλισμός, το τέρμα του θριάμβου του παμπόνηρου εχθρού μας, που μας παρουσιάζεται ως αναμάρτητος και αδέκαστος κριτής! Το τέρας της απώλειας!

Ασφαλώς δεν περιγράψαμε σε έκταση το σκοτεινό σύμπλεγμα της δράσης του πονηρού, μέσω της απόγνωσης, που μ' αυτήν επιδιώκει να μας κλείσει το δρόμο της μετάνοιας. Με τα ταπει­νά αυτά σχήματα, που σημειώσαμε, παρακαλούμε τους τίμιους εργάτες της μετάνοιας, να μην παρα­δέχονται ποτέ κανένα είδος αποθάρρυνσης απ', όπου και αν παρουσιάζεται μέχρι και αυτού ακόμη τον αισθητού πτώματος στο στίβο τον αόρατου πολέμου. «Τω Θεώ ημάρτομεν, τω Θεώ απολογού­μεθα» . Εφ' όσον στους αποστόλους ο Κύριος πα­ράγγειλε όχι « επτάκις» αλλά «εβδομηκοντάκις ε­πτά» να συγχωρούν και ο ίδιος συγχωρεί τους φταίχτες. Κανείς να μη σβήνει τη φωτιά τον θείου ζήλου που είναι η κινητήρια δύναμη στο στάδιο της μετάνοιας και ολόκληρης της φιλόθεης πολι­τείας και αγωγής μας.

Με επαινετό θάρρος να συνεχίζεται η μαρτυ­ρική οδός της μετάνοιας και με οργή να απωθεί­ται ο πονηρός διάβολος, που δικολαβεί δήθεν για την ενοχή μας. « Το αίμα Ιησού του υιού αυτού

(δηλαδή του Θεού) καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α Ι ω. α' 7). Με το έλεος και τη Χάρη του Χριστού « εσμεν σεσωσμένοι δια της πίστεως και τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρου» (Εφ. β' 8). Για ποιά παράλειψη ελέγχει η απόγνωση του πονηρού; «Ουκ εξ έργων των εν δικαιοσύνη ων εποιήσαμεν ημείς αλλά δια τον αυτού έλεον έσω­σεν ημάς» (Τιτ. γ' 5). Βαδίζοντας «δια πίστεως και ου δια είδους» (Β' Κορ. ε' 7), περιμένουμε τη σω­τηρία μας από τη φιλανθρωπία του Χριστού μας και όχι ως αποτέλεσμα εξαγοράς που η απόγνωση παριστάνει ως ανεπαρκή. Και το ποιό σημαντικό είναι ότι ο διάβολος παρίσταται αυστηρός κριτής και ως αναμάρτητος!!!

Όλοι οι άγιοι με την πίστη πέτυχαν στο στίβο της αγωνιστικότητας και δεν εκτελούσαν καλά έρ­γα για εξαγορά της σωτηρίας. Ομολογούμε ότι ευθυνόμαστε για την τήρηση των εντολών και την ακρίβεια της μετάνοιας και ουδέποτε αρνούμαστε η οπισθοχωρούμε. Δεν ξεχνούμε το ασθενές της φύσης μας, τη βαρύτητα των αλλοιώσεων, τη δια­βολική κακότητα και πονηριά, που ως ο νόμος της βαρύτητας μας έλκουν προς τα κάτω. Εάν κάποτε τα ποικίλα αυτά συμπτώματα μας εμποδί­ζουν, δεν θεωρείται αυτό ήττα ή προδοσία ή υποχώρηση. Είναι η φύση των πραγμάτων, που επιβάλλει η εξορία μας στην εδώ ζωή. μέχρις ότου η θεία Χάρη, με την επιμονή μας και τη θεία παν­αγαθότητα του σωτήρα μας, μας απαλλάξει, έφ' ό­σον το δόγμα και το σύνθημά μας είναι «προσδο­κία αναστάσεως νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος» . Το ιερό λόγιο μας πληροφορεί ότι « καν μία ημέρα εστίν η ζωή ημών» στον παρόντα κόσμο, δεν θα μείνουμε ελεύθεροι από κάποια ενοχή και απ' αυτό αποκρούεται κάθε προσβολή αποθάρρύνσης.

Με πολλά παραδείγματα, τόσο η Γραφή όσο και οι άγιοι Πατέρες μας, μας ενθαρρύνουν στην πίστη και την ελπίδα στη θεία παναγαθότητα, που ο Κύριός μας με το σώμα του -την Εκκλησία­παρέχει σε όσους μετανοούν. Το παράδειγμα τον Μανασσή -βασιλιά του Ισραήλ- του οποίου η ε­ξομολογητική προσευχή βρίσκεται στην ακολου­θία του Μ. Αποδείπνου, είναι ο παρηγορητικώτε­ρος τρόπος για κάθε αμαρτωλό οποιασδήποτε ηλι­κίας ή κατάστασης. 

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-