Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς)

Ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 μ.Χ. στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας.

Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στην σωματική του διαπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908 μ.Χ.), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909 μ.Χ.) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911 μ.Χ.). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διανοίας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστο και ακαταγώνιστο. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, τον Δεκέμβριο του έτους 1909 μ.Χ. Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί διά βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως και έγινε.

Κατά την περίοδο 1915 - 1919 μ.Χ. απεστάλη στην Αμερική και στην Αγγλία, για να συντρέξει και να ενισχύσει τον πολύπαθο Σερβικό λαό. Το έτος 1919 μ.Χ. εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης στην κεντρική Σερβία και το έτος 1920 μ.Χ. μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ο μοναχισμός ανθίζει.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΠΡΟΛΟΓΟΣ - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΕΚΔΟΤΩΝ - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος των Έκδοτων
Ο Χριστός βαδίζει αργά μέσα στην ιστορία. Αργά σαν βαθύ ποτάμι, που κάποιο παιδί θα το νόμιζε ακίνητο, αλλά που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να του φτιάξει φράγμα. Αργά σαν σιτάρι, που σπέρνεις το φθινόπωρο και το χειμώνα νομίζεις ότι είναι νεκρό. Ακόμα δεν ήρθε η άνοιξη για το σπόρο του Χριστού.
Ο δρόμος Του είναι δύσκολος. Γι' αυτό βαδίζει αργά. Πορεύεται μέσα από λακκούβες αίματος, μέσα από το σκοτάδι των αμαρτιών, και μέσα από τα αγκάθια των ληστών. Είναι στενός ο δρόμος Του και πολλοί πεσμένοι αμαρτωλοί βρίσκονται στον γκρεμό και στις δυο πλευρές του δρόμου Του. Εκείνος πρέπει να σκύβει και στις δυο πλευρές, να τους σηκώνει και να τους τραβά πίσω Του και να περπατά προς τα μπρος. Γι' αυτό βαδίζει αργά.
Βαδίζει αργά, γιατί το πλήρωμά Του είναι μακριά. Το πλήρωμά Του εκτείνεται στα πέρατα της ιστορίας και η θέση Του είναι στα έσχατα...
"Ο Επίσκοπος Νικόλαος δεν είναι μόνο ένας μεγάλος Σέρβος. Αποτελεί για όλους εμάς τους ορθόδοξους την έκφραση της ορθόδοξης πνευματικότητας καί καταλαμβάνει περίοπτη θέση μεταξύ εκείνων που εργάζονται για να κάνουν αιώνια την Ορθόδοξη πίστη."
π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Ή έκδοση στά Ελληνικά των έργων του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς αποτελεί τιμή καί εύλογία γιά τίς 'Εκδόσεις Έν πλω. "Οχι μόνο γιατί ό άγιος Νικόλαος είναι ένας άγιος μέ θεολογική βαθύτητα καί οικουμενικό κύρος, αλλά καί γιατί αύτός καθαυτός ό λόγος του αποτελεί μιά πολυεπίπεδη μύηση σέ ένα κόσμο χάριτος καί άλήθειας.
Όπως οί σταγόνες της βροχής πέφτουν από τόν ούρανό 'ίδιες παντού, άλλά τό έδαφος πού τίς δέχεται παρουσιάζει ποικιλία μορφολογίας, έτσι συμβαίνει καί μέ τή χάρη τού Θεού στούς άγιους: είναι'ίδιας ποιότητας γιά όλους, όμως κάθε άγιος παρουσιάζει τά δικά του ξεχωριστά, προσωπικά ιδιώματα,πού ή χάρις άναδεικνύει καί στιλβώνει μέ τό φώς καί τή λαμπρότητά της. Κι έτσι, κάθε άγιος έχει τόν ιδιαίτερο χαρακτήρα καί τήν ιδιαίτερη ομορφιά του -στόν ένα λαμποκοπά τό τάδε χάρισμα, στόν άλλο τό δείνα. Ό άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς συγκεντρώνει στό πρόσωπο του τέτοια χαρίσματα καί ιδιώματα, πού δέν θά ήταν ύπερβολή νά τόν χαρακτήριζε κανείς, σύγχρονο πατέρα της Εκκλησίας. Υπήρξε μεγάλος θεολόγος μέ βαθιά γνώση των θεολογικών καί φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής του- ποιμένας μέ ασίγαστη την έγνοια καί τη φροντίδα γιά τό ποίμνιο του- άνθρωπος μέ πλατιά καλλιέργεια καί διεθνή άκτινοβολία σέ ποικίλα περιβάλλοντα, θρησκευτικά καί μή• χριστιανός μέ βαθιά προσήλωση στήν εύαγγελική του αποστολή καί άσβεστο πόθο τών έσχάτων.
Τό έργο του αγίου Νικολάου έπίσης συνδυάζει μεγάλη ποικιλία ιδιαίτερων χαρισμάτων: διαθέτει αφενός μέν απλότητα καί καθαρότητα, αλλά καί άφετέρου βάθος καί έμβρίθεια -ή μία ανάγνωση, όσο κι αν φαίνεται εύκολη, δέν έξαντλεϊ τά επίπεδα τών νοημάτων πού κρύβονται πίσω άπό τίς λέξεις καί πού ολοένα αναδύονται άπό βάθη μυστικά σέ κάθε επόμενη. Ό αναγνώστης άπο-λαμβάνει ένα λόγο λιτό καί απέριττο, πού όμως, σέ κάποιες άξαφνες άποστροφές του, γεννά εικόνες ιδιαίτερης λογοτεχνικής έπιδεξιότητας -μοιάζει νά άναδίδεται άπό μέσα τους τό άρωμα καί ή σοφία πού συνήθως άναδίδουν τά άρχετυπι-κά κείμενα τού άνθρώπινου πολιτισμού!

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝ ΜΕ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝ ΜΕ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γιά όσους προσμένουν μέ ανυπομονησία τη Βασιλεία τοϋ Χρστού

Λέγει αύτώ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πού ύπάγεις; άπεκρίθη αύτώ ό Ιησούς· όπου έγώ ύπάγω, ού δύνασαί μοι νυν άκολουθησαι. ύστερον δέ ακολουθήσεις μοι.

Ίω. 13,36

"Αργά περπατά ό Χριστός, άγαπητά άδέλφια. Προσέχει πού θά σταθεί τό άγιο πόδι Του, γιατί δέν θέλει νά σταθεί στό αίμα. Επιλέγει στενά σοκάκια στη γη, στενόχωρα,γιατί δέν μπορεί νά περπατά στήν πλατιά ιδιοκτησία της άμαρτίας. Ξεγλιστρά ανάμεσα στους ληστές, διαγκωνιζόμενος διαρκώς,γιατί πρέπει νά περάσει μπροστά.

Έρχεται, φερ' ειπείν, ό Χριστός σέ μάς σάν φιλοξενούμενος καί μάς ρωτά:

«Δείξτε μου δρόμο χωρίς αιμα,χωρίς άμαρτία καί χωρίς ληστές!»

Ποιά άπάντηση θά μπορούσαμε νά Του δώσουμε; Που θά βρίσκαμε δρόμο άξιο τού βαδίσματος Του; Έάν κόχλαζε όλο τό ξεραμένο αίμα άπό τή γη, ή γη θά παρουσίαζε έναν ώκεανό αίματος. Έάν άναβε φωτιά σέ κάθε μέρος ατιμασμένο άπό τήν άμαρτία,ή γή θά είχε μεταμορφωθεί σέ μία φλεγόμενη κόλαση. Έάν είχαν άναστη-θεϊ όλοι οί νεκροί ληστές καί παρέλαυναν στή γή μαζί μέ τους ζωντανούς,ή γή θά ήταν ένα άδιάβατο δάσος άνθρώπινων σωμάτων.

Δέν θά μπορούσαμε νά Τού πούμε: «Πήγαινε, Κύριε, στίς πόλεις». Γιατί οί πόλεις σημαίνουν άθροισμα καί εγγύτητα. Κι αύτά τά δύο προκαλούν καί δυναμώνουν τήν άμαρτία.

Δέν θά μπορούσαμε νά Τού πούμε: «Πήγαινε, Κύριε, στά χωριά». Διότι δέν υπάρχει χωριό πού νά μή μοιάζει μέ τή χώρα τών Γαδαρηνών, καταφύγιο κακών πνευμάτων.

Δέν θά μπορούσαμε νά Τού πούμε: «Πήγαινε, Κύριε,στό δάσος». Γιατί τό δάσος είναι παλιός σύμμαχος τών ληστών καί τών άμαρτωλών. Στό δάσος ό Κάιν σκότωσε τόν 'Άβελ.

Δέν θά μπορούσαμε νά Τού πούμε: «Πήγαινε, Κύριε, στή θάλασσα». Ή θάλασσα είναι τάφος τών πειρατών, τών τυχοδιωκτών καί τής πολεμικής δόξας.

Δέν θά μπορούσαμε νά Τού πούμε: «Πήγαινε, Κύριε, στόν άέρα». Καί άπό τόν άέρα ό άνθρωπος διέπραξε εγκλήματα επάνω στά άδέλφια του.

Έμεΐς, οί άπλοί θνητοί, βαδίζουμε χωρίς φόβο καί έπιφύλαξη στά βήματα τών σκυλιών, τών τίγρεων, τών υαινών καί τών καμηλών. Όμως, ποιός άπό μάς θά τολμούσε νά προτείνει στό Χριστό : «Πήγαινε, Υιέ τού Θεού, μέ τά βήματα πού πηγαίνουμε εμείς»; Κανείς. Μόνο ένα θά μπορούσαμε νά τού πούμε όλοι έμεϊς: «Μήν έρχεσαι, Κύριε, μέχρι νά κτίσουμε δρόμο γιά Σένα»!

Έμεϊς, οί άπλοί θνητοί, μπορούμε νά ξαποστάσουμε σέ κάθε σπίτι. Όμως, ποιός άπό μάς θά ήξερε νά δώσει στό Χριστό τήν άπάντηση στό ερώτημα : «Πού είναι τύ σπίτι όπου έγώ θά μπορούσα νά ξαποστάσω;».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ

"Ολοι έμείς θεωρούμε τούς εαυτούς μας άτομα, ένώ τους άλλους μηδενικά.
Πούσκιν
Η Εκκλησία τοϋ Χριστού άπό τήν άρχή  φέρει έπαναστατικό χαρακτήρα. Καί όσο πιό πολύ αύτή ή Εκκλησία, στό κύλισμα τής Ιστορίας, στεκόταν πιό κοντά στό ιδανικό τοϋ Χριστού,τόσο πιό φανερά έδειχνε αύτόν τόν έπαναστατικό της χαρακτήρα. Όποτε όμως ή Εκκλησία, σκεπασμένη άπό τήν άκαταμάχητη σκόνη ιού καιρού, στοιχιζόταν στή μακρά σειρά τών συνηθισμένων άνθρώπινων ιδρυμάτων,τό έπαναστατικό της χρώμα ξεθώριαζε. Στήν έπανάσταση βασισμένη, άπό τούς έπαναστάτες χτισμένη, στήν επαναστατικότητα τής άνθρωπότητας έδειξε ή Εκκλησία τήν πιό μεγάλη της λαμπρότητα. Ή χριστιανική παιδαγωγική είναι εξίσου έπαναστατική δσο καί ή χριστιανική Εκκλησία γενικά. Τό νά παιδαγωγεϊς σήμαινε πάντα,γιά τήν πραγματική χριστιανική Εκκλησία, επανάσταση. Όταν στήν Εκκλησία γίνεται λόγος περί άγωγής, γίνεται χωρίς αμφιβολία καί σύγχυση. Δέν συμβαίνει όμως τύ'ίδιο μέ τά σχολικά βιβλία περί παιδαγωγίας. Ή αγωγή στήν Εκκλησία μπορεί νά σημαίνει μόνο ένα πράγμα: έπανάσταση.
Τό προσωπικό ιδεώδες τής Εκκλησίας είναι ό Χριστός. Ή Εκκλησία πάντα δείχνει στούς πιστούς αύτύ τό ιδεώδες. Ό σχηματισμός καί ό τονισμός τού σχεδιαγράμματος στήν άγωγή θεωρείται σ' όλες τίς παιδαγωγίες ώς άπαραίτητος. Τό σχεδιάγραμμα τής χριστιανικής άγωγής είναι ό Χριστός. Ή Εκκλησία έξισώνει τή χριστιανική άγωγή μέ τήν έπαναστατικότητα, άφού ό Χριστός ήταν έπαναστάτης. "Ηταν ό Χριστός έπαναστάτης, άδέλφια; Τούτο τό έρώτημα λογικά έπιβάλλεται. Είναι ό Χριστός έπαναστάτης καί κήρυκας τής έπανάστασης;

Έάν έπανάσταση σημαίνει τό γκρέμισμα καί τήν καταστροφή, τότε θά ήταν ύβρις νά ονομάσουμε τόν Χριστό έπαναστάτη.
Έάν ή έπανάσταση σημαίνει έκδίκηση γιά τήν έκδίκηση καί αίμα γιά τό αίμα καί φωτιά γιά τή φωτιά, τότε οί έπαναστάτες θά μπορούν νά όνομάζουν κάθε άνθρωπο στόν κόσμο άδελφό τους, άλλά όχι τόν Χριστό.
Έάν ώς έπαναστάτη έννοούμε έναν άνθρωπο ύπηρέτη τών άδυναμιών του καί δικαστή τού άλλου, έναν άνθρωπο πού γιά νά ζεσταθεί είναι ικανός νά κάψει όλο τόν κόσμο καί γιά νά τραφεί ΐναι ικανός νά καταπιεί όλο τόν κόσμο, τότε ό Χριστός πράγματι δέν είναι έπαναστάτης.
Έάν επαναστάτες είναι μόνο οί δολοφόνοι, φανεροί ή άφανείς, καί οί έπαγγελματίες δημαγωγοί τής άνατροπής, τότε μόνο οί άπιστοι θά μπορούσαν νά λογαριάσουν τύν Σωτήρα σ' αύτή ιήν άπιστη συντροφιά.
Καί όμως μπορούμε νά πούμε μέ βεβαιότητα: ο Χριστός ήταν επαναστάτης καί κήρυκας τής επανάστασης. Ή έπανάσταση, τήν όποία ό Χριστός έφερε στόν κύσμο, είναι ή μέγιστη καί ή πιό πετυχημένη άπ' όλες τίς έπαναστάσεις. Ό Χριστός ξεκίνησε τήν έπανάστασή του άνάβοντας τή μικρή φλόγα μέσα στίς ψυχές μερικών πιστών. Λύτές οί μικρές φλόγες βαθμιαία άναφλέγονταν καί εξαπλώνονταν, άνάβοντας καί άλλες κοντινές μικρές φλόγες, ώσπου τελικά άναψε φωτιά, στήν όποία καίγονταν τά ισχυρά βασίλεια τών άπιστων καί άπό τήν όποία σηκώνονταν καινούργιες δημιουργίες, πολιτικές, καλλιτεχνικές καί κοινωνικές.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ

 

ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ

Γιά τούς άρχάριους στήν άγάπη
Ό φίλος σου αρπάζει καί έσύ δέν τόν ξεσκεπάζεις; Φοβάσαι τόν θυμό άκόμα καί δταν δίκαια τόν ξεσκεπάζεις; Ξεσκέπασε τον λοιπόν καί έκφρασε τήν άρνηση σου λόγω της αγάπης γιά τόν Χριστό, λόγω της άγάττης γιά εκείνον τόν φίλο σου• σταμάτησέ τον, έάν βαδίζει στήν καταστροφή. Στή φιλοξενία καί στά όμορφα λόγια καί στήν κολακεία δέν βρίσκεται κάποια ιδιαίτερη πράξη άγάπης.
'Ιωάννου Χρυσοστόμου ('Ομιλία στην επιστολή πρός Έφεσίους,9,18)
Τί άξία έχει, άδελφοί μου, έάν μιλώ αιώνια γιά τύν Θεό καί ό Θεός αιώνια σιωπά;
Μπορώ άραγε νά ύπερασπιστώ τό δίκαιο τοϋ Ιησοΰ, έάν ό Θεός δέν τό θέσει ύπό τήν προστασία Του; Μπορώ νά άποδείξω τόν Θεό στούς άθεους, έάν ό Θεός κρύβεται; Μπορώ νά άγαπώ τά παιδιά Του, έάν Αύτός είναι άδιάφορος άπέναντι στά παθήματά τους;
Οχι. Τίποτα άπό όλα αύτά δέν μπορώ. Οί  λέξεις μου δέν έχουν φτερά γιά νά μπορούν να ύψώσουν στόν Θεό όλους τούς πεσμένους καί ξεπεσμένους άπό τόν Θεό ούτε έχουν φωτιά γιά νά ζεστάνουν τίς παγωμένες καρδιές τών παιδιών έναντι τοϋ Πατέρα τους. Οί λέξεις μου δέν είναι τίποτα, άν δέν είναι άπήχηση καί έπανάληψη αύτοϋ πού ό Θεός μέ τή δική του δυνατή γλώσσα λέει. Τί είναι ό ψίθυρος στά βότσαλα τής άκτής μπροστά στό φοβερό βουητό τοϋ ώκεανοϋ; Έτσι είναι καί οί λέξεις μου άπέναντι στούς λόγους τοϋ Θεοϋ. Πώς μπορεί νά άκούσει κάποιος τόν ψίθυρο στά βότσαλα, τά σκεπασμένα άπό τόν άφρό τοϋ μανιώδους στοιχείου, όταν είναι κουφός μπροστά στό βουητό τοϋ ώκεανοϋ;
Πώς θά δει τόν Θεό στά λόγια μου εκείνος πού δέν μπορεί νά τόν δει στή φύση καί στή ζωή;

Πώς οί άδύναμες άνθρώπινες λέξεις μπορούν νά πείσουν εκείνον πού ούτε οί κεραυνοί δέν είναι σέ θέση νά πείσουν;
Πώς θά ζεσταθεί μέ μία σπίθα έκεϊνος πού άφησε τή φωτιά πίσω του;
Δέν σιωπά ό Θεός, άδελφοί μου, άλλά μιλά δυνατότερα άπό όλες τίς θύελλες καί τούς κεραυνούς. Δέν έγκαταλείπει ό Θεός τόν δίκαιο, άλλά τόν παρακολουθεί στά παθήματά του καί άπαλά τόν οδηγεί στό θρόνο. Δέν έξαρτάται ό Θεός άπό οποιουδήποτε τήν καλή θέληση, άλλά πράττει τά πάντα  εξαρτώμενα άπό τή δική Του καλή θέληση . Θα  ήταν  κακόμοιρος ό Θεός, έάν έξαρτιόταν άπό τις  δικανικές υπερασπίσεις ένός θνητού άνθρώπου  Δέν βγαίνω μπροστά σας γιά νά Τόν προτατεύσω, άφού ό ίδιος ζητώ τήν προστασία Του μέρα  καί νύχτα. Δέν βγαίνω έγώ, ό πτωχός, νά ζητήσω από έσάς, τούς πτωχούς, ένίσχυση τοϋ  εαθτού μας  καί τών θείων πραγμάτων. Όχι, άλλά άντίθετα  βγαίνω μέ τήν πρόταση, μέ τό αίτημα κυρίως μέ τό αίτημα- νά ζητήσουμε τήν ένίσχυση του εαυτού μας καί τών πραγμάτων μας άπύ τον Θεό καί μόνον άπό τόν Θεό.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΝΕΚΡΩΝ

Περί αναστάσεως τών νεκρών
Γιά τούς φοβισμένους άπύ τό θάνατο καί άπαράκλητους άπό τή ζωή
Δέν θά σέ δοξάζουν οί νεκροί. Κύριε, ούτε δλοι όσοι κατεβαίνουν στόν 'Άδη.
Άλλά έμεϊς οί ζώντες θά ευλογούμε τόν Κύριο άπό τώρα καί έως τούς αιώνες.
Ψαλμός 113,25-26
Εφόσον ή πεποίθηση στην αθανασία είναι τόσο απαραίτητη γιά τήν ύπαρξη τού άνθρωπου, τότε οπωσδήποτε αύτη είναι καί ή φυσική κατάσταση τής άνθρωπότητας, καί έάν είναι έτσι, τότε καί ή 'ίδια ή αθανασία της ψυχής τού άνθρώπου ύπάρχει άναμφισβήτη-τα. Μέ μία λέξη, ή 'ιδέα περί άθανασίας είναι ή ϊδια ή ζωή, ή ζωντανή ζωή, ή τελική της μορφή καί ή κύρια πηγή τής άλήθειας καί τής όρθής γνώσης γιά τήν άνθρωπότητα. Ή ότγάττη πρός τήν άνθρωπότητα είναι τελείως αδιανόητη καί τελείως αδύνατη χωρίς τήν πίστη στήν αθανασία τής ψυχής τού άνθρώπου.
Ντοστογιέβσκι
Όλα τα βλέμματαα σας στρέφονται σέ μένα, αγαπητά άδέλφια, έκφράζοντας σήμερα μόνο μία μοναδική έρώτηση: Υπάρχει άνάσταση νεκρών; Αύτή τήν έρώτηση ύποβάλατε πολλές φορές στήν έπιστήμη, στή φιλοσοφία, στήν τέχνη, στήν Ιστορία, στόν πνευματισμό καί στή χειρομαντεία. Μέ τήν ψυχή γεμάτη άπό διάφορες άβέβαι-ες άπαντήσεις άμφιταλαντεύεστε καί άπευθύνε-στε σήμερα στήν Έκκλησία μέ τήν ϊδια έρώτηση: Υπάρχει άνάσταση τών νεκρών;

Βιάζεστε γιά τήν άπάντηση, γιατί ό θάνατος βιάζεται νά σάς συναντήσει• κάθε μέρα περιπλανιέται σ' αύτή τήν πόλη καί παίρνει μαζί του άνε-πιστρεπτί έναν άρκετά μεγάλο άριθμό μικρών καί μεγάλων. Είστε όλοι τοποθετημένοι σάν σέ κλήρωση σ' αύτή τή ζωή• ό θάνατος κάνει βόλτα στά διαμερίσματά σας καί μαζεύει τά κέρδη πού τού κληρώθηκαν. Τά κέρδη του είναι οί γονείς σας,τά παιδιά σας, οί φίλοι σας καί έσείς οί ίδιοι. Τούς πιό άγαπημένους σας, αύτούς πού είναι γεμάτοι ζεστασιά καί σημασία,γεμάτοι γλυκιά τρυφερά -δα, έλξη καί χρώμα, ό θάνατος τούς μετατρέπει μπροστά στά μάτια σας σέ σκληρές κέρινες φιγούρες. Βαριέστε τήν σημερινή μέρα καί είστε άνυπόμονοι νά τήν άλλάξετε μέ τήν αύριανή, ξεχνώντας ότι κάθε μέρα ό τροχός τής τύχης τού θανάτου είναι όλο καί πιό κοντά στόν άριθμό σας. Θά βγει τελικά καί ό δικός σας άριθμός, καί ό θάνατος θά τόν κοιτάξει μέ άδιάφορα μάτια,χορτασμένα μέ άνθρώπους, θά τόν κοιτάξει καί θά τόν πάρει. Καί έσύ, φίλε μου, θά κείτεσαι μπροστά άπό τούς φίλους σου σάν κέρινη φιγούρα. Καί οί φίλοι σου θά σού βάλουν στά κρύα χέρια κερί καί θά στέκουν σέ κύκλο γύρω άπό τό κεφάλι σου. Θά στέκουν καί θά θλίβονται:
« Κοίτα τόν φίλο μας, πού ήταν τόσο εύκίνητος, φωτεινός, ζεστός καί άγαπητός! Κοίτα πώς κείτεται τώρα μπροστά μας σάν μιά μάζα άπό κύτταρα, άκίνητος καί σιωπηλός! Ή άλλοτε φωτεινή ι ου ψυχή έχει λιγότερο φώς κι άπ' αύτό τό λεπτό κερί στά χέρια του• ή άλλοτε ζεστή του καρδιά t χει λιγότερη ζεστασιά κι άπ' αύτή τή μικρή ταλα-ντευόμενη φλογίτσα τοϋ κεριού.
βλέποντας τόν νεκρό έσείς όλοι, άδέλφια, άνα-ρωτιέστε: Υπάρχει όντως άνάσταση νεκρών; Ακόμα καί όταν άπομακρυνθείτε άπό τόν νεκρό καί όταν ό κρύος ιδρώτας έχει στεγνώσει στό με τωπο καί τά δάκρυα στά μάτια, όταν έχετε φύγει άκολουθώντας τίς καθημερινές σας δουλει-t1, καί φροντίδες,όταν υφαίνετε ή ράβετε ή διαβάζετε ή γράφετε ή χτίζετε ή διοικείτε τή χώρα, συχνά ανάμεσα στίς συνήθεις σκέψεις εισχωρεί καί ή σκέψη περί θανάτου καί άνάστασης τών νεκρών.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Η ΓΗ;

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΙ Η ΓΗ;

Γιά όσους αντιδικούν περί γης Ή γη είναι τού Θεου καί ο,τι είναι έπάνω της.
Ψαλμ.23,1
Εάν κάποιος άπό μάς τούς θνητούς, άγαπητά άδέλφια, σηκωνόταν στό όψος του Θεού, μόνο γιά είκοσιτέσσερις ώρες, καί παρατηρούσε τή ζωή όλων τών άνθρώπων στή γή, θά c πρεπε δώδεκα ώρες νά γελά καί δώδεκα ώρες νά κλαίει. Άφοΰ οί άνθρωποι είναι μέ τό μισό τής ζωής τους γελοίοι, μέ τό μισό θλιβεροί. Καί όταν ι ίναι γελοίοι, δέν καταλαβαίνουν πόσο θλιβεροί είναι,ένώ όταν είναι θλιβεροί,δέν καταλαβαίνουν πόσο γελοίοι είναι. Είναι γελοίοι οί άνθρωποι όταν δίνουν ύπερβολική σημασία στή σοφία τους, στόν πλούτο καί στήν εύτυχία  είναι θλιβεροί όταν απελπίζονται έξαιτίας τής φτώχειας καί τής άδικίας καί τοϋ θανάτου. Είναι γελοίοι δταν καμώνονται τά παλικάρια καί άπειλοϋν τόν ουρανό μέ τή δόναμή τους, είναι θλιβεροί όταν ριγμένοι καί καταπατημένοι ρίχνουν τή στάχτη στό κεφάλι τους καί μοιρολογούν: «Μακάρια είναι τά σκουλήκια καί τά μυρμήγκια κάτω άπό τά πόδια μας, άφοϋ αύτά μπορούν νά ύποφέρουν καί σωπαίνουν»! Είναι γελοίοι οί άνθρωποι στήν ειρήνη καί θλιβεροί στόν πόλεμο. Γελοίοι ώς άφέντες καί θλιβεροί ώς ύπηρέτες. Όμως, σέ τίποτα δέν είναι οί άνθρωποι τόσο γελοίοι ούτε τόσο θλιβεροί όπως στή μεγάλη δίκη περί τού σέ ποιόν άνήκει ή γή;
Ό άδελφός σπρώχνει τύν άδελφό: «Φύγε άπό τή γή μου!». Ό Κάιν σκοτώνει τόν 'Άβελ, έφόσον δέν μπορούν νά συνυπάρχουν δυό άφεντικά τής 'ίδιας γης.
Ή νεότερη γενιά διώχνει τούς γέρους άπό τή γή μέ ύπερηφάνεια: «Φύγετε πιά, είναι δική μας ή γή!». Οί γέροι άντιδρούν άνιαρά καί ύπερασπίζονται τό δικαίωμά τους: «Γιατί έρχεστε, έσείς οί αύθάδεις νεαροί, στή γή μας; Τό παρόν καταπιέζει τό παρελθόν: «Πήγαινε, έγώ είμαι εδώ νοικοκύρης!». Τό μέλλον σπρώχνεται στό τώρα μέ θόρυβο: «Πήγαινε, έγώ έρχομαι, έχω δικαίωμα!».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Οπως ένα εύγενές φυτό στη μέση τών ζιζανίων αγωνίζεται νά βγει στό φώς, έτσι καί μία ευγενική σκέψη αγωνίζεται γιά τήν έπιβίωσή της καί τήν άνόψωσή της έπάνω άπό τά ζιζάνια τών άγενών σκέψεων,τών χαμηλών καί τών βρόμικων.
Ετσι τελικά αγωνίζεται μέσα μας καί κάθε εόγενική κίνηση τής καρδιάς, άγωνίζεται έναντίων τών παθών, πού τείνουν μέ τό αίμα νά τή βυθίσουν καί νά τήν πνίξουν. Καί τί είναι πίστη, άγαπητά άδέλ-φια, παρά μιά εύγενική σκέψη, πού προκαλεί τις ευγενικές κινήσεις τής καρδιάς;
Δέν ύπάρχει πιό εύγενική σκέψη άπο τή σκέψη περί Θεού, ούτε μπορεί νά ύπάρχει πιο εύγενικό αίσθημα άπό έκείνο πού ένας άνθρωπος αίσθάνεται όταν σκέφτεται τόν Θεό. Όμως, όσο μία σκέψη είναι πιό λεπτή καί πιό ευγενική, τόσο είναι πιό δύσκολη ή μάχη της μέ άγαρμπες καί άγενεϊς σκέψεις. Τούτο έπιβεβαιώνεται καί στύν ύλικύ, σωματικό κόσμο. Ένα πιό τρυφερό καί πιό φροντισμένο σώμα πολύ περισσότερο δυσκολεύεται καί ύποφέρει κάτω άπύ άντίξοες συνθήκες ζωής άπ' ό,τι ένα σώμα άγαρμπο καί σκληραγωγημένο μέσα σέ τέτοιες συνθήκες. Ένα πιό τρυφερό λουλούδι νωρίτερα μαραζώνει στήν κουφύβραση καί νωρίτερα παγώνει στήν παγωνιά άπ' ότι ένα φυτό πιό σκληρό καί μέ πιό άνθεκτική ύφή.

Όλες οί κάλλιστες κινήσεις τής ψυχής μας άντιπροσωπεύουν τρυφερά καί εύγενικά λουλούδια, πού μάχονται γιά τύ φώς έπάνω άπό τό σκοτάδι, καί γιά νά ύπερισχύσουν έπάνω άπό τίς σκληρές κινήσεις. Όταν τά καταφέρνουν, ή ψυχή μας τότε άντιπροσωπεύει τύν ούρανύ καί τήν άρμονία, όταν δέν τά καταφέρνουν, ή ψυχή μας άντιπροσωπεύει τήν κόλαση καί τή δυσαρμονία. Έάν ό άνθρωπος κοίταζε βαθιά στήν ψυχή του, θά έβλεπε τήν ϊδια σύγκρουση τοϋ καλού καί τοϋ κακοϋ τήν όποία βλέπει καθημερινά καί στήν άνθρώπινη κοινωνία.
Όταν ή πίστη καταφέρνει νά ύψώνεται πάνω άπ' όλα έκείνα πού τή στενεύουν καί τήν πνίγουν,οπως πνίγουν τά ζιζάνια τό τρυφερό λουλούδι, ι ότε έκείνη γίνεται οδηγός καί παρηγοριά σέ όλη μας τή ζωή. Τότε, δταν έμεϊς κοιτάξουμε στόν εναστρο ούρανό βλέπουμε έπάνω του μέ φλόγα γραμμένο τό όνομα: Θεός. Καί όταν κοιτάξουμε α ι ή φύση γύρω μας, στούς ίδιους τούς έαυτούς μας, σ' όλα τά νεογέννητα καί τά μόλις πεθαμένα, παντού βλέπουμε χαρακωμένο ή ζωγραφισμένο οημβολικά ή γραμμένο αύτό τό 'ίδιο όνομα. Τί ι ΐναι έκεΐνο πού συσκοτίζει αύτό τό όνομα μπροστά άπό τά μάτια μας; Τί τό κάνει συχνά δυσδιάκριτο καί άχνό; Ποιό σφουγγάρι τό σβήνει καί ποιά σκιά τό έπισκιάζει;
Έγώ βλέπω έπτά αιτίες, λόγω τών οποίων ή πίστη έξαντλεΐται καί πεθαίνει.
Η πρώτη αιτία είναι ότι συνηθίζουμε αύτό τόν κόσμο καί τή ζωή. Όσο μάς φαίνεται καινούργιος καί άσυνήθιστος αύτός ό κόσμος, ή πίστη μας π τόν Θεό είναι δυνατή. Όμως, τή μέρα έκείνη πού ό κόσμος θά μάς φανεί τελείως παλιός καί τελείως συνηθισμένος, ή πίστη μέσα μας σβήνει. Όσο περισσότερα βιώνουμε,τόσο περισσότερο συνηθίζουμε αύτό τόν κόσμο. Καί όσο περισσότερο συνηθίζουμε,τόσο περισσότερο άπομακρυνόμαστε άπό τή φοβερή καί μεγαλειώδη έντύπωση πού μάς άφησε στήν άρχή ό κόσμος. Όποιος μία φορά άνεβεΐ στίς 'Άλπεις, παραμένει θαμπωμένος άπό τό μοναδικό καί άπροσδόκητο θέαμα. Ένώ όποιος ζήσει δέκα χρόνια στίς Άλπεις, τό θέαμα άπ' αύτές όχι μόνο δέν τόν θαμπώνει, άλλά τού γίνεται βαρετό. Ό άστρονόμος πού πρώτη φορά μαθαίνει γιά τό μέγεθος καί τό πλήθος τών άστρων, γιά τήν άπόσταση μεταξύ τους καί γιά τήν άλάνθαστη ροή τους, παραμένει μεθυσμένος άπό τή γοητεία. Όμως, όταν γιά μερικά χρόνια βλέπει πάντα τό ϊδιο θέαμα μέ τή βοήθεια τών πιό έξελιγμένων μηχανών, θά τού φανούν όλα συνηθισμένα, καί άπό τήν πρωταρχική γοητεία πού ένιωσε δέν θά παραμείνει ούτε σκιά. Πολύ καιρό βλέπουμε τό θέατρο τοϋ κόσμου, καί δέ μπορεί ή παράξενη καί πλούσια παράσταση νά μάς παρέχει φρέσκο ένδιαφέρον έως τό τέλος. Είναι πολύς ό καιρός πού ζούμε, γιά νά μήν άρχίσουμε νά χασμουριόμαστε άπό άνία. Ένώ άπό άνία χασμουριόντουσαν οί άνθρωποι καί στήν κορυφή τών Άλπεων καί στόν κόλπο τής Νεάπολης καί κάτω άπό τό έναστρο ούράνιο σκέπαστρο τής 'Ινδίας. Όπου όμως κατοικήσει ή πλήξη άπ' αύτό τόν κόσμο, άπό έκεί ή πίστη στόν Θεό φεύγει. Καί άπ' όπου ή πίστη στόν Θεό φεύγει, άπό έκεί φεύγει καί ή ψυχική εύθυμία καί ή ήσυχία.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΠΕΡΙ ΟΠΤΙΜΙΣΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΟΠΤΙΜΙΣΜΟΥ

Αποσπάσματα άπό τόν Λόγο περί όπτιμισμού
Ο οπτιμισμός ένός άναπήρου αποτελεί τό  σημερινό μου θέμα. Τό θέμα μου είναι ένα αληθινό γεγονός. Υπάρχει κάποιος ανάπηρος, τρομακτικά άνάπηρος, πού όμως είναι μεγάλος όπτιμιστής. «Αύτό είναι παράδοξο», θά πείτε. Όχι,τό παράδοξο δέν υφίσταται. Έάν ή λογική κυριαρχεί άπό τό ένα έως τό άλλο άκρο τοϋ σύμπαντος, τύτε δέν υπάρχει χώρος γιά τό παράδοξο . Καί όντως δέν ύπάρχει. Τά παράδοξα είναι μόνον φαινομενικά τέτοια, άποτελοϋν ορατές συνέπειες μέ άόρατες αιτίες. Όταν οί αιτίες γίνονται ορατές, οφθαλμοφανείς, τότε οί συνέπειες παύουν νά είναι παράδοξες.
'Υπάρχει ένας άνάπηρος οπτιμιστής πού τόν είδα μέ τά μάτια μου. Είναι ένας στρατιώτης τοϋ προ ηγούμενου πολέμου. Τό έχθρικό βλήμα πέρασε μέσα άπό τό σώμα του πλάι στήν σπονδυλική στήλη. Οί γιατροί τοϋ είπαν πώς πολλά άπό τά νεύρα άχρηστεύτηκαν, πολλοί γραμμικοί μύες καταστράφηκαν καθώς καί ή κινητική δύναμη τών ποδιών του. Ό άνάπηρος δέν αισθάνεται πιά ότι έχει τά πόδια του. Βάλτε θράκα ή πάγο στά πόδια του, τό ϊδιο κάνει, δέν πρόκειται νά αίσθαν θεϊ ούτε τό καυτό ούτε τό κρύο.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ - ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

Διασταυρώνονται οί δρόμοι τών υιών τών άνθρώπων καί ή σύγκρουση είναι άναπόφευκτη. Άφοϋ οί μέν βαδίζουν πρός τήν Ανατολή, ένώ οί δέ πρός τή Δύση. Ό Κύριος είναι εύσπλαχνος καί στέλνει τούς άγγέλους του παντού.
Ή ψυχή μου είναι γεμάτη άπό μάρτυρες όπως ό καρπερός άγρός σιτάρι καί ζιζάνια. Οί μέν στραμμένοι στήν Ανατολή,οί δέ στή Δύση.
Ψιθυρίζω στήν ψυχή μου τά μεσάνυχτα: 'Έως πότε θά σταυρώνεσαι μεταξύ παραδείσου καί κύλασης; Συγκεντρώσου, καί ξεκίνα πρός τά κει όπου οί μάρτυρες πραγματικής πίστης βάδισαν.
Ψιθυρίζω στόν γείτονά μου τήν αύγή: Μήν προχωράς πολύ στόν καλοπατημένο δρόμο, πολλά ψοφίμια βρομούν γύρω του. 'Άς πάρουμε δρομάκι τοϋ βουνού. Είναι άπόκρημνο, άλλά σ' αύτό δέν βρομούν ψοφίμια.
Ψιθυρίζω πρωί βράδι σ' έσάς, μάρτυρες πραγματικής πίστης: Προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Τί μπορεί να κάνει ο Θεός σε τέτοιους ανθρώπους;

«Καιρός μετανοίας»

 Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ο Κριτής κάλεσε τους δίκαιους στη βασιλεία Του κι αμέσως μετά εξήγησε γιατί τους τη χάριζε: «Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε νερό, ήμουν ξένος και σεις με φιλοξενήσατε στο σπίτι σας, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και σεις ήρθατε να με δείτε».
Ακούγοντας αυτή τη θαυμάσια εξήγηση, οι δίκαιοι ζήτησαν δισταχτικά και ταπεινά από το βασιλιά να τους πει πότε τον είδαν πεινασμένο και διψασμένο, γυμνό και άρρωστο και πότε τα έκαναν όλα αυτά σ’ Εκείνον. Και στην ερώτηση αυτή ο βασιλιάς έδωσε πάλι τη θαυμάσια αυτή απάντηση: «Αφού όλα αυτά τα κάνατε στους ελάχιστους και ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σα να τα κάνατε σ’ έμενα τον ίδιο».

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>