Εκκοσμίκευση και προγαμιαίες σχέσεις

Εκκοσμίκευση και προγαμιαίες σχέσεις

(Αρχιμανδρίτη Ιωαννικίου Κοτσώνη) 

Σε όλα τα ηθικά και κοινωνικά θέματα υπάρχει η κοσμική θέση, υπάρχει και η εκκλησιαστική θέση. Μετά την αλλοτρίωση του ελληνορθοδόξου λαού μας, ο κόσμος (ο στερημένος του  «κόσμου» = του στολισμού της Παραδόσεώς μας) έχει την ιδική του ηθική, έχει την ιδική του κοινωνική αντίληψη.
Αλλοίμονο, λέει το Ιερό Ευαγγέλιο, αν το σκοτάδι το βλέπομε σαν φως και το φως σαν σκοτάδι. Αλλοίμονο αν το μαύρο το κάνομε άσπρο και το άσπρο μαύρο. Σύμφωνα, λοιπόν, με την αλλοπρόσαλλη ηθική του κόσμου, οι προγαμιαίες σχέσεις των δύο φύλων δεν θεωρούνται επιλήψιμες. Μάλιστα οι ολοκληρωμένες σχέσεις ανδρός και γυναικός εκτός του μυστηρίου του γάμου θεωρούνται κατά κάποιον τρόπο φυσικές!!
Υπάρχει μεγάλη άγνοια. Η κατά φύσιν = η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι να ζη όπως οι εντολές του Θεού – Δημιουργού προστάζουν. Και μέσα από αυτήν την «κατά φύσιν» κατάσταση να φθάσει στο «υπέρ φύσιν», δηλαδή στην υπερφυσική κατάσταση. Δηλαδή στο «καθ’ ομοίωσιν», στην αγιότητα και στην ένωση με το Θείον. Αντίθετα, το «παρά φύσιν» είναι η κατάσταση του ανθρώπου έξω από τις εντολές του Θεού – Δημιουργού. Μέσα στην αμαρτία είναι η παραφυσική ζωή, για την οποία δεν μας έπλασε ο Κύριος.
Στην εποχή μας, που κυριαρχούν στην οικουμένη οι τρεις μεγάλοι τύραννοι, φιλαργυρία, φιλοδοξία, φιληδονία, έχομε αυτονομήσει τα πάντα. Έτσι, όπως αυτονομήθηκε και η ηδονή, το σεξ. Κι ενώ η ηδονή εδόθη στη συζυγική σχέση και στην ένωση του ανδρογύνου με σκοπό την τεκνογονία, η ηδονή απομονώθηκε, το σεξ αυτονομήθηκε και έγινε σκοπός. Αυτοσκοπός. Εδώ έχομε διαστροφή της αρχικής δημιουργικής πράξεως. Χωρίς την ηδονή είναι  αμφίβολο εάν ο άνθρωπος θα ετεκνοποιούσε.  Έτσι   η Πρόνοια του Θεού έβαλε την ηδονή, το σεξ, σαν ένα δόλωμα για την τεκνογονική σκοπιμότητα. Δεν το έβαλε ω ς σ κ οπ ό, α λ λ ά ω ς μ έσ ον .

Ο σύγχρονος άνθρωπος, με την πολλή του λογική, τον άκρατον ορθολογισμό του, διαστρέφει τα πάντα. Ανατρέπει την τάξη του Δημιουργού, και πληρώνει και πληρώνεται για την ανατροπή αυτή και για την αταξία του αυτή.
Η ένωση – ψυχική και σωματική – ενός νέου και μιας νέας είναι ένα χαρούμενο γεγονός της Δημιουργίας του Θεού, που λέγεται γάμος. Είναι ένα μυστήριο. Μυστήριο αγάπης. Μυστήριο πίστεως. Μυστήριο ελπίδος. Μυστήριο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ανάλογο με το μέγα μυστήριο που ενώνει την Πανάμωμη Νύμφη του Χριστού Εκκλησία με τον Αιώνιον Νυμφίον. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας εξαγιάζει την ένωση του ανδρογύνου με το ιερό μυστήριο του γάμου. Εξαγιάζει ψυχοσωματικά τους δύο. Και τους κάνει ένα. Και δίνει στη σχέση μια ιερότητα, που δεν υπάρχει, που δεν μπορεί να νοηθεί στην προγαμιαία, ανθρώπινη ή και ζωώδη σχέση.
Ακόμη η Εκκλησία μας εξαγιάζει, υψώνει, τονώνει και αποκαθαίρει τον έρωτα, τον πραγματικόν έρωτα. Τι είναι έρως; Είναι η βαθειά, η φλογερή, η σφοδρά αγάπη. Αυτή η αγάπη δίνεται από τον Θεό που είναι ΑΓΑΠΗ και αγιάζεται και κραταιώνεται και διαιωνίζεται από τον Θεό μέσα στην Εκκλησία Του. Που πάει αυτός ο έρωτας και αυτή η αρχική αγάπη δύο ερωτευμένων όταν περάσουν ένα – δύο, πέντε χρόνια αρραβωνιασμένοι; Που πάει αυτή η τρελλή μανία και η ξέφρενη έλξη όταν χωρίζουν μετά από ένα εξάμηνο ή ένα χρόνο; Αυτός ο έρωτας και η αγάπη δεν έχουν χρονική διάρκεια εάν δεν προϋποτίθεται η εν Χριστώ ζωή στην Εκκλησία. Γιατί είναι αγάπη χωρίς Χάρη Θεού. Μόνον α ν θρώ π ιν η , μ ό ν ο ν σα ρκ ικ ή ή μ ό ν ο ν ζω ώ δ η ς . Η Εκκλησία και η χάρη του Θεού δίνουν διαχρονικότητα σε όλα.
Και είναι νόμος σχεδόν ότι ο κορεσμός φέρνει την άρνηση. Έτσι στην προγαμιαία σχέση (στον αρραβώνα ή όχι), χωρίς την Θεία Χάρη κορέννυται η σάρκα, το σώμα, κορέννυται και η ψυχή. Δεν υπάρχει η ιερότης του μυστηρίου, που ανανεώνει την αγάπη, που φρεσκάρει την ένωση. Και έρχεται η άρνηση. Ξεθυμαίνει η πρώτη αγάπη. Και ακολουθεί ο χωρισμός, η διαίρεση.
Είναι ψέμμα να πει κάποιος ότι δεν μπορεί να υπάρξει γνωριμία προ του γάμου και αγνότητα. Γνωρίσαμε και γνωρίζουμε νέους που έφθασαν   στο στεφάνι με την δόξα και την τιμή της παρθενίας. Αντίθετα, έφηβοι νέοι και νέες, πριν ακόμη ωριμάσουν, δοκιμάζουν τις προγαμιαίες σχέσεις, σπαταλώντας στα άγουρα χρόνια την δροσιά της εφηβείας και βιάζοντας την φύση, πολύ πριν έλθει η ευλογημένη ώρα του γάμου.

Στην εκκοσμικευμένη εποχή μας όλες οι αξίες υποβαθμίζονται. Δεν παύουν όμως να είναι αξίες. Έτσι, το μυστήριο του γάμου, η συζυγία, η οικογένεια, το παιδί, η παρθενία υποτιμώνται. Αντίθετα, γίνονται τρόπος ζωής και διαφημίζονται η πορνεία = προγαμιαίες σχέσεις, η μοιχεία, η έκτρωση, τα αντισυλληπτικά. Με άλλα λόγια η ύλη, η σάρκα. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, όπως τότε, επί της εποχής του Νώε, γίναμε σάρκες.
Με τις προγαμιαίες σχέσεις είναι συνδεδεμένη και η ζωή χωρίς φραγμούς: Ξενύχτι, γλέντι, ποτό, ναρκωτικό,  τροχαία  δυστυχήματα,  στείρωση,  ασθένειες,  θάνατοι.  Συχνά  –  πυκνά  επαληθεύεται  η αποστολική φωνή: «Τα οψώνια γαρ της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6:23). Η αναγκαιότητα των προγαμιαίων σχέσεων  είναι  ένας  μύθος,  που  καλλιεργήθηκε  κυρίως  από  την  ψυχανάλυση  του  Φρόυντ  και  άλλες αθεϊστικές  θεωρίες.  Απ έ ν α ν τι ,   όμ ω ς ,   σ ’   α υ τ ού ς   τ ου ς   π α ρ οδ ι κ ού ς   κ α ι   εφ ή μ ε ρ ου ς   μ ύ θ ου ς υ π άρ χε ι η Α ι ώ ν ι α και Α κα τ άλ υ τ η Α λ ή θ ε ι α τ ο υ Ε υ αγ γ ε λ ί ο υ και τ η ς Ε κκλ η σ ί α ς μ α ς .

Μπροστά στο τέλος και μετά από αυτό    
ανεξάρτητα από το ρομαντισμό πολλών κατοίκων του κήπου, το τέλος των σχέσεων είναι κάτι κοινό. Μπροστά στο τέλος, καθένας έχει την άμυνά του:
Θα’ λεγα πως λυπάμαι,
Αν πίστευα ότι αυτό θα σ’ έκανε ν’ αλλάξεις γνώμη.
Ξέρω, όμως, ότι τούτη τη φορά είπα πάρα πολλά,
ήμουν υπερβολικά αγενής. Προσπαθώ να γελάσω μ’ αυτό, κρύβοντας τα δάκρυα στα μάτια μου, γιατί τ’ αγόρια δεν κλαίνε.
Θα’ πεφτα στα πόδια σου
και θα σου ζητούσα συγχώρεση, θα σε εκλιπαρούσα...
Ξέρω όμως πως είναι πολύ αργά και τώρα δεν υπάρχει τίποτα
που θα μπορούσα να κάνω.
Έτσι προσπαθώ να γελάσω μ’ αυτό
να το καλύψω για τα καλά με ψέμματα... Θα σου έλεγα πως σ’ αγαπώ
αν πίστευα ότι θα έμενες.
Ξέρω όμως πως είναι ανώφελο πως έχεις κιόλας φύγει μακριά. Λογάριασα λάθος τα όριά σου, σ’ έσπρωξα πολύ μακριά
Σε θεωρούσα σίγουρη,
νόμιζα πως με χρειαζόσουν περισσότερο. Τώρα, θα ‘κανα τα πάντα
για να σε φέρω κοντά μου.
Μα απλώς συνεχίζω να γελάω κρύβοντας τα δάκρυα στα μάτια μου, Γιατί τα αγόρια δεν κλαίνε,
τα αγόρια δεν κλαίνε.∗ (∗ Boys don’t cry του συγκροτήματος The Cure.)


Κάποιοι αντιδρούν και μετά το τέλος:
Θέλω να ξέρεις ότι είμαι ευτυχισμένη για σένα.
Δεν εύχομαι παρά το καλύτερο και για τους δυο σας.
Μια μεγαλύτερη σε ηλικία έκδοσή μου.
Είναι διεστραμμένη σαν κι εμένα;... (σ.σ. προσόν!) Μιλάει εκφραστικά;
Θα γεννούσε το παιδί σου;
Είμαι σίγουρη ότι θα γινόταν στ’ αλήθεια μια εξαιρετική μητέρα.
Γιατί ο έρωτας που έδωσες, που είχαμε, δεν ήταν ικανός να σου δώσει αρκετά για να ανοιχτείς πολύ, όχι
Και κάθε φορά που λες τ’ όνομά της το ξέρει με τι τρόπο μου έλεγες
ότι θα με κρατάς ώσπου να πεθάνεις, ώσπου να πεθάνεις
αλλά είσαι ακόμα ζωντανός;
Και είμαι εδώ για να σου θυμίσω
το χάος που άφησες όταν έφυγες μακριά. Δεν είναι δίκαιο να με απαρνιέσαι Εξαιτίας του σταυρού που σηκώνω,
που μου τον έδωσες εσύ. Εσύ πρέπει μάθεις. Φαίνεσαι πολύ καλά,
Τα πράγματα μοιάζουν ήσυχα.
Εγώ δεν είμαι το ίδιο καλά, νομίζω ότι έπρεπε να ξέρεις... Με ξέχασες κύριε Διπλοπρόσωπε;
Μισώ το να σ’ ενοχλώ στη μέση του γεύματος. Ήταν ένα χαστούκι στο πρόσωπο
το πόσο γρήγορα αντικαταστάθηκα.
Με σκέφτεσαι όταν κοιμάσαι μαζί της; Γιατί ο έρωτας που έδωσες, που είχαμε δεν ήταν ικανός να σου δώσει αρκετά ώστε να ανοιχτείς πολύ, όχι.
Και κάθε φορά που λες τ’ όνομά της
το ξέρει με τι τρόπο μου έλεγες ότι θα με κρατάς ώσπου να πεθάνεις, ώσπου να πεθάνεις,
αλλά είσαι ακόμα ζωντανός; Γιατί ήμουνα το κορόϊδο
που ξάπλωσες στο κρεββάτι, και δεν θα χαθώ αμέσως
μόλις κλείσεις τα μάτια σου, και το ξέρεις.
Και κάθε φορά που πηγαίνω με κάποιον άλλο ελπίζω να νιώθεις,
λοιπόν, μπορείς να το νιώσεις;
Στο τραγούδι αυτό (You oughta know της Alanis Morissette) μπαίνει και το θέμα των σχέσεων που
«παρηγορούν» από προηγούμενες απογοητεύσεις, προκαλώντας ανάλογες απογοητεύσεις στα «καινούργια κοσκινάκια»... Τα τραγούδια αυτά έχουν τεράστια εμπορική επιτυχία• αυτό δεν είναι παράξενο, αφού όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του κήπου έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά ένα τραυματικό χωρισμό. Έτσι, το βιβλίο του ψυχολόγου Γ. Πιντέρη «αντιμετωπίζοντας το χωρισμό», από το 1982 ως το 1990 εκδόθηκε 7 φορές!

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-