Ἡ ἀδυναμία τῶν Ἑλλήνων νεο-εἰδωλολατρών νὰ ἀντιληφθούν τὴν Χριστιανικὴ ἱστορικὴ συνέχεια του ἀρχαίου Ἑλληνισμού

 Ἡ ἀδυναμία τῶν Ἑλλήνων νεο-εἰδωλολατρῶν νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν Χριστιανικὴ ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ

Μᾶς κάνει ἐντύπωσι ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες Νεο-παγανιστὲς δὲν μποροῦν νὰ δοῦν τὴν συνέχεια καὶ τὴν ὡραία αὐτὴ ἐξέλιξι τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου, καὶ πέφτουν σὲ σοβαρὰ καὶ ἀντι-ἐπιστημονικὰ σφάλματα. Προκειμένου νὰ στηρίξουν μάλιστα κάποιες ἀστήρικτες θέσεις τους ἢ δὲν ἀποδεικνύουν κἂν τὰ λεγόμενά τους ἢ ἐπιστρατεύουν ἀνιστόρητες ἀποδείξεις καὶ ἐπιτυγχάνουν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο ἀπ᾿ ὅ,τι ἐπιθυμοῦν. Ὄχι μόνο δὲν πείθουν μὲ τὰ παρατιθέμενα, ἀλλὰ ἐνισχύουν ὅσα αὐτοὶ κατακρίνουν καὶ καταδικάζουν.

Ἀναφέρεται σὲ κάποιο Περιοδικό τους:

«Τὸ Βατερλὼ τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπῆρξε ἡ λαϊκὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 γιὰ λευτεριὰ ἢ θάνατο ἢ ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους της. Καὶ μόνον ὅτι ὁ ἐξαθλιωμένος Ἕλληνας, τέως ραγιάς, ἀποφάσισε νὰ πεθάνει ἢ νὰ ζήσει λεύτερος (περίεργο νὰ μὴν τοῦ φτάνει ἡ Ὀρθοδοξία, πίστη, παράδεισοι, ἀναστάσεις) αὐτὸ ἀναιροῦσε στὴν πράξη τὴν Ὀρθοδοξία στὸ σύνολὸ της. Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ ἐπαναστατημένος Ἕλληνας καταφεύγει στὴν ἀπιστία!...

Εἶχε νὰ κάνει μ᾿ ἄλλα λόγια, μὲ τὴν τελεσίδικη ἀπόφασή τους, νὰ κερδίσουν τὴ λευτεριά τους ἢ νὰ πεθάνουν γράφοντας στὰ παλιά τους τὰ τσαρούχια τί ἦταν πίστη, ἢ τί ἔλεγε ἡ Ὀρθοδοξία...

Τὸ ὅτι γλυτώσαμε ἀπὸ τὰ πλοκάμια αὐτῆς τῆς κατάρας (χριστιανικὸς μεσαίωνας δυτικοῦ καὶ ἀνατολικοῦ τύπου) δὲν τὸ ὀφείλουμε σὲ κανένα θαῦμα, οὔτε στὸν θεούλη. Τὸ ὀφείλουμε στοὺς «ἄπιστους», τοὺς «αἱρετικοὺς», τοὺς «ἀμφισβητίες» καὶ πολλοὺς ἄλλους ποὺ ἔπαψαν νὰ προσκυνάνε τὴν ἐξουσία τῆς θρησκείας.

Τὸ ὀφείλουμε σ αὐτοὺς ποὺ ὕψωσαν τὸ ἀνάστημά τους στὸ σκοτάδι τῶν ρασοφόρων καὶ τοῦ «θεόθεν» δόγματός τους...

Ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ὀρθοδοξία, οὐδέποτε εἶχαν κατὰ νοῦ νὰ ὑπηρετήσουν τὴν βασικὴ ἀξία τῆς ζωῆς, τὴν ἐλευθερία... »62

Θεωροῦμε ὅτι κάθε νηφάλιος, προσεκτικὸς καὶ εὐσυνείδητος ἐρευνητὴς εὔκολα θὰ χαρακτήριζε τὰ ἀνωτέρω ὡς ἐμπαθῆ, ἄκρως ἀνακριβῆ, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀντι-ἐπιστημονικὰ καὶ συκοφαντικά, ἀφοῦ διαστρεβλώνουν τελείως καὶ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα.

Ἂς ἀναφέρουμε ὀλίγα ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια πρὸς ἀντιπαράθεσί τους. Νὰ τί πράγματι λέγει ἡ Ἱστορία, ἰδοὺ τὰ ἴδια τὰ λόγια τῶν Χριστιανῶν ἡρώων τοῦ ῾21:

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης γράφει σὲ γράμμα του πρὸς τὸν γυιό του:

«Ποιά θὲ νἆναι ἡ χαρά σου, ὁπότε θ᾿ ἀφουγκράζεσαι, ὅτι τὰ πλιὸ ξακουστὰ παλληκάρια τοῦ καιροῦ μας ἔχουν τὴν μεταλαβιά τους, ἐπειδὴ δὲ γνωρίζουν ἁμαρτίες τοῦ κόσμου; Ὅτι τέτοιο εἶναι τὸ καλοσυνάτο τῆς ψυχῆς τους, ποὺ ἡ ντροπὴς τοὺς κοκκινίζει τὸ μάγουλο, σὰν κοκκινίζουν τὰ ἀνέβγαλτα κοράσια;

... Ἂς μὴν τοὺς μοιρολογοῦμε ὅσο πρέπει νὰ τοὺς χαιρόμασθε (σ.σ. ἐνν. τὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν στὴν μάχη). Γιατὶ εἰς τοῦτον τὸν κόσμο ἐδοξάσθηκαν, ὅσο θἆναι πολύτιμο τὸ αἷμα ποὺ χύνεται παλληκαρήσια διὰ τὴν πατρίδα, κι᾿ ἡ ψυχή τους πάλε στὸν κόρφο τοῦ Θεοῦ χαίρεται τὴν ἀθάνατη μακαριότητα. Τὴν αὐριανὴ τοῦ χαλασμοῦ ψήνονταν τὰ παλληκάρια στὰ τσαντήρια τὰ Τούρκικα, καὶ ἀδελφὲς καὶ μανάδες ἐγύριζαν τὲς σοῦβλες, καὶ τὰ φριμένα χείλη τῶν παλληκαριῶν ἄλλο δὲν ἔλεγαν εἰμὴ ἐτοῦτο: «Θεέ, θυμήσου μας, ὅτι ἐγγίζομε εἰς τὸ βασίλειό σου»63.

Ἀναφέρει ἐπίσης ὁ σύγχρονος τοῦ ἀγῶνος Τερτσέτης:

«... ἔπαινος μέγας τοῦ ἔθνους μας εἶναι ὅτι κυριευμένον ἀπὸ τοὺς ἀλλοφύλους, καὶ καλούμενον ἀπὸ τοὺς κατακτητάς του εἰς τὸ συμπόσιον τῶν ἡδονῶν, εἰς τὸ μεγαλεῖον τῆς ἐξουσίας, ἀρκοῦσε μόνον νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πίστιν τῶν Χριστιανῶν, τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος ἀπεστράφη τὴν προσφορὰν τοῦ νικητοῦ, ἐφύλαξε πίστιν εἰς τὸ πάτριον θρήσκευμα, καὶ εἰς τὴν γλῶσσαν τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸν ἕνα Χριστιανὸν ἔκοβε ὁ τότε βάρβαρος ἐχθρός, ὁ ἄλλος τὸν σταυρόν του ἔκανε, οἱ γλῶσσες κομμένες ἀπὸ τὸν ἄγριον στρατιώτην κειτώμενες εἰς τὸ αἱματωμένον χῶμα, ἀηδονολαλοῦσαν, νὰ εἰπῶ οὕτως, τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτό... εἶναι τὸ προτέρημα, τὸ ὁποῖον ἀποφασίζει καὶ τὰ μεγάλα δωρήματα τῶν θείων εὐεργετημάτων»64.

Καὶ ὁ Μακρυγιάννης ἔγραφε:

«... τέτοια ἠθικὴ εἴχετε ἐσεῖς καὶ προκοπή, τέτοιους καταντήσετε κ᾿ ἐμᾶς τοὺς δυστυχεῖς. Ὅμως τοῦ κάκου κοπιάζετε. Ἂν δὲν ὑπάρχει σ᾿ ἐσᾶς ἀρετή, ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη τοῦ μεγάλου Θεοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ βασιλέα. Ὅτι ἐκεινοῦ ἡ δικαιοσύνη μᾶς ἔσωσε καὶ θέλει μᾶς σώσῃ. Ὅτι ὅσα εἶπε αὐτὸς εἶναι ὅλα ἀληθινὰ καὶ δίκαια - καὶ τὰ δικά σας ψέματα δολερά...

... Ἐσὺ Κύριε, θ᾿ ἀναστήσῃς τοὺς πεθαμένους Ἕλληνες, τοὺς ἀπογόνους αὐτεινῶν τῶν περίφημων ἀνθρώπων, ὁποῦ στόλισαν τὴν ἀνθρωπότη μ᾿ ἀρετή. Καὶ μὲ τὴν δύναμὴ σου καὶ τὴν δικαιοσύνη σου θέλεις νὰ ξαναζωντανέψης τοὺς πεθαμένους. Καὶ ἡ ἀπόφασὴ σου ἡ δίκια εἶναι νὰ ματαειπωθῆ Ἑλλάς, νὰ λαμπρυνθῆ αὐτείνη καὶ ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὑπάρξουν οἱ τίμιοι καὶ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι, ὁποῦ ῾περασπίζονται τὸ δίκιον... »65.

Καὶ :

«Αὐτὰ τὰ ἔθιμα εἴχαμεν, αὐτὸν τὸν Χριστὸν φοβόμαστε... καὶ αὐτείνη ἡ θρησκεία μᾶς ξαναλευτέρωσε καὶ βήκαμεν εἰς τὴν κοινωνίαν τοῦ κόσμου, ὁποὺ ἤμαστε χαμένοι καὶ σβησμένοι ἀπὸ τὸν κατάλογον ὅλου τοῦ κόσμου τόσες αἰῶνες»66.

Ἄλλες φορὲς πάλι κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ἕλληνες Νεο-παγανιστὲς χρησιμοποιοῦν φαντασίες καὶ σύγχρονες μυθολογικὲς ὑποθέσεις τους, γιὰ νὰ ἐξάγουν τάχα ἀκλόνητα συμπεράσματα, ὅπως τὰ κάτωθι φαιδρά:

«... ἡ θεὰ Ἀθηνὰ ἀντιπροσωπεύει τὸν Σείριο, ὅπως καὶ ἡ Ἴσις καὶ ἐξ αὐτῆς προῆλθε ὁ Ἐριχθόνιος ἢ ὁ Ὦρος, καὶ ἐξ αὐτοῦ κατάγονται οἱ Ἀθηναῖοι, καὶ κατ᾿ ἐπέκτασιν οἱ Ἕλληνες, τότε ἀποδεικνύεται ὅτι προέρχονται οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸν Σείριο (Οὐράνιο Ὄλυμπο), δηλαδὴ ἔχουν ἐξωγήινη προέλευση»67.

Ἤ:

«Οἱ Ἕλληνες λόγῳ καταστροφῶν καὶ πολέμων (ρωμαϊκὴ κατοχή, τουρκοκρατία), ἔχασαν τὰ ἀρχεῖα τους καὶ τὴν γνώση τοῦ ἔνδοξου παρελθόντος τους. Τὰ ἀρχαιολογικὰ ὅμως στοιχεῖα ποὺ ἔρχονται στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὰ ἀρχαῖα συγγράμματα φανερώνουν τὴν ἐξωγήινη προέλευση τῶν Ἑλλήνων.

Γι᾿ αὐτὸ οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος, θὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ νὰ ἐμποδίσουν νὰ φανερωθεῖ ἡ ἀλήθεια.

Τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ἔφτασε καὶ οἱ Ἀρχαῖοι Ἀργοναῦτες (Μόες) ἐπιστρέφουν. Οἱ ἱπτάμενοι δίσκοι ποὺ ἐμφανίζονται ἀνὰ τὴν γῆ, ἀφήνουν μαρτυρίες, ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τῶν Ἑλλήνων, γι᾿ αὐτὸ κρατοῦν οἱ ἰθύνοντες μυστικὴ τὴν παρουσία τους καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς καταρρίψουν...»68

Ἤ:

«Τὸ θέατρο στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα χρησίμευε ὡς μία δορυφορικὴ κεραία... Οἱ θεατρικὲς παραστάσεις ἔκρυβαν συγκλονιστικὰ μυστικά, τὰ ὁποῖα τὰ μετέφεραν στὸν Οὐράνιο Ὄλυμπο. Ὅταν γίνονταν οἱ θεατρικὲς παραστάσεις, οἱ ἱερεῖς εὑρίσκοντο πάντοτε στὴν πρώτη σειρά, ἐπειδὴ αὐτοὶ κατανοοῦσαν στὸ ἔπακρον τὴν ὑπόθεση τῆς παραστάσεως, καὶ ἰδιαίτερα βοηθοῦσαν νὰ μεταφερθῆ ἡ εἰκόνα ποὺ διαδραματιζόταν ἐπάνω στὴ σκηνὴ μὲ νοερὴ ὑποβολὴ ἐπάνω στὸν οὐρανὸ»69.

Γιὰ νὰ φθάσουμε ἔτσι στὸ τελικό, κατ᾿ αὐτοὺς σοβαροφανὲς συμπέρασμα, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα παρόμοια, ὅτι:

«Ἐφόσον ἡ πορεία γιὰ τὸν ἐξανθρωπισμὸ τοῦ ἀνθρώπου περνᾶ ἀπὸ τὴν μύηση στὶς ἀρχὲς τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, κι ἐφόσον οἱ ἀρχὲς τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ἐκπορεύονται κατευθείαν ἀπὸ τοὺς κρουνοὺς τῆς Ἐθνικῆς τῶν Ἑλλήνων θρησκείας, τί ἄλλο ἀπομένει παρὰ τὸ λουτρὸ στὰ ἱερὰ καθαρτήρια νερὰ τῆς πρωταρχικῆς Πηγῆς;»70

Τὰ λέγουν δὲ ὅλα αὐτὰ παρὰ τοὺς «δικούς» τους χρησμούς, ποὺ ἤδη ἔχουν λάβει πρὶν ἀπὸ δεκάδες αἰώνων ἀπὸ τοὺς «θεοὺς», στοὺς ὁποίους πιστεύουν, ὅτι:

«Χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά, οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβαν, οὐ μάντιδα δάφνην, οὐ παγὰν λαλέουσαν. Ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ»71.

Δὲν σχολιάζουμε καθόλου τὴν αἰσχρὴ γλῶσσα καὶ τὶς ἐμπαθεῖς ἐκφράσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συμπαθεῖς Νεο-εἰδωλολάτρες, μὲ τὰ ὁποῖα γίνεται κατάδηλο τὸ μεγάλο καὶ βαθὺ μίσος τους κατὰ τῆς Πίστεώς μας.

Δυσκολευόμαστε νὰ παραθέσουμε ἐδῶ εὔγλωττα παραδείγματα, διότι «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν». Ὑπάρχουν ὅμως πολλά, εὔκαιρα πρὸς ἀπόδειξιν παντὶ τῷ αἰτοῦντι.

Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ συνδιαλεγώμαστε ἢ νὰ γράφουμε κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας μας, ὁ ἀδικημένος Ἰησοῦς, μᾶς ἐμπνέει μὲ τὸν σταυρὸ καὶ τὴν θυσία Του γιὰ τοὺς σταυρωτὲς Του:

«Ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθῶ οὐδὲ ἀντιλέγω. Τὸν νῶτον μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, τὰ δὲ σιαγόνας μου εἰς ραπίσματα, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων»72.

Παρακολουθοῦμε τὰ γραφόμενα, λεγόμενα καὶ τελούμενα ἀπὸ τοὺς Νεο-παγανιστὲς συμπατριῶτες μας.

Δὲν ἀπορρίπτουμε τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ τὶς ἰδέες τους.

Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προσεγγίζουν τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο καὶ πολιτισμό, τὶς παρερμηνεῖες τους γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ἢ ὁποιεσδήποτε ἄλλες παράξενες ὄντως θεωρίες τους. Ὡστόσο τοὺς ἴδιους τοὺς ἀγαπᾶμε. Καὶ γι᾿ αὐτοὺς λέγομε τὰ παρόντα. Ἴσως ὑπάρξουν μερικοὶ ποὺ θὰ ἀντιληφθοῦν τὴν καλὴ διάθεσι καὶ εἰλικρίνεια ἐκ μέρους μας καὶ δὲν θὰ μᾶς βλέπουν σὰν ἐχθροὺς καὶ μισητοὺς «ἀλλοεθνεῖς».

Καὶ ποιός γνωρίζει ἄραγε, πόσοι Παῦλοι καὶ Διονύσιοι καὶ Δαμάρεις θὰ ἐγερθοῦν στὸ μέλλον καὶ ἐκ μέσου αὐτῶν, καὶ θὰ ὑπερβάλουν πολλοὺς ἀπὸ ἐμᾶς στὸν ζῆλο καὶ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν δόξα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρία τῶν συνανθρώπων μας!

***********

Ὁ ἐν ἁγίοις πατὴρ ἡμῶν Νεκτάριος ἐπίσκοπος Πενταπόλεως ὁ θαυματουργός, ἀναφερόμενος σὲ ὅ,τι καλὸ ὑπάρχει στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ φιλοσοφία, δηλ. τὸν «σπερματικὸ λόγο», γράφει:

«Ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία ἔγινε γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ φυλὴ παιδαγωγὸς γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἀλήθειας ποὺ ἀποκαλύφθηκε. Ὁ ἔρωτας πρὸς τὴ φιλοσοφία ἔγινε ἔρωτας πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἡ φιλοσοφία ἔγινε πίστη στὸ Χριστό... Ὁ Ἕλληνας, ἀφοῦ γνώρισε τί εἶναι καὶ ποιός ὀφείλει νὰ γίνει, ἔβαλε σκοπό του τὴν τελειοποίησή του. Ἔγινε ἐραστὴς τοῦ πνεύματος κι ἐδημιούργησε κόσμο πνευματικό, στὸν ὁποῖο ἤθελε νὰ ζεῖ... Τέτοιος πλάσθηκε νὰ εἶναι ὁ Ἕλληνας, κι ἔτσι διαμορφώθηκε ὁ ἠθικός του χαρακτήρας. Δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ἐνθουσιασθεῖ ἀπ᾿ τὶς ἀρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν ἀγάπη, ὑποσχόταν νὰ διδάξει στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀλήθεια στὴν πιὸ τέλεια καὶ πλήρη μορφὴ της, νὰ ἐνισχύσει καὶ ν᾿ ἀνυψώσει τὴν φιλοσοφία στὴν πιὸ ὑψηλή της περιωπή. Νὰ ἀποκαλύψει στὴν φιλοσοφία τὰ μυστήρια ποὺ εἶχαν μείνει καλυμμένα, νὰ δώσει λύση στὰ αἰώνια προβλήματα, νὰ σηκώσει τὴν ὀμίχλη ποὺ σκέπαζε τὰ μάτια τῆς διάνοιας τοῦ ἀνθρώπου, νὰ τὸν σηκώσει ἀπὸ τὸν ὕπνο του, νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπ᾿ τὴν δεισιδαιμονία, νὰ συνδέσει τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὸ δεσμὸ τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης, νὰ τὸν ὁδηγήσει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπ᾿ τὴν καταπίεση τοῦ ἀντιπάλου του, χαρίζοντάς του στὴ μὲν παροῦσα ζωὴ τὴν ἀληθινὴ εὐτυχία, καὶ στὴν μέλλουσα ζωὴ τὴν αἰώνια μακαριότητα. Ὁ Ἕλληνας, ἀφοῦ βρῆκε στὸ Χριστιανισμὸ τὶς ἀληθινὲς ἀρχὲς καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ τέλειου καὶ ἰδανικοῦ του... τὸν υἱοθέτησε καὶ τὸν ἔκανε κτῆμα του. Ὁ Χριστιανισμός, σὰν πρῶτο δῶρο τοῦ δώρισε μιὰ νέα ζωή. Κι ὁ Ἕλληνας τὸν ὑποστήριξε μὲ τοὺς ἀγῶνες του καὶ τὸ αἷμα του.

Ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία καθοδηγοῦσε τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος στὸν Χριστιανισμό... τὸ μαρτυρεῖ κι ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρέας ποὺ λέγει ὅτι ἡ φιλοσοφία «ἦταν μὲν πρὶν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου ἀναγκαία γιὰ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ δικαιοσύνη. Μετὰ δὲ ἀπ᾿ αὐτὴν γίνεται χρήσιμη γιὰ τὴν θεοσέβεια, ὄντας ἕνα εἶδος προπαίδειας γιὰ ὅσους ἀντιλαμβάνονται τὴν πίστη μὲ ἀποδείξεις... «Καὶ «παιδαγωγοῦσε (ἡ φιλοσοφία) κι αὐτὸ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, ὅπως ὁ νόμος παιδαγωγοῦσε τοὺς Ἑβραίους εἰς Χριστὸν»73.

Θὰ ἀποροῦν τὰ πνεύματα τῶν ἀγαθῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ θὰ ἐπίστευσαν στὸ κήρυγμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὸν Ἅδη, τοῦ σταυρωθέντος καὶ ἀναστάντος, καὶ θὰ οἰκτείρουν τοὺς συγχρόνους νεοέλληνες Παγανιστές, οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν νὰ παραμένουν στὸ σκότος τῆς ἀγνωσίας τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς καὶ νὰ ἀδικοῦν τὸν ἑαυτό τους στερῶντας τον ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητὸς Του.

Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς ἀναφέρει σὲ σχετικὴ ὁμιλία του γιὰ κάποιο Γερμανὸ θελόγο ποὺ εἶπε, ὅτι ἂν ὁ Πλάτων ζοῦσε στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ Τὸν ἔβλεπε (τὸν Κύριο), θὰ ἔπεφτε στὰ πόδια Του καὶ θὰ ἀναφωνοῦσε σὰν τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ: «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου!»

Λέγει δὲ σὲ ἄλλη μελέτη του:

«Κάθε δίλημμα σήμερα τοῦ τύπου «Ὀρθοδοξία ἢ Ἑλληνισμὸς» εἶναι ὄχι μόνο πλαστό, ἀλλὰ καὶ ἐθνοκτόνο. Γιατὶ σημαίνει τάση ἐπιστροφῆς στὴν ἀτέλειά μας, στὴν παλαιὰ ἀγωνιώδη ἀναζήτησή μας. Ἐνῶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ποὺ διασώζει τὴν αὐτοσυνειδησία του, τὸ ζητούμενο εὑρέθη. Εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν... εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ!» «Εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν!» Κάθε ἀποδέσμευση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν συνιστᾶ μόνο τραγικὸ διαμελισμὸ τῆς ὑπάρξεώς μας, ἀλλὰ καὶ καθαρὸ παραλογισμό, ἀφοῦ ἡ τυχὸν ἐπιστροφὴ στὸν αὐθεντικὸ Ἑλληνισμό, θὰ καταλήξει ὁπωσδήποπτε στὴν γνήσια ἐκείνη ἀναζήτηση, ποὺ ὁδήγησε στὴν ἕνωσή του μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔξω ἀπὸ τὴ ζήτηση αὐτὴ ἔμεινε...ὁ παγανισμὸς καὶ ὁ διονυσιακὸς αἰσθησιασμὸς τοῦ Γραικύλου. Γι᾿ αὐτό, ὅπου χάνεται ἡ Ὀρθοδοξία χάνεται καὶ ὁ Ἑλληνισμός!»74

Ἐξ ἄλλου ὅπως ἔγραφε ὁ ἀείμνηστος ὀρθόδοξος θεολόγος Παναγιώτης Νέλλας:

«... τὴν πραγματικὴ συνέχεια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας εἶναι προτιμότερο νὰ τὴν ἀναζητήσουμε στοὺς Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν πρόκειται βέβαια ἀκριβῶς γιὰ συνέχεια, ὅπως θὰ τὴν ἔβλεπε ἡ ἱστορία τῆς φιλοσοφίας, ἀλλὰ μᾶλλον γιὰ γονιμοποίηση. Ἡ ἀρχαία σκέψη γονιμοποιήθηκε ἀπὸ τὴν πίστη καὶ γέννησε τὴν πατερικὴ θεολογία. Βρισκόμαστε ὄχι μπροστὰ σὲ κατασκευὲς ἀλλὰ σὲ καρπούς, σὲ τέκνα. Ἔτσι προχωρεῖ ὅ, τι εἶναι γνήσιο καὶ ζωντανὸ μέσα στὴ ζωή... εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς. Δρόμος ἀνοιχτὸς καὶ γιὰ μᾶς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες»75.

Ἀναφέρει δὲ καὶ ὁ σεβαστὸς Γέροντάς μου, π. Γεώργιος, σχετικά:

«Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Ἔγιναν οἱ πρωτεργάται τῆς ἱστορικῆς πορείας τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ μας.

Αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς δοκιμάσθηκε ἔκτοτε μέσα στοὺς αἰῶνας καὶ ἄντεξε. Καὶ εἶναι ζωντανὸς καὶ δημιουργικὸς μέχρι σήμερα.

Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν ἐπιβουλεύονται καὶ θέλουν νὰ χωρίσουν τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, γιατὶ θέλουν νὰ διώξουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν Πατρίδα μας καὶ ἀπὸ ἄλλα ὀρθόδοξα ἔθνη. Καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερο, νὰ ἐπαναφέρουν τὴν ἀθεΐα ἢ τὴν ἀρχαία εἰδωλολατρικὴ θρησκεία μὲ τοὺς ψευδεῖς Ὀλυμπίους θεούς, τὶς θυσίες καὶ τὶς τελετές της.

Θέλουν δηλ. νὰ ἐπαναφέρουν αὐτά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁ Χριστὸς μᾶς ἐλύτρωσε καὶ αὐτὰ ποὺ μὲ ἀγῶνες πολλοὺς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι καὶ τὸ μέγα νέφος τῶν Χριστιανῶν Μαρτύρων μὲ τὸ αἷμα τους ἐκαθάρισε.

Ἡ Ἐκκλησία προσέλαβε τὸν Ἕλληνα ἄνθρωπο, τὸν ἐβάπτισε, τὸν ἐκαθάρισε, τὸν ἐφώτισε καὶ τὸν ἔκανε Χριστιανὸ Ἕλληνα. Τώρα θέλουν τὸν φωτισμένο Ἕλληνα νὰ τὸν ξεβαπτίσουν καὶ νὰ τὸν ὑποτάξουν καὶ πάλι στὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρείας καὶ τῆς ἀθεΐας.

Ἀπορεῖ κανεὶς γιὰ τὸ τόλμημα.

Ὁ σοφὸς Blaise Pascal γράφει κάπου ὅτι ὁ ἄνθρωπος (προφανῶς ὁ ἄπιστος) εἶναι πρόθυμος νὰ πιστεύση τὴν οἱανδήποτε ἀνοησία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προφανῆ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου...

Εὐχαριστοῦμε τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχας γιὰ τὸ πολύτιμο δῶρο ποὺ μᾶς παρέδωσαν, τὴν ἁγία Ἑλληνορθόδοξο Παράδοσί μας. Ζητοῦμε τὴν εὐλογία τους, νὰ μὴ φανοῦμε ἀχάριστοι στὴν προσφορά τους, ἀλλὰ νὰ τὴν κρατήσουμε, νὰ τὴν ἀξιοποιήσουμε καὶ νὰ τὴν παραδώσουμε στοὺς μεταγενεστέρους ὡς πολύτιμο κληρονομία»76.

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-