Η Παγκόσμια προσδοκία Θεανθρώπου Λυτρωτή

Πρόλογος

Ένας εκ των γνωστοτέρων  και  επιφανεστέρων  θρησκειολόγων  και  ακαδημαϊκών  Διδασκάλων  του  20ού αιώνος υπήρξεν ο αείμνηστος Καθηγητής μας εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών Λεωνίδας Ι. Φιλιππίδης (1898-1973), Πρύτανις του ιδίου Πανεπιστημίου δια το έτος 1965-1966. Συναρπαστικός διδάσκαλος, άριστος γνώστης και χειριστής της Ελληνικής Γλώσσης και το σπουδαιότερο απαράμιλλος συγγραφέας. Τα βιβλία του και οι ερευνητικές μελέτες του αποτελούν πρότυπα επιστημοσύνης, μεθοδικότητας και παιδείας (ERUDITIO). Το καταστάλαγμα της μακράς ενασχολήσεώς του με το θρησκειακό φαινόμενο σε όλες τις εκφάνσεις του περικλειόταν στον αγαπημένο του αποφθεγματικό λόγο: ‘’Εκ του Ενός, δια των πολλών εις τον Ένα’’. Η φράση αυτή περιέκλειε κατά τον αείμνηστο διδάσκαλο την τραγική, αλλά και λυτρωτική συνάμα πορεία της ανθρωπότητας, που από την μονοθεΐα κατέπεσε στην πολυθεΐα, για να επιστρέψει δια του Χριστού και εν Χριστώ εις τον Ένα και αληθινό Θεό, τον Τριαδικό Θεό της Χριστιανοσύνης, ορθοδόξως πιστευόμενο και λατρευόμενο. Η διδασκαλία του στρεφόταν συχνά γύρω από την λυτρωτική ζήτηση του Ενός και μόνου Αληθινού (Α’ Ιωάνν. 5, 20) όλων των λαών της γης και μάλιστα του Ελληνικού, ο οποίος, θεία ευλογία, παρουσιάζει στην μακρά ιστορική του διαδρομή στον χώρο της πολυθεΐας την υψηλότερη και ειλικρινέστερη λυτρωτική αναζήτηση, κατευθυνόμενος μυστικά από τον Τριαδικό Θεό στην ιστορική και αποφασιστική συνάντησή του με τον Ιησούν Χριστόν, την μόνη στην ιστορία ενσάρκωση του Αληθινού Θεού, Τον Οποίο του εκήρυξε και του εγνωστοποίησε ο Απόστολος Παύλος, ο φωτιστής της Ελλάδος και δι’ αυτής όλης της Ευρώπης, εις την κλασσική ομιλία του στον αθηναϊκό Άρειο Πάγο.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Το Θέμα

1. – Το θέμα

Η παγκόσμια προσδοκία ενανθρώπησης του Αναζητούμενου και Νοσταλγούμενου Ενός Υψίστου Θεού, του μόνου πραγματικού Θεού, ως η μόνη που απομένει, και γι αυτό ελπίζεται, λύση του παναθρώπινου δράματος του χωρισμού Θεού και ανθρώπου.

1. – Στην Ιστορία των θρησκευμάτων, δηλ. στην θρησκειακή ιστορία όλης της ανθρωπότητας η θεανθρώπινη προσδοκία, προσδοκία παγκόσμια, προβάλλει ως αναγκαία και λογική συνέπεια της αδυναμίας του ανθρώπου να γνωρίσει τον Ένα Θεό του, τον Αναζητούμενο δια μέσου των αιώνων, και αν ενωθεί με Αυτόν, δηλ. να λυτρωθεί.

Επομένως στην παγκόσμια θεανθρώπινη προσδοκία αποκορυφώνεται αφενός η διαμέσου των αιώνων μονοθεϊκή ή μονοθεΐζουσα ανάταση της ανθρωπότητας, αφετέρου η διακαής λυτρωτική νοσταλγία της. Γι’ αυτό και η θεανθρώπινη προσδοκία προβάλλει από την βαθειά θρησκεύουσα και αλύτρωτη ψυχή των προχριστιανικών λαών ως πανανθρώπινο αίτημα, ως η μόνη απομένουσα λύση στο ανθρώπινο δράμα.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Στους Ινδούς

1. – Στους Ινδούς

1. – Αποδείχτηκε ήδη από τα κείμενα της Ινδικής Γραμματείας, α) ότι σ’ όλες τις φάσεις της Ινδικής θρησκείας βρίσκουμε έκδηλη την ισχυρή συνείδηση στους ανθρώπους περί αμαρτιών και ενοχής – μάλιστα και προπατορικής – έναντι του θείου και β) ότι όλα τα εξιλαστήρια μέσα, τα οποία προσφέρει η Ινδική θρησκεία και τα οποία  με αφοσίωση ασκούν και  χρησιμοποιούν οι ευσεβείς Ινδοί,  δεν δημιουργούν  τη βεβαιότητα  πραγματικής απαλείψεως της ενοχής, τ.ε. πραγματικής λυτρώσεως. Ούτε καν ευχαριστήρια προσευχή βρίσκουμε κάπου στα ινδικά θρησκεύματα για αμαρτία, που πραγματικά συγχωρήθηκε. Νοσταλγούν οι Ινδοί, αφ’ ότου εμφανίστηκαν στην υδρόγειο, λύτρωση από την αμαρτία και από την ενοχή, αλλά δεν την βρίσκουν. Εξ αυτού η νοσταλγία προς ένα λυτρωτή· η προσδοκία της επικείμενης ελεύσεώς του ως σωτήρα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε όσες φορές προσέφεραν αιματηρή θυσία οι Ινδοί, συνηθέστατα πρόβατο, εκραύγαζαν: ‘’πότε θα γεννηθεί ο λυτρωτής;’’.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Συμπέρασμα

Συμπέρασμα

Καταδείξαμε ήδη, ότι ούτε η Φιλοσοφία, ούτε τα Μυστήρια κατόρθωσαν να προσφέρουν στον άνθρωπο αληθινή θεογνωσία και πραγματική κοινωνία με τον Θεό, δηλ. αληθινή λύτρωση. Φιλοσοφία και μυστήρια, νοητική λειτουργία και εποπτικό βίωμα, παρέμειναν στο στάδιο της ανάτασης προς τον Άφθαστον και της αναζήτησης του Αγνοούμενου. Παρέμειναν υποκειμενικές προσπάθειες, οι οποίες δεν κατόρθωσαν να φθάσουν το αντικείμενο της επιδιώξεώς τους. Δεν μπόρεσε μέσω αυτών ο άνθρωπος να γνωρίσει τον Θεό ούτε να ενωθεί με αυτόν, ώστε να μένει με τον Θεό και ο Θεός με αυτόν. Το λυτρωτικό αυτό ιδεώδες παρέμεινε νοσταλγία, η μεταξύ Θεού και ανθρώπου απόσταση παρέμεινε αγεφύρωτη, η νοσταλγία απραγματοποίητη και η λύτρωση, και ως αληθινή θεογνωσία και ως ένωση με τον Θεό, απραγματοποίητη, ενώ συγχρόνως αυτή αποτελούσε το πιο βαθύ ύψιστο επιτακτικό αίτημα της ανθρώπινης καρδιάς. Ο άνθρωπος αισθανόταν, την ανάγκη να βρει λύτρωση πραγματική, όπως ο ασθενής ζει την επιτακτική ανάγκη της ιάσεώς του. Οι πάντες αναζητούσαν λυτρωτή, ως σωτήρα και συγχρόνως ιατρό από τα δεινά της άγνοιας, της πλάνης και του εν τω κόσμω Κακού.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η Π.Δ. περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

1. - Η Π.Δ. περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: Χριστολογικά χωρία, μεσσιανικές προφητείες

Αυτός ο Κύριος αποκάλυψε, ότι ‘’οι Γραφές (δηλαδή η Π.Δ.), μαρτυρούν για Αυτόν’’68  και ότι ο Μωυσής έγραψε για Αυτόν και έτσι ‘’όσοι εκ των Ιουδαίων απιστούν είναι αναπολόγητοι ενώπιον του Θεού’’69  και ότι ο Αβραάμ ‘’αναγάλλιασε στη σκέψη πως μπορεί να δει τις δικές μου ημέρες τις είδε και χάρηκε’’70. Δι’ αυτών ο Κύριος αναφέρεται προφανώς στην παγκόσμια σωτηρία για την οποία είχε λάβει υπόσχεση ο Αβραάμ.
Στην συνέχεια δε ο Κύριος δηλώνει για τον εαυτό Του στους Ιουδαίους: ‘’Σας βεβαιώνω πως πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω’’71. Κατ’ εκείνη δε τη μεγάλη προ του πάθους προσευχή Του, λέγει απευθυνόμενος προς τον Πατέρα· ‘’με αγάπησες προτού να δημιουργηθεί ο κόσμος’’72, παρουσιάζοντας τον εαυτό Του ως τον συναΐδιο προαιώνιο Λόγο, τον συνάναρχο Λόγο με τον Πατέρα και το Πνεύμα, τον εκ Παρθένου γεννηθέντα για την σωτηρία μας, όπως θριαμβευτικά ψάλλει η Αγία Εκκλησίας μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Ο Χριστοκεντρικός χαρακτήρας της Π.Δ.

2. – Ο Χριστοκεντρικός χαρακτήρας της Π.Δ.

α) Η Προσωπικότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ρίχνοντας το φως της στην Π.Δ., αποκάλυψε, ότι και αυτή είναι Χριστοκεντρική, ότι δηλ. διερχόταν και δι’ αυτής ο Χριστός, ‘’χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας’’255, από τις πρώτες λέξεις της Γενέσεως μέχρι Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος είναι ο τελευταίος προφήτης και ο πρώτος που είδε τον Χριστό και ευαγγελιστής, ιστάμενος στο ιστορικό έδαφος και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

α. Οι πρώτες λέξεις της Γενέσεως (‘’εν αρχή’’) είναι οι ίδιες προς τις πρώτες λέξεις του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου και αναφέρονται στον Τριαδικό Θεό της προ της δημιουργίας αιωνιότητας.
Ακολουθεί και στα δύο ιερά αυτά κείμενα η δια του Λόγου του Θεού, ασάρκου ακόμη τότε, δημιουργία του σύμπαντος κόσμου και το ευθύς μετά την πτώση ‘’πρωτοευαγγέλιο’’256 της μέλλουσας σάρκωσης του Θεού Λόγου προς λύτρωση της ανθρωπότητας.
Μέσω των ακολουθούντων γεγονότων και αφηγήσεων της Π.Δ. διαπερνούσε ο εν Τριάδι ένας και μόνος αληθινός Θεός από της δημιουργίας του κόσμου δια του ασάρκου Θεού Λόγου εν Αγίω Πνεύματι257 μέχρι της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου258 εν Χριστώ, τον ένσαρκο Λόγο, στον οποίο ‘’κατοικεί σωματικά όλη η Θεότητα’’259. Μετά την ενσώματη ανάληψη από τον πλανήτη μας του Χριστού, ο αυτός Ένας Θεός το εγκαινιασθέν έργο Του επί της γης δια του ενσάρκου Θεού Λόγου, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, συνεχίζει δια του καταπεμφθέντος εις την Εκκλησία Του και σ’ αυτή ενοικούντος αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την υπόσχεση που δόθηκε απ’ αυτόν προ της αναλήψεώς Του260.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η εκπλήρωση της προσδοκίας Θεανθρώπου Λυτρωτού

Η  Ε Κ Π Λ Η Ρ Ω Σ Η  Τ Η Σ  Μ Ο Ν Ο Θ Ε Ϊ Κ Η Σ  Α Ν Α Ζ Η Τ Η Σ Ε Ω Σ , Τ Η Σ Π Α Γ Κ Ο Σ Μ Ι Α Σ  Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ι Ν Η Σ  ΠΡ Ο Σ Δ Ο Κ Ι Α Σ  Κ Α Ι  Τ Η Σ Π Α Ν Α Ν Θ Ρ Ω Π Ι Ν Η Σ  Λ Υ Τ Ρ Ω Τ Ι Κ Η Σ  Ν Ο Σ Τ Α Λ Γ Ι Α Σ  Ε Ν  Χ Ρ Ι Σ Τ Ω Ι Η Σ Ο Υ ,  Τ Ο Ν  Μ Ο Ν Ο  Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Κ Ο  Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο  Λ Υ Τ Ρ Ω Τ Η .


1. – Η εκπλήρωση της προσδοκίας Θεανθρώπου Λυτρωτού ως λύση του παναθρώπινου δράματος, η αληθινή λύτρωση δια του μόνου πραγματικού Λυτρωτού, του ενανθρωπήσαντος εν Χριστώ Μόνου Αληθινού Θεού, του απ’ αιώνων Αναζητούμενου. – Ο Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους, Εμμανουήλ(‘’Ο Θεός μαζί με εμάς’’).

α. – Έτσι όλη η Οικουμένη, αφ’ ενός αναζητεί τον Έναν αληθινό Θεό, τον οποίο, αν και άγνωστο, πίστευε ως τον μόνον Πραγματικόν, αφ’ ετέρου δε προσδοκά την από τον ουρανό κάθοδό Του στη γη, δια της ενανθρωπήσεώς Του, γι’ αυτό και ομοιάζει, λίγο πριν το μεγάλο γεγονός, προς ανοικτό κάλυκα άνθους, έτοιμο να δεχτεί τη ζωοποιό γύρη.
Θάμβος και κατάπληξη προκαλεί στον μελετητή της παγκόσμιας ιστορίας το θέαμα αυτό, που προβάλλει απ’ αυτήν – το θέαμα της πανανθρώπινης ψυχής, αφ’ ενός μεν να ανατείνει και να αναβλέπει στον ουρανό προς τον Έναν Αναζητούμενο Θεό της, αφ’ ετέρου δε να παρατηρεί τη γη και να καθηλώνει το βλέμμα προς ενδιάμεσο σημείο μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, για να  δει εκεί κάπου την πραγματοποίηση της ενανθρωπήσεως του Προσδοκώμενου.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η διαφορά του μόνου ιστορικού και μόνου πραγματικού Θεανθρώπου

2. – Η διαφορά του μόνου ιστορικού και μόνου πραγματικού Θεανθρώπου από τους εξωχριστιανικούς φανταστικούς ή πλασματικούς, ανύπαρκτους, θεανθρώπους: η δια τούτων προϋποτύπωση του Προσδοκώμενου.

Τη  μοναδικότητα  του  ιστορικού  Θεανθρώπου  Κυρίου  Ιησού  Χριστού,  την  προεγκόσμια  προαιωνιότητα Αυτού και την από τον ουρανό πραγματική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, άριστα υπογραμμίζει σύγχρονη θρησκειολογική διαπραγμάτευση του όλου χριστολογικού θέματος335.
Οι μορφές ‘’δήθεν λυτρωτών’’ στα εξωχριστιανικά θρησκεύματα είναι ‘’καθαρώς μυθικές μορφές επινοήματα της ανθρώπινης φαντασίας’’336. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιπροέβαλε στον ‘’Sol invictus’’ τον Ιησού Χριστό, ως τον ‘’Ήλιο της Δικαιοσύνης’’337.
Εάν ο Χριστός υπερνίκησε τον ισχυρότατό του, κατά την συγκρότηση της πρώτης Εκκλησίας Του, αντίπαλον, τον Μίθρα, ακριβώς σε αυτό έγκειται η απόδειξη, ότι ο Ιησούς δεν είναι μόνο ο Αληθινός Θεός, αλλά και ο Αληθινός Άνθρωπος  της  Ιστορίας,  ο  μόνος  αληθινός  Θεάνθρωπος  της  παγκόσμιας  Ιστορίας,  εν  αντιθέσει  προς  τους φανταστικούς, πλασματικούς, ανύπαρκτους, θεανθρώπους. Θεανθρώπους δια των οποίων οι λαοί προϋποτύπωσαν τον νοσταλγούμενο πραγματικό ιστορικό Θεάνθρωπο, τον Οποίο οι πηγές εξιστορούν εξ αυτοψίας, ως τον ιστορικό Χριστό και τούτον εσταυρωμένο.
Ο Ιωάννης ανοίγει το Ευαγγέλιό του περί Ιησού Χριστού με τον υπέροχο πρόλογο:

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η πλήρης συμφωνία της διδασκαλίας

3. – Η πλήρης συμφωνία της διδασκαλίας της Ορθόδοξης Χριστιανικής Δογματικής περί της εν Χριστώ ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου προς τα πορίσματα της θρησκειολογικής έρευνας

Και κατά την δογματική της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, η ενανθρώπηση του Θεού Λόγου ήταν η μόνη δυνατή, πλήρης, τέλεια και οριστική λύση του ανθρώπινου δράματος προς λύτρωση του ανθρώπου, ήτοι προς επανασύνδεσή του με τον Θεό, η οποία απ’ Αυτόν προαιωνίως, προγιγνώσκοντα την πτώση του ανθρώπου, από αγάπη προς αυτόν την είχε ο ίδιος ο Θεός προαποφασίσει και θελήσει, στο λεγόμενο ‘’πρωτευαγγέλιο’’.

Στην  Αποκάλυψη  της  Π.Δ.  περιγράφονται,  ως  γνωστόν,  τα  μετά  την  δημιουργία  του  κόσμου  και  του ανθρώπου, πανάρχαια, προϊστορικά, αφετηριακά γεγονότα και τα πρώτα γεγονότα της ζωής των πρωτοπλάστων. Προς τη βιβλική αυτή περιγραφή συμφωνούν καταπληκτικά, όπως είδαμε ανωτέρω, και οι αναμνήσεις όλων των αρχαίων λαών,  που περισώθηκαν στα εθνικά τους έπη και στα ιερά κείμενά τους.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η θρησκειολογική σημασία των ονομάτων

4. – Η θρησκειολογική σημασία των ονομάτων και κυριώτερων επωνυμιών του  Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Από τα ονόματα και επωνύμια της Π. και της Κ. Διαθήκης, που αποδίδονται στον αναγγελμένο Μεσσία και Σωτήρα Θεάνθρωπο Κύριο ημών Ιησού Χριστό,

α) το όνομα Ιησούς [= σωτήρας] δεν δόθηκε στον σαρκωθέντα Θεό Λόγο από άνθρωπο, αλλά απ’ αυτόν τον Θεό Πατέρα δια του αγγέλου, διετάχθησαν η Παναγία Παρθένος Μαρία και ο μνήστωρ Ιωσήφ να ονομάσουν έτσι τον εξ αυτής και εκ Πνεύματος Αγίου μέλλοντα να γεννηθεί383. Έτσι ωνόμαζε και ο Κύριος τον Εαυτό Του384, και ο λαός τον Κύριο385, γράφτηκε δε και πάνω στον σταυρό αυτό το όνομα από τον Πιλάτο386.

β) Από το όνομα Χριστός παρμένο από την Π.Δ. είναι η απόδοση στην ελληνική του εβραϊκού ονόματος Μασίαχ, κατά την ελληνική μεταγραφή Μεσσίας, το οποίο αποδίδεται στην Π.Δ. στους Πατριάρχες, ιερείς και αρχιερείς, σε βασιλείς και σε προφήτες, στον λαό, κατ’ εξοχήν δε στον μέλλοντα λυτρωτή του κόσμου, στην Κ.Δ. δε στον σαρκωθέντα Θεό Λόγο Ιησού, ως τον κεχρισμένον μέγιστο αρχιερέα υπό του Αγίου Πνεύματος, ως τον βασιλέα των βασιλέων και κύριον ολοκλήρου του κόσμου και των αιώνων και ως τον μέγιστο των προφητών, ο Οποίος, σε αντίθεση προς τους λοιπούς εκ μέρους του Θεού λαλούντες προφήτες, προφήτευσε αφ’ εαυτού, από την σαρκωμένη Θεότητα σ’ Αυτόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η παγκοσμιότητα της λύτρωσης δια του Θεανθρώπου

5. – Η παγκοσμιότητα της λύτρωσης δια του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού

1. – Ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία παγκόσμια. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είναι προσκαλεσμένοι στην σωτηρία, που τελεσιουργήθηκε δια του Ιησού Χριστού. Τον λόγο αυτής της γενικής προσκλήσεως αναπτύσσει ο Απ. Πέτρος398.
2.  –  Η παγκοσμιότητα  του  Χριστιανισμού  δεν  είναι  προγραμματική  πολιτική,  όπως συμβαίνει  σε  άλλα λεγόμενα παγκόσμια θρησκεύματα, αλλά έγκειται σ’ αυτή την ουσία του και τη σχέση του αληθινού Θεού προς τους ανθρώπους, είναι άρα φυσική συνέπεια και εξωτερική εκδήλωση της εσώτερης ουσίας και αποστολής του Χριστιανισμού.
Τα γεγονότα, που θεμελιώνουν και δικαιώνουν την παγκοσμιότητα του Χριστιανισμού, ως ουσιαστικό του συστατικό στοιχείο, είναι:

α) η φυσική ενότητα του ανθρωπίνου γένους, το οποίο δημιουργήθηκε από τον ένα Θεό.
β) η φυσική επικυριαρχία του δημιουργού θεού, ως Πατέρα και Προνοητή, σ’ όλο το ανθρώπινο γένος από τη δημιουργία μέχρι την συντέλεια του κόσμου.
γ) η απ’ αυτή την πτώση, λόγω των συνεπειών της, προαποφασισμένη από τον γεμάτο αγάπη πανάγαθο Θεό καθολική  σωτηρία,  κατά  το  προκαθορισμένο  απ’  Αυτόν,  πανσόφως,  σχέδιο,  το  οποίο  απλώνεται  σε  όλη  την παγκόσμια ιστορία και το οποίο πραγματοποιείται από καταβολής κόσμου συνεχώς και βαθμιαίως.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η πρώτη επαφή της χριστιανικής αλήθειας

14. – Η πρώτη επαφή της Χριστιανικής Αλήθειας με την ελληνική σοφία στην Αθήνα

Αποδείξαμε ήδη δια μακρών με ποιο θαυμαστό τρόπο προπαρασκεύασε η θεία Πρόνοια την ανθρωπότητα για τον Χριστό, αφ’ ενός μεν τον Ιουδαϊκό κόσμο με την αποκάλυψη μέσω της Π.Δ., αφ’ ετέρου δε τον Εθνικό κόσμο με τη λεγόμενη ‘’φυσική αποκάλυψη’’, η οποία παρακίνησε την Ελληνική φιλοσοφία. Αυτή, αφού υψώθηκε πάνω από την κοινή λαϊκή θρησκεία σε στοχασμούς περί του υψίστου Όντος και της σχέσεώς του προς τον κόσμο και προς τον άνθρωπο, όχι μόνο από μόνη της σημείωσε στον ορίζοντα της σκέψεως πνευματική ανάταση και ακτινοβολία από τις πιο αξιοθαύμαστες στην ιστορία της παγκόσμιας διανόησης, αλλά και ανύψωσε τη στάθμη της λαϊκής πίστεως, διαφωτίζουσα συνεχώς το περιεχόμενό της.

Έτσι διαρκώς μικρυνόταν η απόσταση μεταξύ λαϊκής πίστεως και φιλοσοφικής διανόησης, ολίγο δε κατ’ ολίγο δημιουργήθηκε ένα είδος κοινής φιλοσοφίας, που ήταν επηρεασμένη σημαντικά από τον πλατωνικό ιδεαλισμό, η οποία αποτελούσε ευχάριστη ενασχόληση και για τον λαό, γιατί ερευνούσε και  διαφώτιζε τα μεγάλα θεολογικά, κοσμοθεωρητικά και βιοθεωρητικά ερωτήματά του, δροσίζοντας έτσι την δίψα του για την αλήθεια.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Η θρησκεία του Χριστού απέναντι στα εξωχριστιανικά θρησκεύματα

15. – Η θρησκεία του Χριστού απέναντι στα εξωχριστιανικά θρησκεύματα α) Η Κ.Δ. για τα εξωχριστιανικά θρησκεύματα.

Ολόκληρη  η  οικουμένη  περιλάμβανε,  κατά  την  εμφάνιση  του  Χριστιανισμού,  δύο  μεγάλα  θρησκειακά σύνολα, του Ιουδαίους και τους Εθνικούς, ήτοι τους πιστούς των διαφόρων θρησκευμάτων, οι οποίοι, από τότε ανά την οικουμένη επικρατέστερα, εκαλούντο συνήθως ‘’Έλληνες’’ ή ‘’οι λαοί’’ ή ‘’τα έθνη’’. Όλα δηλ. τα θρησκεύματα του Εθνικού τότε κόσμου συναποτελούσαν για την Κ.Δ. μία θρησκειακή ενότητα. Μόνο ο Ισραήλ έχει ιδιαίτερη θέση, δυνάμει της διαθήκης, που του δόθηκε από τον Θεό. Επομένως με την έκφραση ‘’Ιουδαίοι και Έλληνες’’ εννοείται όλος ο εξωχριστιανικός κόσμος.

Περί αυτού του εξωχριστιανικός κόσμος, ήτοι περί όλων των ανθρώπων, η νέα θρησκεία αποκαλύπτει, ότι αυτοί τελούν υπό την αμαρτία, ότι δηλ. είναι χωρισμένοι από τον Θεό, στην πραγματικότητα ‘’άθεοι’’. Δεν γνωρίζουν τον Θεό ούτε μπορούν να τον γνωρίσουν. Είναι στην πραγματικότητα ‘’σκοτισμένοι στο μυαλό..., αποξενωμένοι της ζωής του Θεού λόγω της αγνοίας, που υπάρχει, σ’ αυτούς’’ και ζουν σε πλήρες σκότος, αγαπώντες αυτό μάλλον παρά το φως και θεωρούν ‘’μωρία’’ την σωτήρια αλήθεια, που έχει ειπωθεί από τον Θεό. Είναι μωροί και τυφλοί. Ακόμη και οι νομίζοντες εαυτούς θεοσεβείς φαρισαίοι ‘’είναι τυφλοί οδηγοί τυφλών’’.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>

Μέθοδος προς επιτυχή διεξαγωγή της ιεραποστολής

16. – Μέθοδος προς επιτυχή διεξαγωγή της (ιερ)αποστολής

1. – Θεμελιώδης αρχή για την προσφορά του νέου κηρύγματος, που τέθηκε από τον ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και έκδηλη στην Κ.Δ., είναι η αρχή της εκουσιότητας, ήτοι η αρχή της αβίαστης προσφοράς και της εκούσιας αποδοχής του προσφερόμενου, η οποία διαφυλάττει τη θεόσδοτη ελευθερία του ανθρώπου, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ευθύνη και προσωπική αξιομισθία.
Αλλά προς μία τέτοια αβίαστη προσφορά και εκούσια αποδοχή απαιτήθηκε και απαιτείται έκτοτε η προσφυγή στην μέθοδο της συγκαταβάσεως και προσαρμογής του νέου προς τα παλαιά, ήτοι η προσφορά του νέου κηρύγματος κατά  τέτοιο  τρόπο,  ώστε,  αντί  να  προξενεί  αυτό  την  εντύπωση,  ότι  αντιτίθεται  προς  τα  πριν  πιστευόμενα,  να δημιουργεί αντιθέτως την εντύπωση, ότι συνεχίζει και συμπληρώνει αυτά, κατά συνέχιση όμως και συμπλήρωση τόσο διαφορετική ποιοτικώς, ώστε το φως της να σκιάζει τα παλαιά, τα οποία αυτομάτως υποχωρούν και αφανίζονται ή ανακαινίζονται τελείως με την καινούργια διδασκαλία. Έτσι αβίαστα και με την πειθώ, συντελείται ήρεμα και η υποκατάσταση του παλαιού με το νέο.

Τη μέθοδο αυτή χάραξε και παρέδωσε πρώτα ο ίδιος ο Κύριος, ακολούθησαν δε οι Απόστολοι, ολοφάνερα ο Απ. Παύλος.

Συνεχίστε να διαβάζετε, πατήστε εδώ->>