Βαρύτητα των σαρκικών αμαρτιών

ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ

Ο όσ. Εφραίμ ο Σύρος επισημαίνει το πόσο αποκρουστική είναι στα μάτια του Θεού η ενασχόλησι με τα σαρκικά:
«Όπως μια κόρη αρραβωνιασμένη μ’ έναν άνδρα, αν αποπλανηθή από άλλους, γίνεται σιχαμερή για τον άνδρα της, έτσι και η ψυχή, αν παρασύρεται από ρυπαρούς λογισμούς και συμφωνή μ’ αυτούς, είναι σιχαμερή στον επουράνιο νυμφίο της Χριστό.» (Έργα, τόμ. ε’, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσ/νίκη 1994, 164)
Και ο λαϊκός ιεροκήρυκας Δ. Παναγόπουλος, μ’ ένα ωραίο παράδειγμα, τονίζει ότι με το να παραβλέπης την ψυχή σου υβρίζεις το Δημιουργό σου:
«Ως επί το πλείστον μιλάμε για το εξωτερικό του ανθρώπου, το σώμα, και όχι για το εσωτερικό, την ψυχή.

Πως θα αισθανθήτε, εάν στείλετε στη μνηστή σας ένα πολύτιμο δώρο μέσα σε κουτί ωραιότατο από
βελούδο, ένα ακριβό μαργαριτάρι φερ’ ειπείν, και όταν συναντηθήτε να σας μιλάη πολύ σοβαρά και επί πολλή ώρα για το βελούδινο κουτί και να μην κάνη καμμία μνεία για το μαργαριτάρι; Πως θα αισθανθήτε;
Έτσι έχει και η ψυχή προς το σώμα• αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος δεν θέλει να το παραδεχθή. Θα υπήρχε  σώμα  χωρίς  ψυχή,  εφ’  όσον  μόνο  του,  χωρίς  αυτή,  δεν  μπορεί  να  διατηρηθή;»  (Εσπερινά Κηρύγματα, τόμος Α’, εκδ. Ο Άγ. Νικόδημος, Αθήνα χ.χ., 80)

Ο ίδιος:
«Μου είπαν μερικές γυναίκες: Όποιος σκανδαλίζεται να μη βλέπη• να γυρίζη το πρόσωπό του αλλού
• δεν του είπε κανείς να κυττάζη κλπ. Εγώ ζεσταίνομαι και θα γδυθώ.
Και σ’ αυτές απαντήσαμε• δεν δικάζεται όποιος πίνει το δηλητήριο, αλλά όποιος το προσφέρει.» (στο: Ορθόδοξος Πνευματική Κυψέλη, εκδ. Ορθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη χ.χ., 95)
Ο Θεόφιλος Καμπανίας εφιστά την προσοχή μας στο μέγεθος των σαρκικών αμαρτιών• εκτός του ότι ο καθένας, εκτός από την προσωπική του αμαρτία, αναδέχεται και την αμαρτία του προσώπου με το οποίο την τελεί, «η αμαρτία της μοιχείας και της πορνείας είναι χειρότερες από κάθε άλλη, διότι όποιο αμάρτημα ευρεθή το οποίο να εκρήμνισε μεγάλους άνδρες, εκείνο είναι το δυσκολώτερο. Αυτή η καταραμένη αμαρτία και ο τυφλός έρωτας, εκρήμνισε το μέγα Προφήτη Δαβίδ, ώστε εχρειάσθηκε όλη του τη ζωή, και θάλασσα δάκρυα με στεναγμούς και δεήσεις προς το Θεό, για να ξεπλυθή και να καθαρισθή. Αυτή εκρήμνισε το σοφώτατο  Σολομώντα,  ώστε  και  σε  ειδωλολατρία να ξεπέση για την  αγάπη των  Εθνικών  γυναικών.» (Ταμείον Ορθοδοξίας, εκδ. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη χ.χ., 80)
Παρόμοιο επισημαίνεται και στο ακόλουθο απόσπασμα:
«Όταν αργότερα γνώρισα καλύτερα τις κοπέλλες που υπηρετούσαν στο ρωσσικό στρατό, έβγαλα το συμπέρασμα πως αυτή η γεμάτη αλαζονία σκληρότητά τους ήταν ο καρπός της μανιασμένης τους προσπάθειας να ξεφύγουν απ’ τις τύψεις τους. Η διαφθορά ήταν μόνο επιφανειακή. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, όταν έρχονταν να μου ζητήσουν φάρμακα για τα αφροδίσια νοσήματά τους, έριχναν τα μάτια χάμω στη γη. ‘’Κάτι’’ τους έλεγε μέσα τους πως αυτές οι αρρώστιες δεν ήταν σαν τα κρυοπαγήματα και την ελονοσία και τις άλλες συνηθισμένες αρρώστιες   που τις αρπάζει κανείς χωρίς να φταίη καθόλου.» (F. George-Gr. Palmer, Αυτοί δεν υπέκυψαν, εκδ. Δαμασκός, Αθήνα 1991, 150)
Και θα κλείσουμε την ενότητα αυτή με τις θαυμάσιες σκέψεις του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου – απάντησι στους «θεολογούντες» που διακηρύσσουν ότι οι από αγάπη και όχι με χρηματικά ανταλλάγματα σχέσεις δύο προσώπων εκτός γάμου δεν αποτελούν πορνεία ή μοιχεία. Τονίζει μεταξύ άλλων:
«Ας δούμε αν οι παραπάνω ‘’νεονικολαϊτικές’’ θεωρίες∗,(∗  Σημ. τ. επιμελ.: Οι Νικολαΐτες, αιρετικοί της πρωτοχριστιανικής εποχής, (ονομ. από τον αρχηγό τους Νικόλαο), επηρεασμένοι από τον (προχριστιανικό) γνωστικισμό, δίδασκαν μεταξύ άλλων ότι ο πνευματοφόρος άνθρωπος δεν βλάπτεται από την διάπραξη αμαρτιών, όπως δεν βλάπτεται ο χρυσός αν πέσει στη λάσπη. Ο Χριστός μισούσε τα έργα τους (βλ. Αποκάλ. Ίω. 2:6,7). )
 ότι δηλ. το Ευαγγέλιο απαγορεύει μόνο τις
‘’με χρηματικά ανταλλάγματα’’ σαρκικές σχέσεις, είναι δυνατόν να βρουν κάποιο στήριγμα στην Καινή Διαθήκη. Θα βεβαιωθούμε ότι και στην Καινή Διαθήκη πορνεία είναι η εκτός γάμου σχέσι, αδιαφόρως αν αυτή γίνεται με χρήματα ή… ‘’από αγάπη’’. Ρωτάμε όσους φρονούν το αντίθετο: Πως ερμηνεύουν το λόγο του Κυρίου ‘’ος αν απολύση την γυναίκα αυτού παρεκτός λόγου πορνείας, ποιεί αυτήν μοιχάσθαι’’ (Ματθ. 5:32); Βεβαίως εδώ η λέξι δηλώνει  τη μοιχεία (… μερικές φορές χρησιμοποιείται και με έννοια γενική και καθολική)• αλλά εκείνο που έχει βαρύνουσα σημασία είναι ότι με τη λέξι πορνεία χαρακτηρίζεται η παράνομη σαρκική μείξι ασχέτως αν γίνεται με χρήματα ή όχι. Σε αντίθετη περίπτωσι, αν δηλ. η λέξι πορνεία εννοή αναγκαστικά και αποκλειστικά την με αμοιβή σχέσι και δεν αναφέρεται και στη σχέσι ‘’από αγάπη’’, τότε θα καταλήξουμε σε συμπέρασμα πραγματικά τερατώδες. Να ποιο είναι αυτό:
Ο Κύριος επιτρέπει το διαζύγιο για αθέτησι της συζυγικής πίστεως, αλλά υπό ένα απαράβατο όρο: Ότι η άπιστη σύζυγος πήρε χρήματα από εκείνο με τον οποίο συνήψε σχέσεις. Αν δεν πήρε χρήματα, αν έκανε ό,τι έκανε ‘’από αγάπη’’ προς το ‘’φίλο’’ της, τότε δεν έχουμε πορνεία. Άρα δεν αποκλείεται το διαζύγιο. Μ’ άλλα λόγια, ο αδικούμενος σύζυγος πρέπει να συνεχίζει υποχρεωτικά τη συζυγία του με τη μοιχαλίδα, ανεχόμενος και αυτήν και τις απιστίες της, αφού αυτές δεν έχουν σαν κίνητρο τα χρήματα, αλλά μόνο την … ‘’αγάπη’’!!! Όπου δεν μεσολαβούν χρήματα, δεν υπάρχει πορνεία. Και όπου δεν υπάρχει πορνεία, δεν επιτρέπεται, κατά τους λόγους του Κυρίου, το διαζύγιο! Συμφωνείτε, αδελφοί; Εκεί οδηγούν κατευθείαν και με ασφάλεια οι θεωρίες σας, ότι η πορνεία σημαίνει μόνο και αποκλειστικά την με χρήματα σχέσι…
Επίσης ρωτάμε: Πως ερμηνεύουν, όσοι διδάσκουν τέτοιες θεωρίες, το χωρίο του Παύλου Α’ Κορ.
5:1 κ. εξ.; Να τι λέει ο θείος Απόστολος: ‘’Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναίκά τινα του πατρός έχειν’’. Ο άνθρωπος αυτός δεν επισκεπτόταν τα πορνεία• απλώς συζούσε με τη μητρυιά του. Και προφανώς ο δεσμός του ήταν ‘’από αγάπη’’. Δεν συζή κάποιος… πληρώνοντας! Για τον Παύλο όμως η αθέμιτη αυτή συζυγία ήταν πορνεία! Ποια άλλη απόδειξι χρειάζεται για το ότι πορνεία δεν χαρακτηρίζεται η με χρήματα μείξι, αλλά κάθε σαρκική συνάφεια εκτός νομίμου γάμου; Σαφέστατο είναι και το εδάφιο Α’ Κορ. 7:8-9: ‘’Λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις, καλόν αυτοίς εστιν εάν μείνωσιν ως καγώ. Ει δε ουκ εγκρατεύονται, γαμησάτωσαν (= ας έλθουν σε κοινωνία γάμου)∙ κρείσσον γαρ εστι γαμήσαι ή πυρούσθαι’’. Επιθυμεί ο μέγας Απόστολος την ισόβια αγαμία για όλους τους αγάμους. Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είναι μεν ανώτερη, αλλά όχι και εύκολη οδός. Γι’ αυτό και προσθέτει: ‘’Ει δε ουκ εγκρατεύονται, γαμησάτωσαν’’. Δηλ.: Εάν δεν μπορούν να επιβληθούν στις ορμές της σαρκός, ας έρχονται σε κοινωνία γάμου. Μοναδική διέξοδος είναι με το γάμο. ‘’Μονόδρομος’’. Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Η αγαμία, λοιπόν, για όσους μπορούν να εγκρατευθούν, ή γάμος για όσους δεν μπορούν. Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολη ‘’λύσι’’ των ‘’από αγάπη’’ σχέσεων για όσους δεν εγκρατεύονται. Το δίλημμα το οποίο θέτει είναι άτεγκτο: Εγκρατεύεσαι; Μείνε άγαμος! Δεν εγκρατεύεσαι;
‘’Παντρέψου’’! Αυτά λέει ο Παύλος ή μάλλον το Πνεύμα το Άγιον δια του Παύλου. Κάθε άλλη ‘’λύσι’’ είναι ‘’νεονικολαϊτικό’’ επινόημα… Ερχόμαστε και στο χωρίο Α’ Κορ. 7:27-28: ‘’Δέδεσαι γυναικί; Μη ζήτει λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα. Εάν δε και γήμης, ουχ ήμαρτες’’. Μία σχέσι βλέπει ο Παύλος αναμάρτητη:  Τη σχέσι  μέσα στο  γάμο! Εάν  είσαι  άγαμος,  λέει,  μείνε  όπως  είσαι• μη ζητάς  γυναίκα. Απόφυγε το γάμο και ζήσε παρθενικά. Αλλά ο Παύλος δεν σταματά εδώ. Γνωρίζει ότι οι χριστιανοί της εποχής  εκείνης  κατέχονται  από  ‘’ενθουσιαστικές  τάσεις’’•  γνωρίζει  ακόμη  ότι  επίκειται  η  εμφάνισι αιρετικών που διδάσκουν ότι ο γάμος είναι ακάθαρτος, είναι αμαρτία και γι’ αυτό οι πιστοί πρέπει να τον αποφεύγουν (Α’ Τιμ. 4:3). Φοβούμενος, λοιπόν, μήπως παρεξηγηθούν οι λόγοι του αυτοί ότι νομοθετούν υποχρεωτικά την ισόβια παρθενία, ότι κηρύσσουν το γάμο ακάθαρτο, προσθέτει τα όσα είδαμε παραπάνω:
‘’Εάν δε και γήμης (= έλθης σε γάμο), ουχ ήμαρτες’’. Δεν είναι αμαρτία ο γάμος. Εάν δεν θέλης να μείνης όπως είσαι, δηλ. άγαμος, αλλά θέλης να νυμφευθής, αυτό είναι δικαίωμά σου. Ή μείνε άγαμος, λοιπόν, ή νυμφεύσου. Ένα από τα δύο. Ούτε ο ελάχιστος υπαινιγμός για σχέσεις ‘’από αγάπη’’ έξω από το γάμο. Ο Παύλος γνωρίζει ως καταστάσεις εκτός αμαρτίας μόνο την με αγνότητα αγαμία και το νόμιμο γάμο. Είναι χαρακτηριστική και η αμέσως εν συνεχεία φράσι του: ‘’και εάν γήμη η παρθένος, ουχ ήμαρτε’’. Μέγα και υψηλό πράγμα η ισόβια παρθενία. Δεν είναι όμως αμαρτία, λέει ο Απόστολος, να έλθη σε γάμο η παρθένος (εννοείται εκείνη που δεν αφιερώθηκε στο Θεό). Τονίζουμε: Η παρθένος! Δεν λέει απλώς ‘’η γυναίκα’’, αλλά η ‘’παρθένος’’. Θεωρεί αυτονόητο ο Παύλος ότι είναι παρθένος η χριστιανή γυναίκα που έρχεται σε κοινωνία γάμου (εκτός βεβαίως εάν είναι χήρα ή αν προηγουμένως ζούσε μακρυά από το Χριστό). Που είναι, λοιπόν, οι πριν από το γάμο ‘’προχωρημένοι δεσμοί’’; Που είναι οι ‘’από αγάπη’’ προγαμιαίες σχέσεις; Πως θα ήταν δυνατόν δε να μην μιλά για ‘’παρθένο’’ γυναίκα ο Παύλος, πως θα ήταν νοητόν να μην απαιτείται παρθενία πριν από το γάμο στην Καινή Διαθήκη, η οποία μας καλεί σε ισάγγελη πολιτεία, σε
ουράνια ζωή, όταν και στην ίδια την Παλαιά Διαθήκη, που και την πολυγαμία επέτρεπε και τα εύκολα διαζύγια ανεχόταν, νομοθετήται αμείλικτα η υποχρεώσι της γυναίκας να βρεθή παρθένος κατά το γάμο της με ποινή λιθοβολισμού της; ‘’… Εάν δε επ’ αληθείας γένηται ο λόγος ούτος (δηλ. η κατηγορία του συζύγου) και μη ευρεθή παρθένα τη νεάνιδι, και εξάξουσι την νεάνιν επί τας θύρας του οίκου του πατρός αυτής και λιθοβολήσουν αυτήν εν λίθοις, και αποθανείται, ότι εποίησεν αφροσύνην εν υιοίς Ισραήλ εκπορνεύσαι τον οίκον του πατρός αυτής’’ (Δευτ. 22:20-21). Ακούτε, αδελφοί; Ανώτερες και ψηλότερες ηθικές επιταγές είχε η Παλαιά Διαθήκη και κατώτερες η Καινή; Οι θυγατέρες των Εβραίων έπρεπε να ζουν παρθενικά μέχρι το γάμο τους και οι θυγατέρες των χριστιανών, οι γυναίκες της βασιλείας των Ουρανών (έτσι καλείται ο Χριστιανισμός και η Εκκλησία από τον ίδιο τον Κύριο), είναι ελεύθερες να έχουν προγαμιαίες σχέσεις, αρκεί να μην παίρνουν γι’ αυτές… χρήματα (!), αλλ’ απλώς να ολοκληρώνουν με αυτές την ‘’αγάπη τους’’;
Που οδηγούμαστε μ’ αυτές τις νεονικολαϊτικές επινοήσεις; Οδηγούμαστε όχι απλώς σε ‘’άθεσμο ηδονή’’, αλλά σε ΑΤΥΠΟ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑ! Διότι είναι αυτονόητο ότι αν επιτρέπωνται οι ‘’από αγάπη’’ σαρκικές  σχέσεις,  δεν  επιτρέπονται  ‘’εφ’  άπαξ’’  δια  βίου.  Αν  δηλ.  οι  χριστιανές  νέες  διαφωνήσουν αργότερα με το πρόσωπο το οποίο αγαπούν σήμερα και με το οποίο ‘’ολοκληρώνουν την αγάπη τους’’, δεν εμποδίζονται να το αντικαταστήσουν με άλλο. Εάν και μ’ εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν  την  ‘’αγάπη’’  τρίτου,  έπειτα τετάρτου,  πέμπτου  κ.ο.κ.,  μέχρις  ότου  ‘’κάπου,  κάποτε,  με κάποιον’’ καταλήξουν σε γάμο. τα ίδια βεβαίως θα κάνουν και οι χριστιανοί νέοι. Όλα δε αυτά είναι αναμάρτητα(!!!), διότι γίνονται… ‘’από αγάπη’’ και όχι για χρήματα! Ωραίος Χριστιανισμός! ‘’Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος’’….
Ας επισφραγίσουμε, όμως, το άρθρο μας με προσφυγή στον ίδιο τον Κύριό μας. Ας ακούσουμε τι διδάσκει Αυτός για τις σχέσεις εκτός γάμου. Νομοθετώντας το αδιάλυτο του γάμου, παρεκτός λόγου πορνείας, ακούει την αντίδρασι-διαμαρτυρία των μαθητών Του: ‘’Ει ούτως εστίν η αιτία του ανθρώπου μετά της γυναικός, ου συμφέρει γαμήσαι’’ (Ματθ. 19:10). Εάν το διαζύγιο είναι τόσο δύσκολο, εάν για μία μόνο αιτία μπορεί κάποιος να διαζευχθή τη γυναίκα του, τότε δεν συμφέρει να έρχεται κάποιος σε γάμο. προτιμότερο είναι να μένη άγαμος. Τι απαντά ο Κύριος σ’ αυτά; Ότι πρέπει να έρχεται κάποιος σε γάμο για αυτό ή εκείνο το λόγο, π.χ. για να συντελέση στη διαιώνισι του ανθρωπίνου γένους κ.τ.τ.; Όχι! Η απάντησις Του είναι κεραυνός: ‘’Ο δε είπεν  αυτοίς• ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται• εισί γαρ ευνούχοι οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτω• και εισιν ευνούχοι, οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω’’ (Ματθ. 19:11-12).
Δηλαδή ο Κύριος παρουσιάζει την αγαμία ως ‘’βουνό’’. Ως πράγμα μεγάλο, τεράστιο, δύσκολο, δυσχερές, δύσκολα κατορθωτό. Δεν είναι απλό και εύκολο να αποφύγη κάποιος το γάμο, λέει. Η οδός της αγαμίας είναι δυσχερέστατη και γι’ αυτό είναι βατή μόνο σε λίγους, σε ελαχίστους του Ουρανού. Αλλά γιατί ο Κύριος μιλά έτσι; Ποια είναι η δυσκολία της αγαμίας, όταν υπάρχη σ’ αυτήν η δυνατότητα τόσο της συναισθηματικής ικανοποιήσεως όσο και της αισθησιακής απολαύσεως; Όταν, δηλαδή, μπορεί και ο άγαμος να συνδέεται με μια γυναίκα με δεσμούς αγάπης και να ικανοποιεί μ’ αυτήν ελεύθερα την σαρκική του επιθυμία; Που είναι   το δύσκολα κατορθωτό της αγαμίας, όταν και το συναίσθημα ικανοποιείται με ένα ‘’δεσμό’’, άλλοτε ολιγοχρόνιο, άλλοτε μακροχρόνιο, μερικές φορές δε και μόνιμο, και η ικανοποίησι της σαρκικής επιθυμίας επιτρέπεται με μόνη προϋπόθεσι ότι η ικανοποίησι αυτή γίνεται ‘’από αγάπη’’ και όχι με χρήματα; Ποιος άνδρας ή ποια γυναίκα δεν μπορεί να βρη και να ερωτευθή είτε μόνιμα είτε – κατ’ ανάγκην – διαδοχικά, ένα πρόσωπο και έτσι να δώση διέξοδο και στις απαιτήσεις του συναισθήματος και στα ‘’οιδήματα’’ της σαρκός; Που έγκειται η δυσκολία της σε αγαμία ‘’ελεύθερης συμβιώσεως’’ ενός ζεύγους αλληλοαγαπωμένων προσώπων; Αυτού του είδους η αγαμία όχι μόνο δεν είναι δυσκολώτερη από το γάμο, αλλά είναι και πολύ ευκολώτερη. Έχει όλα σχεδόν τα πλεονεκτήματα του γάμου (αγάπη, στοργή, αφοσίωσι, σαρκική ηδονή, περιποίησι κ.τ.τ.), ενώ δεν έχει τα μειονεκτήματά του, δηλαδή τις υποχρεώσεις του και τις δεσμεύσεις του. Και όμως ο Κύριος βροντοφωνεί ότι η αγαμία είναι ‘’βουνό’’, είναι δυσχερέστατη, είναι για ελάχιστους. Γιατί αυτό; Απλούστατα διότι ο Κύριος θεωρεί αδιανόητη αυτού του είδους την αγαμία. Ο Κύριος ταυτίζει την αγαμία με την παρθενία. Για τον Κύριο η αγαμία σημαίνει ισόβια ‘’μοναξιά’’, ισόβια παρθενία, ισόβια αγνότητα. Το διακηρύσσει, άλλωστε, ρητά, σαφώς και χωρίς περιστροφές: ‘’Ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον (της αγαμίας), αλλ’ οις δέδοται…Εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των Ουρανών. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω’’. Επιλογή της αγαμίας, λέει ο Κύριος, σημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, απόφασι ‘’ευνουχισμού’’! ‘’Ο δυνάμενος χωρείν’’, λοιπόν, δηλ. εκείνος που μπορεί να ‘’αυτοευνουχισθή’’ (όχι με έργο, εννοείται, αλλά με διάθεσι)∗, ‘’χωρείτω’’• ας ακολουθήση την οδό της αγαμίας. Αγαμία και ‘’ευνουχισμός’’ (επαναλαμβάνουμε: ευνουχισμός ηθικός, όχι φυσικός) είναι δύο πράγματα ταυτόσημα για τον Κύριο. Γι’ αυτό επισημαίνει ότι η αγαμία είναι δυσχερής και δυσκολοκατόρθωτη και αρμόζει σε μικρό αριθμό ανθρώπων. Δύο μόνο δρόμοι υπάρχουν, λέει ο Κύριος: Ο γάμος, ο οποίος, παρά το αδιάλυτο και τις από αυτό δεσμεύσεις, είναι για τους πολλούς, και η αγαμία, η οποία, επειδή απαιτεί ‘’ευνουχισμό’’, δηλ. ισόβια παρθενία, ισόβιο και συνεχή και σκληρό αγώνα για καθυπόταξι  της  ισχυρότατης  φυσικής  γενετήσιας  ορμής,  συγχρόνως  δε και  επειδή συνεπάγεται  ισόβια ‘’μοναξιά’’, είναι για τους λίγους. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει! Αυτά ορίζει, αυτά διατάσσει, αυτά νομοθετεί ο Κύριος, αδελφοί μου. Μην προσπαθούμε εμείς να ‘’λύσουμε’’ ή να διαστρέψουμε τις εντολές Του, για να μη ‘’θησαυρίσωμεν την οργήν’’ Του ‘’εν ημέρα οργής και αποκαλύψεως και δικαιοκρισίας του Θεού’’ (πρβλ. Ρωμ. 2:5).
Όχι μόνο δε εδώ, αλλά και αλλού ο Κύριος διδάσκει σαφέστατα ότι είναι αδιανόητη η σαρκική σχέσι εκτός ή χωρίς το νόμιμο γάμο. ας μελετήσουν οι πιστοί νέοι, άνδρες και γυναίκες, το διάλογο του Κυρίου μας με τη Σαμαρείτιδα. Όταν είπε προς αυτήν ο Κύριος ‘’Ύπαγε φώνησον τον άνδρα σου και ελθέ ενθάδε’’ και εκείνη απάντησε ‘’Ουκ έχω άνδρα’’, ο Κύριος αποκρίθηκε: ‘’Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω∙ πέντε γαρ άνδρας έσχες και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ∙ τούτο αληθές είρηκας (Ιω. 4: 16-18). Η Σαμαρείτιδα αναμφίβολα δεν έπαιρνε χρήματα για τις σαρκικές σχέσεις της με τον άνδρα εκείνο. ‘’Από αγάπη’’ συζούσε μαζί του. Και όμως! Ο Κύριος δεν αναγνωρίζει, δεν αποδέχεται αυτή τη ‘’συζυγία’’. Εφόσον δεν είχε τελεσθή γάμος (σύμφωνα με τα τότε ισχύοντα, εννοείται). ‘’Και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ’’, λέει. Για τον Κύριο, δηλαδή, η Σαμαρείτιδα δεν ζη σε επιτρεπτή συζυγία. Μοιχική και όχι νόμιμη είναι η συνοίκησί της με άνδρα. Δεν είναι αυτός ‘’άνδρας της’’, κατά την τάξι την οποία καθώρισε ο Θεός από την αρχή, θεσπίζοντας το γάμο ως φυσικό θεσμό και δεσμό μέχρις ότου, στη νέα οικονομία, τον ανυψώση σε ιερώτατο Μυστήριο. Ούτε αυτή είναι ‘’γυναίκα του’’. Δεν είναι σύζυγοι, αλλά ζευγάρι μοιχών. Η έλλειψι αμοιβής για τη σαρκική επαφή, η ‘’από αγάπη’’ συνοίκησι και σχέσι τους δεν έχει καμμία ισχύ να μεταβάλη την κατάστασι από αθέμιτη σε θεμιτή. Ο λόγος του Κυρίου ακούγεται σαν βροντή: ‘’Και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ’’! Ποια άλλη απόδειξι θέλουμε για το ότι ο Κύριος δεν αναγνωρίζει σαρκικές σχέσεις έξω από το νόμιμο γάμο, έστω κι αν αυτές γίνωνται χωρίς χρήματα, αλλ’ ‘’από αγάπη’’ και μόνο; Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι και η ίδια η Σαμαρείτιδα, μολονότι συζή ‘’από αγάπη’’ με το πρόσωπο αυτό, εν τούτοις, επειδή δεν έχει τελέσει γάμο με αυτό (σημειωτέον ότι αυτή μπορούσε να τελέση και έκτος γάμο, σύμφωνα με τα τότε ισχύοντα), δεν θεωρεί τη συνοίκησι αυτή νόμιμη και επιτρεπτή• δεν θεωρεί το πρόσωπο με το οποίο συζή ‘’άνδρα της’’, σύζυγό της. Δεν τρέφει αυταπάτες. Γνωρίζει τι διαπράττει. Έχει συνείδησι ότι συνοικεί παρανόμως, εφόσον δεν τέλεσε γάμο. Γι’ αυτό και δεν τολμά να τον εμφανίση ως σύζυγό της, μολονότι έχει σχέσεις μαζί του όχι για χρήματα, αλλ’ ‘’από αγάπη’’. ‘’Κύριε, άνδρα ουκ έχω’’, λέει. Δεν έχω σύζυγο. Δεν είμαι παντρεμένη. Και μιλά έτσι ποια; Μια χριστιανή γυναίκα; Μια Ιουδαία; Όχι! Αλλά μια Σαμαρείτιδα! Δηλαδή μια γυναίκα η οποία δεν αναγνώριζε εκτός από το Μωσαϊκό Νόμο, εκτός από την
‘’Πεντάτευχο’’, κανένα άλλο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Απέρριπτε τους ψαλμούς, τους Προφήτες κλπ. Αρκούσε  ο  Μωσαϊκός Νόμος  να της  δημιουργήση συνείδησι  μοιχαλίδος,  εφόσον  είχε  σχέσεις με  τον αγαπημένο της, χωρίς να έχη τελέσει γάμο μαζί του. Και σήμερα έρχονται ‘’χριστιανοί’’ (;!) νέοι και νέες να υποστηρίξουν ‘’χωρίς φρόνησι, χωρίς ντροπή’’, ότι δεν είναι αξιοκατάκριτες οι χωρίς γάμο, δηλ. οι πριν από το γάμο σχέσεις των, εφόσον γίνονται ‘’από αγάπη’’ και όχι για χρήματα!... Όχι πλέον ο Χριστός, όχι οι Προφήτες, όχι η Καινή Διαθήκη, όχι οι Κανόνες της Εκκλησίας, όχι οι άγιοι Πατέρες, αλλά η Σαμαρείτιδα Φωτεινή διαμαρτύρεται και φωνάζει προς αυτούς: ‘’Αδελφοί μου, κάθε σαρκική συνάφεια έξω από το νόμιμο γάμο είναι πορνεία και μοιχεία. Αφήστε τις σοφιστείες για δεσμούς από αγάπη και για σχέσεις με χρηματικά ανταλλάγματα. Οι διακρίσεις αυτές είναι εμπνεύσεις του περιεχομένου της κοιλιάς σας. Μη σας πλανά ο Διάβολος. Μην αυταπατάσθε. Συνέλθετε και ξυπνήστε!...’’.» (Προγαμιαίαι Σχέσεις, Πολιτικός Γάμος, Αμβλώσεις, εκδ. Ορθ. Τύπου, Αθήναι 1986, 23)

∗  Σημ. τ. επιμ.: Ο Αλεξανδρινός θεολόγος Ωριγένης παρερμήνευσε το  εδάφιο αυτό  και αυτοευνουχίσθηκε για να απαλλαγεί από τους σαρκικούς πειρασμούς. Θεώρησε δηλαδή λανθασμένα ότι η αιτία του κακού δεν βρίσκεται στην προαίρεση των όντων, αλλά στο σώμα, στην ύλη – άρα και στο Δημιουργό της ύλης, το Θεό! Όμως ο Θεός δεν δημιούργησε τίποτα κακό, και η ύλη είναι καλή λίαν. Εμείς την χρησιμοποιούμε κακώς.

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-