Ἐκκλησία καὶ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία.

Εισαγωγή


1. Ἐκκλησία καὶ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία.

Τὸ σύνολον τῶν ἀνθρώπων,  οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Λυτρωτὴν  τοῦ Κόσμου καὶ ἀναγνωρίζουν Αὐτόν ὡς ἱδρυτὴν τῆς θρησκείας των, όνομάζεται Ἐκκλησία (1)* .
Ἐκκλησιαστική  Ἱστορία   (ἑπομένως)   εἶναι   ἡ   συστηματικὴ ἔκθεσις  πάντων  ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν  ἵδρυσιν, τὴν  ἐξάπλωσιν, τὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν ζωὴν ἐν γένει τῆς Ἐκκλησίας  μας ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεώς της μέχρι σήμερον.
Μᾶς διδάσκει δηλ. πῶς ἱδρύθη ἡ πρώτη Ἐκκλησία, πῶς διεδόθη ἡ διδασκαλία  τοῦ Χριστοῦ  εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ποίας  δυσκολίας συνήντησεν  εἰς  τὴν  ἐξάπλωσίν  της,  ποία  ἡ  λατρεία  καὶ  τὰ  ἤθη τῶν  Χριστιανῶν,  ποῖοι  οἱ  μεγάλοι  Πατέρες  τῆς  Ἐκκλησίας  καὶ πῶς ἕκαστος ἔζησε καὶ ἔδρασε, πῶς ἐχωρίσθησαν  οἱ Χριστιανοὶ εἰς Ὀρθοδόξους, Δυτικοὺς καὶ Διαμαρτυρομένους κ.λ.π.

2. Ἀξία καὶ χρησιμότης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας.

Εἶναι  φανερὸν ὅτι  ἡ Εκκλησιαστικὴ Ἱστορία εἶναι  τμῆμα  τῆς ὅλης  Ἱστορίας τῆς  ἀνθρωπότητος,  καὶ  μάλιστα  τῆς  ἱστορίας  τοῦ πολιτισμοῦ.

 Ὁ Χριστιανισμὸς  εἶχε  τεραστίαν  ἐπίδρασιν  εἰς τὴν  ζωὴν  τῶν ἀνθρώπων  ἔκαμε τὰ ἤθη  εὐγενέστερα καὶ ἡμερώτερα, ἔδωσε νέαν ζωὴν εἰς τὰς τέχνας,  τὰ γράμματα  καὶ τὸν πολιτισμὸν  ἐν γένει. Ὁ μελετῶν λοιπὸν τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἱστορίαν δύναται νὰ ἐννοήσῃ πληρέστερον καὶ τὴν Ἱστορίαν τῆς Ἀνθρωπότητος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Ίδρυσις τής Εκλησίας και η ζωή τών πρώτων Χριστιανών

ΠΡΩΤΗ  ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ  ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

Η ΙΔΡΥΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

1. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἱδρυτὴς τῆς Ἐκλησίας.

Πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπεκράτει εἰς ὅλον σχεδὸν τὸν κόσμον ἡ εἰδωλολατρικὴ θρησκεία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τῶν Ρωμαίων.  Οἱ εἰδωλολάτραι  ἐφαντάσθησαν  τοὺς θεούς των ὁμοίους μὲ τοὺς ἀνθρώπους, εἶχον δὲ ἀποδώσει εἰς αὐτοὺς ὅλα τὰ ἀνθρώπινα ἐλαττώματα καὶ πάθη (ἀνθρωπομορφισμός). Τοιαῦται ἀντιλήψεις δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ὀρθὴν πρὸς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν πίστιν καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν πραγματικῶν ἠθικῶν  ἀρχῶν καὶ ἠθικοῦ βίου.
Εἶναι   ἀληθὲς   ὅτι   μερικοὶ   Ἕλληνες  φιλόσοφοι  (Σωκράτης, Πλάτων,  Στωϊκοὶ  κ.ἄ.) ἠδυνήθησαν  νὰ φθάσουν εἰς καθαρωτέρας θρησκευτικὰς  καὶ ἠθικὰς  ἀντιλήψεις,  μολονότι ἔζων ἐν μέσῳ τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου. Αἱ θεωρίαι των ὅμως δὲν περιεῖχον πλήρεις θρησκευτικὰς καὶ ἠθικὰς ἀληθείας. Μερικοὶ φιλόσοφοι συνετέλεσαν ἴσως εἰς τὸ νὰ κλονίσουν ἐκ θεμελίων  τὴν εἰδωλολατρικὴν  καὶ πολυθεϊκὴν  θρησκείαν καὶ νὰ κάμουν τὸν πολὺν κόσμον ἀδιάφορον πρὸς τὴν ὑπάρχουσαν θρησκείαν καὶ σχεδὸν ἄθρησκον. Ὁ Σωκράτης καὶ  ἄλλοι  μεταγενέστεροι  φιλόσοφοι διετύπωσαν  τὴν  γνώμην  ὅτι μόνον διὰ θείας ἐπεμβάσεως θὰ ἦτο δυνατὁν νὰ διδαχθῆ  ὁ κόσμος τὴν άλήθειαν περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων.

Ὑπῆρχε βέβαια καὶ ὁ μικρὸς Ἰουδαϊκὸς λαός, ὁ ὁποῖος ἐλάτρευεν ἀπὸ παλαιωτάτων χρόνων τὸν ἔνα καὶ ἀληθινὸν Θεόν. Εἰς τὸν λαὸν τοῦτον εἶχε  δοθῆ, ὁπως γνωρίζομεν, ὁ Μωσαϊκὸς  νόμος, ὁ ὁποῖος περιεῖχε θαυμασίας ἠθικὰς ἀρχὰς καὶ ἐντολάς. Ἀλλὰ καὶ ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ἦτο  ἀτελὴς  καὶ  ἐδόθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα προετοιμάσῃ  τὸν κόσμον εἰς τὴν πλήρη ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθινῆς  θρησκείας.
Ὅταν λοιπὸν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν μονογενῆ Υἱόν Του, ἵνα σώσῃ τὸν κόσμον ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Ἐγεννήθη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Ρώμης Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου (30 π.Χ. - 14 μ.Χ.) ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ τῆς Παρθένου Μαρίας. Τὴν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ περιγράφουν λεπτομερῶς οἱ Εὐαγγελισταὶ Ματθαῖος  καὶ Λουκᾶς.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η ζωή και το Έργο των Αποστόλων

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Ὁ λιθοβολισμὸς τοῦ Στεφάνου καὶ οἱ διωγμοὶ  ἐκίνησαν  ἀκόμη περισσότερον τὸν  ζῆλον  τῶν  χριστιανῶν,  οἱ  ὁποῖοι  διεσπάρησαν εἰς τὴν Παλαιστίνην καὶ τὴν Συρίαν διδάσκοντες τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν.  Ἐπὶ  κεφαλῆς  πάντων  ἦσαν  βέβαια οἱ Ἀπόστολοι.  Οὗτοι, ἀφοῦ διηυθέτησαν  τὰ πράγματα  τῆς Ἐκκλησίας  τῶν Ἱεροσολύμων, ἀνεχώρησαν βραδύτερον εἰς διαφόρους χώρας τοῦ κόσμου κηρύττοντες τὸ Εὐαγγέλιον. Εἰς τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους προσετέθη κατὰ θείαν κλῆσιν καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

6. Ἡ κλῆσις του Παύλου εἰς τὸν Χριστιανισμόν.

(Πρ. Ἀπ. Η΄ 1-3 καὶ Θ΄ 1-31 καὶ ΙΒ΄ 25 καὶ ΙΓ΄ 2)

Πρὶν  γίνῃ  χριστιανὸς  ὁ Παῦλος, ὠνομάζετο  Σαούλ. Ἐγεννήθη εἰς τὴν  Ταρσὸν τῆς  Κιλικίας καὶ ἐκεῖ ἐσπούδασεν ἐκμαθὼν  κατὰ τὴν  συνήθειαν  τῶν  Ἰουδαίων καὶ  μίαν  τέχνην,  τὴν  τέχνην  τοῦ σκηνοποιοῦ.

Ὁ πατήρ  του ἦτο  ἐκ τῶν  ῾Ελληνιστῶν  Ἰουδαίων, εὔπορος καὶ φανατικὸς Φαρισαῖος, εἶχε δὲ ἀποκτήσει  τὸ δικαίωμα  τοῦ Ρωμαίου πολίτου, τὸ ὁποῖον διετήρησε φυσικὰ καὶ ὁ υἱός του.
Ὁ Σαούλ, ἀφοῦ ἐδιδάχθη  καὶ  τὰ  Ἑλληνικὰ  γράμματα  εἰς τὴν Ταρσόν, μετέβη  πρὸς συμπλήρωσιν  τῶν  Ἰουδαϊκῶν σπουδῶν του εἰς τὰ  Ἱεροσόλυμα. Ἐκεῖ, πλησίον  τοῦ νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ, ἀπέκτησε  τελείαν  Φαρισαϊκὴν μόρφωσιν καὶ ἦτο πλήρης  πίστεως καὶ ζήλου πρὸς τὴν Ἰουδαϊκὴν θρησκείαν. Διὰ τοῦτο κατεδίωκε μετὰ φανατισμοῦ τοὺς χριστιανοὺς καὶ τὸν χριστιανισμόν. Νεανίας ἀκόμη ἔλαβε μέρος εἰς  τὸν  λιθοβολισμὸν  τοῦ  Πρωτομάρτυρος Στεφάνου φυλάττων  τὰ ἱμάτια  τῶν λιθοβολούντων. Ὅταν δὲ βραδύτερον ἐγνώσθη   εἰς  τὰ  Ἱεροσόλυμα ὅτι  ὁ χριστιανισμὸς  ἔχει  εὐρυτάτην διάδοσιν καὶ εἰς τὴν μεγάλην  πόλιν Δαμασκόν, ὁ Σαοὺλ ἐξελέγη ὡς ὁ πλέον κατάλληλος,  ἵνα μεταβῇ ἐκεῖ πρὸς καταδίωξιν τῶν ὀπαδῶν τῆς νέας θρησκείας. Ἔλαβε λοιπὸν συστατικὰς  ἐπιστολὰς  παρὰ τῶν ἀρχιερέων πρὸς τοὺς ἐκεῖ Ἰουδαίους καὶ ἀνεχώρησε μετὰ τῶν συνοδῶν
του διὰ τὴν Δαμασκόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η διάδοσις του Χριστιανισμού

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΡΙΤΟΝ

Η ΔΙΑΔΟΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

16. Εὐνοϊκοὶ ὅροι διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῆς χριστιανικῆς θρησκείας.

Διὰ τοῦ κηρύγματος  τῶν Ἀποστόλων  καὶ τῶν μαθητῶν αὐτῶν ἡ  χριστιανικὴ  θρησκεία   ἔλαβεν  εὐρυτάτην  ἐξάπλωσιν  εἰς  ὅλας τὰς  χώρας τοῦ γνωστοῦ  τότε  κόσμου, ἀπὸ τῶν  Ἰνδιῶν μέχρι  τῶν Βρεναννικῶν νήσων καὶ ἀπὸ τοῦ Σκυθικοῦ Βορρᾶ μέχρι τῆς Αἰθιοπίας. Εἰς τὴν ταχεῖαν  ἐξάπλωσιν τῆς νέας θρησκείας συνετέλεσαν, πλὴν τῆς θείας προελεύσεώς της καὶ τῆς δυνάμεως τῶν ἀληθεινῶν  της, καὶ μερκαὶ εὐνοϊκαὶ προυποθέσεις ἀναφερόμεναι εἰς τὴν πολιτικὴν καὶ κοινωνικὴν κατάστασιν  τοῦ τότε κόσμου, ὡς καὶ ἄλλοι εὐμενεῖς ὅροι δημιουργηθέντες  ὑπὸ τῶν ἰδίων τῶν χριστιανῶν.
Τοιαῦται προϋποθέσεις  εἶναι:

1) Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἡ διάδοσίς της εἰς ὅλας τὰς χώρας τοῦ κόσμου. Ἀπὸ τῶν Ἰνδιῶν καὶ τῆς Αἰγύπτου μέχρι τῶν ἐσχατιῶν τῆς Δύσεως ὡμιλεῖτο,  ὡς γνωστόν,  ἡ ἑλληνινὴ  γλῶσσα  λόγῳ  τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Τὸ προφορικὸν κήρυγμα τῆς νέας θρησκείας, γενόμενον εἰς τὴν ἑλληνικὴν  γλῶσσαν, κατενοεῖτο εὐκόλως ὑπὸ τοῦ μεγάλου πλήθους τῶν περισσοτέρων χωρῶν.

Τὰ Εὐαγγέλια, αἱ Ἐπιστολαὶ  τῶν  Ἀποστόλων,  αἱ Πράξεις καὶ τὰ βραδύτερον κυκλοφορήσαντα συγγράμματα  τῶν Ἱερῶν Πατέρων τῆς ᾽Εκκλησίας έγράφησαν ὅλα σχεδόν εἰς τὴν ἑλληνικὴν  γλῶσσαν. Τοιουτοτρόπως   ὁ  Ἑλληνισμὸς   προσέφερε μίαν   ἀκόμη   μεγάλην ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ἀνθρωπότητα διευκολύνας τὴν διάδοσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Διοίκησις της Εκκλησίας,λατρεία και ηθη των Χριστιανών

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ

ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΛΑΤΡΕΙΑ  ΚΑΙ ΗΘΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΝ.

24. Ἡ Διοίκησις της Ἐκκλησίας.

Κατὰ  τὴν  ἀποστολικὴν  ἐποχήν  τὴν  διοίκησιν  τῆς  Ἐκκλησίας εἶχον κατ’ ἀρχὰς οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι. Ὅταν ὁ ἀριθμὸς τῶν χριστιανῶν  ηὔξησε, προσέλαβον ὡς βοηθοὺς τοὺς διακόνους. Εἰς τὰς ἱδρυομένας νέας Ἐκκλησίας  ἐχειροτόνουν ἀντιπροσώπους  των,  ἵνα τὰς διευθύνουν, οἱ ὁποῖοι ὠνομάσθησαν πρεσβύτεροι ἢ Ἐπίσκοποι.
Μετὰ τὸν θάνατον τῶν Ἀποστόλων  ἀνέλαβον τὴν διοίκησιν τῶν Ἐκκλησιῶν  οἱ Ἐπίσκοποι, βοηθούμενοι ὑπὸ τῶν  πρεσβυτέρων καὶ τῶν διακόνων.
Οἱ  Ἐπίσκοποι   ἐχειροτόνουν τοὺς πρεσβυτέρους καὶ  διακόνους, ἐκήρυττον καὶ ἐδίδασκον, συνεχώρουν τὰς τυχὸν ἁμαρτίας τῶν χριστιανῶν καὶ ἐν γένει ἐκυβέρνων τὴν Ἐκκλησίαν.
Οἱ  πρεσβύτεροι  ἦσαν βοηθοὶ τῶν  Ἐπισκόπων.  Ἐκήρυττον  καὶ αὐτοὶ τὸ Εὐαγγέλιον,  ἐτέλουν τὰ μυστήρια πλὴν τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερωσύνης καί ἔλυον τὰς μεταξὺ τῶν χριστιανῶν  διαφορὰς κατόπιν ἀδείας τῶν Ἐπισκόπων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ο Θριάμβος του Χριστιανισμού

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

ΑΠΟ ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ (313  - 867)

Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων  Ἐκκλησία  μας  στερεοῦται  καὶ  ἐνδυναμοῦται  διὰ τῆς προστασίας τοῦ Κράτους, ἐξαπλοῦται δὲ καὶ εἰς ὅλην τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην. Τότε γίνεται  ὁ καθορισμὸς τῶν δογμάτων.
Ἀναδεικνύονται  ἐξ ἄλλου μεγάλοι  Διδάσκαλοι  καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι φωτίζουν ἀπὸ πάσης πλευρᾶς τὴν χριστιανικὴν διδασκαλίαν καὶ ἀπαλλάσσουν αὐτὴν ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῆς κακοδοξίας διὰ τῆς καταπολεμήσεως τῶν αἱρέσεων.
Καθορίζονται τέλος ὅλαι αἱ λεπτομέρειαι τῆς λατρείας καὶ ἀναπτύσσεται   εἰς  ὕψιστον  βαθμὸν  ἡ  χριστιανικὴ τέχνη  διὰ  τῆς δημιουργίας θαυμασίων  ἔργων ἀρχιτεκτονικῆς, γλυπτικῆς καὶ ζωγραφικῆς.



ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

29. Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος (306-337).

1.  Ἡμεῖς  ὁ  Κωνσταντῖνος   καὶ  ὁ  Λικίνιος   ―  ἔγραφε  τὸ  Διάταγμα  ―
...ἀποφασίζομεν νὰ χορηγήσωμεν εἰς τοὺς χριστιανοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους τὴν  ἐλευθερίαν  νὰ ἀσκοῦν τὴν  θρησκείαν,  τὴν  ὁποίαν  προτιμοῦν... Ἁρμόζει εἰς τὴν  γαλήνην,  τὴν  ὁποίαν ἀπολαύει ἠ αὐτοκρατορία, ἡ ἐλευθερία νὰ εἶναι πλήρης δι’ ὅλους τοὺς ὑπηκόους μας, νὰ λατρεύουν τὸν θεὸν τῆς ἐκλογῆς  των καὶ καμμία θρησκεία νὰ μὴ στερῆται τῶν ὸφειλομένων πρὸς αὐτὴν τιμῶν...
 
Ολίγα   ἔτη  μετὰ  τὸν  θάνατον  τοῦ  Διοκλητιανοῦ   οἱ  διωγμοὶ κατὰ  τῶν  χριστιανῶν  ἐσταμάτησαν.  Τὸ Κράτος ἀναλαμβάνει  ὑπὸ τὴν προστασίαν του τὴν νέαν θρησκείαν καὶ εὑρίσκει στήριγμα  εἰς αὐτήν. Ἡ μεταβολὴ  αὕτη  τῶν  μέχρι  τοῦδε σχέσεων  Κράτους καὶ χριστιανῶν  πραγματοποιεῖται ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οικουμενικαί Σύνοδοι και Αιρέσεις

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΚΤΟΝ 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

33. Αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι.

Εὑθὺς  ὡς ἐσταμάτησαν  οἱ διωγμοὶ  καὶ  ὁ χριστιανισμὸς  ἐτέθη ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ κράτους, παρουσιάσθη ἄλλος σοβαρὸς κίνδυνος τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης καὶ ἀναπτύξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κίνδυνος οὗτος εἶναι αἱ αἱρετικαὶ διδασκαλίαι, αἱ ὁποῖαι συνετάραξαν τὴν  Ἐκκλησίαν   ἐπὶ  πολλοὺς  αἰῶνας.  Ταύτας  κατεπολέμησεν ἡ Εκκλησία διὰ τῶν Οἰκουμενικῶν  Συνόδων.
Αἱ Οἰκουμενικαὶ  Σύνοδοι συνεκαλοῦντο ὑπὸ τῶν αὐτοκρατόρων πρωτοβουλίᾳ τῶν ἰδίων ἤ τῇ ὑποδείξει τῆς Ἐκκλησίας, ὁσάκις παρουσιάζοντο ζητήματα,  τὰ ὁποῖα δὲν ἠδύναντο νὰ λύσουν τοπικαὶ ἤ  ἐπαρχιακαὶ   σύνοδοι. Τοιαῦτα   ζητήματα  ἦσαν  πρωτίστως τὰ ἀναφερόμενα εἰς  τὰς  θεμελιώδεις   ἀρχὰς  τῆς  πίστεως  (δόγματα). Ἐλέγοντο  Οἰκουμενικαί,  διότι  προσήρχοντο εἰς  αὐτὰς  Ἐπίσκοποι καὶ κατωτέρων  βαθμῶν μορφωμένοι κληρικοὶ ἀπὸ ὅλην τὴν Οἰκουμένην.
Αἱ σύνοδοι ἦσαν ἡ ἀνωτάτη ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ καὶ αἱ ἀποφάσεις των  ἦσαν ὑποχρεωτικαὶ  δι’ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Αἱ  ἀποφάσεις διὰ  τὰ  δογματικὰ   ζητήματα ἔπρεπε  νὰ  λαμβάνωνται  ὁμοφώνως, οἱ δὲ τυχὸν  διαφωνοῦντες ἐκηρύσσοντο αἱρετικοὶ  καὶ  ἀπεκλείοντο τῆς  Ἐκκλησίας  (ἀφωρίζοντο). Αἱ  ἀποφάσεις, αἱ  ἀναφερόμεναι εἰς ζητήματα διοικήσεως  ἤ  λατρείας  καὶ  τάξεως,  ἐλαμβάνοντο  κατὰ πλειοψηφίαν. Αἱ πρῶται  ἐλέγοντο δόγματα, σύμβολα, ὅροι, αἱ δεύτεραι κανόνες.
Τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν  Συνόδων ἐπεκύρωνον οἱ αὐτοκράτορες καὶ ἐγίνοντο αὗται τοιουτοτρόπως νόμοι τοῦ κράτους.
Οἰκουμενικαὶ  σύνοδοι ἔγιναν  ἑπτά,  ἅπασαι  κατὰ  τὴν  περίοδον ταύτην καὶ πρὸς καταπολέμησιν αἱρέσεων.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Οι Μεγάλοι Πατέρες και Διδάσκαλοι τής Εκκλησίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΒΔΟΜΟΝ

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

36. Ὁ Χρυσοῦς αἰὼν τῆς Ἐκκλησίας. Χριστιανισμὸς καὶ ῾Ελληνισμός.

Ἡ καταπολέμησις τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς κακοδοξίας, ὁ καθορισμὸς τῶν λεπτομερειῶν τῆς λατρείας, τῆς διοικήσεως καὶ τῆς τάξεως τῆς Ἐκκλησίας  καὶ  τοῦ βίου ἐν γένει  τῶν  χριστιανῶν  συνεπληρώθη καὶ  ἐφωτίσθη  ἀπὸ πάσης  πλευρᾶς καὶ  διὰ τῶν  ἔργων τῶν  ἁγίων καὶ  μεγάλων  τῆς  Ἐκκλησίας  Πατέρων.  Εἰς  τὰ  συγγράμματα  καὶ τὰ κηρύγματά  των ἡρμήνευσαν οὗτοι ὀρθῶς τὴν Ἁγίαν  Γραφὴν καὶ ἀνέπτυξαν τὴν ὀρθὴν διδασκαλίαν  τῆς Ἐκκλησίας, διὰ τοῦ βίου δὲ καὶ  τοῦ παραδείγματός  των  ἔγιναν  οἱ φωτεινοὶ  ὁδηγοὶ ὅλων τῶν χριστιανῶν, πραγματικοὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει τοὺς μεγάλους πατέρας τῆς περιόδου ταύτης εἶναι ποικιλία  γνώσεων, δημιουργικὸν πνεῦμα καὶ πρωτοτυπία,  ὡς καὶ σπανία ρητορικὴ δεινότης καὶ εὐγλωττία. Εἰς τὴν ἀπόκτησιν  τῶν προσόντων τούτων εὗρον πολύτιμον βοηθὸν τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν  σοφίαν, τὴν ὁποίαν μετὰ προσοχῆς ἐσπούδασαν. Διὰ  τοῦ συνδυασμοῦ τῆς  ἑλληνικῆς  σοφίας καὶ  τῆς  χριστιανικῆς διδασκαλίας ἐθριάμβευσαν εἰς τοὺς ἀγῶνάς των ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπέδειξαν  ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς  ὡς προπαρασκευὴ εἰς τὴν  ἑρμηνείαν καὶ κατανόησιν  τοῦ χριστιανισμοῦ  ἔχει μεγάλην  ἀξίαν καὶ ὅτι τὰ μέγιστα  δύναται  νὰ  ὠφεληθῇ   ὁ χριστιανὸς  ἐκ  τῆς  μελέτης  τῶν ἔργων τῶν Ἑλλήνων ποιητῶν  καὶ συγγραφέων.

Ἀπὸ τῆς ἐσοχῆς ταύτης  ὁ χριστιανισμὸς μὲ τὴν συμπαράστασιν καὶ  τοῦ Ἑλληνισμοῦ  λαμβάνει νέαν ζωὴν καὶ  προχωρεῖ σταθερῶς εἰς τὴν  ἐκπλήρωσιν  τοῦ θεοπνεύστου ἔργου του, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ ἐπικράτησις  εἰς ὅλον τὸν κόσμον τῶν χριστιανικῶν ἰδεῶν.
Δικαίως  ἡ ἐποχὴ αὕτη (καὶ ἰδίως ὁ Δ΄ καὶ Ε΄ αἰὼν) ὀνομάζεται χρυσοῦς αἰὼν  τῆς  Ἐκκλησίας.  Κέντρα  θεολογικῶν   σπουδῶν  καὶ ἐκκλησιαστικῆς σοφίας ἀνεδείχθησαν  ἡ Ἀλεξάνδρεια, ἡ Ἀντιόχεια καὶ ἡ Κωνσταντινούπολις εἰς τὴν Ἀνατολὴν  καί τινες πόλεις εἰς τὴν  Δύσιν (Ρώμη, Καρχηδὼν κ.ἄ.).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Διοίκηση,Λατρεία,Χριστιανική Τέχνη και Ηθη

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΟΓΔΟΟΝ

ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ, ΛΑΤΡΕΙΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΗΘΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ  ΠΕΡΙΟΔΟΝ

39. Ἡ Διοίκησις τῆς Εκκλησίας.

Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην  ἡ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας συστηματοποιεῖται καὶ λαμβάνει τὴν ὁριστικὴν μορφήν της συμφώνως πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν  Συνόδων.
Οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ Μητροπολῖται διοικοῦν καὶ τώρα τὰς ἐπὶ μέρους Ἐκκλησίας τῶν πιστῶν  βοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ  διακόνους. Ἀλλ’  ἀφ’ ὅτου  τὸ  κράτος,  διηρέθη  εἰς  μεγάλας διοικητικὰς  περιφερείας, οἱ Ἐπίσκοποι  ἤ Μητροπολῖται τῶν πρωτευουσῶν τῶν διοικήσεων τούτων προσέλαβον «τιμητικὰ πρωτεῖα» μεταξὺ τῶν Ἐπισκόπων τῆς διοικητικῆς περιφερείας, προεδρεύοντες τῶν τοπικῶν  Συνόδων, διὰ τῶν ὁποίων ἐρρυθμίζοντο διάφορα    ἐκκλησιαστικὰ    ζητήματα. Ἀνεγνωρίσθησαν  λοιπὸν Ἔξαρχοι ἤ Ἀρχιεπίσκοποι καὶ ἀπέκτησαν  δικαίωμα  ἐποπτείας  ἐπὶ τῶν  Ἐκκλησιῶν  τῆς  περιφερείας των. Τοιοῦτοι  ἔγιναν  οἱ Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας,  Καισαρείας  τῆς Παλαιστίνης, Ἐφέσου, Θεσσαλονίκης καὶ Ἱεροσολύμων.

Ἀπὸ τοῦ  Ε΄αἰῶνοςοἱἈρχιεπίσκοποιΡώμης,Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων ὠνομάσθησαν Πατριάρχαι,  οἱ δὲ Ἀλεξανδρείας  καὶ  Ρώμης  προσέλαβον καὶ  τὸν τίτλον  τοῦ  Πάπα.  Ἀλλὰ  καὶ  οἱ τίτλοι   οὗτοι ἦσαν  τίτλοι   τιμῆς. Ἀνεγνωρίζοντο πάντως «πρεσβεῖα τιμῆς» εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον τῆς παλαιᾶς πρωτευούσης Ρώμης.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Απο του Σχίσματος μέχρι τής Αλώσεως

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΡΙΤΗ

ΑΠΟ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ (867 -1453 )


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΝΑΤΟΝ

ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

46. Τὰ αἴτια τοῦ Σχίσματος.

Κατὰ  τὴν  περίοδον ταύτην  συνετελέσθη  τὸ  θλιβερὸν γεγονὸς τοῦ χωρισμοῦ τῆς  Δυτικῆς  ἤ Παπικῆς Ἐκκλησίας  ἀπὸ τῆς  μιᾶς ἁγίας καὶ καθολικῆς  Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὸ κοινῶς λεγόμενον σχίσμα.

Τὰ βαθύτερα αἴτια τοῦ σχίσματος εἶναι ἡ ἀξίωσις τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης  περὶ ἀναγνωρίσεως εἰς αὐτὸν ἀπολύτου κυριαρχίας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν ἀξίωσιν ταύτην  ἐστήριξεν ὁ Πάπας  πρῶτον εἰς τὰ
«πρεσβεῖα τιμῆς»,  τὰ  ὁποῖα ἀνεγνώριζον οἱ ἄλλοι  Πατριάρχαι  εἰς αὐτόν, ὡς ἐπίσκοπον  τῆς παλαιᾶς  πρωτευούσης. Ὁ Πάπας  Λέων ὁ Α΄, ὅταν ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ  Σύνοδος (451) ἀνεγνώρισε καὶ εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον  Κωνσταντινουπόλεως ἴσα πρὸς αὐτὸν «πρεσβεῖα τιμῆς»,  διεμαρτυρήθη  ἐντόνως διεκδικῶν ὑπὲρ ἑαυτοῦ τὴν πρώτην ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τιμήν.

Τὰς περὶ πρωτείου τοῦ Πάπα ἀντιλήψεις ταύτας ἐπεξέτειναν κατόπιν  εἰς ἀξίωσιν πραγματικῆς ἐξουσίας ἐν τῇ  Ἐκκλησίᾳ, ἐπιχειρήσαντες   μὰλιστα   νὰ  τὴν   θεμελιώσουν   ἐπὶ   τῆς   Ἁγίας Γραφῆς. Ἰσχυρίζοντο δηλ. ὅτι ἀνήκει ἡ ἐξουσία αὕτη εἰς τὸν Πάπαν ὡς διάδοχον ἐν τῷ  ἐπισκοπικῷ θρόνῳ τῆς Ρώμης  τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε τὴν  Ἐκκλησίαν  τῆς Ρώμης  καὶ διετέλεσε  πρῶτος Ἐπίσκοπος αὐτῆς. Ὁ δὲ Πέτρος, ἔλεγον, εἶναι ὁ πρῶτος τῶν Ἀποστόλων,  ὁ θεμελιωτὴς τῆς Ἐκκλησίας, διότι πρὸς αὐτὸν εἶπεν ὁ Κύριος: «Σὺ εἶ Πέτρος καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν  καὶ  πύλαι  ᾃδου οὐ κατισχύσουσιν  αὐτῆς»  (Ματθ.ΙΣΤ΄,18).

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά την Γ΄ περίοδον

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Γ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΝ

50. Ἡ ἐξάπλωσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Διάδοσις τοῦ Χριστιανισμον εἰς τοὺς Σλάβους.

Η   Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία   δὲν  ἔπαυσε  ποτὲ   νὰ  ἐνδιαφέρεται διὰ  τὴν   διάδοσιν  τοῦ  χριστιανισμοῦ   εἰς  τοὺς  βαρβάρους λαούς. Ἀφ’  ὅτου  οἱ  Σλάβοι  ἐνεφανίσθησαν   εἰς  τὰ  βόρεια  σύνορα τῆς Βυζαντινῆς  αὐτοκρατορίας, ἤρχισεν  ἡ  προσπάθεια  τῆς  διαδόσεως τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ εἰς αὐτούς. Ἡ προσπάθεια αὕτη ἐτελεσφόρησε τελικῶς  κατὰ τὸν Θ΄ αἰῶνα διὰ τῶν δύο ἐκ Θεσσαλονίκης ἀδελφῶν μοναχῶν Μεθοδίου καὶ Κυρίλλου.

Οὗτοι μαθόντες τὴν Σλαβικὴν γλῶσσαν ἐδίδαξαν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τοὺς παρὰ τὸν Κεντρικὸν  Δούναβιν Σλαβικοὺς λαοὺς Κροάτας, Σέρβους, Μοραβοὺς καὶ   Βοημοὺς  καὶ   τοὺς  Δαλμάτας.   Ἐφεῦρον ἀλφάβητον  Σλαβικὸν  καὶ  μετέφρασαν τὴν  Ἁγίαν  Γραφὴν καὶ  τὰ λειτουργικὰ  βιβλία τῆς Ἐκκλησίας εἰς σλαβικὴν γλῶσσαν, Μαθηταὶ τοῦ Κυρίλλου καὶ τοῦ Μεθοδίου ἐδίδαξαν τὸν χριστιανισμὸν  καὶ  εἰς  τοὺς Βουλγάρους, οἱ ὁποῖοι  ἐγνώριζον ἤδη αὐτὸν  ἀπὸ   αἰχμαλώτους.   Ὁ  ἡγεμὼν   τῶν   Βουλγάρων   Βόγορις ἐδέχθη  τὸν χριστιανισμὸν  καὶ ἐβαπτίσθη  πανηγυρικῶς  τὸ 864  μὲ ἀνάδοχον  ἀντιπρόσωπον   τοῦ  αὐτοκράτορος  Μιχαήλ,   τοῦ  ὁποίου καὶ  τὸ ὄνομα ἔλαβε. Τὸ παράδειγμά  του ἠκολούθησαν  καὶ  ἄλλοι ἐπίσημοι  Βούλγαροι καὶ ὁ χριστιανισμὸς  ἐστερεώθη. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, περιπεσοῦσα, ὅπως εἴδομεν, ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴν τοῦ Πάπα, ἐπανῆλθε  μετ’ ὀλίγα ἔτη εἰς τὴν ἀπὸ τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξάρτησίν της.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Δυτική Εκκλησία κατά την Γ' περίοδον

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ

Η ΔΥΤΙΚΗ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Γ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΝ

56. Ἡ Διοίκησις καὶ ἡ δύναμις τῶν Παπῶν.

Γνωρίζομεν ὅτι  οἱ Πάπαι  τῆς  Ρώμης  ἀπέκτησαν  ἤδη ἀπὸ τῆς προηγουμένης  περιόδου μέγα  κῦρος καὶ  ὅτι  ὑπεδούλωσαν  εἰς τὴν θέλησίν  των  τὰς Ἐκκλησίας  καὶ τοὺς κληρικοὺς τῆς Δύσεως. Ἀφ’ ὅτου μάλιστα  ἔγιναν  καὶ  ἡγεμόνες  ἰδίου κράτους (βλ. σελ. 96)  ἡ ὑπ’ αὐτῶν διοίκησις τῆς Δυτικῆς  Ἐκκλησίας  ἦτο ἀπεριόριστος καὶ ἀνεξέλεγκτος, αἱ δὲ καλούμεναι  ὑπ’ αὐτῶν Σύνοδοι ἦσαν πειθήνια ὄργανά των.

Οἱ Πάπαι ἐκάλουν Συνόδους καὶ ἐπεκύρωνον τὰς ἀποφάσεις νων, μετέθετον ἐπισκόπους καὶ ἐπέβαλλον φορολογίας εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπιρροή των  καὶ ἐπὶ τῶν  κοσμικῶν  ἡγεμόνων  τῆς Δύσεως ἦτο κατὰ  τὴν  ἐποχὴν  ταύτην  πολὺ μεγάλη.  Μέγα  ὅπλον ἐπιβολῆς ἐπὶ τῶν λαῶν καὶ τῶν ἡγεμόνων  ἦτο ἡ ἀπαγόρευσις καὶ ὁ ἀφορισμός. Διὰ τοῦ πρώτου ἀπηγορεύετο εἰς μίαν χώραν πᾶσα ἱεροτελεστία, τὸν δὲ ἀφοριζόμενον οὔτε καὶ νὰ χαιρετίσῃ  τις ἐπετρέπετο.
Ἐπισημότεροι ἐκ τῶν Παπῶν ἦσαν:

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Απο τής Αλώσεως μέχρι σήμερον

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ  ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΩΔΕΚΑΤΟΝ

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

61. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον .

 Ὁ Πατριάρχης. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἄλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν  Τούρκων (1453) ὁ Μωάμεθ  ὁ Κατακτητὴς ἠθέλησε  διὰ πολιτικοὺς λόγους νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ὄχι μόνον δὲν θὰ καταδιώξῃ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ ὅτι καὶ θὰ τὴν προστατεύσῃ. Ὁ Τοῦρκος σουλτᾶνος  εἶχε  συμφέρον νὰ  κρατῇ  τοὺς  ὀρθοδόξους χριστιανοὺς μακρὰν τῆς  ἐπιρροῆς τῶν  Παπῶν  καὶ  τῶν  χριστιανῶν  ἡγεμόνων τῆς Δύσεως, τοὺς ὁποίους ἔβλεπεν ὅλους ὡς ἐχθρούς. Εἶχε συμφέρον δηλαδὴ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν μερίδα τῶν «ἀνθενωτικῶν» ὀρθοδόξων.

Διὰ τοῦτο ἐκάλεσεν ὀλίγον μετὰ τὴν Ἅλωσιν τοὺς ἐπιζήσαντας ἄρχοντας,  κληρικοὺς  καὶ  λαϊκούς,  νὰ ἐκλέξουν νέον Πατριάρχην. Ὡς τοιοῦτος ἐξελέγη ὁ γνωστὸς διὰ τοὺς ἀνθενωτικοὺς  ἀγῶνάς του μοναχὸς  Γεώργιος  Σχολάριος,  ὅστις  ἔλαβε κατὰ  τὴν  χειροτονίαν τὸ ὄνομα Γεννάδιος. Ὁ Μωάμεθ  ἐπεκύρωσε τὴν  ἐκλογὴν  καὶ περιέβαλε τὸν νέον Πατριάρχην  δι’ ἐξαιρετικῶν τιμῶν. Τοῦ ἐνεχείρισεν ὁ ἴδιος τὴν ποιμαντορικὴν  ράβδον, ὡς ἔπραττον ἄλλοτε οἱ Βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες, τὸν προέπεμψε μέχρι  τῆς  πύλης  τῶν ἀνακτόρων  καὶ  διέταξε νὰ τὸν συνοδεύσῃ τιμητικὴ φρουρὰ μέχρι τῶν Πατριαρχείων.

Ὁ Μωάμεθ  διὰ διατάγματος  καθώρισε τὰς σχέσεις τοῦ Πανριαρχείου πρὸς τὸ Κράτος ἀναγνωρίσας ἕν εἶδος ἀνεξαρτησίας εἰς τὴν Ἐκκλησίαν διὰ τῆς παραχωρήσεως τῶν λεγομένων προνομίων.

Θρησκευτικὰ προνόμια καὶ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Εκκλησία της Ελλάδος

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΤΡΙΤΟΝ

 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

66. Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Γνωρίζομεν ὅτι ὁ χριστιανισμὸς  ἐκηρύχθη  εἰς τὰς ἐπαρχίας τῆς κυρίως Ἑλλάδος ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων  Παύλου καὶ Ἀνδρέου καὶ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Ἱδρύθησαν Ἐκκλησίαι  εἰς διαφόρους πόλεις καὶ πολὺ ἐνωρὶς ἐξηπλώθη  ὁ χριστιανισμὸς,  καὶ εἰς τὴν  ὕπαιθρον χώραν. Κατὰ τὸν δεύτερον αἰῶνα Ἕλληνες Ἀπολογηταί, ὁ Κορδᾶτος καὶ ὁ Ἀριστείδης  ἐπιδίδουν ἀπολογίας  ὑπὲρ τοῦ χριστιανισμοῦ  εἰς Ρωμαίους  αὐτοκράτορας. Κατὰ  τοὺς  διωγμοὺς  πολλοὶ  ἐπίσκοποι Ἕλληνες ἐμαρτύρησαν  ὑπὲρ τῆς  πίστεως.  Εἰς  τὴν  νῆσον  Μῆλον ἀνεκαλύφθησαν χριστιανικαὶ κατακόμβαι. Εἰς ὅλας τέλος τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους φέρονται ὑπογράφοντες ἐπίσκοποι διαφόρων ἐπαρχιῶν τῆς ῾Ελλάδος.

Πάντα   ταῦτα,   ὡς  καὶ  σπουδαῖα  χριστιανικὰ   μνημεῖα   (ναοὶ καὶ  ἔργα  ζωγραφικὰ),  ὑπάρχοντα  ἀπὸ  τοῦ  πέμπτου   ἤδη  αἰῶνος εἰς   Πελοπόννησον,   Ἀθήνας,   Βοιωτίαν,   Ἤπειρον,  Θεσσαλονίκη κ.ἄ. μαρτυροῦσι περὶ τῆς ἐξαπλώσεως καὶ ἐπικρατήσεως  τοῦ χριστιανισμοῦ ἐν Ἑλλάδι.
Ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ τετάρτου αἰῶνος ἡ Ἑλλὰς ἀνῆκεν ἐκκλησιαστικῶς  εἰς  τὴν   δικαιοδοσίαν   τοῦ  Ἐπισκόπου   Ρώμης. Κατὰ  τοὺς  πρώτους  χριστιανοὺς  τῆς  εἰκονομαχίας  καὶ  ἀκριβῶς τὸ 733  ἡ Ἐκκλησία  τῆς  Ἑλλάδος ἡνώθη  μετὰ  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου  καὶ  ἤρχισε  νὰ ἀκμάζῃ. Διαπρεπεῖς  ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς ἐτίμησαν  αὐτήν, ὅπως ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος Παλαμᾶς,  ὁ ἐπίσκοπος  τῆς  ἐν  Θεσσαλίᾳ  Τρίκκης  Οἰκουμένιος, οἱ ἀδελφοὶ Νικήτας καὶ Μιχαὴλ Ἀκομινᾶτοι  οἱ Χωνιᾶται,  ὁ Θεσσαλονίκης Εὐστάθιος, ο Μεθώνης  Νικόλαος, ὁ ἐπίσκοπος Ἀχρίδος  Θεοφύλακτος ἐξ Εὐβοίας, διακριθεὶς  ὡς ἑρμηνευτὴς  τῶν Γραφῶν, κ.ἄ. Πολλοὶ Πατριάρχαι κατήγοντο  ἐκ τῆς κυρίως Ἑλλάδος· τοιοῦτοι  εἶναι  ὁ Διονύσιος ὁ Α΄, Μελέτιος  ὁ Πηγᾶς,  ὁ Κύριλλος Λούκαρις, ὁ Δοσίθεος, ὁ Γρηγόριος ὁ Ε΄ κ.ἅ.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Αι άλλαι αυτοκέφαλοι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΤΕΤΑΡΤΟΝ

69. Αἱ ἄλλαι αὐτοκέφαλοι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι.

Πλὴν  τῆς Ἐκκλησίας  τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Πατριαρχείων ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι αὐτοκέΦλοι ἐκκλησίαι  ἀποτελοῦσαι μετ’ αὐτῶν τὴν Ἀνατολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Τοιαῦται εἷναι:

1) Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου.

Ἀνεγνωρίσθη αὐτοκέφαλος ἀπὸ τοῦ Ε΄ αἰῶνος (431  μ.Χ.) καὶ συνετέλεσε  τὰ  μέγιστα   εἰς  τὴν   διατήρησιν   τῆς  ἑλληνικότητος τῆς μεγαλονήσου. Ἡ ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Κύπρου εἶναι πραγματικὴ ἐθναρχία τῶν ῾Ελλήνων κατοίκων της, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὰ 4/5 τοῦ πληθυσμοῦ αὐτῆς. Οἱ πρόσφατοι ἀγῶνες τῶν ἀδελφῶν μας Κυπρίων ὑπὲρ τῆς  ῾Ενώσεως, ποὺ ἐγένοντο ὑπὸ τὴν  αἰγίδα  τῆς  Ἐκκλησίας καὶ  ὑπὸ τοῦ θρυλικοῦ  ἀρχηγοῦ  τῆς  Ε.Ο.Κ.Α. Διγενῆ,  συγκινοῦσι πᾶσαν  Ἑλληνικὴν  καρδίαν. Ἤδη οἱ ἀγῶνες  ἐτελεσφόρησαν καὶ  ἡ Κύπρος ἀνεκηρύχθη  ἀνεξάρτητος Δημοκρατία. Ὁ ἀρχιεπίκοπος  τῆς Κύπρου φέρει τὸν τίτλον: Ἀρχιεπίσκοπος Ἰουστινιανῆς καὶ Πάσης Κύπρου. Σὴμερον  ἀρχιεπίσκοπος  τῆς  Κὺπρου εἶναι  ὁ ἀγωνισθεὶς διὰ τὴν  ἐλευθερίαν της  Μακάριος.  Οὗτος εἶναι καὶ  Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Κύπρου.

2) Ἡ Ἐκκλησἱα τῆς Ρωσίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Θρησκευτική Μεταρρύθμισις

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΠΕΜΠΤΟΝ

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ. Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ

70. Ἡ Μεταρρύθμισις εἰς Γερμανίαν. Μαρτῖνος  Λούθηρος.

Κατὰ   τὸν  ΙΔ΄  αἰῶνα  πολλοὶ  λαϊκοὶ   καὶ  κληρικοὶ   θεολόγοι τῆς  Δύσεως  εἷχον  ἐξεγερθῆ  κατὰ  τῶν  καταχρήσεων  τοῦ κλήρου καὶ  τῆς  παντοδυναμίας   τοῦ  Πάπα   καὶ  ἐζήτουν  μεταρρυθμίσεις ἐν τῇ  Ἐκκλησίᾳ. Ἡ μελέτη  τῆς  Ἁγίας  Γραφῆς, ἡ ὁποία μετὰ  τὴν ἀνακάλυψιν  τῆς  τυπογραφίας  ἐκυκλοφόρει εὐρύτατα,  ἔπειθεν  ὅτι καὶ αἱ ἀξιώσεις τοῦ Πάπα περὶ παντοδυναμίας ἐν τῆ Ἐκκλησίᾳ καὶ ἡ διδασκαλία  τοῦ παπικοῦ  κλήρου περὶ  σωτηρίας  τῆς  ψυχῆς  διὰ νηστειῶν  μόνον καὶ  ταξιδίων  εἰς ἱεροὺς τόπους καὶ  ὁ πολυτελὴς βίος  τῶν  κληρικῶν   δὲν  συνεφώνουν πρὸς  τὴν  διδασκαλίαν  τοῦ Χριστοῦ. Ἰδιαιτέρως ἐσκανδάλιζε τοὺς χριστιανοὺς ἡ πώλησις  τῶν συγχωροχαρτίων,  ἡ ὁποία εἷχε προσλάβει τὴν μορφὴν πραγματικοῦ ἐμπορίου. Αἱ καταχρήσεις τοῦ παπικοῦ κλήρου ἐπίεζον περισσότερον τὰς ἐν Γερμανίᾳ Ἐκκλησίας,  αἱ ὁποῖαι ἐξηρτῶντο ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν Πάπαν.

Κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος ὁ πάπας Λέων ὁ 10ος ἐπέτρεψεν εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον τῆς παρὰ τὸν Ρῆνον Μαγεντίας Ἀλμπρέχτον τὴν ἐλευθέραν καθ’ ὅλην τὴν Γερμανίαν πώλησιν συγχωροχαρτίων, μὲ τὴν δικαιολογίαν ὅτι ἤθελε νὰ συλλέξῃ χρήματα διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν  τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου  Πέτρου τῆς  Ρώμης.  Μοναχοὶ περιέτρεχον τὴν  Γερμανίαν διενργοῦντες τὸ ἐμπόριον τῆς  ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Παπική Εκκλησία

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΕΚΤΟΝ Η ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

73. Ἡ Ἀντιμεταρρύιθμισις καὶ ἡ δύναμις τῶν Παπῶν.

Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην καὶ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς θρησκευτικῆς μεταρρυθμίσεως  ἐδημιουργήθη   ἐν  τῇ  Παπικῇ Ἐκκλησίᾳ  ζωηρὰ κίνησις    ἀποβλέπουσα   εἰς   τὴν    ἀναμόρφωσιν   αὐτῆς,   εἰς   τὴν ἐξύψωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ  αἰσθήματος  τῶν  ὀπαδῶν της  καὶ  εἰς τὴν  καταστολὴν  τῆς  μεταρρυθμίσεως. Ἡ κίνησις  αὕτη  ὠνομάσθη Ἀντιμεταρρύθμισις, ἐχρησιμοποιήθησαν δὲ ὡς μέσα:

1) Τὸ Τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν.

 Ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Ἱσπανοῦ ᾽Ιγνατίου Λογιόλα  (1529) καὶ  ἀνεγνωρίσθη  ὑπὸ τοῦ Πάπα  Παύλου τοῦ Γ΄ τὸ 1540.  Σκοπὸς τοῦ νέου μοναχικοῦ  Τάγματος  ἦτο ἡ ἐπαναφορὰ τῶν   αἱρετικῶν   εἰς  τοὺς  κόλπους  τῆς   Δυτικῆς   Ἐκκλησίας   καὶ ἡ κατάπνιξις τῆς μεταρρυθμίσεως. Τὸ τάγμα εἶχεν αὐστηροὺς κανονισμοὺς  καὶ   στρατιωτικὴν  πειθαρχίαν.   Ὁ  κατατασσόμενος είς αὐτὸ ὤφειλε  νὰ ὑπακούῃ  τυφλῶς  εἰς τοὺς ἀνωτέρους του. Οἱ Ἰησουΐται ἐξηπλώθησαν  ταχέως εἰς ὅλας τὰς χώρας, ἵδρυσαν παντοῦ σχολεῖα   καὶ   κατώρθωσαν   νὰ  ἀναλάβουν  αὐτοὶ   τὴν   μόρφωσιν τῆς  νεολαίας, πρᾶγμα  τὸ  ὁποῖον συνετέλεσε  τὰ  μέγιστα  εἰς  τὴν ἐνίσχυσιν  τοῦ Παπισμοῦ.  Ἐπιστημονικὴν μόρφωσιν δι’ ἐλευθέρας ἐρεύνης καὶ μελέτης δὲν ἐπέτρεπον, ἀλλὰ ἐκαλλιέργουν τὸν τυφλὸν φανατισμὸν  καὶ  τὴν  θρησκομανίαν.  Εἰς  αὐτοὺς ἀποδίδεται  καὶ  τὸ ἀντιχριστιανικὸν δόγμα «ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα». Τὸ Ἰησουϊτικὸν Τάγμα  ἀνεμειγνύετο καὶ εἰς τὰς πολιτικὰς ὑποθέσεις τῶν κρατῶν, ἐγίνετο  πολλάκις  αἴτιον  ταραχῶν  καὶ  διὰ τοῦτο ἐξεδιώχθησαν  οἱ Ἰησουΐται κατὰ διαφόρους ἐποχὰς ἀπὸ πολλὰς χώρας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Αι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΕΒΔΟΜΟΝ

ΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ



75. Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Παπικήν.

Ὄπως καὶ πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν Τούρκων, οὕτω καὶ μετὰ  τὴν  ἄλωσιν  οἱ Πάπαι  προσεπάθησαν  νὰ ὑποτάξουν τὴν  Ἀνατολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.  Ἐπεχείρησαν πρῶτον  νὰ ἐξεγείρουν τοὺς ἡγεμόνας  τῆς  Δυτικῆς  Εὐρώπης  κατὰ τῶν  Τούρκων,  ἵνα  ἀπελευθερώσωσι  τοὺς  ὑποδούλους, ἐλπίζοντες ὅτι θὰ κατώρθωνον  οὕτω νὰ τοὺς ὑπαγάγουν  εἰς τὴν δικαιοδοσίαν των. Δὲν ἐπέτυχον  ὅμως, τίποτε,  διότι  οἱ ἡγεμόνες  τῆς  Εὐρώπης ἐπηρεάζοντο ὀλιγώτερον τώρα ὑπὸ τῶν Παπῶν.
Προσεπάθησαν  τότε  νὰ  ἐπιτύχουν  τὸν  σκοπόν  των  δι’ ἄλλου μέσου, δηλ. διὰ τοῦ προσηλυτισμοῦ. Ἐξαπέστειλαν εἰς τὴν Ἀνατολὴν ἀπεσταλμένους  των  (Κομισσαρίους ), Ἰησουΐτας κυρίως, οἱ ὁποῖοι μὲ  τὴν  ἵδρυσιν  σχολείων  καὶ  μὲ  διάφορα ἄλλα  μέσα  ἐνήργουν προσηλυτισμὸν  τῶν  ὀρθοδόξων εἰς τὸν παπισμόν.  Ἀλλὰ  ἐλάχιστοι ὀρθόδοξοι εἰς τὴν  Συρίαν, Μεσοποταμίαν  καὶ  Αἴγυπτον ἀκόμη  δὲ ὀλιγώτεροι εἰς Κυκλάδας, τὴν Σμύρνην, καὶ τὴν Ἑπτάνησον πρσῆλθον εἰς τὴν Παπικὴν Ἐκκλησίαν. Οὗτοι εἶναι οἱ λεγόμενοι Οὐνῖται,  ἤτοι ἡνωμένοι μετὰ τῶν Δυτικῶν· ἀναγνωρίζουν τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα καὶ  τὰς  δοξασίας τῶν  Δυτικῶν.  Ὁ Πάπας  ἴδρυσε καὶ  Οὐνιτικὸν Πατριαρχεῖον ἐν Συρίᾳ περιλαμβάνον 120 περίπου χιλιάδας ὀπαδῶν. Οὐνῖται  ὑπῆρχον ἐπίσης καὶ εἰς Ρωσίαν, Πολωνίαν, Οὑγγαρίαν  καὶ Δαλματίαν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Παράρτημα

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κατὰ  τοὺς  τελευταίους  χρόνους ἡ  Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία  της Ἑλλάδος ἔχει δείξει μεγάλην  δρᾶσιν, πνευματικὴν καὶ κοινωνικήν, ὅπως είς τὸ κεφάλαιον «Ἠθη καὶ Παιδεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ἀνεφέραμεν (βλ. σελ. 150 κ.ἑξ.)

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ

Ἱεροκήρυκες. Εἰς ὅλας τὰς Μητροπόλεις ὑπηρετοῦν ἱεροκήρυκες. Κατηχητικὰ  σχολεῖα.   Εἰς   τὰς   περισσοτέρας  Μητροπόλεις λειτουργοῦν     κατηχητικὰ    σχολεῖα,     ὑπὸ     τὴν     ἐπίβλεψιν     τῶν
Μητροπολιτῶν.  Ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ λειτουργοῦν πολλά.

Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Αὔτη ἐκδίδει  ἐκκλησιαστικὰ βιβλία. Ἤδη ἤρχισε  νὰ ἐκδίδῃ  ὅλους τοὺς Πατέρας  τῆς  Ἐκκλησίας.  Ἐκδίδει ἐπίσης  θρησκευτικὰ   περιοδικὰ ἀπὸ τοῦ 1950,  ὅπως τὸ Χαρούμενο σπίτι, μηνιαῖον περιοδικὸν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκογενείας, Τὰ Χαρούμενα παιδιά,  μηνιαῖον περιοδικὸν τῶν κατηχητικῶν σχολείων, Ἡ Φωνὴ τοῦ Κυρίου.
Ἐπίσης     ἐκδίδονται ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας:     ἩΘεολογία, ἐπιστημονικὸν  πτριοδικόν· Ἡ Ἐκκλησία, ἐπίσημον Δελτίον τῆς Ἐκκλησίας   τῆς  Ἑλλάδος. Ὁ  Ἐφημέριος,  ὄργανον  τοῦ  ὀρθοδόξου ἐνοριακοῦ κλήρου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>