Αι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ  ΕΒΔΟΜΟΝ

ΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ



75. Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Παπικήν.

Ὄπως καὶ πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν Τούρκων, οὕτω καὶ μετὰ  τὴν  ἄλωσιν  οἱ Πάπαι  προσεπάθησαν  νὰ ὑποτάξουν τὴν  Ἀνατολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.  Ἐπεχείρησαν πρῶτον  νὰ ἐξεγείρουν τοὺς ἡγεμόνας  τῆς  Δυτικῆς  Εὐρώπης  κατὰ τῶν  Τούρκων,  ἵνα  ἀπελευθερώσωσι  τοὺς  ὑποδούλους, ἐλπίζοντες ὅτι θὰ κατώρθωνον  οὕτω νὰ τοὺς ὑπαγάγουν  εἰς τὴν δικαιοδοσίαν των. Δὲν ἐπέτυχον  ὅμως, τίποτε,  διότι  οἱ ἡγεμόνες  τῆς  Εὐρώπης ἐπηρεάζοντο ὀλιγώτερον τώρα ὑπὸ τῶν Παπῶν.
Προσεπάθησαν  τότε  νὰ  ἐπιτύχουν  τὸν  σκοπόν  των  δι’ ἄλλου μέσου, δηλ. διὰ τοῦ προσηλυτισμοῦ. Ἐξαπέστειλαν εἰς τὴν Ἀνατολὴν ἀπεσταλμένους  των  (Κομισσαρίους ), Ἰησουΐτας κυρίως, οἱ ὁποῖοι μὲ  τὴν  ἵδρυσιν  σχολείων  καὶ  μὲ  διάφορα ἄλλα  μέσα  ἐνήργουν προσηλυτισμὸν  τῶν  ὀρθοδόξων εἰς τὸν παπισμόν.  Ἀλλὰ  ἐλάχιστοι ὀρθόδοξοι εἰς τὴν  Συρίαν, Μεσοποταμίαν  καὶ  Αἴγυπτον ἀκόμη  δὲ ὀλιγώτεροι εἰς Κυκλάδας, τὴν Σμύρνην, καὶ τὴν Ἑπτάνησον πρσῆλθον εἰς τὴν Παπικὴν Ἐκκλησίαν. Οὗτοι εἶναι οἱ λεγόμενοι Οὐνῖται,  ἤτοι ἡνωμένοι μετὰ τῶν Δυτικῶν· ἀναγνωρίζουν τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα καὶ  τὰς  δοξασίας τῶν  Δυτικῶν.  Ὁ Πάπας  ἴδρυσε καὶ  Οὐνιτικὸν Πατριαρχεῖον ἐν Συρίᾳ περιλαμβάνον 120 περίπου χιλιάδας ὀπαδῶν. Οὐνῖται  ὑπῆρχον ἐπίσης καὶ εἰς Ρωσίαν, Πολωνίαν, Οὑγγαρίαν  καὶ Δαλματίαν.

Καὶ μετὰ τὴν  απελευθέρωσιν  των  πλείστων  ὑποδοὑλων ὀρθοδόξων λαῶν  τὸν ΙΘ΄ αἰῶνα  οἱ Πάπαι  ἐκάλουν δι’ ἐγκυκλίων αὐτοὺς πρὸς ἕνωσιν. Οἱ Πατριάρχαι  ἐδήλουν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία  διετήρησεν  ἀμετάβλητον  τὴν  χριστιοινικὴν πίστιν  καὶ ὅτι οἱ παπικοὶ  ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν καὶ ὡς πρὸς τὰ δόγματα καὶ ὡς πρὸς τὴν λατρείαν καὶ ὡς πρὸς τὴν διοίκησιν. Ἄν ἑγκαταλείψουν  τὰς κακοδοξίας καὶ καινοτομίας  οἱ Δυτικοί,  θὰ ἐπιτευχθῆ τότε ἡ ὑπὸ πάντων ποθουμένη ἐνότης τῶν χριστιανῶν εἰςμίαν ποίμνην καὶ ἔνα ποιμένα κατὰ τὴν ρῆσιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην  ἐργάζονται πολλοὶ θεολόγοι καὶ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν.

76. Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τοὺς Διαμαρτυρομένους καὶ τοὺς Παλαιοκαθολικούς.

Καθ’ ὅν χρόνον οἱ μεταρρυθμισταὶ  κατεπολέμουν τὰς κακοδοξίας τῆς   Παπικῆς  Ἐκκλησίας,   ἡ   Ἀνατολικὴ  Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παρηκολούθει  μὲ συμπάθειαν  τὴν  προσπάθειάν  των. Ἔβλεπεν ὅτι μέγα μέρος τῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως ἀντελήφθη ὅτι ἡ Εκκλησία των  δὲν ἠκολούθει  τὴν  ὁρθὴν  πίστιν   καὶ  ἀνέμενε  νὰ  ζητήσουν οὗτοι τὴν ἐπάνοδον εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ὅμως, ἀντὶ  νὰ πράξουν τοῦτο, ἐπλανήθησαν καὶ αὐτοί, ἀπομακρυνθέντες περισσότερον τῶν  Παπικῶν ἀπὸ  τὴν  Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.  Διὰ τοῦτο τὸ Οἱκουμενικὸν καὶ τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα ἀπεδοκίμασαν τὴν διδασκαλίαν νῶν Διαμαρτυρομένων.
᾽Εν τούτοις ὁ συνεργάτης  τοῦ Λουθήρου Φίλιππος  Μελάγχθων ἔστειλε  τὸ  1569   ἐπιστολὴν  πρὸς τὸν  Οἰκουμενικὸν  Πατριάρχην Ἰωάσαφ, διὰ τῆς ὁποίας προσεπάθει νὰ πείσῃ αὐτὸν ὅτι ὁ Προτεσταντισμὸς  σέβεται τὴν  Ἁγίαν  Γραφὴν καὶ ὅτι παραδέχεται τὰς ἀποφάσεις τῶν  Οἰκουμενικῶν  Συνόδων. Βραδύτερον καὶ ἄλλοι προτεστάνται   θεολόγοι  εἰργάσθησαν   διὰ  τὴν   προσέγγισιν   πρὸς τὴν  Ὀρθοδοξίαν, ἀλλὰ πᾶσαι αἱ προσπάθειαι  προσέκοπτον εἰς τὴν ἄρνησίν των νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν.
Μετὰ φιλικωτέρων  διαθέσεων ἦλθεν εἰς σχέσεις πρὸς τὴν Ἀνατολικὴν  Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν   ἡ  Ἀγγλικανικὴ  Εκκλησία, μάλιστα  δὲ κατὰ  τοὺς τελευταίους  χρόνους. Ὁ Ἐπίσκοπος Καντερβουρίας ἔγραψε τὸ 1889  πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην ἐκφράζων τὴν ἐλπίδα στενοτέρας ἐπικοινωνίας  μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ἐπηκολούθησεν ἡ σύστασις ᾽Επιτροπῆς καὶ σύγκλησις συνεδρίων, εἰς τὰ  ὁποῖα συνεζητεῖτο  τὸ ζήτημα  τῆς  ἑνώσεως. Εἰς τὸ τελευταῖον  συνέδριον τοῦ Λάμπεθ  τοῦ Λονδίνου παρίστατο  καὶ ἀντιπροσωπεία   τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας  ὑπὸ  τὸν  Πατριάρχην Ἀλεξανδρείας  Μελέτιον·   οἱ  Ἀγγλικανοὶ  ἐπίσκοποι   ἐξεδήλωσαν πάλιν τὸν σεβασμόν των πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὴν ἐλπίδα περὶ ἑνώσεως. Οἱ Παλαιοκαθολικοὶ τέλος τῆς νοτιοδυτικῆς Γερμανίας καὶ Ἑλβετίας, οἱ ὁποῖοι ἴδρυσαν καὶ ἰδίαν θεολογικὴν  σχολὴν εἰς Βέρνην, ἐπιθυμοῦν τὴν ἕνωσιν μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Συνεκλήθησαν συνέδρια,  εἱς   τὰ   ὁποῖα   οἱ  Παλαιοκαθολικοὶ  ἀπεδέχθησαν   εἰς τὰ  περισσότερα  σημεῖα   τὴν   διδασκαλίαν   τῆς   Ὀρθοδοξίας. Δέν ὑπολείπεται  παρὰ ὁ καθορισμὁς ἐλαχίστων  λεπτομερειῶν  διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ἑνώσεως.

77. Αἱ σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας.

Τὰ τέσσαρα ἀρχαῖα Πατριαρχεῖα,  τὰ νεώτερα Ρωσίας, Σερβίας, Ρουμανίας καὶ αἱ αὐτοκἀφαλοι Ἐκκλησίαι Ἑλλάδος, Κύπρου, Ἰβηρίας, Ἀλβανίας,  Πολωνίας,  Αὐστραλίας   καὶ  Ἀμερικῆς   ἀποτελοῦσι  τὸ σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς καὶ Αποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας κεφαλὴ εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς.
Αἱ  Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι  συνδέονται διὰ τῆς  αὐτῆς  ὀρθοδόξου πίστεως  καὶ τῆς αὐτῆς λατρείας ἀναγνωρίζουσαι τὴν πρώτην θέσιν εἰς τὸ  Οἰκουμενικὸν  Πατριαρχεῖον.  Κατὰ  τοὺς τελευταίους  ὅμως χρόνους συνέβησαν διάφοροι μεταβολαὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν διαφόρων ὀρθοδόξων λαῶν.
Νέαι   σκέψεις  καὶ   διδασκαλίαι   διεδόθησαν,  ἐκ  τῶν   ὁποίων ἄλλαι  ἐνισχύουν τὴν  ἡθικότητα τῶν  λαῶν,  ἄλλαι  δὲ ἀντιθέτως τὴν  ἑξασθενοῦν. Μερικοὶ  ἐπίσης  λατρευτικοὶ   τύποι  τῆς  ἀρχαίας Ἐκκλησίας  ἔλαβον διάφορρον μορφὴν εἰς τινας  ὀρθοδόξους χώρας. Παρουσιάσθησαν λοιπὸν ζητὴματα,  τὰ ὁποῖα εἶχον ἀνάγκην διευθετήσεως. Διὰ τοῦτο ὁ Πατριάρχης  Κωνσταντινουπόλεως ἐπρότεινε τὸ 1922  νὰ συγκληθῇ Οἰκουμενικὴ  Σύνοδος, ἡ ὁποία νὰ συζητὴσῃ πάντα ταῦτα καὶ νὰ λάβῃ ἀποφάσεις.
Διὰ  τὴν  προπαρασκευήν  τῆς  Συνόδου καὶ  διὰ  νὰ  τεθοῦν  τὰ ζητὴματα,  τὰ  ὁποῖα θὰ  συνεζήτει αὔτη  καὶ  τὰ  ὁποῖα θὰ  ἐμελέτα ἑκάστη Ἐκκλησία, συνῆλθε τὸ 1930 εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος πανορθόδοξον Συνέδριον, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλαβον μέρος ἀντιπρόσωποι τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας,  Ἱεροσολύμων, Ρουμανίας καὶ Σερβίας καὶ τῶν  Ἐκκλησιῶν  Ἑλλάδος, Κύπρου καὶ Πολωνίας.  Εἰς  τὸ  Συνέδριον τῶν  ἀντιπροσώπων  ἀπεφασίσθη  νὰ γίνῃ πρῶτον Προσύνοδος, ἥτις νὰ συζητὴσῃ τὰ τεθέντα θέματα, καὶ κατόπιν νὰ συνέλθῃ ἡ Σύνοδος πρὸς λῆψιν ὁριστικῶν ἀποφάσεων.
Τὰ σπουδαιότερα τῶν καθορισθέντων διὰ τὴν Προσύνοδον θεμάτων  ἦσαν ἡ  μόρφωσις τοῦ κλήρου, ὁ μοναχικὸς  βίος καὶ  τὰ μοναστήρια, ὁ τρόπος καταπολεμήσεως τῆς ἀσεβείας καὶ ἡ ρύθμισις τῶν σχέσεων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν  μεταξύ των καὶ πρὸς τὰς ἄλλας Ἐκκλησίας.
Ἡ  προσύνοδος δὲν  συνῆλθε  λόγῳ  τοῦ  ἐπακολουθήσαντος   Β΄ παγκοσμίου  πολέμου, τὴν  πλήρη  δὲ συνεργασίαν τῶν  Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν  ἐμποδίζουσι σήμερον λόγοι  περισσότερον ἐθνικοὶ  καὶ ὀλιγώτερον θρησκευτικοὶ  ἢ ἑκκλησιαστικοί.

 

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-