Δημιουργία και Χρόνος

Κεφάλαιο 1ο: Προς τι όλη αυτή η φασαρία

Μία αχρείαστη διαμάχη : Οι τρείς περιγραφές της γένεσης του κόσµου µέσα στην Αγία Γραφή (Γένεσις α’, Γένεσις β’ και Ψαλµός 104/ρδ’) δίνουν περισσότερη έµφαση στο «Ποιος» της δηµιουργίας.  Σε ένα µεγάλο ποσοστό εξηγούν το «Πως», ενώ τέλος σε ένα αρκετά µικρότερο ποσοστό συζητούν το «Πότε» της δηµιουργίας.

Καθώς γνωρίζουµε ότι η Γραφή διδάσκει κυρίως τα βήµατα που πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι για να δηµιουργήσουν µια υγιή σχέση µε το Θεό, αυτή η σειρά παράθεσης των προτεραιοτήτων  φαίνεται  και  είναι  απολύτως  λογική.  Παραγνώριση  του  Θεού  ή των  κύριων χαρακτηριστικών Αυτού µπορεί να καταστρέψει τη σχέση του ανθρώπου µε το Θεό. Παραγνώριση της δυνάµεως, των έργων και της ικανότητας του Θεού µπορεί να εµποδίσει την ανάπτυξη αυτής της σχέσης. Αλλά παραγνώριση της χρονικής σειράς των παρελθόντων ενεργειών του Θεού έχει λίγο να κάνει (αν όχι καθόλου) µε την ανάπτυξη και συντήρηση αυτής της πνευµατικής σχέσης µε τον  Πλάστη.  Για  αυτό  και  µας  φαίνεται  λάθος  το  να  διεγείρουµε  διαµάχες  και  απέραντες συζητήσεις για το «πότε» και για την ακριβή ερµηνεία (όσον αφορά το χρόνο) των 6 ηµερών της δηµιουργίας.

Πολλοί χριστιανοί  υποστηρίζουν  ότι η Αγία Γραφή διδάσκει  αποκλειστικά  και πέρα πάσης αντιλογίας ότι ο κόσµος µας δηµιουργήθηκε  µέσα σε 6 συνεχόµενες  24-ωρες ηµέρες, περίπου
6000-10000 χρόνια πριν (104) (young-universe creationists). Άλλοι πιστεύουν ότι το κείµενο αφήνει άπλετο  χώρο  για την ερµηνεία  αυτών  των ηµερών  ως έξι µεγάλες  κοσµολογικές  εποχές  και εποµένως θέτουν (σε συµφωνία µε τα επιστηµονικά δεδοµένα) την δηµιουργία του κόσµου πριν από περίπου 10 δις χρόνια (1010) (old-universe creationists).

Την ίδια ακριβώς στιγµή, οι άθεοι επιστήµονες αναγκάζονται από τις φυσικές αποδείξεις και
µαθηµατικές ενδείξεις να πουν ότι η ηλικία του σύµπαντος θα πρέπει να ξεπερνά τα 10100,000,000,000 χρόνια  έτσι  ώστε  η πιθανότητα  η ζωή  να αυτό-συναρµολογηθεί  αποκλειστικά  µέσω  φυσικών διεργασιών να είναι αρκετά πιθανή.  Έτσι οι χριστιανοί χωρίζονται από τους απίστους από 100 δις
µηδενικά στον εκθέτη της ηλικίας του σύµπαντος ενώ οι πιστοί χωρίζονται µεταξύ τους µόνο µε 6
µηδενικά. Για τους δηµιουργιστές,  το να κάνουν ένα ολόκληρο ζήτηµα για µία τόσο µικρή και ασήµαντη θεολογική διαφορά είναι µάλλον εξίσου ασύνετο και ανωφελές.

Σύµφωνα µε τη χριστιανική θεολογία, ο Θεός που δηµιούργησε το σύµπαν είναι επίσης ο µόνος υπεύθυνος για τα γραφόµενα µέσα στη Βίβλο, και καθώς δεν λέει ποτέ ψέµατα ούτε παραπλανά κανέναν, (Μη γένοιτο. Αλλ' έστω ο Θεός αληθής, πας δε άνθρωπος ψεύστης.. Ρωµαίους 3:4) δεν µπορεί να υπάρχουν αντιφάσεις µεταξύ των λόγων της Αγίας Γραφής και της φυσικής πραγµατικότητας. Κάθε σύγκρουση µεταξύ της επιστήµης και της Χριστιανικής θεολογίας πρέπει να πηγάζει από την ανθρώπινη θεολογική ή επιστηµονική παρερµηνεία.

Για αυτό θα προσπαθήσουµε  να δώσουµε µία ερµηνεία της δηµιουργίας του κόσµου που  δεν χρειάζεται καµία υποχώρηση ούτε από τον επιστηµονικό ούτε από τον Χριστιανικό κόσµο.


Κεφάλαιο 2ο: Ερµηνείες από τους Πατέρες της πρώτης εκκλησίας

Πολλοί χριστιανοί έχουν διδαχτεί ότι κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων και µέχρι τον 17ο αιώνα,  εωσότου  δηλαδή  να  φτάσουµε  στην  βιοµηχανική  επανάσταση  και  την  επιστηµονική έκρηξη, υπήρχε γενική παραδοχή και συµφωνία για την ερµηνεία του πρώτου κεφαλαίου  της Γένεσης ως 6 συνεχόµενες 24-ωρες ηµέρες. Αλλά αυτό δεν είναι σίγουρα το πόρισµα που βγαίνει
µέσα από τη µελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας.

i.  Φήλος (20πΧ-45µΧ): Εξέφρασε την ιδέα ότι ο Θεός δηµιούργησε τα πάντα σε µία στιγµή χρόνου και ότι και η παράθεση των 6 αυτών ηµερών είναι µεταφορική, µε σκοπό την απόδοση της σειράς, της τάξεως και της τελειότητας.
ii.  Ιουστίνος ο Μάρτυρας (100-166µΧ) και ο Ειρηναίος (130-200µΧ): Έκαναν χρήση του ψαλµού 90:4 (Διότι χίλια έτη ενώπιόν σου είναι ως ηµέρα η χθές, ήτις παρήλθε, και ως φυλακή νυκτός) και το εδάφιο στη Β’ επιστολή του Πέτρου (Εν δε τούτο ας µη σας λανθάνη, αγαπητοί, ότι παρά Κυρίω µία ηµέρα είναι ως χίλια έτη και χίλια έτη ως ηµέρα µία.) ως στήριξη στην άποψή τους ότι η 6 ηµέρες της δηµιουργίας ήταν στην πραγµατικότητα χίλια χρόνια η κάθε µία.
iii.  Ιππόλυτος (170-236µΧ) (ο οποίος φαίνεται ότι έγραψε εκτενή δοκίµια πάνω στην ερµηνεία των γεγονότων της δηµιουργίας) και Αµβρόσιος (340-397µΧ): Ακολούθησαν τη συλλογιστική του Ειρηναίου για τη συσχέτιση µεταξύ των ηµερών και µίας χιλιετηρίδας.
iv.  Ωριγένης  (185-254µΧ):  Υποστήριξε  ότι  ο  χρόνος  καθώς  τον  ξέρουµε  σήµερα  εµείς  δεν  είναι δυνατόν να υπήρξε πριν από την 4η  ηµέρα που δηµιουργήθηκε  ο ήλιος και η σελήνη. Επίσης θεώρησε ότι οι πρώτες αυτές έξι ηµέρες περιγράφουν την περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας ενώ η έβδοµη ηµέρα αντιπροσωπεύει το χρόνο µεταξύ της δηµιουργίας του κόσµου και της εξαφάνισής του µε την αρπαγή όλων των αγίων.
v.  Αυγουστίνος (354-430µΧ): Αποτελεί ίσως τον µεγαλύτερο ηγέτη της πρώιµης εκκλησίας µε τόσα γραπτά πάνω στο θέµα της δηµιουργίας. Στο έργο του «Η Πόλις Του Θεού» αναφέρει ότι οι έξι ηµέρες αυτές έχουν µία µεταφορική έννοια. Κατέληξε ότι το απόγευµα µίας ηµέρας δηµιουργίας αναφέρεται στην περίσταση όπου οι άγγελοι του Θεού κοιτάζουν κάτω προς την θεώρηση και εξέταση της δηµιουργίας ενώ το πρωινό αναφέρεται στην στιγµή όπου οι άγγελοι εγείρονται από την γνώση των ήδη δηµιουργηµένων πραγµάτων για να δοξάσουν τον Θεό, καθώς όλα είναι καλά λίαν.

Το παράδειγµα των πρώτων αποστολικών πατέρων µας διδάσκει µερικά βασικά πράγµατα:

           Γενικότερα,  το  θέµα  της  χρονικής  διάρκειας  της  δηµιουργίας  αποτελούσε  ανέκαθεν  ένα δευτερευούσης σηµασίας θέµα για την πρώιµη εκκλησία. Πάντα λάµβανε µικρότερη σηµασία από θέµατα όπως είναι η τριαδική φύση του Θεού, η θεότητα του Χριστού όπως επίσης και τα µέσα, η
µέθοδος και το αποτέλεσµα της δηµιουργίας του Θεού.
           Ένα µεγάλο µέρος των πρώτων αποστολικών Πατέρων απέκλειαν την ερµηνεία των πρώτων εδαφίων της Γένεσης ως 6 συνεχόµενες 24-ωρες ηµέρες δηµιουργίας.
           Ποτέ δεν βλέπουµε οι απόψεις για τη χρονική διάρκεια της δηµιουργίας να αποτελούν µείζον ζήτηµα θεολογικής διαµάχης παρά µόνο στις µέρες µας.



Κεφάλαιο 3ο: Η καταιγίδα έρχεται
Το 1642, µόλις 32 χρόνια από την ολοκλήρωση της King James µετάφρασης της Αγίας Γραφής, ο αντί-πρύτανης του πανεπιστηµίου του Cambridge, John Lightfoot, τελείωσε και δηµοσίευσε την εργασία  του πάνω  στον υπολογισµό  της ακριβούς  ηµεροµηνίας  της  δηµιουργίας  του κόσµου,

θέτοντας αυτήν στις 27 Σεπτεµβρίου του 3928 πΧ. Στο συµπέρασµα αυτό κατέληξε ύστερα από ενδελεχή εξέταση των γενεαλογιών που αναφέρονται στην Γένεση, Έξοδο, Α’ και Β’ Βασιλέων και Α’ και Β’ Χρονικών, και λαµβάνοντας ως ένα χρόνο ακριβώς 365 ηµέρες.

Οχτώ χρόνια αργότερα, ένας Αγγλικανός αρχιεπίσκοπος της Ιρλανδίας ονόµατι James Ussher, δηµοσίευσε τη διόρθωση πάνω στο έργο του Lightfoot προσδιορίζοντας την ηµέρα δηµιουργίας στις 3 Οκτωβρίου του 4004 πΧ. Ακολούθησε η διόρθωση από τον Lightfoot προσδιορίζοντας την εβδοµάδα  δηµιουργίας  µεταξύ  18  και  24  Οκτωβρίου  του  4004  πΧ  και  την  δηµιουργία  του ανθρώπου στις 09:00 το πρωί στις 23 Οκτωβρίου του 4004 πΧ, σύµφωνα µε τον 45ο µεσηµβρινό.

Το αποτέλεσµα όλων αυτών των εργασιών και της προβολής ήταν να µπει για τα καλά στο µυαλό όλων των ανθρώπων  (ιδιαίτερα των προτεσταντών)  ότι κύριο δόγµα της Αγίας Γραφής αποτελούσε ότι ο κόσµος δηµιουργήθηκε το 4004 πΧ. Μάλιστα στο κατώφλι του 18ου  αιώνα και
µετέπειτα, οι εκδόσεις της αγγλικής µετάφρασης King James, συµπεριλάµβαναν την χρονολόγηση του Ussher ως σηµειώσεις στο περιθώριο και αργότερα ως επικεφαλίδες. bυστυχώς αυτό οδήγησε σε άµεσα προβλήµατα, το βασικότερο εκ των οποίων ήταν η άρνηση του Λόγου Του Θεού από τους Ασιάτες,  καθώς τα ιστορικά τους ντοκουµέντα  τοποθετούσαν  την ύπαρξη του ανθρώπου αρκετά νωρίτερα από «την εκδοχή της Βίβλου».

Το 1859, Charles Darwin παρουσίασε στην επιστηµονική κοινότητα το έργο του µε τίτλο «Περί της  καταγωγής  των  ειδών»,  µία  πρόταση  ότι  όλα  τα  είδη  ζωής  εξελίχθηκαν  µέσα  από  τις διαδικασίες της φυσικής επιλογής. Θεώρησε δηλαδή ότι η ζωή σταδιακά εξελίχθηκε µέσα από τη διατήρηση εκείνων των ειδών που καλύτερα προσαρµόστηκαν ώστε να επιβιώσουν στις συνθήκες του φυσικού περιβάλλοντος και στον αγώνα της επιβίωσης.

Τα τέσσερα βασικά δόγµατα της θεωρίας αυτής που έρχονται σε απευθείας αντίθεση µε την επικρατούσα άποψη της χριστιανικής δηµιουργίας είναι τα εξής:

1.   Αποκηρύσσει την ανεξάρτητη γέννηση καθενός από τα είδη ζωής.

2.   Διακηρύττει ότι τα διάφορα είδη ζωής είναι ικανά να δηµιουργήσουν και να µετεξελιχθούν σε νέα είδη.

3.   Αποκηρύσσει την ξεχωριστή δηµιουργία του ανθρώπου.

4.   Το χρονικό περιθώριο για την επίτευξη της φυσικής επιλογής απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο από τις λίγες χιλιάδες χρόνια που «θεωρείτο» ως η αρχή της δηµιουργίας κατά την Χριστιανική πίστη (χρονολόγηση από Lightfoot και Ussher).

Μπλεγµένος ο κόσµος από τις αντιθέσεις µεταξύ των επιστηµόνων  και τη χρονολόγηση της Γραφής  (Ussher),  ενστερνίστηκε   άµεσα  την  νέα  αυτή  θεωρία  ως  την  µόνη  «λογική  και επιστηµονική εξήγηση της καταγωγής της ζωής».


Κεφάλαιο 4ο: Οι άνεµοι του πολέµου

Το 1961, ο Henry Morris (καθηγητής πολιτικός µηχανικός) και ο John Whitcomb (καθηγητής θεολογίας),  δηµοσίευσαν  ένα  βιβλίο  µε τίτλο  «Της  Γένεσης  ο κατακλυσµός».  Αυτή  η µεγάλη εργασία καταπιανόταν µε πολλά περισσότερα θέµατα από τον κατακλυσµό του Νώε αυτόν καθ’ εαυτόν  καθώς  αποτελούσε  µια πραγµατεία  για την δηµιουργία  του κόσµου  πριν  από µερικές χιλιάδες  χρόνια.  Για  τους  φονταµενταλιστές,  η  επιστηµονική  αυτή  εργασία  αποτελούσε  µια αναψυχή καθώς έδωσε τον επιστηµονικό και διανοητικό εκείνον ευπρεπισµό που έλειπε µέχρι τότε στη διήγησή τους για τη δηµιουργία.

Το 1963, διεγερµένοι από την µελέτη αυτή, 10 επιστήµονες φονταµενταλιστές ενώθηκαν και δηµιούργησαν την Κοινότητα για την Έρευνα της bηµιουργίας (Creation Research Society- CRS). Μέσα σε ένα διάστηµα 10 χρόνων, ο αριθµός των µελών αυξήθηκε στα 450, όλοι διπλωµατούχοι πανεπιστηµίων. Το 1972 δηµιουργήθηκε το Ινστιτούτο για την Έρευνα της bηµιουργίας (Institute for  Creation  Research  –  ICR)  του  οποίου  βασικός  στόχος  και  σκοπός  ήταν  η  διάδοση  (µε επιστηµονικό τρόπο) των ιδεών τους, µέσω διαλέξεων, δηµοσιεύσεων και εκπαιδευτικών σεµιναρίων.

Σε απάντηση, το επιστηµονικό σώµα µε την µεγαλύτερη επιρροή στην Αµερική, το American Association for the Advancement of Science (AAAS), άρχισε να δηµοσιεύει άρθρα στο τεχνικό τους περιοδικό, “SCIENCE” (ένα από τα εγκυρότερα επιστηµονικά περιοδικά του κόσµου), δείχνοντας τα λάθη και τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από τον «επιστηµονικό δηµιουργισµό». Αργότερα,
µέσα σε ένα ειδικό ένθετο του περιοδικού, ο σύνδεσµος απέστειλε µήνυµα σε όλα τα µέλη του (πάνω από 10000) χαρακτηρίζοντάς τον ως µη-επιστήµη.

Με τον τρόπο  αυτό  γεννήθηκε,  ιδιαίτερα  στην Αµερική,  µια τεράστια  πόλωση  µεταξύ  του επιστηµονικού  και  του  Χριστιανικού  κόσµου,  η  οποία  το  µόνο  που  κατάφερε  να φέρει  ήταν διχόνοια, έντονες αντιδράσεις και τελικά απώθηση του κόσµου από τις εκκλησίες και από τον ίδιο το Χριστό.

Η χριστιανική κοινότητα έφτασε στα άκρα, ώστε να µην δέχεται για µέλη της πιστούς οι οποίοι πίστευαν ότι ο κόσµος δηµιουργήθηκε παλαιότερα από µερικές χιλιάδες χρόνια, καθιστώντας την ερµηνεία του πρώτου κεφαλαίου της Γένεσης ως ένα από τα βασικά δόγµατα της Χριστιανικής πίστης, µαζί µε την Θεότητα και την ανάσταση Του Ιησού Χριστού.


Κεφάλαιο 5ο: Βιβλικές Βάσεις για Μακρές Ηµέρες Δηµιουργίας

1.         Το µήκος  των ηµερών  Του Κυρίου:  Ο ίδιος ο συγγραφέας  του βιβλίου  της Γένεσης  (ο Μωυσής) έγραψε στον ψαλµό 90:4, «Διότι χίλια έτη ενώπιόν σου είναι ως ηµέρα η χθές, ήτις παρήλθε, και ως φυλακή νυκτός». Ο Μωυσής φαίνεται να αναφέρει ότι καθώς αι βουλές του Κυρίου δεν είναι και δικές µας βουλαί (Ησαΐας 55:9), έτσι και η ηµέρες Του δεν είναι και δικές µας ηµέρες.

2.         Οι Εβραϊκές λέξεις yôm, ,´ereb and boger: Η πρώτη λέξη, η οποία µεταφράζεται και ηµέρα στο  πρώτο  κεφάλαιο  της  Γένεσης,   χρησιµοποιείται   µέσα  στα  βιβλικά  Εβραϊκά  µε  τρεις διαφορετικές ερµηνείες:

    Από την ανατολή στη δύση του ηλίου.

    Από τη δύση έως τη δύση του ηλίου.

    Ένα χρονικό τµήµα χωρίς καµία συσχέτιση µε της ηλιακές ηµέρες (δηλαδή οποιοδήποτε διάστηµα µεταξύ µερικών εβδοµάδων, αρκετών χρόνων η µια χρονική περίοδος-εποχή)

Μερικά παραδείγµατα  µόνο αποτελούν  τα χωρία: Γένεσης  4:3 (διάρκεια  χρόνου),  Γένεσις 30:14 (η περίοδος του θερισµού), Ιησούς του Ναυή 24:7 (µία µακρά περίοδος), Παροιµίες 25:13 (καιρός θερισµού),  Ησαΐας 4:2 (µία µελλοντική περίοδος),  Ζαχαρίας 14:8 (το καλοκαίρι  και ο χειµώνας  µαζί)  όπως  επίσης  αρκετές  αναφορές  στην  ηµέρα  του  Κυρίου  η  οποία  µπορεί  να εκτείνεται  από  42  µήνες  έως  αρκετά  περισσότερο,  ανάλογα  µε  την  ερµηνεία  του  εκάστοτε εδαφίου.
Η  2η   και  η  3η   λέξη  που  µεταφράζονται  ως  απόγευµα  και  πρωί  αντίστοιχα,  µπορούν  να µεταφραστούν ως το άνοιγµα και το κλείσιµο της ηµέρας, µε οποιοδήποτε τρόπο η λέξη ηµέρα έχει χρησιµοποιηθεί. Για παράδειγµα, όταν αναφερόµαστε µε την έκφραση «in my grandfathers

day», εννοούµε την εποχή που έζησε ο παππούς µου. Εποµένως το πρωί και το απόγευµα της ηµέρας αυτής είναι η γέννηση και ο θάνατος του παππού µου.

Επίσης,  στον  Ωσηέ  6:2  µας  δείχνει  πως  η  λέξη  ηµέρα  µπορεί  να  χρησιµοποιηθεί  µε  το αριθµητικό  πρόθεµα  µπροστά,  χωρίς και πάλι να σηµαίνει  ότι εννοεί µία ηλιακή ηµέρα αλλά
µάλλον µια εποχή («Θέλει αναζωοποήσει ηµάς µετά δύο ηµέρας— εν τη τρίτη ηµέρα θέλει µας αναστήσει, και θέλοµεν ζη ενώπιον αυτού.»).

3.         Η µοναδικότητα της έβδοµης ηµέρας: Η έβδοµη ηµέρα της δηµιουργίας δεν τελειώνει και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν ολοκληρώνει την ηµέρα αυτή µε τη διήγηση «Και έγεινεν εσπέρα και έγεινε πρωΐ, ηµέρα δευτέρα.». Περισσότερες λεπτοµέρειες για την έβδοµη ηµέρα µας δίνονται στο 95ο  Ψαλµό (εδάφια 7-11) και στο 4ο  κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής  (εδάφια  4-11),  όπου  µαθαίνουµε  ότι  η  έβδοµη  ηµέρα  αναπαύσεως  του  Κυρίου συνεχίζεται µέχρι και στις ηµέρες µας:

bιότι είπεν εν µέρει τινί περί της εβδόµης ούτω— Και κατέπαυσεν ο Θεός εν τη ηµέρα τη εβδόµη από πάντων των έργων αυτού— … Επειδή λοιπόν µένει να εισέλθωσί τινές εις αυτήν …  Άρα µένει κατάπαυσις εις τον λαόν του Θεού. bιότι ο εισελθών εις την κατάπαυσιν αυτού και αυτός κατέπαυσεν από των έργων αυτού, καθώς ο Θεός από των εαυτού. Ας σπουδάσωµεν λοιπόν να εισέλθωµεν εις εκείνην την κατάπαυσιν…
(Εβραίους 4:4-11)

Σύµφωνα µε αυτά τα εδάφια λοιπόν, η έβδοµη ηµέρα Του Κυρίου συνεχίζεται  µέσα στους αιώνες από τον Αδάµ και την Εύα, διαµέσου της εξέλιξης του λαού Ισραήλ ως έθνους, συνεχίζεται στην επίγεια διακονία του Χριστού και µέχρι τη σύγχρονη εκκλησία και τις µέρες µας. Σύµφωνα λοιπόν µε αυτά, το ελάχιστο χρονικό πλαίσιο της έβδοµης ηµέρας είναι τα 7 χιλιάδες χρόνια.

Επίσης διαβάζοντας στο 5ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου και στο εδάφιο 17 λέει ο Ιησούς ότι «Ο Πατήρ µου εργάζεται έως τώρα, και εγώ εργάζοµαι», αναφερόµενος στην ηµέρα του Σαββάτου.  Ο Θεός έπαψε από τη  δηµιουργία την εβδόµη ηµέρα το οποίο βέβαια δεν σηµαίνει ότι σταµάτησε να θεραπεύει ή να ευεργετεί.

Αυτό φαίνεται και περίτρανα µέσα από τα επιστηµονικά καταγεγραµµένα απολιθώµατα. Σύµφωνα µε αυτά, την περίοδο πριν από την εµφάνιση του ανθρώπου, ο αριθµός των ειδών που εξαφανίζονταν ήταν παρόµοιος µε αυτόν που εµφανιζόντουσαν στο προσκήνιο (λόγω προφανώς της δηµιουργίας τους από τον Θεό). Από την εµφάνιση του ανθρώπου και µετά (το τελευταίο είδος  που  δηµιουργήθηκε  από  το  Θεό),  ο  ρυθµός  εξαφάνισης  παρέµεινε  ο  ίδιος  (ίσως  και αυξηµένος λόγω της κακής διαχείρισης από τον άνθρωπο) ενώ ο ρυθµός εµφάνισης έπεσε στο
µηδέν.

Όπως αναφέρουν και οι βιολόγοι Paul και Anne Ehrlich, «Η δηµιουργία νέων ζωικών ειδών στη φύση δεν έχει ακόµη παρατηρηθεί.  Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει µία τροµερή ανισορροπία
µεταξύ εξαφανίσεων και διαφοροποιήσεων προς νέα είδη»

4.         Τα γεγονότα της έκτης ηµέρας: Η έκτη ηµέρα καθώς περιγράφεται µέσα στο Λόγο Του Θεού περικλείει γεγονότα που είναι αδύνατον να συντελεστούν µέσα στα όρια µίας ηλιακής ηµέρας. Ο Θεός δηµιουργεί ζώα έµψυχα κατά το είδος αυτών, κτήνη και ερπετά και ζώα της γης κατά το είδος  αυτών.  Ακολούθως  φτιάχνει  τον  Αδάµ  από  το  χώµα  της  γης.  Στη  συνέχεια  φυτεύει παράδεισο και κάνει να βλαστήσει εκ της γης παν δένδρο ωραίο εις την όραση και καλόν εις την γεύση. Παίρνει τον Αδάµ τον τοποθετεί µέσα στον παράδεισο και του δίνει σαφείς οδηγίες για την διαχείριση του Παραδείσου, εντολές για να τον φυλάει και να τον εργάζεται όπως επίσης και εντολές να απέχει από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού. Τον βάζει να ονοµάσει όλα τα ζώα του παραδείσου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ο Αδάµ έρχεται σε κοντινή επαφή µε

όλα τα ζώα και από την αλληλεπίδρασή του αυτή συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει βοηθός όµοιος
µε αυτόν. Ο Θεός παίρνει τον Αδάµ τον κοιµίζει και δηµιουργεί την Εύα από την πλευρά του, και κάπου εκεί τελειώνει η έκτη ηµέρα.

Συµπεραίνουµε λοιπόν ότι η έκτη ηµέρα περικλείει γεγονότα που είναι αδύνατον να συντελεσθούν µέσα σε µία γήινη ηλιακή 24-ωρη ηµέρα.

5.         Γένεσης β’4: «Αύτη είναι η γένεσις του ουρανού και της γης, ότε εκτίσθησαν αυτά, καθ' ην ηµέραν εποίησε Κύριος ο Θεός γην και ουρανόν». Εδώ η λέξη «ηµέρα» αναφέρεται σε όλες τις έξι ηµέρες της δηµιουργίας, αποτελώντας µία περίληψη της δηµιουργίας του Θεού. Προφανώς λοιπόν αποτελεί αναφορά σε µια χρονική περίοδο µεγαλύτερη από ένα 24-ωρο.

Βιβλικές µεταφορές για την ηλικία της γης: Περιγράφοντας την αιωνιότητα της υπάρξεως του Θεού, πολύ συγγραφείς την παροµοιάζουν µε την µακροβιότητα των βουνών και τα θεµέλια της γης. Μερικά παραδείγµατα αποτελούν τα χωρία στους Ψαλµοί 90:2-6 (Πριν γεννηθώσι τα όρη, και πλάσης την γην και την οικουµένην, και από του αιώνος έως του αιώνος, συ είσαι ο Θεός… Κατακλύζεις αυτούς—  είναι ως όνειρον της αυγής,  ως χόρτος όστις παρέρχεται—  το  πρωΐ ανθεί και παρακµάζει—  το εσπέρας κόπτεται και ξηραίνεται.), Παροιµίαι 8:22-31 (Ο Κύριος µε είχεν εν τη αρχή των οδών αυτού, προ  των  έργων  αυτού,  απ'  αιώνος.  Προ  του  αιώνος  µε  έχρισεν,  απ'  αρχής,  πριν  υπάρξη  η  γη.), Εκκλησιαστής 1:3-11 (Υπάρχει πράγµα, περί του οποίου δύναταί τις να είπη, Ιδέ, τούτο είναι νέον; τούτο έγεινεν ήδη εις τους αιώνας οίτινες υπήρξαν προ ηµών.) και Μιχαίας 6:2 (Ακούσατε, όρη, την κρίσιν του Κυρίου, και σεις, τα ισχυρά θεµέλια της γης). Το µικρό χρονικό διάστηµα των τριών χιλιάδων χρόνων δεν µπορεί να θεωρηθεί αρκετό για να υποστηρίξει τέτοιες µεταφορές.
6.         Ρητές αναφορές στην αρχαιότητα της γης: Στον Αββακούµ 3:6 αναφέρεται ότι τα βουνά και τα όρη είναι αιώνια- αρχαία (Εστάθη και διεµέτρησε την γήν— επέβλεψε και διέλυσε τα έθνη— και τα όρη τα αιώνια συνετρίβησαν, οι αιώνιοι βουνοί εταπεινώθησαν— αι οδοί αυτού είναι αιώνιοι). Επίσης στην Β’ Πέτρου 3:5 αναφέρεται ότι οι ουρανοί (τα αστέρια και το σύµπαν) «έγειναν έκπαλαι».


Κεφάλαιο 6ο: Οι µακρές ηµέρες δηµιουργίας συνεπάγονται εξέλιξη;
bυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί σήµερα έχουν διδαχτεί αυτά ακριβώς που και οι πρώτοι φονταµενταλιστές –καθώς και οι αντίπαλοί τους- πίστευαν, ότι δηλαδή η αποδοχή µίας µακράς χρονικής διάρκειας για τη δηµιουργία του κόσµου αυτόµατα συνεπάγεται και ελευθερία για την αποδοχή  της  άποψης  ότι  η  ζωή  µπορεί  να  είναι  προϊόν  τυχαίων  µεταλλάξεων  και  φυσικής επιλογής.

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας µοριακός βιολόγος ονόµατι Harold Morowitz υπολόγισε την απόσταση µεταξύ των ανόργανων και των οργανικών κόσµων. Αν κάποιος µπορούσε να πάρει το απλούστερο ζωντανό κύτταρο και να διασπάσει κάθε χηµικό δεσµό µέσα σε αυτό, η πιθανότητα το κύτταρο αυτό να αυτό-συναρµολογηθεί  και να ξαναγίνει ένα ζωντανό κύτταρο κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες (δηλαδή ιδεατές χηµικές συνθήκες όπου κανένα ξένο στοιχείο δεν επιτρέπεται να διεισδύσει ούτε κάποιο από τα απαραίτητα στοιχεία να φύγει) θα ήταν µία εις την
100 δις (10100,000,000,000).

Με πιθανότητες σε τέτοια κλίµακα, η χρονική κλίµακα της δηµιουργίας αποκτά ανούσιο ουσιαστικά  χαρακτήρα.  Είτε η γη υπάρχει  εδώ και 10 δευτερόλεπτα,  10 χρόνια,  10 χιλιάδες χρόνια  ή  10  δις  χρόνια,  δεν  παίζει  και  πολύ  µεγάλο  ρόλο  όσον  αφορά  τις  πιθανότητες δηµιουργίας της ζωής µέσω των διαδικασιών της φυσικής επιλογής και µόνο. Για παράδειγµα, αν όλη η ύλη του ορατού σύµπαντος  µετατρεπόταν  στα δοµικά στοιχεία απαραίτητα  για τη ζωή (αµινοξέα δηλαδή και νουκλεοτίδια),  και αν συναρµολόγηση  αυτών επιχειρείτο  κάθε 1 µίκρο- δευτερόλεπτο για όλη τη διάρκεια της ηλικίας του σύµπαντος (περίπου 15 δις χρόνια), ο αριθµός πιθανοτήτων για δηµιουργία µίας ζωντανής οντότητας, 1084, είναι τόσο πολύ µικρότερος από τον

αριθµό  10100,000,000,000,   που  πραγµατικά  δεν  κάνει  καµία  διαφορά  στην  τελική  πιθανότητα δηµιουργίας εξελικτικής ζωής. Και στην πραγµατικότητα οι πιθανότητες είναι ακόµη χειρότερες… (λόγων ιδεατών συνθηκών που θεώρησε ο Morowitz).


Κεφάλαιο 7ο: Επιστηµονικές αποδείξεις για την ηλικία του σύµπαντος;
Βασικά  αναλύονται  τέσσερεις  από τους  πολλούς  τρόπους  µε τους  οποίους  η επιστήµονες µετράνε την ηλικία τους σύµπαντος.

1.         Η διαστολή του Σύµπαντος: Σε ένα σύµπαν το οποίο διαστέλλεται από ένα αρχικό σηµείο, η µεταβαλλόµενη απόσταση µεταξύ των γαλαξιών προκύπτει από την ταχύτητα διαστολής πολλαπλασιασµένη µε τον χρόνο της εξάπλωσης. Εποµένως, όσες περισσότερες µετρήσεις έχουµε για τις σχετικές θέσεις των γαλαξιών µεταξύ τους και µετρώντας την ταχύτητα εξάπλωσης (διορθωµένη βέβαια για να συµπεριλάβει την επιβράδυνση από την βαρυτική έλξη) µπορούµε να υπολογίσουµε άµεσα το χρόνο εξάπλωσης του σύµπαντος που προφανώς συµπίπτει µε την ηλικία του.

2.         Η θερµοκρασιακή  διακύµανση  του Κοσµικού Μικροκυµατικού  Υποβάθρου: Φανταστείτε  ότι έχουµε έναν φούρνο µέσα σε µία κουζίνα και ο οποίος είναι περικυκλωµένος από χιλιάδες θερµόµετρα (τοποθετηµένα σε σφαιρική κατανοµή διαφορετικών ακτινών). Υποθέστε επίσης ότι αρκετή  ώρα  αφού  ο  φούρνος  θερµάνθηκε,  σταµάτησε  και  ανοίχθηκε  η  πόρτα  του,  κάθε θερµόµετρο  µέσα  στο  δωµάτιο  δείχνει  ακριβώς  την  ίδια  θερµοκρασία  (λίγο  µεγαλύτερη  της αρχικής). Αυτό θα σηµαίνει ότι η θερµοκρασία του φούρνου ήταν τόσο µεγάλη που τελικά επικράτησε  πάνω σε όλο το χώρο. Και αν όλα αυτά τα θερµόµετρα  έδειχναν µια πολύ µικρή θερµοκρασία  αυτό θα σήµαινε  ότι πέρασε  ένα αρκετά  µεγάλο  διάστηµα  από την στιγµή  που πρώτο-ανοίχθηκε ο φούρνος.

Με την αναλογία αυτή οι επιστήµονες έχουν µετρήσει τις θερµοκρασιακές διακυµάνσεις στο CBR (Cosmic Background Radiation) και έχουν υπολογίσει την ώρα που έχει περάσει από τη στιγµή που «ανοίχθηκε ο φούρνος».

3.         Αστρική καύση: Όπως οι φλόγες µέσα στο τζάκι, έτσι και το χρώµα και η φωτεινότητα των αστρικών εκλάµψεων µας ενηµερώνουν για το χρονικό διάστηµα κατά το οποίο το άστρο αυτό
«καίγεται» (εφόσον βέβαια ξέρουµε τη µάζα του άστρου). Με θεωρητικούς  υπολογισµούς  της διάρκειας που πέρασε µέχρι να εµφανιστούν άστρα στο σύµπαν (~1,5 δις χρόνια) και τη γέννηση του παλαιότερου  άστρου  που έχουµε ποτέ εντοπίσει-παρατηρήσει,  καταλήγουµε  σε ένα καλό προσδιορισµό της ηλικίας του σύµπαντος.

4.         Αφθονία των ραδιενεργών στοιχείων: Γνωρίζοντας τους µέσους χρόνους ηµιζωής διαφόρων ραδιενεργών στοιχείων και κατανοώντας ότι η µόνη πηγή τους µέσα στο σύµπαν είναι οι εκρήξεις των άστρων (supernova) οι οποίες παράγουν σταθερό ποσό ραδιενεργών στοιχείων, µπορούµε να κλείσουµε µέσα σε κάποια χρονικά όρια την ηλικία του σύµπαντος.

Για παράδειγµα, το ουράνιο και θόριο που έχουν χρόνους ηµιζωής µερικά δις χρόνια είναι ακόµη παρόντα. αυτό σηµαίνει ότι το σύµπαν δεν µπορεί να είναι τόσο παλιό όσο 1 τρις χρόνια. Από την άλλη ραδιενεργά στοιχεία µε χρόνους ηµιζωής µερικών µόνο εκατοµµυρίων χρόνων δεν υπάρχουν καθόλου (έξω βέβαια από τα αργαστήρια  πυρηνικής φυσικής), που σηµαίνει ότι το σύµπαν είναι µεγαλύτερο από 1 δις χρονών.

Στην  αφήγηση   ακολουθούν   οι  κλασικές   αντιδράσεις   των  young-earth   creationist   και απαντήσεις που δίνει σε αυτά ο συγγραφέας. Το  αποτέλεσµα   βέβαια  είναι  η  αντίδραση   σε  όλα  αυτά  του  γνωστού νοµπελίστα φυσικού Murray Gell-Mann από το Τεχνολογικό Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας όπου λέει ότι είναι ευκολότερο να πιστέψει κανείς σε µία επίπεδη γη παρά  να δεχθεί  ότι το σύµπαν  δηµιουργήθηκε  πριν από έξι χιλιάδες  περίπου χρόνια.


Κεφάλαιο 8ο: Υπάρχουν επιστηµονικές αποδείξεις για ένα πρώιµο σύµπαν;
Ο συγγραφέας  παραθέτει  τα 10 καλύτερα  και ισχυρότερα  επιστηµονικά  επιχειρήµατα  των young-earth creationists που χρησιµοποιούν για να υποστηρίξουν ότι ο κόσµος δηµιουργήθηκε πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια.

Ο Ross δίνει σε όλα µία πολύ εύστοχη επιστηµονική απάντηση και καταλήγει λέγοντας ότι όλα τα επιχειρήµατά τους στηρίζονται πάνω σε ένα από τα ακόλουθα τέσσερα προβληµατικά σηµεία:

1.     Λανθασµένες υποθέσεις.

2.     Λανθασµένα δεδοµένα.

3.     Κακή εφαρµογή των νόµων, των κανόνων και των εξισώσεων.

4.     Αποτυχία θεώρησης της απόδειξης που µαρτυρά προς το αντίθετο.

Σε µία ραδιοφωνική συνέντευξη στην οποία και ο συγγραφέας ήταν παρών, ο παρουσιαστής είχε ρωτήσει τον John Morris (υιός του ιδρυτή του ICR) αν ο ίδιος ή κάποιος συνεργάτης του είχε ποτέ δει ή ακούσει για κάποιον επιστήµονα που πείστηκε µε τις επιστηµονικές αποδείξεις για την πρώιµη  ηλικία  του  σύµπαντος  (έξω  από  κάθε  θεολογική  ερµηνεία).  Με  ειλικρίνεια  ο  Morris απάντησε «όχι».

bυστυχώς  πολλοί χριστιανοί στις µέρες µας ζουν αυτό το τροµερό δίληµµα
µεταξύ της αφοσίωσης στο Χριστό και της επιστηµονικής  τους συνείδησης. Και καθώς λέει και µια παλιά Αγγλική παροιµία “The heart cannot rejoice in what the mind rejects” («η καρδιά δεν µπορεί να χαρεί σε αυτά που το µυαλό απορρίπτει»)


Κεφάλαιο 9ο: Αγκαλιάζοντας την µεγαλύτερη ανακάλυψη του αιώνα.
Αποτελεί µια πολύ ωραία περίληψη των αντιδράσεων του επιστηµονικού κόσµου µπροστά στις νέες ανακαλύψεις της αρχής, της δηµιουργίας και του πεπερασµένου του φυσικού κόσµου, που πραγµατοποιήθηκαν µέσα στα τέλη του αιώνα µας.

1.   Γεγονός: Το σύµπαν έχει ηλικία µόνο µερικά δις χρόνια και όχι τετράκις δις ή αιώνιο.

Θεολογική Σηµασία: Θρησκευτικά και Φιλοσοφικά συστήµατα που στηρίχτηκαν πάνω στην ιδέα του αιώνιου σύµπαντος δε έχουν πια θέση στην πραγµατικότητα.

2.   Γεγονός:  Το  σύµπαν  άρχισε  από  ένα  σηµείο  το  οποίο  αποτελεί  την  απαρχή  της  µάζας,  της ενέργειας, του χρόνου και του χώρου.

Θεολογική Σηµασία: Το αίτιο της δηµιουργίας, δηλαδή ο Θεός-δηµιουργός που έφερε το σύµπαν σε ύπαρξη, υπάρχει και δηµιούργησε χωρίς να περιορίζεται από τον χρόνο, την ύλη, το χώρο και την ενέργεια. Είναι µέσα και έξω από αυτά.

3.   Γεγονός: Το σύµπαν, ο γαλαξίας µας και το ηλιακό µας σύστηµα παρουσιάζουν περισσότερα από 60 χαρακτηριστικά τα οποία απαιτούν εξαιρετικά λεπτή ρύθµιση για την ύπαρξή τους και επίσης για την ύπαρξη και υποστήριξη της ζωής σε αυτά.

Θεολογική Σηµασία: Ο Θεός δηµιουργός πρέπει να είναι προσωπικός, ευφυής, υπερδύναµος και να νοιάζεται για τον άνθρωπο, όπως ακριβώς είναι και ο Θεός τον οποίο περιγράφει η Καινή bιαθήκη. Ο Ιησούς Χριστός.

Από  το  1985  και µετά,  οι αποδείξεις  για την ύπαρξη  Θείας  πρόνοιας  και  για ένα  Θεϊκό σχεδιασµό  του  σύµπαντος  άρχισαν  να  συσσωρεύονται  δραµατικά.  Το  αποτέλεσµα  ήταν  ένας
µεγάλος   αριθµός   αστρονόµων   και   φυσικών   να   εξάγουν   θεολογικά   συµπεράσµατα.   Για
παράδειγµα,  ο  Αµερικανός  αστρονόµος  George  Greenstein,  στο  βιβλίο  του  «Το  συµβιωτικό σύµπαν (1988)», κατέληξε ότι:

«Καθώς  εξερευνούµε  όλες  τις  αποδείξεις,  η  σκέψη  ότι  κάποιος  υπερφυσικός  νους πρέπει να έχει αναµιχτεί, έρχεται αυθόρµητα. Είναι δυνατόν άραγε ξαφνικά, χωρίς να έχουµε σκοπό για αυτό, να έχουµε προσπέσει πάνω σε επιστηµονικές αποδείξεις για την ύπαρξη ενός Υπέρτατου Όντος; Είναι στην πραγµατικότητα ο Θεός ο οποίος µεσολάβησε και µε Θεία πρόνοια σχεδίασε τον κόσµο προς δικό µας όφελος;»

Ο Βρετανός φυσικός Paul Davies αρνείται το 1984 στο βιβλίο του «Θεός και µοντέρνα Φυσική» την πιθανότητα του Θεού ως δηµιουργού και προωθεί µια αθεϊστική αντίληψη του σύµπαντος. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η σκέψη του αρχίζει να αλλάζει και προτείνει στο βιβλίο του “Superforce” ότι:

«Οι νόµοι της φυσικής… φαίνονται από µόνοι τους ότι είναι προϊόν ενός υπερβολικά έξυπνου µυαλού… Το σύµπαν πρέπει να έχει κάποιο σκοπό»

Τέσσερα  χρόνια αργότερα,  στο βιβλίο του µε τίτλο “The Cosmic Blueprint”  συνεχίζει  τον παραπάνω συλλογισµό λέγοντας ότι:

«Βλέπω πολύ δυνατές αποδείξεις ότι υπάρχει κάτι που συµβαίνει πίσω από όλα αυτά. Η εντύπωση ενός σχεδιασµού είναι υπερβολικά εµφανής»

Το κεφάλαιο καταλήγει µε την ιδέα ότι σήµερα όσο ποτέ άλλοτε οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα Του Θεού (Ψαλµός 19:1-2) και θα πρέπει να θεωρούµε το έργο των «απίστων» επιστηµόνων ως φιλικός κείµενο προς τα εµάς και όχι να αντιµετωπίζουµε τα πάντα µε έχθρα και αµέριστη επιφυλακτικότητα.


Κεφάλαιο 10ο: Το στενό παράθυρο του χρόνου.

Στο κεφάλαιο  αυτό ο συγγραφέας  ασχολείται  µε την ιδέα του ανθρωπικού  στοιχείου  (the anthropic principle), δηλαδή το πόσο καλά είναι κουρδισµένο όλο το σύµπαν µε µοναδικό σκοπό να υποστηρίξει την ύπαρξη και εξέλιξη της ζωής πάνω στον πλανήτη γη. Ειδικότερα, καθώς και όλο το βιβλίο αυτό, ασχολείται µε τα θέµατα του χρόνου που έχουν να κάνουν µε την υποστήριξη της ζωής.

   Η κατάλληλη ηλικία του σύµπαντος.

   Η κατάλληλη ηλικία του γαλαξία µας.

   Η κατάλληλη ηλικία του ήλιου µας.

   Η κατάλληλη ηλικία του πλανήτη µας.

Τέλος επισηµαίνει ότι σχεδόν πάντα, αυτό που είναι µέσης ηλικίας νικάει καθώς παρέχει τις βέλτιστες εκείνες συνθήκες για την υποστήριξη της ζωής.


Κεφάλαιο 11ο: Η απλούστερη εξήγηση.

Το κεφάλαιο αυτό είναι µια καταπληκτική παράθεση της προσωπικής οµολογίας του Hugh Ross και περιγράφει το πώς αρχίζοντας από τη Γένεση µε στόχο να αποδείξει ότι ο Θεός δεν υπάρχει, κατέληξε  εντυπωσιασµένος  µε  την  επιστηµονική  αρτιότητα  της  Βίβλου.  Το  αποτέλεσµα  ήταν τελικά να δώσει όλη την καρδιά του στον Χριστό και να τον ακολουθήσει σε όλη του τη ζωή ως Σωτήρα και bηµιουργό.

Αναφέρει τα στοιχεία αυτά που αµέσως του ξεκαθάρισαν το τοπίο στην ερµηνεία του πρώτου κεφαλαίου της Γένεσης και που πραγµατικά εντυπωσιάζουν τον καθένα για την απλότητά τους, την επιστηµονική αρτιότητά τους και την θεολογική τους δύναµη.

Το βασικότερο αποτελεί η παραδοχή ότι ο παρατηρητής της δηµιουργίας παρατηρεί τα τεκταινόµενα όχι από ένα σηµείο ψηλά κάπου στον ουρανό, αλλά από την επιφάνεια των υδάτων της γης. Μάλιστα το λέει ξεκάθαρα ο Λόγος Του Θεού στο 2ο εδάφιο που αναφέρει «Και πνεύµα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων.»  Έχουµε λοιπόν:

1.         «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην.» Στο πρώτο αυτό εδάφιο του Λόγου Του Θεού, ο συγγραφέας  (ο Μωυσής  δηλαδή  επισκιασµένος  από το Πνεύµα  Του  Θεού)  κάνει  µια περίληψη  όλης  της  δηµιουργίας,  δηλώνοντας  ότι  υπήρξε  κάποια  αρχή  στη  δηµιουργία  του σύµπαντος και ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για αυτή την αρχή. Θα λέγαµε ότι το εδάφιο αυτό µας
µεταφέρει από την πρώτη δηµιουργική στιγµή, στο χρονικό σηµείο όπου έχουν σχηµατιστεί τα άστρα  και  οι  γαλαξίες  και  η γη  είναι  στην  πρώιµή  της  φάση  (περίπου  4,4  δις  χρόνια  πριν σύµφωνα µε την επιστηµονική µαρτυρία).

2.         «Η δε γη ήτο άµορφος και έρηµος— και σκότος επί του προσώπου της αβύσσου. Και πνεύµα  Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων.» Το εδάφιο αυτό αποτελεί το απαύγασµα της επιστηµονικής αρτιότητας του Λόγου Του Θεού.

Κατά  την  εκτέλεση  οποιουδήποτε  φυσικού  πειράµατος  είµαστε  αναγκασµένοι  εξ’ αρχής  να ορίσουµε τις αρχικές συνθήκες από τις οποίες ξεκινάµε το πείραµα όπως επίσης και το σηµείο παρατήρησης. Μεταβάλλοντας τις δύο αυτές καταστάσεις, καταγράφουµε πολλές φορές τελείως διαφορετικές µετρήσεις, ενώ στην πραγµατικότητα εκτελούµε το ίδιο πείραµα.

Έτσι και εδώ ο Θεός φροντίζει να µας ενηµερώσει για τις αρχικές συνθήκες που επικρατούν στην αρχή της διήγησης (η γη είναι έρηµος και άµορφος, δηλαδή κατά τις πρώτες φάσεις της δηµιουργίας της) και ότι θα παρατηρήσουµε τη διαδοχή των γεγονότων από την επιφάνεια των υδάτων της γης κοιτώντας προς την περιβάλλουσα  ατµόσφαιρα (εκεί δηλαδή όπου κινείται το Πνεύµα Του Θεού).

Για παράδειγµα το φως δεν δηµιουργήθηκε  την πρώτη ηµέρα της δηµιουργίας. Σε αυτή την ηµέρα, το φως που είχε ήδη δηµιουργηθεί στο «εν αρχή» της βιβλικής διήγησης διαπέρασε µέσα από την ατµόσφαιρα της γης. Αυτή η διείσδυση απαιτούσε τη µετατροπή της γήινης ατµόσφαιρας (όπως επίσης και του µέσο-αστρικού χώρου) από αδιαφανή σε ηµιδιαφανή. Στην τέταρτη ηµέρα της δηµιουργίας, βλέπουµε µία ακόµη ατµοσφαιρική µεταβολή, αυτή τη φορά από ηµιδιαφανή σε τελείως διάφανη. Μέσα από αυτή τη µετατροπή, ο ήλιος, η σελήνη και όλα τα άστρα έγιναν ορατά για πρώτη φορά στην ιστορία της γης. bεν δηµιούργησε λοιπόν ο Θεός τα άστρα την τέταρτη ηµέρα, αλλά απλώς τη συγκεκριµένη χρονική περίοδο τα κατέστησε ορατά.

Αυτή η παραδοχή φέρνει τροµερές αλλαγές στην κατανόηση του Βιβλικού κειµένου οι οποίες ουσιαστικά  κάνουν το κείµενο να εναρµονίζεται  πλήρως µε τα επιστηµονικά  δεδοµένα  και τις παρατηρήσεις.

Η σειρά των γεγονότων έχει τώρα ως εξής:

1.   Δηµιουργία  µέσω θαυµατουργικού  προστάγµατος  του Θεού, όλου του φυσικού  κόσµου (µήκος, ύψος, βάθος, χρόνος, ύλη, ενέργεια, γαλαξίες, αστέρια, πλανήτες κτλ).

Ο πλανήτης γη είναι κενός από ζωή και ακατάλληλος ακόµη για την υποστήριξή της. Η αρχέγονη ατµόσφαιρα της γης και τα µέσο-πλανητικά συντρίµµια του ηλιακού µας συστήµατος εµποδίζουν το φως του ηλίου και των άστρων να φτάσει ως την επιφάνεια της γης.

2.      Καθαρισµός  του µέσο-πλανητικού  χώρου  από τα συντρίµµια  και µερική  µετατροπή  της γήινης ατµόσφαιρας καθιστούν δυνατή την άφιξη του φωτός στην επιφάνεια των υδάτων.

3.      Σχηµατισµός  υδρατµών  στην  γήινη  τροπόσφαιρα  µέσα  από  ιδιαίτερες  συνθήκες  που επιτρέπουν την εγκατάσταση ενός οµαλού και σταθερού κύκλου του νερού (απαραίτητος για την ανάπτυξη της ζωής στον πλανήτη).

4.      Σχηµατισµός ηπειρωτικών γήινων µαζών µαζί µε τη δηµιουργία της ωκεάνιας λεκάνης.

5.      Εµφάνιση φυτών πάνω στις ηπειρωτικές µάζες.

6.      Μετατροπή της γήινης ατµόσφαιρας από ηµιδιαφανή σε διαφανή που καθιστά δυνατή την παρατήρηση των άστρων, του ήλιου και της σελήνης.

7.      Δηµιουργία πλήθους από µικρά ζώα της θάλασσας.

8.      Δηµιουργία ηπειρωτικών θηλαστικών ζώων και πουλιών.

9.      Δηµιουργία από το Θεό θηλαστικών της γης, ικανά να αλληλεπιδρούν µε την µελλοντική ανθρώπινη φυλή.

10.    Ιδιαίτερη και ξεχωριστή δηµιουργία του ανθρώπου από το χώµα της γης (Αδάµ και Εύα).

Προφανώς κανένας συγγραφέας ο οποίος θα κατέγραφε τη δηµιουργία του κόσµου πριν από περίπου  3400  χρόνια,  δεν  θα  µπορούσε  να  αναπαράγει  µε  τόση  σαφήνεια  και  επιστηµονική αρτιότητα τη σειρά των γεγονότων, χωρίς να υποστηριζόταν από τον ίδιο το Θεό δηµιουργό.



« Κ α ι α ν ο Θ ε ό ς µ π ο ρ ο ύ σ ε ν α ο δ η γ ή σ ε ι τ ο χ έ ρ ι κ α ι τ α γ ρ α φ ό µ ε ν α τ ο υ Μ ω υ σ ή µ ε τ ό σ η ι σ τ ο ρ ι κ ή κ α ι ε π ι σ τ η µ ο ν ι κ ή α κ ρ ί β ε ι α γ ι α έ ν α τ ό σ ο π ο λ ύ π λ ο κ ο Θ ε ί ο έ ρ γ ο , έ χ ο υ µ ε β ά σ ι µ ο υ ς λ ό γ ο υ ς ν α π ι σ τ ε ύ ο υ µ ε ό τ ι ο ί δ ι ο ς Ν ο υ ς ο δ ή γ η σ ε κ α ι ό λ ο υ ς τ ο υ ς ά λ λ ο υ ς σ υ γ γ ρ α φ ε ί ς τ η ς Β ί β λ ο υ ς κ α ι µ π ο ρ ο ύ µ ε ν α
ε µ π ι σ τ ε υ θ ο ύ µ ε τ α γ ρ α φ ό µ ε ν α α π ό α υ τ ο ύ ς . »


Τέλος και τῷ Θεῷ δόξα !

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου του Hugh Ross
“Creation and Time”

(1994 by NAVPRESS)

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-