Επιστολές αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Στον φοιτητή, ο οποίος ρωτά για την επιρροή του άλλου κόσμου σ’ αυτόν εδώ.
[….]
Στις «Εξομολογήσεις» του ο μακάριος Αυγουστίνος διηγείται περί του θαύματος της στροφής του από την πολυθεΐα στην ορθή πίστη. Σαν εθνικός κατοικούσε την πόλη του Μιλάνου, σε έντονη αμφιταλάντευση, να βαπτιστεί ή όχι, δηλαδή, να παραδοθεί στον Χριστό ή να παραμείνει στην στείρα ρωμαϊκή φιλοσοφία. Σε τούτες τις έντονες αμφιταλαντεύσεις του συμβουλευόταν τον φίλο του Αλύπιο. Όμως, όλες οι συμβουλές και ο σκεπτικισμός δεν οδήγησαν πουθενά. Απελπισμένος ο Αυγουστίνος απομονώθηκε από τον φίλο του σε ένα δωμάτιο και άρχισε να κλαίε επάνω στην αδυναμία του. Έμεινε πολύ χρόνο έτσι σιγοκλαίοντας, και με προσευχή στον Θεό να του δείξει τον δρόμο.
Ξαφνικά άκουσε μια φωνή, σαν τραγούδισμα κάποιας παρθένας από μακριά, με επωδό: « Πάρε και διάβαζε, πάρε και διάβαζε»! ο Αυγουστίνος γύρισε να δει, τίνος είναι και από πού ήταν αυτή η φωνή, αλλά δεν μπορούσε να μάθει τίποτα. Να είναι τούτη η φωνή απάντηση στην προσευχή του; Σαστισμένος επέστρεψε στον φίλο του, στου οποίου το τραπέζι υπήρχε το βιβλίο «Απόστολος». Αυτός γρήγορα άνοιξε το βιβλίο, και στάθηκε με το βλέμμα του σε ένα χωρίο. Τότε διάβασε σ’ αυτό το χωρίο «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13,12),
Τούτα τα λόγια έλυσαν την μοίρα του Αυγουστίνου, και τον μεταμόρφωσαν από παγανιστή φιλόσοφο σε κήρυκα του χριστιανισμού. Άραγε, δεν είναι αυτή άγια επιρροή εκείνου του κόσμου σ’ αυτόν εδώ, από τον Χριστό και μέσω του Χριστού;
Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα: Ο μεγάλος ζηλωτής και απολογητής της ορθοδοξίας στη Ρωσία, ο Αλέξιος Χομιάκοβ, ξαφνικά έχασε τη σύζυγο του, με την οποία ζούσε σε ευτυχέστατο γάμο. Παρόλο που ήταν δυνατός στην πίστη ο Χομιάκοβ έπεσε σε απελπισία εξαιτίας τούτου του χωρισμού.
Όμως κάποια νύχτα εμφανίστηκε στον ύπνο του η συγχωρεμένη και του είπε: «Μην απελπίζεσαι»! Αυτό ενθάρρυνε πλήρως τον Χομιάκοβ, ώστε συνέχισε και άλλο να μάχεται για την πίστη του Χριστού με την ίδια σφοδρότητα όπως και πριν.
Άραγε, δεν είναι κι αυτή επιρροή εκείνου του κόσμου σ’ αυτόν εδώ, από τον Χριστό και μέσω του Χριστού; Και που βρίσκεται το τέλος στον ανεξάντλητο πλούτο τέτοιων παραδειγμάτων, από τα οποία δεν γίνεται να μην βρείτε κι εσείς τουλάχιστον ένα στην δική σας ζωή;
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
Ιεραποστολικές Επιστολές Β’» σελ 52
Σε διάφορα πρόσωπα για διάφορα πράγματα.
[…..]
Στην κυρία Ο. από του Γκούτσε.
Προειδοποιήσεις για τον θάνατο κάποιου προσώπου αναμφισβήτητα υπάρχουν. Και μάλιστα είναι τόσο συχνές και πολυάριθμες που θα μπορούσαμε να τις εκλάβουμε ως κανόνα. Οπωσδήποτε θα έχετε ακούσει για ότι ραγίζουν ποτήρια ή τζάμια του παραθύρου ή ότι η φωτογραφία κάποιου νεκρού πέφτει σε άλλο σημείο. Και το δικό σας όνειρο για το θάνατο κάποιου πολύ σημαντικού ανθρώπου είναι ξεκάθαρη προειδοποίηση. Ανάψτε κερί και μοιράστε ελεημοσύνη για την ψυχή του.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνο η πίστη… Ιεραποστολικές Επιστολές Β’» σελ. 304
ΠΗΓΗ
Ι.Ν ΑΓΙΟΥ ΣΩΣΤΗ

















2 σχόλια :
οταν υποσχεστε οτι θα μιραζετε ελεημοσυνη η θα αναψετε κερι,να το κανετε οσο πιο συντομα γινετε επιδη η ψυχουλα του περιμενει.μην μενετε μονο στα λογια.
Ως πρώτη και κύρια ευεργεσία και χρέος προς τις ψυχές που έχουν αφήσει τον πρόσκαιρο κόσμο είναι η προσευχή. Να ζητούμε το έλεος του Θεού υπέρ αυτών, αλλά και τις πρεσβείες της Θεοτόκου και των Αγίων για τον ίδιο λόγο. Ένα βοηθητικό μέσον για αυτό τον σκοπό είναι το κομποσχοίνι. Δηλαδή μπορούμε να λέμε σε κάθε κόμπο την σύντομη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσον τον δούλον σου ...» ή «...τους δούλους σου» κλπ. Επίσης, πολύ ανώτερες είναι οι ειδικές προσευχές της Εκκλησίες, Τρισάγια, Μνημόσυνα και ιδιαιτέρως η μνημόνευση στην Θεία Λειτουργία και στα Ιερά Σαρανταλείτουργα. Επίσης πολύ σημαντικές και ευεργετικές είναι οι αγαθοεργίες προς χάριν των ψυχών των εκλιπόντων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προτρέπει να μην ασχολούμαστε τόσο με τους ευπρεπισμούς των μνημάτων αλλά να κάνουμε ελεημοσύνες και αγαθοεργίες για χάρη τους. Και ο Πανάγαθος Κύριος σίγουρα τις δέχεται σαν να τις είχαν πράξει οι ίδιοι όταν ήταν εν ζωή. Μας προλαβαίνει και μας καθησυχάζει λέγοντας πως δεν πρέπει να προβάλουμε την φτώχεια μας διότι δεν έχει τόσο σημασία το ποσό αλλά η διάθεση με την οποία προσφέρουμε. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στο θέμα της δικής μας πνευματικής ζωής. Πρέπει να γνωρίζουμε πως έχει πολύ μεγάλη σχέση και σοβαρή επίπτωση η πνευματική κατάσταση των συγγενών για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Ο προαναφερθείς Άγιος Πατήρ μας καλεί να δούμε το γεγονός του θανάτου κάποιου αγαπητού προσώπου ως έναυσμα για αλλαγή της ζωής μας σε έναν βίο απόλυτα σύμφωνο προς τις εντολές του Θεού. Ως αρχή πρέπει να θέσουμε την μετάνοια και την εξομολόγηση. Η νηστεία, η καθημερινή προσευχή, ο εκκλησιασμός, η θ. Κοινωνία αλλά και συγχρόνως ο αγώνας για την απαλλαγή από τα πάθη και την απόκτηση των αρετών πρέπει να χαρακτηρίζουν την ζωή όποιου θέλει να ονομάζεται χριστιανός και να δείξει στον Θεό πως τον αγαπά ειλικρινά. Διότι αγαπά τον Θεό αληθινά μόνον όποιος τηρεί τις εντολές Του (Ιωαν. 14, 21). Φυσικά ο Κύριος δεν είναι δυνατόν να μην εισακούσει τις δεήσεις αυτών που πράττουν το θέλημά Του (βλ. Ιακ. 5, 16 και Ψαλμ. 144, 19-20).
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.