Ἀντὶ Ἐπιλόγου

Ἀντὶ Ἐπιλόγου

Οἱ παλαιοὶ Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τότε ἀκόμη ποὺ ἔφθινε ἀριθμητικὰ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, ἀγωνιοῦσαν μὲν γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου ἀλλὰ μὲ μιὰ ἡρεμία, ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὴν Χάρι τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τοῦ Υἱοῦ της.

Ἔλεγαν π.χ.: «Δικό της εἶναι τὸ Περιβόλι, ἂν θέλη νὰ ἐρημώσῃ, Περιβολάρισσα εἶναι, ποιὸς θὰ τὴν ἐλέγξη; Ἀλλὰ ἡ Παναγία τ᾿ ἀγαπᾶ τὸ Περιβολάκι της, δὲν θ᾿ ἀφήσῃ».

Δὲν ἀγωνιοῦσαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ἦσαν ἄλλωστε γεροντάκια οἱ περισσότεροι. Τί μποροῦσαν νὰ ἐλπίζουν στὸν κόσμο αὐτὸ; Εἶχαν ὅμως μέσα τους στενοχώρια γιὰ τὶς ἐπερχόμενες γενιές, ἂν τὸ Ὄρος ἔμενε χέρσο πνευματικά, ἂν ἐρήμωνε. Ἡ προσευχὴ καὶ ὁ πόνος τους ἦταν γιὰ τόσες ψυχὲς ποὺ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ χαροῦν πνευματικά, νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Χριστό, ἂν διεκόπτετο ἡ πνευματικὴ ζωὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Καὶ ἀνθρωπίνως ὄντως φαινόταν μὴ ἀναστρέψιμη ἡ λειψανδρία τῶν Ἱερῶν Μονῶν καὶ λοιπῶν ἱερῶν Καθιδρυμάτων του.

Εἶχαν δὲ ἐκπονηθῆ ἀπὸ δημόσια καὶ πολιτικὰ πρόσωπα προγράμματα, γιὰ τὴν συστηματικὴ μουσειοποίησι τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ὅμως «ἔχει ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία», ἔλεγαν οἱ Γέροντες στὸ Ὄρος.

Καὶ ἤξεραν αὐτοὶ καλλίτερα, καὶ δὲν διαψεύστηκαν.

Ἂν συμπονέσης τὸν συνάνθρωπο, τὸν ἀδελφό, γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὴν σωτηρία του, σοῦ δίδεται ὡς δῶρο καὶ κατανοεῖς κάτι ἀπὸ τὴν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Κι ὅταν νοιώσης τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα σου, βιωματικά, τότε δὲν ἀπελπίζεσαι, ἀκόμη κι ὅταν ὅλα φαίνωνται δυσοίωνα γύρω σου.

Εἶναι ἡ ἐλπίδα τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν καταισχύνει115.

Κάτι ἐλάχιστο ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀγάπη γιὰ τόσες ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» ἐκίνησε καὶ ἐμᾶς τοὺς ταπεινοὺς μοναχούς, νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ θέμα ποὺ ἀναπτύξαμε, ἀφήνοντας γιὰ λίγο τὴν φίλη ἡσυχία, γιὰ τὴν ὁποία καὶ «ἐξήλθομεν τοῦ κόσμου».

Γνωρίζουμε ὅτι δὲν εἴμαστε οἱ εἰδικοί, οἱ εἰδήμονες. Ὅτι ἄλλοι ἅγιοι ἀδελφοί, ἁρμόδιοι, μὲ χαρίσματα καὶ ἀρετὲς καὶ γνώσεις εἰδικές, μποροῦν καὶ πείθουν καὶ ἁλιεύουν τὶς ψυχὲς πρὸς σωτηρίαν.

Ὑπάρχουν ἐξ ἄλλου πολλὰ καὶ περιώνυμα συγγράμματα ἁγίων ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων καὶ Ἀπολογητῶν τῆς Πίστεως, τὰ ὁποῖα ἀπαντοῦν σὲ ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὶς θεωρίες τῶν συγχρόνων Νεο-εἰδωλολατρῶν, ἱκανὰ νὰ πείσουν ὅλους ὅσους διαθέτουν εἰλικρίνεια, εὐσυνειδησία καὶ συνέπεια στὴν σκέψι καὶ τὸν προβληματισμό τους.

Γι᾿ αὐτὸ ἄλλωστε δὲν ἐπεχειρήσαμε συστηματικὴ ἐξέτασι καὶ ἀνάλυσι, ἀλλὰ πολὺ εὐσύνοπτα προσπαθήσαμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἀγωνία μας, τὸν πόνο μας γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὶς ἀθάνατες ψυχὲς συμπατριωτῶν μας Ἑλλήνων, γιὰ ὅσους ἀφελῶς καὶ χωρὶς πολλὴ σκέψι ἐπηρεάζονται ἀπὸ σύγχρονες καὶ παλαιὲς εἰδωλικὲς πλάνες, οἱ ὁποῖες πνέουν σήμερα, ὡς μὴ ὤφελε, καὶ στὸν ἁγιοτόκο καὶ ἁγιασμένο τόπο μας.

Πιστεύουμε καὶ ἐλπίζουμε «ἡ θεία Χάρις, ἡ πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα», νὰ πληροφορήση τὶς ψυχές τους, παραβλέποντας τὰ δικά μας ὑστερήματα καὶ τὶς ἀδυναμίες, καὶ νὰ ἀποδώση πλουσίους καὶ πολλαπλασίους τοὺς καρποὺς ἀληθοῦς εὐσεβείας σ᾿ αὐτοὺς καὶ σ᾿ ὅλη τὴν φιλόχριστο Πατρίδα μας. Ἀμήν!

Ἱερομόναχος Φιλόθεος
Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Γρηγορίου
Ἅγιον Ὄρος
17 Δεκεμβρίου 2001
Ἑορτὴ τῶν ἁγίων Τριῶν Παίδων τῶν ἐν Βαβυλῶνι

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-