ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΨΑΛΜΟΝ.

Homiliae super Psalmos


Πᾶσα Γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος,  διὰ τοῦτο συγγραφεῖσα παρὰ τοῦ Πνεύματος, ἵν', ὥσπερ ἐν κοινῷ τῶν ψυχῶν ἰατρείῳ, πάντες ἄνθρωποι τὸ ἴαμα τοῦ οἰκείου πάθους ἕκαστος ἐκλεγώμεθα.

 Ἴαμα γὰρ, φησὶ, καταπαύσει ἁμαρτίας μεγάλας. Ἄλλα μὲν οὖν προφῆται παιδεύουσι, καὶ ἄλλα ἱστορικοὶ, καὶ ὁ νόμος ἕτερα, καὶ ἄλλα τὸ εἶδος τῆς παροιμια κῆς παραινέσεως. Ἡ δὲ τῶν Ψαλμῶν βίβλος τὸ ἐκ πάντων  ὠφέλιμον  περιείληφε.  Προφητεύει τὰ μέλ λοντα· ἱστορίας ὑπομιμνήσκει· νομοθετεῖ τῷ βίῳ· ὑποτίθεται  τὰ πρακτέα· καὶ ἁπαξαπλῶς  κοινὸν  τα μιεῖόν ἐστιν ἀγαθῶν διδαγμάτων, τὸ ἑκάστῳ πρόσφο ρον κατὰ τὴν ἐπιμέλειαν ἐξευρίσκουσα. Τά τε γὰρ παλαιὰ τραύματα τῶν ψυχῶν ἐξιᾶται, καὶ τῷ νεο τρώτῳ ταχεῖαν ἐπάγει τὴν ἐπανόρθωσιν, καὶ τὸ νενοσηκὸς περιποιεῖται, καὶ τὸ ἀκέραιον διασώζει· καὶ ὅλως ἐξαιρεῖ τὰ  πάθη,  καθ' ὅσον οἷόν  τε, τὰ  ποι  κίλως  ταῖς  ψυχαῖς  ἐν  τῷ  βίῳ  τῶν ἀνθρώπων  ἐνδυνα  στεύοντα·  καὶ  τοῦτο  μετά  τινος  ψυχαγωγίας  ἐμμελοῦς  καὶ ἡδονῆς σώφρονα λογισμὸν ἐμποιούσης. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον δυσάγωγον πρὸς ἀρετὴν τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, καὶ διὰ τὸ πρὸς ἡδονὴν ἐπιῤῥεπὲς τοῦ ὀρθοῦ βίου καταμελοῦντας  ἡμᾶς· τί ποιεῖ; Τὸ ἐκ τῆς μελῳδίας  τερπνὸν  τοῖς δόγμασιν  ἐγκατέμιξεν,  ἵνα  τῷ  προσηνεῖ  καὶ  λείῳ  τῆς  ἀκοῆς  τὸ  ἐκ  τῶν  λόγων ὠφέλιμον λανθανόντως  ὑπο δεξώμεθα· κατὰ τοὺς σοφοὺς τῶν ἰατρῶν, οἳ, τῶν φαρμάκων τὰ αὐστηρότερα πίνειν διδόντες τοῖς κακοσί τοις, μέλιτι πολλάκις τὴν κύλικα περιχρίουσι. ∆ιὰ τοῦτο τὰ ἐναρμόνια ταῦτα μέλη τῶν ψαλμῶν ἡμῖν ἐπινενόηται, ἵνα οἱ παῖδες τὴν ἡλικίαν, ἢ καὶ ὅλως οἱ νεαροὶ τὸ ἦθος, τῷ μὲν δοκεῖν μελῳδῶσι, τῇ δὲ ἀληθείᾳ  τὰς ψυχὰς  ἐκπαιδεύωνται.  Οὔτε γὰρ ἀπο στολικόν  τις οὔτε προφητικὸν παράγγελμα τῶν πολ λῶν καὶ ῥᾳθύμων ῥᾳδίως ποτὲ τῇ μνήμῃ κατα σχὼν ἀπῆλθε· τὰ δὲ τῶν ψαλμῶν λόγια καὶ κατ' οἶκον μελῳδοῦσι, καὶ ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς περιφέ ρουσι· καί πού τις τῶν  σφόδρα ἐκτεθηριωμένων  ὑπὸ θυμοῦ, ἐπειδὰν ἄρξηται τῷ ψαλμῷ κατεπᾴδεσθαι, ἀπῆλθεν  εὐθὺς, τὸ ἀγριαῖον  τῆς ψυχῆς  τῇ μελῳδίᾳ  κατακοιμίσας. Ψαλμὸς  γαλήνη   ψυχῶν,   βραβευτὴς  εἰρήνης,  τὸ  θορυβοῦν  καὶ  κυμαῖνον   τῶν λογισμῶν  καταστέλλων.  Μαλάσσει μὲν  γὰρ  τῆς  ψυχῆς  τὸ  θυμούμενον,  τὸ  δὲ ἀκόλαστον  σωφρονίζει.  Ψαλμὸς  φιλίας  συναγωγὸς,  ἕνωσις  διεστώτων, ἐχθραινόντων  διαλλακτήριον.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ Ζʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos



Ψαλμὸς τῷ ∆αβὶδ, ὃν ᾖσε τῷ Κυρίῳ ὑπὲρ τῶν  λόγων  Χουσὶ υἱοῦ Ἰεμενεί.

∆οκεῖ πως ἐναντίως  ἔχειν πρὸς τὴν ἐν ταῖς Βα σιλείαις ἱστορίαν, ἔνθα τὰ περὶ τοῦ ∆αβὶδ ἀναγέγραπται, ἡ ἐπιγραφὴ τοῦ ἑβδόμου ψαλμοῦ. Ἐκεῖ γὰρ ὁ Χουσὶ ἀρχιεταῖρος μὲν τοῦ ∆αβὶδ, υἱὸς δὲ Ἀραχὶ ἱστορεῖται, ἐνταῦθα δὲ Χουσὶ υἱὸς Ἰεμενεί. Ἔστι δὲ οὔτε οὗτος, οὔτε ἄλλος τις τῶν ἐκεῖ φαινομένων  υἱὸς Ἰεμενεί. Μήποτε οὖν, ἐπειδὴ μεγάλην ἀριστείαν καὶ ἀνδραγάθημα ἐκ τοῦ περὶ τὴν φιλίαν  σχηματι σμοῦ ἐνεδείξατο, προσχωρήσας μὲν δῆθεν τῷ Ἀβεσ σαλὼμ, διαλύων  δὲ τὰς βουλὰς τοῦ Ἀχιτόφελ, ἀν δρὸς ἐντρεχεστάτου καὶ στρατηγικωτάτου τὰς γνώμας ὑποτιθεμένου, διὰ τοῦτο υἱὸς Ἰεμενεὶ  προσ ηγορεύθη; Ἑρμηνεύεται δὲ ὁ υἱὸς Ἰεμενεὶ  υἱὸς τῆς δεξιᾶς. Εἰσηγουμένου γὰρ ἐκείνου  μηδένα χρόνον  ἐμποιεῖν  τοῖς πράγμασιν, ἀλλ' εὐθὺς ἀπαρασκεύῳ ὄντι ἐπιτίθεσθαι τῷ πατρὶ, οὐκ εἴασε παραδε χθῆναι τὴν βουλὴν τοῦ Ἀχιτόφελ, Ὅπως ἐπαγάγῃ, φησὶ, Κύριος ἐπὶ Ἀβεσσαλὼμ τὰ κακὰ πάντα· ἀλλὰ πιθανωτέρας ἔδοξεν ἀναβολὰς αὐτοῖς καὶ διατριβὰς ἐμποιεῖν, πρὸς τὸ δοῦναι καιρὸν τῷ ∆αβὶδ συλλέξασθαι τὰς δυνάμεις. Ὄθεν καὶ ἀπόδεκτος ἦν παρὰ τῷ Ἀβεσσαλὼμ λέγοντι·  Ἀγαθὴ ἡ βουλὴ Χουσὶ τοῦ Ἀραχὶ ὑπὲρ τὴν βουλὴν Ἀχιτόφελ. Τῷ μέντοι ∆αβὶδ διὰ τῶν ἱερέων Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ ἐδήλου τὰ οἰκονομηθέντα, καὶ προσέταξε μὴ  αὐ  λισθῆναι  ἐν  τῇ  Ἀραβὼθ τῆς  ἐρήμου, ἀλλὰ  κατέσπευδεν  αὐτὸν  ἐπὶ  τὴν διάβασιν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΔʹ ΨΑΛΜΟΝ.

Homiliae super Psalmos


Κύριε, τίς παροικήσει ἐν τῷ σκηνώματί σου, ἢ τίς κατασκηνώσει ἐν ὄρει ἁγίῳ σου; Τὸν τέλειον ἡμῖν ὁ λόγος ὑπογράψαι βουλόμενος, τὸν τῶν μακαρισμῶν ἐπιτυγχάνειν    μέλλοντα,   τάξει   τινὶ   καὶ   ὁδῷ   τῶν   περὶ   αὐτὸν   θεωρουμένων χρησάμενος, ἀπὸ τῶν προσεχεστέρων καὶ πρώτων  τὴν ἀρχὴν πεποίηται. Κύριε, τίς παροικήσει  ἐν  τῷ  σκηνώματί  σου; Ἡ παροικία  ἐστὶ  διαγωγὴ  πρόσ καιρος, οὐχ ἱδρυμένην  ζωὴν, ἀλλὰ παροδικὴν, ἐπ' ἐλ πίδι τῆς ἐπὶ τὰ κρείττονα  μεταστάσεως, ὑποφαίνου  σα. Ἁγίου δὲ ἀνδρὸς, παροδεύειν μὲν τὸν βίον τοῦ τον, ἐπείγεσθαι δὲ πρὸς ἑτέραν ζωήν. ∆ιὸ καὶ ὁ ∆αβὶδ περὶ ἑαυτοῦ φησι· Πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ, καὶ παρεπίδημος, καθὼς οἱ πατέρες μου. Πάροικος γὰρ Ἀβραὰμ, οὐδὲ βῆμα ποδὸς ἰδίας  γῆς κεκτημένος, ἀλλ' ὅτε ταφῆς αὐτῷ ἐδέησεν, ἀρ γυρίου κτησάμενος ταύτην φαίνεται· δεικνύντος τοῦ λόγου, ὅτι ζῶντα μὲν ἐν τῇ σαρκὶ πάροικον εἶναι προσήκει, μεταβαίνοντα  δὲ ἀπὸ τῆς  ζωῆς ταύτης,  τοῖς  οἰκείοις  τόποις  ἐναναπαύεσθαι.  ∆ιὰ τοῦτο ἐν μὲν τῇ ζωῇ ταύτῃ παροικεῖ τοῖς ἀλλοφύλοις, ἐν δὲ τῇ ταφῇ οἰκείαν ἑαυτῷ τὴν δεξομένην αὐτοῦ τὸ σῶμα γῆν ἐπραγματεύσατο.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΜΕΡΟΣ

Homiliae super Psalmos

Τεσσαρεσκαιδεκάτου  ψαλμοῦ,   καὶ   κατὰ   τοκιζόν των.   Χθὲς  εἰς   τὸν τεσσαρεσκαιδέκατον ψαλμὸν ὑμῖν διαλεγόμενοι, ἐξικέσθαι πρὸς τὸ πέρας τοῦ λόγου ὑπὸ  τῆς ὥρας οὐκ ἐπετράπημεν. Νῦν δὲ ἥκομεν εὐγνώ μονες ὀφειλέται  τὰ χρέα τῶν ἐλλειφθέντων ὑμῖν ἀπο τιννύντες.  Ἔστι δὲ τὸ λειπόμενον  βραχὺ μὲν τὸ ἀκοῦ σαι, ὥστε οὑτωσὶ δόξαι, καὶ ἴσως τοὺς πολλοὺς ὑμῶν καὶ παρέλαθεν, ὡς μηδὲ παραλελεῖφθαί  τι  τοῦ  ψαλ μοῦ  νομισθῆναι·  μεγάλην  μέντοι  πρὸς  τὰ  τοῦ  βίου πράγματα δύναμιν  ἔχειν  τὴν βραχεῖαν ταύτην λέξιν καταμαθόντες, οὐκ ᾠήθημεν δεῖν παρεῖναι τὸ ἐκ τῆς ἐξετάσεως χρήσιμον. Ὑπογράφων τῷ λόγῳ τὸν τέ λειον ὁ Προφήτης, τὸν τῆς ἀσαλεύτου ζωῆς ἐπιβήσε σθαι μέλλοντα, ἐν τοῖς ἀνδραγαθήμασιν ἀπηρίθμησε τὸ ἀργύριον αὐτοῦ ἐπὶ τόκῳ μὴ δοῦναι. Πολλαχοῦ τῆς Γραφῆς διαβέβληται ἡ ἁμαρτία αὕτη. Ὅ τε γὰρ Ἰεζεκιὴλ ἐν τοῖς μεγίστοις τῶν κακῶν τίθεται τόκον λαβεῖν καὶ πλεονασμὸν, καὶ ὁ νόμος διαῤῥήδην ἀπαγορεύει· Οὐκ ἐκτοκιεῖς τῷ ἀδελφῷ  σου καὶ τῷ πλησίον σου. Καὶ πάλιν  φησί· ∆όλος ἐπὶ δόλῳ, καὶ τόκος ἐπὶ τόκῳ. Καὶ περὶ πόλεως δὲ τῆς ἐν πλήθει κακῶν εὐθηνουμένης  ὁ ψαλμὸς τί φησιν; Οὐκ ἐξέλιπεν ἐκ τῶν πλατειῶν αὐτῆς τόκος καὶ δόλος. Καὶ νῦν χαρακτηριστικὸν τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον τε λειώσεως τὸ αὐτὸ τοῦτο παρείληφεν ὁ Προφήτης, λέγων· Τὸ ἀργύριον αὐτοῦ οὐκ ἔδωκεν ἐπὶ τόκῳ. Τῷ ὄντι γὰρ ἀπανθρωπίας ὑπερβολὴν ἔχει τὸν μὲν τῶν ἀναγκαίων ἐνδεῶς ἔχοντα ζητεῖν δάνεισμα εἰς παραμυθίαν τοῦ βίου, τὸν δὲ μὴ  ἀρκεῖσθαι  τῷ  κεφα  λαίῳ,  ἀλλ'  ἐπινοεῖν   ἐκ  τῶν   συμφορῶν  τοῦ  πένητος προσόδους ἑαυτῷ καὶ εὐπορίας συνάγειν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΗʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos

Ψαλμὸς τῷ ∆αβὶδ ἐξοδίου σκηνῆς. Ὁ εἰκοστὸς ὄγδοος ψαλμὸς ἔχει μὲν καὶ τὸ κοινὸν  τῆς  ἐπιγραφῆς·  Ψαλμὸς  γὰρ,  φησὶ,  τῷ  ∆αβίδ·  ἔχει  δέ  τι  καὶ  ἰδιάζον· πρόσκειται γὰρ, Ἐξοδίου σκηνῆς. Τί δὲ τοῦτό ἐστι; Νοήσωμεν τί τὸ ἐξόδιον, καὶ τίς ἡ σκηνὴ, ἵνα ἐν τῷ βουλήματι τοῦ ψαλμοῦ δυνηθῶμεν  γενέσθαι. Πρὸς μὲν οὖν  τὴν  ἱστο ρίαν  δόξει τοῖς  ἱερεῦσι καὶ τοῖς  Λευΐταις ἀφεμένοις  τοῦ ἔργου τὸ παράγγελμα δίδοσθαι τοῦτο, ὥστε μεμνῆσθαι τῶν ὀφειλόντων  αὐτοῖς παρασκευασθῆναι πρὸς τὴν λατρείαν. Ἐξοδεύουσι γὰρ ἀπὸ τῆς σκηνῆς καὶ ἐξιοῦσι λοιπὸν  ὁ λόγος διαμαρτύρεται ἅτινα αὐτοὺς ἑτοιμάσαντας προσῆκε, τίνα ἔχοντας πρὸς τὴν ἑξῆς ἀπαντῆσαι· ὅτι, υἱοὺς κριῶν· ὅτι, δόξαν καὶ τιμήν· ὅτι, δόξαν ὀνόματι αὐτοῦ· ὅτι, οὐδαμοῦ ἀλλα χοῦ λατρεύειν ἢ ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ Κυρίου καὶ ἐν τῷ τόπῳ τοῦ ἁγιάσματος προσῆκε. Πρὸς δὲ τὸν ἡμέτερον νοῦν τὸν τὰ ὑψηλὰ θεωροῦντα, καὶ διὰ τῆς με γαλοφυοῦς  καὶ πρεπούσης τῇ θείᾳ Γραφῇ διανοίας οἰκειοῦντα ἡμῖν τὸν
νόμον, ἐκεῖνα ἡμῖν ὑποπίπτει· οὔτε κριὸς τὸ ἄῤῥεν ἐν τοῖς προβάτοις νοεῖται, οὔτε σκηνὴ τὸ ἐκ τῆς ἀψύχου ταύτης ὕλης συμπηγνύμε νον οἴκημα, οὔτε ἔξοδος σκηνῆς ἡ ἀπὸ τοῦ ναοῦ ἀναχώρησις, ἀλλὰ σκηνὴ μὲν ἡμῖν τὸ σῶμα τοῦτο, ὡς ὁ Ἀπόστολος ἡμᾶς ἐδίδαξε λέγων, ὅτι Οἱ ὄντες ἐν τῷ σκήνει στενάζομεν· καὶ πάλιν ὁ ψαλμός·

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΘʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos



Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου ∆αβίδ.  Ψαλτήριον μὲν τροπικῶς, καὶ ὄργανον ἡρμο σμένον μουσικῶς εἰς ὕμνους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ τοῦ σώματός ἐστι κατασκευή· ψαλμὸς δὲ αἱ διὰ τοῦ σώ ματος πράξεις, αἱ εἰς δόξαν Θεοῦ ἀποδιδόμεναι, ὅταν ὑπὸ τοῦ λόγου ἡρμοσμένου μηδὲν ἐκμελὲς ἀποτελῶ  μεν ἐν τοῖς κινήμασιν. Ὠδὴ δέ ἐστιν, ὅσα θεωρίας ἔχεται ὑψηλῆς καὶ θεολογίας. Ὥστε ὁ ψαλμὸς λόγος ἐστὶ μουσικὸς, ὅταν εὐρύθμως κατὰ τοὺς ἁρμονικοὺς λόγους πρὸς τὸ ὄργανον κρούηται· ᾠδὴ  δὲ  φωνὴ   ἐμμελὴς  ἀποδιδομένη  ἐναρμονίως,  χωρὶς  τῆς  συνηχήσεως  τοῦ ὀργάνου. Ἐνταῦθα τοίνυν,  ἐπειδὴ ἐπιγέγραπται,  Ψαλμὸς ᾠδῆς, ἡγούμεθα τὴν ἀκό λουθον πρᾶξιν τῇ θεωρίᾳ τὸν λόγον αἰνίσσεσθαι. Οὗ τος δὲ ὁ ψαλμὸς τῆς ᾠδῆς, κατὰ τὴν ἐπιγραφὴν,  τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου περιέχει τινὰς λόγους. Καὶ ἔοικε κατὰ μὲν τὸ σωματικὸν, ἐπὶ τῶν χρόνων τοῦ Σολομῶντος, ἀνεγερθέντος τοῦ περιβοήτου ναοῦ, ὁ λόγος διεξοδεύεσθαι, πρὸς τὸ ψαλτήριον μελῳδούμε νος· κατὰ δὲ τὸ νοητὸν, τὴν ἐνσωμάτωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σημαίνειν, καὶ τὸν ἐγκαινισμὸν τοῦ και νῶς καὶ
παραδόξως αὐτοῦ κατασκευασθέντος οἴκου,  τὴν ἐπιγραφὴν  δηλοῦν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΒʹ ΨΑΛΜΟΝ.

Homiliae super Psalmos


Ἀγαλλιᾶσθε,  δίκαιοι,  ἐν  Κυρίῳ· τοῖς  εὐθέσι πρέπει  αἴνεσις.   Συνήθης  τῇ Γραφῇ τῆς ἀγαλλιάσεως ἡ φωνὴ, φαιδροτάτην τινὰ καὶ περιχαρῆ κατάστασιν τῆς ψυ χῆς ἐπὶ τοῖς ἀξίοις εὐθυμίας ἐμφαίνουσα. Ἀγαλ λιᾶσθε οὖν, δίκαιοι, ἐν Κυρίῳ· μὴ ὅταν ὑμῖν εὐ θηνῆται τὰ κατὰ τὸν οἶκον, μὴ ὅταν εὐεκτῆτε τῷ σώματι, μὴ ὅταν αἱ ἄρουραι πληθύνωσι  καρπῶν παντοδαπῶν·  ἀλλ' ὅτι Κύριον ἔχετε, τοιοῦτον  μὲν τὸ κάλλος, τοιοῦτον δὲ τὴν ἀγαθότητα, τὴν σοφίαν τοι οῦτον. Ἀρκείτω ὑμῖν ἡ ἐπ' αὐτῷ εὐφροσύνη.  Καὶ ἔοικεν  ὁ  μετ'  εὐφροσύνης  καὶ  χαρᾶς  ἐπαγαλλόμενός  τινι  τῶν περισπουδάστων, οὕτως  ἀγαλλιᾷν  ἐπ' αὐτῷ. ∆ιὸ τοὺς δικαίους  παρορμᾷ ὁ λόγος αἰσθάνε   σθαι   μετὰ   τοῦ   ἀξιώματος,   ὅτι   τοιούτου   ∆εσπότου   δοῦλοι   εἶναι κατηξιώθησαν, καὶ ἐπαγάλλεσθαι αὐτοῦ τῇ δουλείᾳ μετὰ χαρᾶς ἀμυθήτου καὶ σκιρτημάτων, τῆς καρδίας οἱονεὶ πηδώσης τῷ ἐνθουσιασμῷ τῆς ἀγάπης τοῦ ἀγαθοῦ. Εἴ ποτέ σου τῇ καρδίᾳ οἱονεὶ  φῶς  ἐμπεσὸν ἀθρόαν Θεοῦ ἔννοιαν  ἐνεποίησε, καὶ περιέλαμψέ σου τὴν ψυχὴν, ὥστε ἀγαπῆσαι μὲν τὸν Θεὸν, καταφρονῆσαι δὲ κόσμου καὶ τῶν σωματικῶν πάντων, ἐκ τῆς ἀμυδρᾶς ἐκείνης καὶ βραχείας εἰκόνος γνώρισον τὴν  ὅλην  τῶν  δικαίων  κατάστα σιν, ὁμαλῶς  καὶ ἀδιακόπως  τὴν  ἐπὶ τῷ Θεῷ εὐ φροσύνην κατορθούντων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΓʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos

Τῷ ∆αβὶδ, ὁπότε  ἠλλοίωσε  τὸ  πρόσωπον  αὐτοῦ  ἐναντίον  Ἀβιμέλεχ,  καὶ ἀπέλυσεν αὐτὸν, καὶ ἀπῆλθεν.  Ἐπὶ δύο ὑποθέσεις ἕλκει ἡ ἔννοια τοῦ ψαλμοῦ. Τά τε ἐν τῇ Νομβᾷ τῇ πόλει τῶν ἱερέων γενόμενα παρὰ τοῦ ∆αβὶδ δοκεῖ οἰκείως ἔχειν τῇ ἐπιγραφῇ, τά τε ἐν τῇ Γὲθ παρὰ τῷ Ἀγχοὺς τῷ βασιλεῖ τῶν ἀλλο φύλων. Ἠλλοίωσε μὲν γὰρ αὐτοῦ τὸ πρόσωπον καὶ ὅτε τῷ Ἀβιμέλεχ διελέγετο τῷ ἱερεῖ, κρύπτων μὲν τὴν φυγὴν, σπουδάζειν δὲ δὴ προστάγματι ὑπουργεῖν βασιλικῷ προσποιούμενος, ὅτε καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔλαβε, καὶ τὴν ῥομφαίαν τοῦ Γολιάθ. Ἠλλοίωσε δὲ αὐτοῦ τὸ πρόσωπον καὶ ὅτε ἐν μέσοις τοῖς πολεμίοις  ἀποληφθεὶς,  ἐπειδὴ ᾔσθετο αὐτῶν  διαλεγομένων  πρὸς ἀλλήλους,  καὶ παρασκευαζο μένων  εἰς ἄμυναν. Εἶπον γὰρ, φησὶν, οἱ παῖδες Ἀγχοὺς πρὸς ἑαυτούς· Οὐχ οὗτος ∆αβὶδ ὁ βασι λεὺς τῆς γῆς; Οὐχὶ τούτῳ  ἐξῆρχον  ἐν χορῷ λέ γουσαι, Ἐπάταξε ∆αβὶδ ἐν μυριάσιν αὐτοῦ, καὶ Σαοὺλ ἐν χιλιάσιν  αὐτοῦ;

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΔʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos
 
Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῶν ἀλλοιωθησομένων,  τοῖς υἱοῖς Κορὲ εἰς σύνεσιν, ᾠδὴ ὑπὲρ τοῦ ἀγαπητοῦ.   Φαίνεται μὲν  καὶ οὗτος ὁ ψαλμὸς  τελειωτικός  τις  ὢν  τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καὶ εἰς τὸ προκεί μενον τέλος τοῖς κατ' ἀρετὴν βιοῦν προῃρημένοις τὴν ὠφέλειαν  παρεχόμενος. Τοῖς γὰρ προκόπτουσι χρεία τῆς εἰς τὸ τελειωθῆναι  διδασκαλίας, ἢν ὁ ψαλμὸς οὗ τος παρέχεται, ἐπιγραφὴν  ἔχων, Εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ τῶν  ἀλλοιωθησομένων.  Κεκρυμμένως δὲ εἶπεν, ὑπὲρ τῶν  ἀνθρώπων. Ἡμεῖς γάρ ἐσμεν οἱ μάλιστα πάντων  τῶν λογικῶν  ἀλλοιώσεσί τε καὶ τροπαῖς ταῖς ἐφ' ἑκάστης ἡμέρας καὶ ὥρας σχεδὸν ὑποκείμενοι. Οὔτε γὰρ σώματι οὔτε γνώμῃ οἱ αὐτοί ἐσμεν ἑαυ τοῖς, ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα ἡμῶν, ἀεὶ ῥέον καὶ σκεδαν νύμενον,  ἐν κινήσει ἐστὶ καὶ μεταβολῇ, ἢ ἀπὸ μικροῦ εἰς τὸ μεῖζον αὐξόμενον, ἢ ἀπὸ τοῦ τελείου πρὸς τὸ ἔλαττον  συστελλόμενον. Οὐ γὰρ ὁ αὐτός ἐστι τῷ ἀρτιγενεῖ  παιδίῳ  ὁ εἰς διδασκαλεῖον φοιτῶν ἤδη παῖς, καὶ πρὸς τὰς τῶν τεχνῶν καὶ μαθημάτων ἀναλήψεις ἐπιτηδείως ἔχων· ἕτερος δὲ πάλιν παρὰ τοῦτον ὁμο λογουμένως ἐστὶν ὁ ἔφηβος, ἤδη τῶν νεανικῶν ἅπτεσθαι δυνάμενος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕʹ ΨΑΛΜΟΝ.

Homiliae super Psalmos
Εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ τῶν υἱῶν Κορέ· ὑπὲρ τῶν κρυφίων ψαλμός.  Προφητείαν μοι δοκεῖ περιέχειν  ὁ ψαλμὸς  περὶ τῶν  κατὰ τὸ τέλος. Ὅπερ τέλος εἰδὼς  καὶ ὁ Παῦλος, φησίν· Εἶτα τὸ τέλος, ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρί. Ἢ ἐπειδὴ αἱ πράξεις ἡμῶν ἀπάγουσιν ἡμᾶς πρὸς τὸ τέλος, ἑκάστη τὸ οἰκεῖον ἑαυτῇ, ἡ μὲν ἀγαθὴ πρὸς τὴν μακαριότητα, ἡ δὲ φαύλη πρὸς τὴν αἰωνίαν  κατάκρισιν· αἱ δὲ παρὰ τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ ψαλμῷ τούτῳ παραδι δόμεναι συμβουλαὶ πρὸς τὸ ἀγαθὸν τέλος ἀπ άγουσι τοὺς πειθομένους· τούτου ἕνεκεν ἐπιγέγραπται Εἰς τὸ τέλος· ὡς τῆς ἀναφορᾶς   τῶν   διδαγμά   των   ἐπὶ   τὸ  μακάριον   τέλος   τῆς   ἀνθρωπίνης   ζωῆς ὑπαρχούσης. Ὑπὲρ τῶν υἱῶν Κορέ. Τοῖς δὲ υἱοῖς Κορὲ καὶ οὗτος εἴρηται ὁ ψαλμὸς, οὓς οὐ διαιρεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, διότι ὥσπερ μιᾷ ψυχῇ καὶ μιᾷ φωνῇ μετὰ πάσης τῆς  πρὸς  ἀλλήλους  συμφωνίας  τοὺς  προφητικοὺς  λόγους  προΐεντο·  μηδὲν  τοῦ ἑτέρου αὐτῶν παρὰ τοὺς λοιποὺς προφητεύσαντος, ἀλλ' ἴσου αὐτοῖς τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος  δωρη  θέντος  διὰ  τὸ  ἴσον  αὐτῶν  τῆς  πρὸς  ἀλλήλους  εἰς  τὰ  καλὰ διαθέσεως. Ὑπὲρ δὲ τῶν κρυφίων  εἴρη ται ὁ ψαλμός· τουτέστιν, ὑπὲρ ἀποῤῥήτων, καὶ τῶν  ἐν μυστηρίῳ κεκρυμμένων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos


 Εἰς τὸ τέλος, τοῖς υἱοῖς Κορὲ ψαλμός.  Ἐφαντάσθησαν μέν τινες καὶ τῶν ἔξω περὶ τοῦ ἀνθρωπείου τέλους, καὶ διαφόρως ἠνέχθησαν εἰς τὴν περὶ τοῦ τέλους ἔννοιαν. Οἱ μὲν γὰρ ἀπεφή ναντο τέλος εἶναι τὴν ἐπιστήμην, οἱ δὲ τὴν πρακτι κὴν ἐνέργειαν· ἄλλοι τὸ διαφόρως χρῆσθαι τῷ βίῳ καὶ τῷ σώματι· οἱ δὲ βοσκηματώδεις ἡδονὴν ἀπεφή ναντο εἶναι τὸ τέλος. Ἡμῖν δὲ τέλος, οὗ ἕνεκεν πάντα πράττομεν, καὶ πρὸς ὃ ἐπειγόμεθα, ἡ μακαρία δια γωγὴ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. Αὕτη δὲ  συμπληροῦται  ἐν  τῷ  βασιλεύεσθαι  ὑπὸ  τοῦ  Θεοῦ. Τούτου  γὰρ  οὐδὲ  μέχρις ἐπινοίας  βέλτιόν  τι  ἐξευρεθείη  τῇ  λογικῇ  φύσει· καὶ  πρὸς ταύτην  κινεῖ  ἡμᾶς ὁ Ἀπόστολος, λέγων· Εἶτα τὸ τέλος, ὅταν παραδῷ τὴν βα σιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρί. Ὅπερ καὶ ὁ Σοφονίας ἐν τῇ προφητείᾳ παρίστησι, λέγων ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ· Ὅτι τὸ κρῖμά μου εἰς συναγωγὰς ἐθνῶν, τοῦ εἰσδέξασθαι βασιλεῖς, τοῦ ἐκχέαι ἐπ' αὐτοὺς τὴν  ὀργήν  μου. Ἐν γὰρ πυρὶ ζήλου μου κατ αναλωθήσεται  πᾶσα ἡ γῆ· ὅτι τότε μεταστρέψω ἐπὶ λαοὺς πολλοὺς γλῶσσαν εἰς γενεὰν αὐτῆς, τοῦ ἐπικαλεῖσθαι πάντας τὸ ὄνομα Κυρίου, τοῦ δουλεύειν αὐτῷ ὑπὸ ζυγὸν ἕνα. Εἰς τοῦτο οὖν οἶ μαι τὸ τέλος ἀναφέρεσθαι τὰς ἀπὸ τῶν Ψαλμῶν ὠφελείας, τῶν ταύτην ἐχόντων τὴν προγραφήν. Συνᾴδου σι δὲ τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ καὶ οἱ ἐπιγράψαντες,

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΘʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos

Πρὸς τὸ  πρόθυμον  ἀφορῶντα  τῆς  ὑμετέρας  ἀκοῆς,  καὶ  τὸ  τῆς  ἐμαυτοῦ δυνάμεως ἀσθενὲς, ὑπῆλθέ μέ τις εἰκὼν παιδίου νεανικωτέρου λοιπὸν, οὔπω μέντοι ἀπο γεγαλακτισμένου, διοχλοῦντος δὲ τὴν μητρῴαν θηλὴν ὑπ' ἀῤῥωστίας κατεψυγμένην· ᾧ κἂν αἰσθά νηται ἡ μήτηρ ξηρὰς ἔχουσα τὰς πηγὰς τοῦ γάλα κτος, ἑλκομένη καὶ σπαρασσομένη παρ' αὐτοῦ τὸν μαζὸν ἐπιδίδωσιν· οὐχ ἵνα θρέψῃ τὸ νήπιον,  ἀλλ' ἵνα παύσῃ κλαυθμυριζόμενον.  Καὶ τοίνυν  εἰ καὶ τὰ ἡμέτερα κατεξηραμμένα τῇ μακρᾷ ταύτῃ καὶ ποικίλῃ τοῦ σώματος ἀῤῥωστίᾳ, ὅμως πρόκειται ὑμῖν,  οὐκ ἀπόλαυσιν  ἀξιόλογον,  ἀλλὰ  πληροφορίαν  τινὰ  παρεχόμενα,  διότι  τῆς ἀγάπης ὑμῶν  τὸ ὑπερ βάλλον  ἀρκεῖται  καὶ μόνῃ τῇ φωνῇ  τὸν  ἐφ' ἡμῖν  πό θον καταπραῧναι.  Προσειρήσθω τοίνυν  ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, καὶ διδασκέσθω λέγειν ὅπερ  ἀρτίως  ἐλέγομεν·  ∆ὸς  ἡμῖν  βοήθειαν  ἐκ  θλίψεως,  καὶ  μα  ταία  σωτηρία ἀνθρώπου.  Ὥστε τάχα  οὐδὲ  τὸ  προφα  σίζεσθαι ἀῤῥωστίαν  ἡμῖν  ἡ  τοῦ  ψαλμοῦ διάνοια  συγ χωρεῖ, εἴπερ ἡ θλίψις  βοηθείας πρόξενος, ἀλλ' οὐκ ἀσθενείας ἐστὶν ἀφορμή. Τοῖς οὖν ἀπωσμένοις διὰ τὰς ἁμαρτίας, εἶτα διὰ φιλανθρωπίαν Θεοῦ πάλιν προσδεχθεῖσιν εὔκαιρον λέγειν· Ὁ Θεὸς, ἀπώσω ἡμᾶς, καὶ καθεῖλες ἡμᾶς· ὠργίσθης, καὶ ᾠκτεί ρησας ἡμᾶς.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΞΑʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos


Εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ Ἰδιθοὺμ, ψαλμὸς τῷ ∆αβίδ.  ∆ύο ψαλμοὺς ἔγνωμεν Ὑπὲρ Ἰδιθοὺμ ἔχοντας  τὴν ἐπιγραφήν·  τόν τε τριακοστὸν ὄγδοον καὶ τὸν ἐν χερσί. Καὶ λογιζόμεθα  μὲν  ∆αβὶδ εἶναι  τὴν  σύνταξιν  τῆς  πραγματείας·  τῷ  μέντοι  Ἰδι  θοὺμ δεδόσθαι εἰς ὠφέλειαν  αὐτοῦ, ἐπὶ διορθώσει τῶν  ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων,  καὶ εἰς μελῳδίαν  τὴν  ἐπὶ  τοῦ λαοῦ· δι' ἧς καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάζετο, καὶ οἱ ἀκούοντες  τῆς ἁρμονίας ἐπανωρθοῦντο  τὰ ἤθη. Ἦν γὰρ καὶ ὁ Ἰδιθοὺμ ἱεροψάλτης, ὡς μαρτυρεῖ ἡμῖν ἡ ἱστορία τῶν Παραλειπομένων, λέγουσα· Καὶ μετ' αὐτῶν Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, σάλπιγγές τε καὶ κύμβαλα τοῦ ἀναφωνεῖν, καὶ ὄργανα τῶν ᾠδῶν τοῦ Θεοῦ. Καὶ μετ' ὀλίγα φησί· Καὶ ἔστησε ∆αβὶδ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως εἰς τὰ ἔργα τοὺς υἱοὺς Ἀσὰφ, καὶ Αἰμὰν, καὶ Ἰδιθοὺμ, τοὺς ἀποφθεγγομένους ἐν κινύραις, καὶ ἐν νάβλαις, καὶ ἐν τυμπάνοις. Περὶ ὑπομονῆς τοί νυν ἑκάτερος ψαλμὸς τὴν πλείστην ποιεῖται πρα γματείαν, δι' ἧς καταστέλλεται μὲν τῆς ψυχῆς τὸ θυμούμενον, ὑπερηφανίας δὲ πάσης ἐξορισθείσης, κατορθοῦται ταπείνωσις. Ἀμήχανον γὰρ τὸν μὴ καταδεξάμενον   τὸ   πρὸς   πάντας   ὑποδεὲς   καὶ   ἔσχατον   δυνηθῆναί   ποτε   ἢ λοιδορούμενον  θυμοῦ κρατῆσαι, ἢ θλιβόμενον  διὰ μακροθυμίας περιγενέσθαι τῶν πει ρασμῶν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΙΔʹ ΨΑΛΜΟΝ

Homiliae super Psalmos

Πάλαι προκαταλαβόντες  τὸν ἱερὸν τοῦτον τῶν Μαρτύρων σηκὸν, ἐκ μέσης νυκτὸς τὸν Θεὸν τῶν μαρ τύρων διὰ τῶν ὕμνων ἐξιλεούμενοι, διεκαρτερήσατε μέχρι τῆς μεσημβρίας ταύτης, τὴν ἡμετέραν ἄφιξιν ἀναμένοντες. Ὑμῖν μὲν οὖν καὶ ὕπνου καὶ  ἀναπαύ  σεως  τὴν  εἰς  τοὺς  μάρτυρας  τιμὴν  καὶ  τὴν  τοῦ  Θεοῦ  λατρείαν προτιμῶσιν, ἕτοιμος ὁ μισθός. Εἰ δὲ δεῖ καὶ ἡμᾶς ὑπὲρ ἡμῶν αὐτῶν ἀπολογήσασθαι, τῆς διατρι βῆς ἕνεκεν καὶ τῆς ἐπὶ πλεῖστον ἀπολείψεως ὑμῶν, ἐροῦμεν τὴν αἰτίαν, ὅτι ἄλλην ὁμότιμον ταύτῃ τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαν οἰκονομοῦντες, οὐκ ὀλίγῳ πρὸς ὑμᾶς διειργομένην τῷ διαστήματι, τὸν χρόνον τοῦτον τῆς ἡμέρας καταναλώσαμεν. Ἐπεὶ οὖν ἔδωκεν ὁ Κύ ριος κἀκείνοις πληρῶσαι τὴν λειτουργίαν, καὶ μὴ διαμαρτεῖν τῆς ὑμετέρας  ἀγάπης,  ἀπόδοτε  μεθ'  ἡμῶν  τὴν  εὐχαριστίαν  τῷ  εὐεργέτῃ,  τῷ  τὴν ὁρωμένην ταύ την τοῦ σώματος ἡμῶν ἀσθένειαν τῇ ἀοράτῳ αὐτοῦ δυνάμει χειραγωγοῦντι.  Ὡς ἂν δὲ μὴ ἐπὶ πλεῖον παρα κατέχοντες ὑμᾶς ἀνιῶμεν, βραχέα ἐξ οὗ   κατελάβομεν   ᾀδομένου   ὑμῖν   ψαλμοῦ   διαλεχθέντες,    καὶ   τῷ   λόγῳ   τῆς παρακλήσεως κατὰ τὴν προσοῦσαν ἡμῖν δύναμιν  τὰς ψυχὰς ὑμῶν θρέψαντες, ἐπὶ τὴν  τοῦ σώματος ἐπιμέ λειαν  ἕκαστον διαφήσομεν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>