Περί γενετησίου ενστίκτου

Περί γενετησίου ενστίκτου
 (Ιερομονάχου ΔιονυσίουΒογλού)  


Πλήθυνε ο αιώνας που διανύουμε σε πόνο, δάκρυ, αγωνία, στέρηση, αφόρητη συναισθηματική συναλλαγή, τραγική αντικειμενοποίηση του ανθρώπου. Η αρχική αναζήτηση της ελευθερίας οδήγησε στην καταπάτησή της, η ίδια ελευθερία έγινε νεκρόψυχος δεσμός του ανθρώπου. Ο άνθρωπος αισθάνεται μια λυσσαλέα ανάγκη να ζήσει χωρίς το βάρος της προσωπικής του ευθύνης, την οποία ασύστολα φόρτωσε στην πλάτη της φύσεως.
Έτσι το πολύ πλήθος τρέχει ασυγκράτητο στην πολλά υποσχόμενη ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της γενετήσιας ορμής, τόσο για να αντισταθμίσει τον πόνο που έχει μέσα του, όσο και για να αισθανθεί ελεύθερο  από  τις  υποσχέσεις  που  (φαινομενικά)  στενεύουν  τους  ορίζοντες  προοπτικής.  Ζώντας  χωρίς Χριστό αδυνατεί να δώσει στην γενετήσια ορμή την αληθινή της διάσταση, αλλά την ιεροποιεί και ωραιοποιεί. Την κάνει σκοπό της ζωής, χωρίς αυτήν αισθάνεται αλλοτριωμένος από τη ζωή, το άλλο φύλο, αυτοαμφισβητείται, γεμίζει ανασφάλεια.
Για να βάλει κανείς τη γενετήσια λειτουργία στην σωστή της διάσταση και προοπτική, θα πρέπει να ξεκινήσει ίσως από τον πρωτόπλαστο. Άλλωστε ως βιολογική λειτουργία, από εκεί έχει την αρχή της. Η εντολή του Θεού «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» δόθηκε μέσα στον παράδεισο. Βέβαια είναι παντελώς άγνωστος ο τρόπος που θα πολλαπλασιάζονταν οι πρωτόπλαστοι μέσα στον παράδεισο αν δεν αμάρταναν. Πάντως δύο δεν θα μένανε. Είναι άγνωστος ο προπτωτικός τρόπος αύξησης του ανθρώπινου γένους σ’ όλους, ακόμα και στους αγίους. Άλλωστε δεν αφορά τον μεταπτωτικό άνθρωπο. Το να γνωρίζει ο άνθρωπος πλέον με ποιον τρόπο θα αυξανόταν το ανθρώπινο γένος αν οι πρωτόπλαστοι παρέμεναν αναμάρτητοι, δεν είναι γνώση σωτηριολογική, δηλ. δε βοηθά στη σωτηρία του. Μ’ αυτή τη γνώση να τον κάνει μέτοχο της θέωσης, συμμέτοχο του Χριστού στην πατρική κληρονομιά. Ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Πατρός, όταν σαρκώθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου, αποκάλυψε την Αγία Τριάδα και τον άνθρωπο και πρόσφερε σ’ αυτόν ό,τι είναι χρήσιμο για την πορεία του προς την θέωση, στην οικείωση της ζωής της Αγίας Τριάδας, για να μπορέσει ο άνθρωπος να ζει αιώνια μαζί Του. Δεν μίλησε, δεν αποκάλυψε τον τρόπο αύξησης του ανθρώπινου γένους πριν την πτώση του ανθρώπου.

Επίσης,  είναι  σίγουρο  ότι  ο  γνωστός  βιολογικός  τρόπος  αναπαραγωγής  της  ανθρωπότητας  δεν υπήρχε μέσα στον παράδεισο. Ο γνωστός τρόπος αναπαραγωγής και κατ’ επέκτασιν η οποιαδήποτε χρήση αυτής της λειτουργίας, φυσική, παραφυσική, παραχρηστική ή καταχρηστική, είναι μεταπτωτικό φαινόμενο.
Όταν οι πρωτόπλαστοι έγιναν αυτοεξόριστοι της παραδείσιας μακαριότητας γέννησαν με το γνωστό βιολογικό τρόπο τον Κάϊν. Λέγει η Αγία Γραφή: «Αδάμ δε έγνω την γυναίκα αυτού, και συλλαβούσα έτεκε τον Κάϊν» (Γέν. 4:1). Όταν λέγει η Γραφή «έγνω» εννοεί ότι γνώρισε αυτήν σεξουαλικά.
Όταν λοιπόν ο Χριστός εξέβαλλε του παραδείσου τον αμαρτωλό πλέον άνθρωπο για να μη γίνει το κακό αθάνατο και βασανίζει αυτόν (τον άνθρωπο) αιώνια, τον ενέδυσε με τους δερμάτινους χιτώνες ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να επιβιώσει, μέχρις ότου δια του Χριστού εισέλθει στην θέωση. Είπε ο Χριστός στη γυναίκα και στον άνδρα:  «εν λύπαις τέξη τέκνα…» (Γέν. 3:16-21). Οι δερμάτινοι χιτώνες δόθηκαν ως φάρμακο κατά του θανάτου αφού ο άνθρωπος, αντί της μετά του Θεού αθανασίας, επέλεξε τον θάνατο χωρίς Θεό.
Εάν δεν πολλαπλασιάζονταν οι πρωτόπλαστοι μετά την πτώση, θα πέθαιναν, και το ανθρώπινο γένος θα εξαφανιζόταν· έτσι ο ανθρωποκτόνος διάβολος θα πετύχαινε τη δική του ανυπαρξία, ο δε άνθρωπος θα έχανε κάθε διέξοδο από το αδιέξοδο, η οδός προς την αθανασία και τη θέωση θα έμενε αδιάβατη. Γι’ αυτό η Αγία Τριάδα προσφέρει στο γένος των ανθρώπων τους δερμάτινους χιτώνες, ένας εκ των οποίων είναι ο γνωστός βιολογικός τρόπος αύξησης της ανθρωπότητας. Αλλά επειδή οι δερμάτινοι χιτώνες έχουν την αρχή τους στον θάνατο, είναι διφυείς· νικούν τον θάνατο, αλλά και δίνουν τροφή στον θάνατο, τον συντηρούν. Έτσι και η γνωστή βιολογική λειτουργία της γενετήσιας ορμής, ο γνωστός τρόπος αυξήσεως νικά μεν τον θάνατο, καθ’ ότι στο πρόσωπο των απογόνων ζει το ανθρώπινο γένος, αλλά συγχρόνως δίνει τροφή στο θάνατο γιατί και τα παιδιά θα τα κυριεύει ο θάνατος, αφού τον θάνατο δεν μπορεί κανείς να τον νικήσει μόνο με τις δικές του δυνάμεις. Γι’ αυτό, η σεξουαλική νίκη κατά του θανάτου είναι πύρρεια.


∗ Παραδοσιακό τραγούδι σε διασκευή των Led Zeppelin.


Στην αιωνιότητα όπου ο άνθρωπος θα εισέλθει εξ’ αιτίας της ανάστασης του Χριστού, οι δερμάτινοι χιτώνες καταργούνται. Η βιολογική γενετήσια λειτουργία καταργείται αφού ο Χριστός με την σταυρική Του θυσία και ανάσταση ζωοποίησε τον θάνατο κι ο θάνατος έπαψε να είναι  ανίκητος, έγινε πέρασμα. Γι’ αυτό ο Χριστός, όταν τον ρωτούν οι Σαδδουκαίοι, λέγει ότι στην αιωνιότητα οι άνθρωποι θα ζουν όπως οι άγγελοι (Ματθ. 22:23-30). Με άλλα λόγια, το σεξ είναι φάρμακο κατά του θανάτου, και εφ’ όσον στην αιωνιότητα δεν υπάρχει θάνατος, παύει κι αυτό να λειτουργεί. Απλά το ανθρώπινο σώμα δεν εξυπηρετεί προς την κατεύθυνση του σεξ.
Το μεγαλείο της αγνείας, της παρθενίας, ασχέτως αν οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να εφαρμόσουν αυτή την αρετή, έγκειται στο γεγονός ότι ο κατά Χριστόν ουσιαστικά παρθένος στη διάνοια, στην ψυχή και στο σώμα, νικά τον θάνατο ολοσχερώς. Διότι αυτός, ζώντας εν Χριστώ και φτάνοντας ήδη από την παρούσα ζωή στην θέωση, στην ένωση μετά του Τριαδικού Θεού, έχει νικήσει το θάνατο ο ίδιος. Διότι ο Χριστός δεν αφήνει να πεθάνει αυτόν που είναι ενωμένος μαζί Του – κι αν πεθάνει, όταν πεθάνει δεν θα πεθάνει. Ο θεωμένος άνθρωπος έχει οικειωθεί τη ζωή του Χριστού κατά χάριν, γίνεται κύριος του θανάτου· π.χ. ο Μέγας Βασίλειος, ο άγιος Ιωάννης, γέροντας του αγίου Δωροθέου, οι οποίοι πέθαναν μόνον όταν το θέλησαν. Άλλωστε, ό,τι ο Χριστός αγιάζει, ό,τι προσλαμβάνει, αφθαρτοποιείται. Ο εν Χριστώ παρθένος λοιπόν, επειδή δεν αφήνει απογόνους, δεν δίνει τροφή στο θάνατο. Ο ίδιος είναι ζωοποιημένος, χριστοειδής,  απογόνους  δεν  αφήνει  ώστε  να  προσφέρει  ζωή  στο  θάνατο,  έχει  νικήσει  αυτόν  καθ’ ολοκληρίαν. Αυτός ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. Γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας χαρακτηρίζουν την πορνεία ως πτώση, καθ’ ότι ο πόρνος μένει δέσμιος του θανάτου και της φθοράς. Η αγιοπνευματική κατάσταση της παρθενίας προέρχεται τελικά από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Σ’ αυτήν ακριβώς τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος πρέπει να προσαρτηθούν οι συστάσεις του Αποστόλου Παύλου: «Τούτο γαρ εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών, απέχεσθαι υμάς από της πορνείας, ειδέναι έκαστος υμών το εαυτού σκεύος κτάσθαι εν αγιασμώ και τιμή, μη εν πάθει επιθυμίας» (Α’ Θεσ. 4:3 εξ.). Ίσως αξίζει εδώ να μνημονευθεί ότι μια πόρνη κάθεται πάνω στο θηρίο (Αποκ. 17), ενώ τα γνήσια τέκνα της Εκκλησίας ακολουθούν το Χριστό, γιατί έζησαν με παρθενία (Αποκ. 14:4).
Όταν ο Υιός και Λόγος του Πατρός έλαβε ανθρώπινο σώμα δια της αειπαρθένου Παναγίας, δεν το έλαβε με τον γνωστό βιολογικό τρόπο. Όχι γιατί περιφρονεί τον ανθρώπινο τρόπο αύξησης ή τη γενετήσια ορμή, αλλά γιατί ως Θεός κατά φύσιν δ ε ν  ε ί χ ε  α νά γ κ η  τω ν  δ ε ρ μ α τ ί νω ν  χ ι τώ νω ν,  γι ’  α υ τό  ο ύ τε π ή γ ε  κ ά π ου  ν α  σ π ου δ ά σ ει  ού τ ε  έ κ α ν ε  σ ε ξ .  Α ν  χ ρ η σ ι μ ο π οι ού σ ε  τ ου ς  δ ερ μ ά τ ι ν ου ς  χ ι τ ώ ν ες τ ότ ε θ α ή τ α ν δ έσ μ ι ο ς τ ου θ α ν ά τ ου . Ο θάνατος θα ήταν αθάνατος αφού ο Χριστός ό,τι προσέλαβε το αφθαρτοποίησε. Επίσης δεν θα μπορούσε να σταυρωθεί, να ελευθερώσει τον άνθρωπο, να αναστηθεί και να αναστήσει την ανθρωπότητα, να χαρίσει την ζωή στον άνθρωπο.
Ο σταυρωμένος και αναστημένος Υιός του Πατρός, ο Χριστός δεν έζησε όπως οι Ιουδαίοι ραββίνοι, οι  οποίοι  έπρεπε  να  νυμφεύονται.  Η  αληθοφανής  αγαμία  των  Εσσαίων  (Κουμράν)  συνέβαλε  στον περιορισμό του σκανδάλου που θα μπορούσε να προκαλέσει η παρθενία του Ιησού. Η παρθενία στον Χριστό δεν ήταν ένας στείρος ασκητισμός εχθρικός προς την γυναίκα. Μπορεί κανείς να καταλάβει τα κίνητρα αυτής της παρθενίας στη δήλωση: «Εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών». Ένα τέτοιο πρόγραμμα ζωής, που αποτελεί πρόσκληση στον «δυνάμενο χωρείν», δεν γίνεται κατανοητό παρά μόνο σε σχέση με τη νέα πραγματικότητα, η οποία αποκαλύπτεται με τον Χριστό: ο ερχομός της βασιλείας της Αγίας Τριάδας, όπου εισέρχεται κανείς ακολουθώντας Τον. Η είσοδος σ’ αυτή την ένωση με την Αγία Τριάδα μπορεί να οδηγήσει σ’ ένα ξεπέρασμα των δερματίνων χιτώνων και της εντολής της δημιουργίας, προσδίδοντας ερωτικό νόημα σ τ η θ ε λ η μ ατ ι κ ή ε γ κρ άτ ε ι α .
Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι το σεξ, η χρήση ή η παράχρησή του, είναι φυσικά στον άνθρωπο, κάνουν λάθος. Φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι ο Αδάμ πριν από την αμαρτία, παραφυσική είναι ο Αδάμ μετά την πτώση, έξω από τον παράδεισο, υπέρ φύσιν είναι η ζωή με τον Χριστό εν Αγίω Πνεύματι. Η αγιοπνευματική ζωή με τον Χριστό είναι ασυγκρίτως ανώτερη από τη φυσική ζωή του Αδάμ. Είναι ο τρόπος ζωής στον οποίο ο Αδάμ προσκλήθηκε να  συμμετάσχει, αλλά αυτός απέτυχε. Είναι ουσιαστικά ο τρόπος ζωής που ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση. Αυτός λοιπόν που πιστεύει ότι το σεξ είναι φυσιολογικό είναι αυτός που δεν επιθυμεί ή αδυνατεί να συμμετάσχει στη ζωή της αιωνιότητας. Αμαρτία είναι η εγκατάλειψη στην αδυναμία κι αυτός, αντί να ταπεινωθεί ως αδύναμος και να ζητήσει τη βοήθεια του Θεανθρώπου, δικαιολογεί την αδυναμία του κατηγορώντας ή συκοφαντώντας τον Χριστό ως άδικο, ως απάνθρωπο, και
την Εκκλησία ως αναχρονιστική. Έτσι ούτε στην Εκκλησία Του εισέρχεται ούτε με τον Χριστό επιθυμεί να έχει αγαπητική σχέση. Αντίθετα, διατηρεί με τον Εσταυρωμένο Θεάνθρωπο σχέση αδιαφορίας ή αντιπαλότητας. Αν όμως περάσει στην αιωνιότητα με τέτοια ψυχική κατάσταση, πως εκεί θα αγαπήσει τον ταπεινό Χριστό, την πραεία Αγία Τριάδα; Πως θα επιβιώσει μέσα στην αγάπη;
Αυτός (που φέρεται έτσι) είναι πλέον βέβαια ότι θα κάνει το σεξ σκοπό της ζωής του και τότε θα έχει πρόβλημα στην αιωνιότητα, επειδή εκεί το σώμα, ως εκφραστικό μέσο της ψυχής του, δεν θα τον εξυπηρετεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η ψυχή του θα ηδονίζεται, θα επιθυμεί να κάνει σεξ αλλά το σώμα θα μένει ακίνητο και έτσι ο απραγματοποίητος πόθος σημαίνει αβάσταχτος πόνος. Βέβαια πόνος σημαίνει κό λ ασ η .
Αυτός που κάνει το σεξ σκοπό της ζωής του και γι’ αυτό δεν επιτρέπει στον εαυτό του να το αποχωρισθεί, ουσιαστικά το θεωρεί ως αξία απόλυτη πάνω από το Χριστό, αφού προτιμά την ανυπακοή από την υπακοή προς τον Χριστό που τον προτρέπει σε εγκράτεια. Τον γράφει στα παλιά του παπούτσια και του λέγει «κάνεις λάθος». Τον βρίζει, αν όχι με το στόμα, αλλά με τις πράξεις αυτό δείχνει. Διότι Θεός που κάνει λάθος (όπως αυτός πιστεύει) δεν είναι Θεός. Κι ο Χριστός είπε ότι αν ο άνθρωπος στην συνείδησή του τοποθετεί ο,τιδήποτε πάνω από τον  Χριστό, δεν μπορεί να είναι γνήσιος μαθητής Του (Ματθ. 10:37). Για τους γνήσιους ακολούθους Του λέγει: «ίνα όπου ειμί εγώ, και υμείς ήτε» (Ιωάν. 14:3). Ο Χριστός είναι στον παράδεισο ως κτήτοράς του, αυτός που δεν μπορεί να ζήσει με τον Χριστό, που θα υπάγει;
Στον παράδεισο είναι αδύνατον να υπάγει. Εκεί η ζωή με τον Χριστό είναι ελευθερία, δεν υπάρχει καταπίεση ή πειθαρχία, αλλά μόνο αγαπητικές σχέσεις με την Αγία Τριάδα και τους συνανθρώπους. Ο Χριστός ποτέ δεν λειτουργεί ως εξουσία. Εφ’ όσον λοιπόν υπάρχει ελευθερία στον παράδεισο, ο άνθρωπος του σεξ κυνηγά όλες τις άγιες γυναίκες που θα συναντήσει εκεί. γι’ αυτό πηγαίνει στην κόλαση, όπου εκεί δεν μπορεί να κάνει όσο κακό θέλει να κάνει. Η κόλαση είναι αδιέξοδη, είναι το αδιάβατο όριο του κακού.
Άλλος πιστεύει ότι μέσω του σεξ διατηρείται η αγάπη ή ότι αν αγαπά κανείς κάποιον πρέπει να κάνει σεξ με αυτόν. Γεννιέται το ερώτημα: Αν κάποιος αγαπά κάποιον, θα πρέπει να κάνει σεξ μαζί του για να αποδείξει την αγάπη του; Όχι βέβαια. Αν κάποιος αγαπά κάποιον άντρα θα πρέπει να κάνει σεξ μαζί του; Αν το πρόσωπο της αγάπης είναι παιδί, τότε τι θα πρέπει να γίνει; Αγάπη νομίζω είναι η αγαθή διάθεση της ψυχής, κατά την οποία κά π ο ι ο ς  δ ε ν  π ρ ο τ ι μ ά  κα ν έ ν α  απ ό  τ α  υ λ ι κά  π ρ άγ μ α τ α  μ π ρ ο σ τ ά  σ τ η ν ε υτ υχ ί α  τ ο υ  πλη σ ί ο ν . Και είναι αδύνατον να αποκτήσει την αγάπη αυτή εκείνος που προσηλώνεται με πάθος στην υλική επιφάνεια του προσώπου· δηλαδή στο σώμα. Άλλωστε είναι γνωστά στα γνήσια παιδιά της  Εκκλησίας  ότι  την  αγάπη  γεννά  η  κ α θ α ρ ό τ η τ α ,  τ η ν  κ α θ α ρ ό τη τα  γε ν νά  η  υ π ο μ ο νή  και  η μακροθυμία, αυτές δε τις γεννά η εγκράτεια που τις περιέχει. Αυτός που είναι εγκρατής υπομένει τις θλίψεις, ενώ αυτός που υπομένει τα θλιβερά έχει την ελπίδα του προς τον Χριστό. Η ελπίδα προς τον αναστημένο Υιό του Πατρός απομακρύνει το νου από κάθε προσήλωση στην υλική επιφάνεια των όντων, αφού δε απομακρυνθεί ο νους από αυτή την προσήλωση, θα έχει την πραγματική αγάπη προς τον άλλο, που είναι κραταιά ως ο θάνατος.
Κάποιος  λέγει  ότι  το  σεξ  διατηρεί  τον  έρωτα.  Αντίθετα  η  πραγματικότητα  δείχνει  ότι  το  σεξ σκοτώνει τον έρωτα. Κάθε έρωτας, είτε απευθύνεται προς την Αγία Τριάδα είτε προς το άλλο φύλο, βρίσκει την πλήρη έκφρασή του στην ένωση. Άλλωστε γι’ αυτό κάποιος παντρεύεται, για να είναι πάντοτε μαζί με τον άλλον που ερωτεύθηκε έστω και φευγαλέα. Αφού λοιπόν ο έρωτας βρίσκει την πλήρη έκφρασή του στην ένωση, όταν πραγματοποιηθεί αυτή δια του σεξ, ο έρωτας έχει εξαντλήσει τα όριά του, δεν έχει άλλο τίποτα να δώσει. Αυτός λοιπόν που μένει προσκολλημένος στο σεξ, ως μοναδική ή ύψιστη εκδήλωση του έρωτα, χάνει τον έρωτα, την τρυφερότητα, την στοργή, τον σεβασμό του προσώπου του άλλου, και μετά έρχεται ως συνέπεια η φθορά της ερωτικής διάθεσης. Γι’ αυτό όλες οι προγαμιαίες σχέσεις φθείρονται, καταστρέφονται, τις διαδέχεται πολλές φορές το μίσος. Αρχίζουν οι νέοι, π.χ. να ερωτεύονται και να έχουν προγαμιαίες σχέσεις στα δεκάξι τους χρόνια, αλλά στην ηλικία των τριάντα παντρεύονται άλλον, αφού έχουν αλλάξει ερωτικό σύντροφο πέντε – δέκα φορές. Που είναι ο έρωτας; Έρωτας είναι η π αρ α τ ε τ αμ έ ν η α γ ά πη . Η αγάπη που διατηρείται στο χρόνο δεν γεννά τον έρωτα, είναι έ ρ ω τ ας .
Βέβαια και μέσα στο γάμο υπάρχουν οι καταστροφικές παρενέργειες του σεξ. Μέσα στο γάμο υπάρχει το σεξ. Άλλωστε δι’ αυτού συνεργαζόμενος ο άνθρωπος με το Θεό αφήνει απογόνους, νικά τον θάνατο, και γι’ αυτό αισθάνεται ολοκληρωμένος. Αλλά στον γάμο ο Χριστός δεν ευλογεί το σεξ, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά την ερωτική ένωση με σκοπό την υπέρβαση των δερματίνων χιτώνων. Την σωματική
ένωση η Εκκλησία την προσφέρει ως προϋπόθεση. Ακούγεται κατά τη διάρκεια του μυστηρίου: «καταλείψει άνθρωπος τον πατέραν αυτού και την μητέρα, και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού, και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν, ώστε ουκέτι εισί δύο, αλλά μία σαρξ» (Μαρκ. 10:7-8). Αυτό σημαίνει ότι και σεξ να μην υπάρξει, ήδη κατά Χριστόν είναι κανείς ένα σώμα με το ταίρι του. Γι’ αυτό ο βαθμός συγγενείας μεταξύ των συζύγων είναι μηδέν. Κανείς δεν είναι συγγενής του εαυτού του.
Ο Χριστός όταν έρχεται να τελέσει το μυστήριο του γάμου, καθαγιάζει την οικογένεια, προσφέρει τη δυνατότητα της μεταστροφής που υπογραμμίζει την αξία του χαμένου ιδανικού. Δεν αποδέχεται το γάμο ως αδυναμία  του  αμαρτωλού.  Δεν  αρκείται  να  επαναφέρει  το  γάμο  στην  αρχική  τελειότητα,  που  είχε αμαυρώσει η ανθρώπινη αμαρτία. Τοποθετεί αυτόν σε νέα βάση που του παρέχει την πραγματική του σημασία μέσα στη βασιλεία της Αγίας Τριάδας. Η άρρηκτη ένωση της Εκκλησίας με τον Χριστό και η θυσιαστική αγάπη Του για την Εκκλησία, που την τελείωσε (τελειοποίησε) με το αίμα Του, αποτελούν το ζωντανό πρότυπο προς το οποίο τείνουν να ομοιωθούν οι σύζυγοι. Η γενετήσια ορμή γίνεται τώρα αποδεκτή μέσα στο φως της Αναστάσεως που τη μεταμορφώνει: «Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών, καθώς ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησίαν» (Εφ. 5:25). Το βάρος πέφτει στο «καθώς»· δηλ. με το αίμα Του, με την σταύρωσή Του. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος μέσα στο γάμο θα πρέπει να θυσιάζεται. Δι’ αυτής της θυσίας συσταυρώνεται με τον Χριστό και έτσι δύναται να συναναστηθεί μαζί Του.
Η Εκκλησία λοιπόν ως  φιλόστοργη μητέρα βάζει τον Χριστό μέσα στη γαμική ένωση. Ο Χριστός ελεύθερα εισβάλλει μέσα στην  Ιστορία με την  τέλεση του μυστηρίου για την  αγάπη των τέκνων της Εκκλησίας. Αν το ζευγάρι ζει κατά Χριστόν μαζί με τον Χριστό, πιασμένο από το χέρι Του, τρώγοντας το σώμα Του και πίνοντας το αίμα Του, συμμετέχοντας στο τραπέζι που Αυτός ετοιμάζει, οι παρενέργειες του σεξ παύουν να υπάρχουν.
Η Εκκλησία λοιπόν δεν ευλογεί τις προγαμιαίες σχέσεις, γιατί αυτές δεν έχουν Χριστό μέσα τους. Ούτε καν έρωτα δεν έχουν. Δημιουργούν ψευδαίσθηση έρωτος αλλά καταλήγουν στην εκμετάλλευση του πλησίον. Κάνουν τον άνθρωπο να βλέπει το συνάνθρωπό του ως αντικείμενο από το οποίο θα πάρει ηδονή. Είναι παρατηρημένο ότι κανείς δεν πηγαίνει να κάνει σεξ για να προσφέρει στον άλλον ευχαρίστηση αλλά μόνον για να πάρει. Εκμεταλλεύεται το σώμα του άλλου όπως και ο πλούσιος. Ο ένας εκμεταλλεύεται τον πλησίον για το χρήμα και ο άλλος για την ηδονή. Γι’ αυτό και ο ένας και ο άλλος δύσκολα θα εισέλθουν στην βασιλεία της Αγίας Τριάδας.
Αυτός που πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να δημιουργήσει προγαμιαίες σχέσεις μολύνει την ψυχή του και την ψυχή του άλλου. Γίνεται ο ίδιος αντικείμενο εκμετάλλευσης και εκμεταλλεύεται. Δια της πράξεως εγ χ α ρ ά σ σ ετ α ι μ έσ α τ ου τ ο εί δ ω λ ο της αμαρτίας, και πολεμείται πλέον μόνος του, βάσει της λειτουργίας του συνειρμού και της αναπλάσεως. Γι’ αυτό είτε βλέπει είτε δεν βλέπει το άλλο φύλο, το φαντάζεται μόνος του – είτε το θέλει είτε δεν το θέλει. Αυτό το είδωλο υπάρχει πάντα μέσα του και δεν εξαλείφεται παρά μόνο με την συχνή εξομολόγηση, προσευχή, νηστεία. Βλέπει τον άλλον μόνο μέσα από τη σεξουαλική πράξη.
Επίσης,  τα  είδωλα  των  προγαμιαίων  σχέσεων  τον  εμποδίζουν  να  δημιουργήσει  υγιείς  γαμικές σχέσεις με τον έρωτά του. Γιατί όλοι αυτοί που πέρασαν από τη ζωή του είναι μέσα  του, υπάρχουν. Φέρει μέσα του ο,τιδήποτε έζησε με τους άλλους κι έτσι τον καινούργιο έρωτά του, συνειδητά ή ασυνείδητα, τον συγκρίνει με τους άλλους. Οι άλλοι είναι πάντοτε παρόντες. Έτσι αδυνατεί να γνωρίσει πραγματικά το ταίρι του, να το κατανοήσει, να το αξιολογήσει, το αδικεί. Π.χ. αν κάποιοι τον διώξανε, φοβάται ότι και το ταίρι του θα τον διώξει. Οι γυναίκες λένε «όλοι οι άντρες θέλουν σεξ», ή, «όλες οι γυναίκες είναι καλές μόνο για το κρεββάτι»· έτσι, αν ο ένας για κάποιο λόγο δεν μπορεί να κάνει σεξ, ο άλλος σκέπτεται «με απατά», γιατί και ο (η) πρώην τα ίδια έκανε. Έτσι κατακρίνει τον νυν και τον αστυνομεύει, ενώ δεν υπάρχει αιτία. Ή προσφέρει μόνο το σώμα του για να κρατήσει τον νυν κοντά του – για κατανόηση του ψυχικού κόσμου του άλλου  ούτε  σκέψη  δεν  υπάρχει.  Απομονώνεται  από  τον  άλλον  και  οδηγείται  στην  ατομοκρατία,  την φιλαυτία, που είναι μητέρα των κακών. Διότι απ’ αυτήν γεννιούνται τα τρία πρωταρχικά και μανιώδη πάθη· δηλαδή της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της ματαιοδοξίας. Αυτά τα πάθη λαμβάνουν τις αφορμές της κακίας από τις δήθεν απαραίτητες σωματικές ανάγκες, από τις οποίες γεννιέται όλος ο κατάλογος των κακών. Το πάθος της φιλαυτίας υποκινεί τον άνθρωπο να ασχολείται υπερβολικά με το σώμα και να του παρέχει περισσότερες απ’ όσες πρέπει τροφές και διασκεδάσεις, τάχα για να  ζήσει τη ζωή του, τάχα για να
ελκύσει τον άλλον να ενδιαφερθεί, τάχα για να διώξει την ανία, ώστε παρασυρόμενος σιγά-σιγά, να πέσει στον απύθμενο λάκκο της φιληδονίας, της ικανοποιήσεως των επιθυμιών σε βάρος του πλησίον.
Ο φίλαυτος όμως δεν μπορεί να αγαπήσει κανέναν και τίποτα. Αδυνατεί να αγαπήσει γιατί στην ξέφρενη πορεία για την ικανοποίηση των επιθυμιών του θα συγκρουσθεί και με τους καλούς και τους κακούς. Με τους κακούς, γιατί αυτοί διεκδικούν μερίδιο από τις ηδονές;, με τους εναρέτους, γιατί αυτοί με τον τρόπο ζωής των δημιουργούν σ’ αυτόν αισθήματα ενοχής και φθόνου. Έτσι, όπως ακριβώς τις μέρες διαδέχονται οι νύχτες και τα καλοκαίρια οι χειμώνες, την ηδονή διαδέχεται η λύπη και η στεναχώρια. Αυτός όμως ζώντας χωρίς το Χριστό και τη χαρά που Εκείνος προσφέρει, καταφεύγει πάλι στην εκμετάλλευση των όντων ώστε να πάρει ηδονή από αυτά, η ηδονή οδηγεί στη στεναχώρια κ.λπ. Ο φαύλος κύκλος περισφίγγει τον άνθρωπο και η αμαρτία ζει και ο άνθρωπος πεθαίνει.
Ο δέσμιος της φιλήδονης φιλαυτίας,  για να δικαιολογήσει την αδυναμία του, την εγκατάλειψή του στην  ευκολία,  θα μεταθέτει  τη γενετήσια ορμή ακόμα και  στους  κόλπους  της θεότητας.  Αδυνατεί  να πιστέψει πως ο Υιός γεννάται εκ του Πατρός χωρίς τη γενετήσια ορμή. Θα αρνηθεί τον τρόπο σαρκώσεως του Υιού εκ της αειπαρθένου Μαρίας. Απίστευτο γι’ αυτόν το πως η παρθένος μένει παρθένος μετά τη γέννηση. Θα πει ότι η Παναγία είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον Ιωσήφ. Ο Χριστός δεν έζησε με παρθενία. Οι άγιοι δεν είναι άγιοι. Η Εκκλησία είναι απάνθρωπη. Έτσι φτάνει μέχρι τη βλασφημία και ιεροποιεί την γενετήσια ορμή.
Γι’ αυτό ο Χριστός, οι Πατέρες της Εκκλησίας, προτρέπουν τον άνθρωπο στην αγνότητα. Αγνότητα δεν είναι κάτι μόνο σωματικό· δεν είναι μόνο, απλώς, η αποχή από το σεξ. Αγνός είναι αυτός ο οποίος σκέφτεται πάντοτε αθώα για τους πάντες και τα πάντα. Τέλος της αγνότητας είναι η θεολογία. Θεολόγος είναι αυτός ο οποίος έχει ενωθεί με το Θεό Λόγο, και τότε ο ανθρώπινος λόγος ενωμένος με το Θεό Λόγο γίνεται θεανθρώπινος λόγος, και ο άνθρωπος από λογικό ον γίνεται θεολογικό. Σ’ αυτή την πνευματική κατάσταση μιλά για τον Θεό μαζί με τον Θεό. Για να φτάσει κανείς σ’ αυτή την αγιοπνευματική κατάσταση πρέπει ο νους να αποκοπεί τελείως από τα σαρκικά και κοσμικά πράγματα και να προσεύχεται (ο νους) απαλλαγμένος από τα υλικά πράγματα και σχήματα του κόσμου. Εκείνος που διατηρεί ακέραια αυτή την κατάσταση, αυτός πραγματικά είναι αγνός.
Όσο λοιπόν πιο εγκρατής είναι κανείς, τόσο καλύτερα. Ο Χριστός, η Εκκλησία, δείχνουν το τέλος που θα έπρεπε να φτάσει ο άνθρωπος. Για την πορεία προς αυτό το τέλος υπάρχει η εξομολόγηση, και ο πνευματικός πατέρας βοηθά τον γνήσιο ακόλουθο του Χριστού να βρει το προσωπικό του μέτρο απέναντι στο Θεό, στο συνάνθρωπο, στον εαυτό του. Ας αγωνιστεί εργαζόμενος τις εντολές να βρει το μέτρο του με την εξομολόγηση, τον πνευματικό του και θα συναντήσει τον Χριστό.
Εκείνον τον Σαμψών, η παράλογη επιθυμία της γυναίκας τον έριξε στη φυλακή. Όχι η γυναίκα ως ον, αλλά η πορνεία του, η αχαλίνωτη επιθυμία ικανοποιήσεως της γενετήσιας ορμής. Ο Σολομών από την ίδια κατάχρηση έπεσε. Ο Δαβίδ έφθασε στο αμάρτημα του φόνου, έγινε σκληρός και απάνθρωπος μετά τη μοιχεία του με τη Βηρσαβεέ. Μπορεί να νομίζει λοιπόν κανείς ότι η παράχρηση ή κατάχρηση του σεξ δεν φθείρει τον άνθρωπο ψυχικά, αλλά το παράδειγμα του Δαβίδ πιστοποιεί το αντίθετο.
Ο σώφρονας δεν θα δώσει προσοχή στις κακόφωνες σειρήνες που λένε π.χ. «έφτασες 20 χρονών και είσαι  ακόμα  παρθένος;» Το  λέγει  αυτός  που  έχει  υποστεί  όλες  τις  παρενέργειες  του  σεξ  και  φθονεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, την αγνότητα του άλλου. Θέλει να μην ξεχωρίζει κανείς γιατί καθρεπτίζεται, κι αυτό που βλέπει δεν τον ικανοποιεί καθόλου. Όταν κάποιος στέκεται πραγματικά σ’ ένα επίπεδο, ο άλλος, συνειδητά ή ασυνείδητα, λέγει: «κι εγώ θα ήθελα να ήμουν σαν κι αυτόν αλλά δεν τα έχω καταφέρει». Γι’ αυτό κατηγορεί, συκοφαντεί τον αγνό για να δικαιολογήσει τον τρόπο ζωής του. Εκφράζει το μίσος ή αποστροφή προς τον αγνό για να τον εξουθενώσει, ενώ ουσιαστικά μισεί, περιφρονεί τον δικό του ακόλαστο εαυτό. Γι’ αυτό οι περισσότεροι συκοφαντούν, κατηγορούν τον μοναχισμό, τους μοναχούς.
Ο εραστής της αγνότητας θα αδιαφορήσει για το επιχείρημα που έντονα προβάλλεται από αυτούς που κατέχονται από το σαρκικό φρόνημα, ότι «πρέπει κανείς να τα  δοκιμάσει όλα για να τα γνωρίζει όλα». Όταν κανείς κάνει το κακό, χάνει τη γνώση του κακού που κάνει. Τ ο  κ α κ ό  π ο λ εμ ά  τ ο  α γ α θ ό  κ α θ ’ ο λ ο κ λ η ρ ί αν  κ αι  έ ν α  απ ό  τ α  α γ αθ ά  ε ί ν αι  κ αι  η  γ ν ώ σ η  τ ο υ  κα κο ύ .  Ο  Χριστός,  ως  Θεός παντογνώστης γνωρίζει το κακό, αλλά δεν έχει εμπειρία του κακού. Δεν κάνει το κακό. Δεν είναι κακός.
Ο χριστοειδής αγωνιστής της αγνότητας θα κρεμαστεί από το ρούχο του Χριστού και δεν θα το αφήσει για να είναι αρεστός στους ανθρώπους. Δεν θα φύγει από τον Χριστό για να μην διωχθεί από την
παρέα, την κοινωνία ως αναχρονιστικός. Η  α ν θρ ω π α ρέ σ κ ε ια  ο δ η γ ε ί  ο υ σ ι α στ ικ ά στην απιστία προς τον Χριστό. Και σ’ αυτήν ακολουθούν σαν παιδιά η αμέλεια στην κοινή λατρευτική και ιδιωτική προσευχή, ακολουθεί η ακολασία, στη συνέχεια έρχεται η κενοδοξία, η υπερηφάνεια και αυτήν ακολουθεί ο φθόνος, η ζήλεια,  ο  δόλος,  η  υποκρισία,  η  υποκριτικά  ευλάβεια,  η  π ρ ο σω π ο λ η ψ ία  κ α ι  η  π ρο σπ ά θ ε ια  ν α π αρ ο υ σ ι ασ τ ο ύ ν ό λ α αυ τ ά μ ε τ η σ ο φ ί α τ ω ν λ όγ ω ν ω ς κ α λ ά ώ σ τ ε ν α κ α λ υ φ θ ε ί η β λ ά β η τ ο υ ς . Α κ ολ ου θ εί  η  π τ ώ χ ευ σ η  τ η ς  π ρ οσ ω π ι κ ότ η τ α ς , η οποία παραπέμπει στην απελπισία, η οποία οδηγεί στην σκληρότητα, στον σαδισμό.
Ο σαδιστής, ο σκληρόκαρδος συμβουλεύοντας έναν, σκέφτεται κακό εναντίον άλλου. Επαινώντας έναν, κατηγορεί άλλον. Διαβάλλει ανώνυμα, για να καλύψει τη δική του κακολογία. Όταν εγκωμιάζονται ενάρετοι δείχνει την αποστροφή του. Τους προϊσταμένους όταν είναι απόντες τους εξευτελίζει, και όταν είναι παρόντες τους εξυμνεί κατά πρόσωπον. Αυτούς που υστερούν σε παιδεία τους κοροϊδεύει και στους δασκάλους ψάχνει να βρει μομφή, για να δείξει ότι ο ίδιος είναι σοφός. Τις αρετές των άλλων τις λησμονεί περιφρονώντας, ενώ τις ελλείψεις των τις διατηρεί στη μνήμη του. Αναζητά ευκαιρίες να υπηρετεί πρόσωπα ως δούλος, ενώ εξουθενώνει όσους είναι υποδεέστεροι. Κρύπτει τα δικά του κακά με το να ρωτά για τα κακά  των  άλλων.  Με  τάφο  ανοιχτό  μοιάζει  ο  λάρυγγάς  του·  με  τη  γλώσσα  του  πλέκει  δολιότητες. Δηλητήριο φιδιών υπάρχει κάτω  από τα χείλη του, και το στόμα του είναι γεμάτο από κακία και κατάρα. Συντρίμματα και δυστυχία σπέρνει στο δρόμο του και δε γνωρίζει το δρόμο της ειρήνης. Τα χέρια του είναι γεμάτα από αίμα : επειδή «εκείνος που μισεί τον αδελφό του είναι φονιάς» (Α’ Ιωάν. 3:15, πρβλ. Ψαλμ.13:3).
Ο γνήσιος ακόλουθος του Χριστού ξέρει να αγωνίζεται και γιατί αγωνίζεται. Το δικό του πολίτευμα υπάρχει στον ουρανό. Δεν θέλει να μείνει στο παρά φύσιν, ούτε στη φυσική κατάσταση, αλλά αγωνίζεται να ανέλθει στο υπέρ φύσιν, να γίνει θεός κατά χάριν, να μετέχει στις άκτιστες ενέργειες της Αγίας Τριάδας. Ο αγώνας του είναι να έχει κατά χάριν ό,τι έχει ο Θεός κατά φύσιν. Ενωμένος με τον Χριστό να περάσει στην αιωνιότητα. Στην αιωνιότητα θα κινείται μέσα στον άπειρο ορίζοντα της Αγίας Τριάδας, από τον οποίο δεν επιθυμεί να εξέλθει. Γιατί γνωρίζει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό, πιο ωραίο από το πρόσωπο του Χριστού, ώστε να κινηθεί προς αυτό. Και τότε θα υπάρχουν οι ήλιοι, τα φεγγάρια, οι αστέρες, αλλά όλα θα τα καλύπτει το άκτιστο φως του αναστημένου Υιού του Πατρός. Γι’ αυτό λέγει ο Χριστός ότι οι αστέρες δε θα δώσουν το φέγγος τους. Αυτό το φως θα αντανακλάται από τα σώματα των σεσωσμένων. Το ανθρώπινο σώμα θα φεγγοβολεί με το φως του Χριστού, θα έχει διαφάνεια, θα λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Είναι τόσο όμορφος ο Χριστός, είναι πηγή κάθε ομορφιάς, που δεν θα θέλει ο θεωμένος να βλέπει τίποτα άλλο.
Εκεί λοιπόν επιθυμεί να φτάσει ο γήινος ακόλουθος του Χριστού. Και να παντρευτεί, και παιδιά να κάνει, πάνω από τον Χριστό δεν τοποθετεί τίποτα. Πολύ περισσότερο την αχαλίνωτη γενετήσια ορμή. Ο Χριστός είναι το Α και το Ω.

Το να σωθεί κάποιος μόνος του, με τις  δικές του μόνο δυνάμεις, είναι αδύνατο, όμως τα πάντα είναι δυνατά στο Χριστό. Ας βιαστεί να εμφανιστεί μπροστά Του με ύμνους, δοξολογίες, συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Ας πέσει μπροστά Του κι ας κλάψει για την αμαρτία του, για την αδυναμία του. Ας βασισθεί στα λόγια Αυτού που λέγει με τη φωνή του Ησαΐα: «Όταν απομακρυνθείς από το δρόμο Μου και στενάξεις γεμάτος από μετάνοια, τότε θα σωθείς» (Ησ. 30:15). «Μήπως δεν έχει τη δύναμη το παντοδύναμο χέρι του Χριστού να σε σώσει; Ή μήπως έγινε βαρήκοο το αυτί Του ώστε να μην ακούει πλέον; Τα αμαρτήματα χωρίζουν τον άνθρωπο από το Θεό» (Ησ. 59:1-2).

«Ερωτικές» ιστορίες καθημερινής τρέλλας Νο 3        

Η αναζήτηση του ιδανικού: Μέσα στο κομφούζιο του κήπου, το ιδανικό ταίρι παραμένει ένα απατηλό όνειρο. Σχέσεις αρχίζουν και τελειώνουν με τη θλιβερή διαπίστωση ότι ήταν λάθος:
Πλησίασε και δες, κοίτα ανάμεσα στα δέντρα
Βρες το κορίτσι, αν μπορείς.
Πλησίασε και δες, κοίτα μέσα στο σκοτάδι
Ακολούθησε τα μάτια σου
έχε εμπιστοσύνη στα μάτια σου.
Ακούω τη φωνή της να φωνάζει τ’ όνομά μου. Ο ήχος είναι βαθύς μέσα στο σκοτάδι.
Ακούω τη φωνή της κι αρχίζω να τρέχω μέσα στα δέντρα, μέσα στα δέντρα. Άξαφνα σταματώ, μα ξέρω πως είναι πολύ αργά,
έχω χαθεί μέσα σ’ ένα δάσος ολομόναχος. Το κορίτσι δεν ήταν ποτέ εκεί
Είναι πάντα τα ίδια
Τρέχω προς το τίποτα ξανά και ξανά και ξανά...∗
Το παιχνίδι: Μερικές φορές μια σχέση θεωρείται παιχνίδι. Το σεξ έχει πρωταρχικό ρόλο· πέραν αυτού σχεδόν τίποτα δεν συνδέει τους «συντρόφους», που φροντίζουν επιμελώς να έχει ο άλλος την ευθύνη και την πρώτη κίνηση:
Άσε με να σου κρατώ το χέρι τρέμω σαν γάλα,
γίνομαι μελαγχολικός...
... Μοιάζουμε τέλειοι σαν γάτες οι δυο μας πάλι μαζί
μα είναι απλώς το ίδιο, ένα χαζό παιχνίδι. Μα δεν με νοιάζει αν εσένα δε σε νοιάζει Και δεν νιώθω αν δε νιώθεις εσύ
Και δεν θα το πω αν δεν το πεις εσύ πρώτα...
... Όλα αυτά, ύστερα πίσω ξανά Ένα άλλο κορίτσι, ένα άλλο όνομα μείνε ζωντανός, μα μείνε ο ίδιος
είναι απλώς το ίδιο, ένα χαζό παιχνίδι.
Μα δεν με νοιάζει, αν εσένα δε σε νοιάζει, και δεν νιώθω, αν δε νιώθεις εσύ,
και δεν το θέλω αν δεν το θέλει εσύ, και δεν θα το παίξω
αν δεν το παίξεις εσύ πρώτη...
... Πάμε στο κρεββάτι.∗
Σεξουαλικά  αντικείμενα  μιας  χρήσεως  (One  night  stand):  Κάποιος  που  «δεν  μας  κάνει»  για σύντροφος ίσως χρησιμοποιηθεί μόνο μία φορά, χωρίς να του δοθεί ιδιαίτερη σημασία:
Περίμενε ένα λεπτό άνθρωπε, πρόφερες λάθος τ’ όνομά μου,
δεν περίμενες για όλες τις πληροφορίες προτού με διώξεις.
----------------------------------------
∗ A forest, τραγούδι του αγγλικού συγκροτήματος The Cure
∗ Στίχοι από το τραγούδι Let’s go to bed των Cure.

-----------------
Στάσου ένα λεπτό κύριε,
πληγώνεις κάπως τα αισθήματά μου
με βλέπεις σαν μια γλυκειά φτιαγμένη κούκλα... Με πέρασες για κορόϊδο,
με πέρασες για παιδί...
Κοίταξες έντονα τον πισινό μου για πολύ κι έπαιξες γκολφ για λίγο.
Κινείσαι σαν ψάρι,
με χαϊδεύεις στο κεφάλι.
Μ’ έβγαλες έξω να με ποτίσεις, να με ταΐσεις και να μου κάνεις σεξ,

αλλά δεν άκουσες λέξη απ’ όσα είπα...∗
Μπορεί επίσης να δοθούν υποσχέσεις σε ανθρώπους που χρησιμοποιήσαμε μόνο μια φορά: Λοιπόν, είναι οκτώ η ώρα στο Μπόιζ του Αιντάχο
Θα βρω τον οδηγό της λιμουζίνας μου. Κύριος, πήγαινέ μας στην παράσταση. Έχω κάνει σχέδια για αργότερα απόψε. Θα βρω μια μικρή βασίλισσα
και ξέρω ότι μπορώ να την περιποιηθώ καλά. Πως είναι τ’ όνομά σου, κοριτσάκι;
Πως είναι τ’ όνομά σου; Πίσω στο ξενοδοχείο...
... Λοιπόν, η αστυνομία είπε
ότι δεν μπορούμε να πιούμε στο μπαρ, τι κρίμα
Δεν έρχεσαι πάνω κορίτσι μου να πιούμε λίγη σαμπάνια;
Πως είναι τ’ όνομά σου, κοριτσάκι; Πως είναι τ’ όνομά σου;
... Εννιά η ώρα την επόμενη μέρα και είμαι έτοιμος να φύγω.
Έχω να διανύσω εξακόσια μίλια για να δώσω άλλη μια παράσταση.
Να καλέσω ένα ταξί να σε πάει σπίτι σου; Σίγουρα ήτανε σπουδαία.
Όταν ξανάρθω εδώ του χρόνου θέλω να σε ξαναδώ.
Πως ήταν τ’ όνομά σου, κοριτσάκι, Πως είναι τ’ όνομά σου; (!...)
Λοιπόν, δεν είναι ντροπή...∗∗
Σεξουαλικά αντικείμενα αορίστου χρόνου: Η χρήση κάποιου μπορεί να διαρκεί επ’ αόριστον, χωρίς δεσμεύσεις. Έτσι κι αλλιώς δεν μας νοιάζει...
Ξέρεις ότι μ’ ανάβεις...
Μάτια τόσο μεγάλα και πόδια τόσο μακριά, μην προσπαθείς, όμως, να μου μιλήσεις,
δεν θ’ ακούσω τα ψέμματά σου.
Στα μάτια μου είσαι απλώς ένα αντικείμενο
Επιτηδευμένο χαμόγελο

-------------------

∗ Στίχοι από το Right through you της Alanis Morrissette.
∗∗ What’ww your name? τραγούδι των Αμερικανών Lynyrd Skynyrd.

----------------------

Ξελογιάζεις με τόσο εξαιρετικό στυλ Μην προσπαθείς, όμως, να με γελάσεις γιατί μπορώ να δω
πίσω από τη μεταμφίεσή σου
Στα μάτια μου, είσαι απλώς ένα αντικείμενο μα δεν με νοιάζει, απλώς δε με μέλλει
Δεν έχω αντίρρηση να μ’ αγγίζεις
Ξέρεις ακριβώς τι να κάνεις... Και σε θέλω Μην προσπαθείς, όμως, να με κρατήσεις γιατί δεν θέλω δεσμεύσεις
Στα μάτια μου, είσαι απλώς ένα αντικείμενο
Μα δε με νοιάζει, απλώς δεν με μέλλει
Δεν έχω αντίρρηση να με αγγίζεις
Είσαι απλώς ένα αντικείμενο, αντικείμενο...∗
Τα ελαττώματα αυτού που επιδιώκει τη σχέση είναι μια καλή δικαιολογία για χρήση. Μόνο αυτό του αξίζει, αυτός φταίει που τον βλέπουμε σαν αντικείμενο κι όχι εμείς.
•  Διασκέδαση: Η διασκέδαση πάει με όλα, όπως π.χ. με την επιβεβαίωση του ανδρισμού:
Είμαι καινούργιος εδώ, ξένος σ’ αυτήν την πόλη.
Που είναι η διασκέδαση;
Ποιος θα ξεναγήσει αυτόν τον ξένο;
Θα μπορέσει καμμιά γυναίκα σ’ αυτή την ερημιά να με κάνει να νιώσω άντρας;
Πάρε τούτο τον πρόσφυγα του ροκ εν’ ρολ μωρό μου, λευτέρωσέ με.
Χρειάζομαι μια βρώμικη γυναίκα χρειάζομαι ένα βρώμικο κορίτσι.∗
•  Εμπλοκή τρίτων: Οι τρίτοι δεν είναι πάντα απρόσκλητοι· ίσως μάλιστα να εναλλάσσονται:
Να λες ψέμματα, ν’ απατάς και να πληγώνεις
φαίνεται ότι αυτά είναι όλα κι όλα που κάνεις. Μπλέκεις με κάθε αγόρι στην πόλη, παραπετώντας με για να σκεφτείς
κάποιον καινούργιο.
Είσαι πάντα ίδια, παίζεις το παιχνίδι σου, με τρελαίνεις, θα σε βρει μπελάς...∗∗
•  Το  διώξιμο:  Συμβαίνει  όταν  δεν  χρειαζόμαστε  πια  τον  άλλο,  οπότε  ανακαλύπτουμε  και  τα
ελαττώματά του:
Δεν με νοιάζει ό,τι κι αν πεις.∗∗∗
Δεν σ’ άκουσα, μωρό μου,
δεν σ’ άκουσα ποτέ έτσι κι αλλιώς... Δεν με νοιάζει τι κάνεις
όσο δεν είμαστε μαζί οι δυο μας.
Πονηρή, πανούργα σαν το μάτι του δαίμονα... Όλα είναι καλά και όλα είναι ωραία.
Δεν ξέρεις πως έφτασε το τέλος σου... Πως αισθάνεσαι όταν σε διώχνουν;
Το’ ξερα, μωρό μου, ναι, σχεδόν κάθε μέρα.

--------------------------------------
∗ Object in my eyes, τραγούδι των Cure.
∗ Young Lust των Pink Floyd.
∗∗ Your time iw gonna come των Led Zeppelin.
∗∗∗ Demon’s eye των Deep Purple.

----------------------------------------------------

Πονηρή, ύπουλη σαν το μάτι του δαίμονα.
Δεν σε χρειάζομαι πια, δεν σε θέλω μωρό μου. Ξεγλιστράς και σέρνεσαι
γύρω απ΄ το μυαλό μου, νομίζεις πως είσαι τόσο έξυπνη αλλά, ξέρεις, είσαι τρελλή,
πονηρή, πανούργα σαν το μάτι του δαίμονα...
Βέβαια κανείς απ’ όσους καλόπιστους ανθρώπους εγκρίνουν τις προγαμιαίες σχέσεις δεν εννοεί τέτοιες καταστάσεις, και κανείς δεν πιστεύει πως ίσως η σχέση του καταλήξει έτσι. Όμως όταν ο άνθρωπος, γεμάτος σιγουριά, εμπιστεύεται τις δικές του δυνάμεις και δε ζητά της ευλογία του Θεού στη ζωή του, αποτυγχάνει σαν τον Απόστολο Πέτρο, που ορκιζόταν ότι μόνος αυτός θα έμενε πιστός στον Χριστό, και τελικά μόνος αυτός τον αρνήθηκε. Έτσι τελικά οι προγαμιαίες σχέσεις «με αγάπη» (ακόμα και ο γάμος χωρίς Χριστό) οδηγούν σε τουλάχιστον μία από αυτές τις εξελίξεις. Ας πάρουμε μία σχέση που ξεκίνησε με
«αγάπη» όπως την περιγράφει ο ένας από τους δυο:
Μέρα με τη μέρα, η αγάπη γίνεται γκρίζα∗(∗ One of my turns των Pink Floyd.)
σαν το δέρμα ενός ανθρώπου που πεθαίνει. Νύχτα με τη νύχτα υποκρινόμαστε
ότι όλα πάνε καλά,
αλλά εγώ γερνάω κι εσύ γίνεσαι αδιάφορη, και τίποτα δεν έχει πολλή πλάκα πια.
Και μπορώ να νιώσω
μια από τις κρίσεις μου να έρχεται. Νιώθω κρύος σαν λεπίδα ξυραφιού σφιγμένος σαν αιμοστατικός επίδεσμος ξερός σαν τύμπανο κηδείας.
Τρέξε στην κρεββατοκάμαρα, στη βαλίτσα αριστερά
θα βρεις το αγαπημένο μου τσεκούρι. Μη δείχνεις τόσο φοβισμένη,
είναι μόνο ένα μεταβατικό στάδιο, μια από τις άσχημές μου μέρες.
Θα ‘θελες να δεις τηλεόραση; Ή να μπεις στα σεντόνια;
Ή να κοιτάς τον σιωπηλό αυτοκινητόδρομο; Θα ‘θελες κάτι να φας;
Θα ‘θελες να μάθεις να πετάς;
Θα ‘θελες να με δεις να προσπαθώ (να πετάξω); Θα ‘ θελες να φωνάξεις τους μπάτσους;
Νομίζεις πως είναι καιρός να σταματήσω; Γιατί φεύγεις;
Καθώς η ηδονή φέρνει κορεσμό, κάποιοι στρέφονται αρχικά προς τη διαστροφή και ύστερα, όταν βαρεθούν κι αυτήν, στην εξόντωση του συντρόφου· αυτή συχνά ξεπερνά τον απλό εξευτελισμό, την απλή χειροδικία και το διώξιμο. Στο βιβλίο «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα» του Πασκάλ Μπρυκνέρ, ο άντρας απατά κι εξευτελίζει σαδιστικά τη γυναίκα με την οποία έζησε μια σχέση διαστροφής, συγκλονιστική αρχικά και βαρετή αργότερα, ώσπου την εγκαταλείπει.  Στη συνέχεια  η γυναίκα τον επισκέπτεται στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται μετά από ατύχημα, τον πετά από το κρεββάτι αφήνοντάς τον ανάπηρο και του προτείνει... γάμο, υποσχόμενη ότι θα τον φροντίζει. Καθώς ο ανάπηρος την έχει απόλυτη ανάγκη, εκείνη βρίσκει την ευκαιρία να τον εκδικηθεί, παραμελώντας τον και απατώντας τον μπροστά στα μάτια του. Τελικά ο ανάπηρος της παραμορφώνει το πρόσωπο με ζεματιστό τσάι, ώστε να γίνει άσχημη και να μην την κοιτάζει άλλος από αυτόν... Η ταινία «Η αυτοκρατορία των αισθήσεων» του Ναγκίσα Όσιμα, βασίζεται στην πραγματική ιστορία μιας γυναίκας που στραγγάλισε τον εραστή της κατά τη διάρκεια του σεξ, προσπαθώντας ν΄ αποκομίσει περισσότερη ηδονή. Άλλες φορές γεννιούνται υποψίες για απιστία (ίσως αδικαιολόγητες) που οδηγούν στο έγκλημα. Τέτοια φαινόμενα πνευματικής ή και φυσικής εξόντωσης του
«αγαπημένου» θεωρούνται κατά κάποιον τρόπο φυσικά από ορισμένους: Στη «Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ», του Άγγλου ποιητή Όσκαρ Ουάιλντι (απόδοση Πολ. Βοβολίνη, εκδ. Παν. Βαρέλη), διαβάζουμε:

Μα ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει
κι αυτό ας μπει στου καθενός τ’ αυτιά. Άλλοι με κολακείες σε σκοτώνουν
κι άλλοι με το φαρμάκι στη ματιά.
Και οι δειλοί, με ένα τους φιλί σκοτώνουν∙
κι αυτοί  που είναι γενναίοι, με μια σπαθιά!
Νέοι σκοτώνουν, άλλοι, την καλή τους∙
και μερικοί σαν φτάνουν πια στα γερατειά. Με χέρι λάγνο άλλοι την πνίγουν∙
κι άλλοι με των χρημάτων τη γητειά.
Γοργοί οι πονετικοί – για να τελειώνουν –
παγώνουν το κορμί με μαχαιριά.
Άλλοι ερωτεύονται για λίγο, ή για χρόνια. Άλλοι τον έρωτα πουλάν ή αγοράζουν. Ετούτοι εδώ, σκοτώνουν δακρυσμένοι∙
κι αυτοί, βουβοί, χωρίς ν’ αναστενάζουν. Κι ενώ ο καθείς σκοτώνει ό,τι αγαπάει, μα θανάτου ποινή σ’ όλους δε βάζουν.
Στις  μέρες  μας,  μουσικά  συγκροτήματα  και  τραγουδιστές  –  τραγουδοποιοί  που  περιγράφουν θανάτους  και  δολοφονίες  «αγαπημένων» γυναικών,  έχουν  μεγάλη  επιτυχία.  Έτσι,  μπορούμε  να  δούμε μεγάλα ακροατήρια νέων κυρίως ανθρώπων να τραγουδούν μαζί με τον δημοφιλή Αυστραλό Nick Cave στίχους σαν τους παρακάτω:
Την τρίτη μέρα με πήγε στο ποτάμι
μου έδειξε τα τριαντάφυλλα και φιληθήκαμε και το τελευταίο πράγμα που άκουσα
ήταν ένας ψίθυρος
καθώς στεκόταν από πάνω μου χαμογελώντας με μια πέτρα στο χέρι του.
Την τρίτη μέρα την πήγα εκεί
που φυτρώνουν τα άγρια τριαντάφυλλα κι εκείνη ξάπλωσε στην όχθη,
ο άνεμος φυσούσε σαν κλέφτης.
Τη φίλησα για αποχαιρετισμό και είπα
«Όλες οι όμορφες πρέπει να πεθάνουν» και γονάτισα, κι έβαλα ένα τριαντάφυλλο ανάμεσα στα δόντια της...
Το τραγούδι αυτό (Where the wild roses grow, από τον δίσκο Murder Ballads, δηλ. Μπαλλάντες φόνων), είναι ένα από τα πολλά παρόμοιας θεματολογίας του εν λόγω τραγουδοποιού κι ερμηνευτή. Η επιτυχία τέτοιων τραγουδιών κάνει πολλούς να συμπεράνουν ότι όσοι τα αγαπούν ξέροντας τι λένε οι στίχοι, έχουν κάποια στοιχεία διαστροφής. Αλλά τραγούδια που εκφράζουν διάφορες διαστροφές είναι πολύ συνηθισμένα στον κήπο. Έτσι, σ’ αυτό με τον εύγλωττο τίτλο «Κρεββάτι από καρφιά», ο Αμερικανός Alice Cooper τραγουδά:
Ναι, θα παλαίψουμε, το κάνουμε κάθε βράδυ.
Όταν μωρό μου γρατζουνάς, ξέρεις ότι θα σε δαγκώσω... Μπορείς να με σκοτώσεις, μπορώ να σε κάνω να κλάψεις.
Τα ετερώνυμα έλκονται, γι’ αυτό κανείς
δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις όπως εγώ. Η αγάπη μας είναι ένα κρεββάτι από καρφιά
Η αγάπη  πονάει καλά σ’ ένα κρεββάτι από καρφιά
Θα σε ξαπλώσω κάτω,
κι εκεί που όλοι οι άλλοι αποτυχαίνουν θα σε οδηγήσω σαν σφυρί
σ’ ένα κρεββάτι από καρφιά...
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το ζευγάρι συντηρεί τη σχέση του με την επινόηση εξωτερικών εχθρών, κι ενωμένο στρέφεται κατά του «έξω κόσμου». (Τέτοια φαινόμενα αφθονούν στο εξωτερικό και αφορούν συνήθως άτομα που κουβαλούν διάφορα ψυχολογικά προβλήματα πριν σχετιστούν μεταξύ τους) Πιο συνηθισμένη είναι η σχέση στην οποία οι σύντροφοι επιδίδονται από κοινού σε κάτι αυτοκαταστροφικό (π.χ. χρήση ναρκωτικών).
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να διδάξουν στα παιδιά την αλήθεια για την ανθρώπινη φύση και τις ευθύνες τους έναντι των συνανθρώπων, αλλά να τα εξοικειώσουν με τις «φυσικές» προγαμιαίες σχέσεις μέσω διαφόρων σχολικών μαθημάτων. Θα τραβήξουν που θα τραβήξουν όλα αυτά τα βάσανα, ας μη βρεθούν τουλάχιστον με κάποια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ή κάποιο ενοχλητικό αφροδίσιο νόσημα...

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-