Τι πρέπει να κάνουμε;

«Ζοῦμε στὸ τέλος τοῦ 20ου αἰῶνα καὶ ἔχουμε γύρω μας τὸ ἴδιο σκηνικὸ ποὺ εἶχε ὁ Ἑλληνισμὸς τὸ 1274 καὶ τὸ 1439, ὅταν ὁ αὐτοκράτορας καί...Πατριάρχης ἦταν στὴ Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας. Ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ οἱ φίλοι μας οἱ Τοῦρκοι μᾶς πιέζουν, ἀπὸ τὴ Δύσι ἡ Ρώμη μᾶς φλερτάρει, τοὺς Εὐρωπαίους τοὺς ἔχουμε καὶ πάλι ἀνάγκη καὶ μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀτμόσφαιρα ἀναζητοῦμε κάποια διέξοδο . Ποῦ εἶναι αὐτή; Ὅποιος τὴν ἀνακαλύψει, ἂς τὸ γράψη»  σημειώνει πικρὰ ὁ πρώην Ἀρχιεπ. Μ. Βρεταννίας, ποὺ ἔζησε μιὰ ζωὴ στὴ Δύση καὶ τὴν Οἰκουμ. Κίνηση.

«Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν εὐρωπαϊκὴ σκέψι, ποὺ ἐξυπονοεῖ τὴ χρεωκοπία τοῦ προτεσταντισμοῦ, ἔπρεπε ἡ Ὀρθόδ. Ἐκκλησία, μὲ μόνη τὴν ἀλήθεια τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ, ποὺ πολλοὶ χριστιανοὶ ἀρνοῦνται ἐπίσημα, νὰ ἀποκαταστήση τὴ χρεωκοπημένη Ἐκκλησία. Ἀντὶ τούτου σύρεται ἀπὸ τοὺς Λατίνους σὲ ποικίλα σχήματα συνεργασίας, γιατὶ δὲν μπορεῖ αὐτὴ νὰ ἐλέγχη τοὺς σκοποὺς καὶ τῶν δύο. Δικαιολογίες πολλές, ἀλλὰ ἡ βασικὴ παραμένει πάντα ἡ ἴδια, δηλαδὴ ἡ ἰδιαίτερη θέσις στὴν ὁποία εὑρίσκεται ἡ Ὀρθοδοξία, κι’ ἐμεῖς θὰ εἴμαστε συνεχῶς πάροικοι καὶ παρεπίδημοι καὶ οἱ ἄλλοι θὰ τρώγουν τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως» .

* «Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι, τί κάνομε ἐμεῖς σὰν ὀρθόδοξοι ἀπέναντι στὸν Παπισμό; Ἔχουμε ἀντιληφθῆ, ὅτι τοῦ δίνουμε τὸ καλύτερο στήριγμα καὶ τὸν δικαιώνομε στὰ μάτια τῆς οἰκουμένης; …Ἡ ἀναγνώριση τοῦ Παπισμοῦ, ὅπως εἶναι, ἀπὸ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους συνιστᾶ διαστροφὴ μέσα μας… Θὰ ἐπαναλάβουμε τὸ ἀσυγχώρητο ἔγκλημα, ποὺ διαπράξαμε τὸ 1438»; Τότε «μᾶς κάλεσαν οἱ ἀντιπαπικοὶ ΡΚαθολικοί, ποὺ μὲ τὴ σύνοδο τους στὴ Βασιλεία (1431-1448) ἀγωνίζονταν νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν παπικὴ καταδυνάστευση καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὰ δεσμὰ τῆς παπικῆς τυραννίας. Μᾶς κάλεσε ὅμως καὶ ὁ πάπας (Εὐγένιος Δ΄, 1431-1447) ποὺ μὲ τὴ σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας προσπαθοῦσε νὰ σώσει… τὴν ἐξουσία του πάνω στὴ δυτικὴ χριστιανοσύνη. Καὶ μεῖς…ταχθήκαμε στὸ πλευρό τοῦ Πάπα καὶ ἀφήσαμε, ὡς μὴ ὤφειλε, τοὺς δυτικοὺς χριστιανούς–ἀδελφούς μας ἀβοήθητους. Αὐτὸ ἦταν τὸ ἔγκλημά μας!… βοηθήσαμε τὸν τύραννό τους» .
Σήμερα, θὰ ἔρθουμε ἀρωγοί στὰ κυριαρχικὰ σχέδια τοῦ Πάπα, ἐνισχύοντας τὸ προφὶλ τοῦ Πλανητάρχη ποὺ πασχίζει νὰ ἐπιβάλλει, ἢ θὰ προσφέρουμε στοὺς Δυτικοὺς ἀδελφούς μας γνήσια «τὴν ὀρθόδοξη ἀλήθεια καὶ ζωή, βοηθώντας τους νὰ ἀποτινάξουν τὸ ζυγὸ τοῦ παπισμοῦ»;
* Ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ Π.Σ.Ε. ποιά θὰ εἶναι ἡ στάση μας; Θὰ συνεχίσουμε  νὰ ὑπηρετοῦμε τὰ σχέδια ποὺ ἔμμεσα ἐπιβάλλει,    – καὶ φυσικὰ ταιριάζουν στὶς δικές του προτεσταντικὲς προϋποθέσεις –   ἢ θὰ ἀποφασίσουμε νὰ πορευτοῦμε μὲ τὶς προϋποθέσεις καὶ τὸν τρόπο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας;
Ἔγραφε εὔστοχα ὁ Μουρατίδης τὴ δεκατία τοῦ 1970: «Συνεπῶς εἶναι ἀδιανόητον, ἐξ ἐπόψεως ὀρθοδόξου τὸ Π.Σ.Ε. νὰ εἶναι τὸ κατάλληλον ὄργανον πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ἔργου ἐπανενώσεως τῆς χριστιανοσύνης… Οὕτως, ἐὰν ἰσχύη διὰ πᾶσαν αἵρεσιν, ὅτι ‘‘οὐ μόνον τοὺς συντετριμμένους οὐ συνδεσμεῖ, ἀλλὰ καὶ συντρίβει τοὺς συνδεδεμένους• οὐ μόνον τοὺς καταβεβλημένους οὐκ ἐγείρει, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἱσταμένους καταβάλλειν ἐπιχειρεῖ• οὐ μόνον τὰ διεσπασμένα οὐ συνάγει, ἀλλὰ καὶ τὰ συνηγμένα διαμερίζει’’ , ἰσχύει πολλῷ μᾶλλον διὰ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων τοῦ Π.Σ.Ε. …Διότι ἡ ἕνωσις τῆς χριστιανοσύνης ἐξ ἐπόψεως ὀρθοδόξου οὐδόλως ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς πραγματώσεως τῆς ‘‘Unae Sanctae’’, τῆς Μίας, Ἁγίας …Ἐκκλησίας διὰ τῆς ἐπανενώσεως τῶν διαφόρων ἐξ αὐτῆς ἐξελθόντων χριστιανικῶν αἱρέσεων ἢ ὁμολογιῶν… Ἐπανένωσις, συνεπῶς τῆς χριστιανοσύνης εἶναι δωρεὰ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ συντελεῖται ἐντὸς  τοῦ μυστικοῦ  σώματος τοῦ  Χριστοῦ…» .
* «Ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, οἱ πιστοὶ δέον νὰ ἀποφεύγουν οἱανδήποτε ἀνάμειξιν ἢ ἐποικοινωνίαν πολλῷ δὲ μᾶλλον συνεργασίαν μετὰ τῶν συλλόγων τῶν αἱρετικῶν καὶ δὴ καὶ ἐν τῇ πίστει: ‘‘Ἀποστρεφώμεθα τῶν αἱρετικῶν τοὺς συλλόγους, ἐχώμεθα δὲ διηνεκῶς τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ βίον ἀκριβῆ καὶ πολιτείαν τοῖς δόγμασι ἴσην ἐπιδειξώμεθα’’ (Ἰω. Χρυσόστομος)» .
* «Ἡ πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ἐπιβεβλημένη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης… οὐδόλως δέον νὰ συγχέεται πρὸς οἱονδήποτε μετ’ αὐτῶν κοινωνίαν ἢ συνεργασίαν εἰς τὰ τῆς πίστεως… ‘‘Ὅταν οὖν εὖ ποιεῖν δέη, πᾶς ἄνθρωπός σοι ἐγγὺς ἔστω• ὅταν δὲ ὁ τῆς ἀληθείας γυμνάζεται λόγος ἐπιγίνωσκε τὸν οἰκεῖον καὶ τὸν ἀλλότριον. Κἂν ἀδελφὸν ἔχῃς ὁμοπάτριον… καὶ μὴ κοινωνήση σοι κατὰ τὸ τῆς ἀληθείας νόμον, ἔστω σοι τοῦ Σκύθου βαρβαρικώτερος’’ (Ἰω. Χρυσόστομος)» . Ἄλλο, λοιπόν, τί δραστηριότητες θὰ ἀναπτύξουμε ὡς ἄτομα στὴν καθημερινή μας ζωὴ καὶ ἄλλο ὡς Ἐκκλησία.
* «Πῶς  εἶναι  δυνατὸν  ἡ  Μία… Ἐκκλησία…  νὰ συμμετέχη ὡς μέλος,  νὰ ἐντάσσεται μετὰ τῶν ἄλλων αἱρέσεων ἰσοτίμως καὶ ἐκ πολλῶν ἐπόψεων… νὰ τίθεται εἰς ἀπείρως μειονεκτικωτέραν  θέσιν  ἔναντι τῶν αἱρέσεων(!!!) εἰς ἕνα κανονισμόν, (ὁ ὁποῖος λαμβάνει τὶς ἀποφάσεις κατὰ πλειοψηφίαν, καὶ τῶν ὁποίων τὴν πλειοψηφίαν κατέχουν οἱ αἱρετικοί;) καὶ νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς πλειοψηφίας…»;  Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εἶναι δυνατὸν νὰ πεισθοῦν οἱ Δυτικοὶ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία καὶ Ἀληθινή, βλέποντάς τη νὰ συναναστρέφεται μὲ τὶς αἱρετικὲς “Ἐκκλησίες” σὰν ἴσος πρὸς ἴσον;
* «Εἰ δέ που, τὴν εὐσέβειαν παραβλαπτομένην ἴδοις, μὴ προτίμα τὴν ὁμόνοιαν τῆς ἀληθείας, ἀλλ’ ἵστασο γενναίως ἕως θανάτου» (Ἰω. Χρυσόστομος) .
*  Ἡ Ἐκκλησία μας «μὴ σμίγουσα ἐκκλησιαστικῶς μετὰ τῶν αἱρετικῶν» τῆς Γενεύης καὶ τῆς Ρώμης, «δὲν θὰ ἀρνηθῆ …τὴν χριστιανική της ἀποστολήν… νὰ μαρτυρῆ περὶ τῆς Ἀληθείας» ἐνώπιον τοῦ κόσμου. «Ὁδηγουμένη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ, …πάντοτε θὰ εἶναι ἑτοίμη “πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ἡμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος” (1 Πέτρ. 3,15)» .

Ἡ  Ἐκκλησία  μέχρι τώρα,  καλοῦσε τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς  νὰ προχωρήσουν σὲ  διάλογο  … ἀπὸ  μηδενικὴ  βάσηο. 

Αὐτὴ ἡ βάση, εἶναι ἡ κοινὴ πίστη τῶν ἑπτὰ Οἰκουμ. Συνόδων, πρὶν τὸ σχίσμα ποὺ προκάλεσαν οἱ Παπικοί. Τοῦτο, φαίνεται σὲ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν πάπα Λέοντα ΙΓ΄, τῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως τοῦ 1895:
«Πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ… πόθου τῆς ἑνώσεως, …κοινὴ ἀρχὴ καὶ βάσις…εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν ἑπτὰ Οἰκουμ. Συνόδων». Ἡ Ἐκκλησία μας «ἐστὶν ἑτοίμη ἀποδέξασθαι ὁλοψύχως, εἰ τυχὸν παρέφθειρεν ἢ μὴ κατέχοι, πᾶν ὅ,τι πρὸ τοῦ ἐνάτου αἰῶνος ὡμολόγουν ὁμοφώνως ἥ τε Ἀνατολικὴ καὶ ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία…» .
Παρόμοια ἀπάντηση εἶχε δώσει στὴν Α΄ Σύνοδο Βατικανοῦ καὶ ὁ Πατρ. Γρηγόριος ΣΤ΄, μὴ ἀποδεχθεὶς τὴν παπικὴν πρόσκλησιν: «Ἐπειδὴ ὑπῆρξε Ἐκκλησία πρὸ δέκα αἰώνων, τὰ αὐτὰ ἔχουσα δόγματα ἔν τε Ἀνατολῇ καὶ Δύσει... ἀναδράμωμεν ἑκάτεροι εἰς ἐκείνην καὶ ἴδωμεν, ὁπότεροι προσέθεντο ἢ ἀφεῖλον· ἐκκοπτέσθω ἡ προσθήκη... προστεθείσθω τὸ ἀφαιρεθέν, ἐὰν ὑπάρχῃ καὶ ὅπου ὑπάρχει» .
«Ὁ “Ὀρθόδοξος, λοιπόν, Οἰκουμενισμὸς” περιλαμβάνει “ἐπιστροφὴν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τὴν ἀρχαίαν πρὸ τοῦ σχίσματος ἡνωμένην Ἐκκλησίαν… Διότι ἡ ἐποχὴ τῶν ἀρχαίων Οἰκουμ. Συνόδων καὶ Πατέρων ἀποτελεῖ τὴν κοινὴν πασῶν τῶν συγχρόνων Ἐκκλ. καὶ Ὁμολογιῶν καὶ Κοινοτήτων ρίζαν καὶ ἀρχὴν καὶ ἱστορίαν…Ἐπ’ ἐκείνης λοιπὸν τῆς κοινῆς καὶ ἀρχαίας καὶ ἀποστολ. Παραδόσεως, ἐξ ἧς πᾶσαι αἱ μεταγενέστεραι ἀπέρρευσαν, …οἰκοδομεῖ ἡ Ὀρθ. Καθολικὴ Ἐκκλ. τὸν ἑαυτῆς Οἰκουμενισμόν… Διὰ ταῦτα “οἱ Ὀρθ. θεολόγοι μέλη τῆς Ἀντιπροσωπείας ἐν τῷ Ὀρθ. Συνεδρίῳ Ν. Δελχί (1961) προτείνουσι τὴν νέαν ταύτην μέθοδον τῆς Οἰκουμενικῆς ἐρεύνης… καὶ κριτήριον τῆς οἰκουμεν. ἀξιολογήσεως …ἐπὶ τῇ ἐλπίδι ὅτι ἡ ἑνότης θὰ ἐπανευρεθῆ ὑπὸ τῶν διηρημένων Ὁμολογιῶν διὰ τῆς ἐπιστροφῆς αὐτῶν εἰς τὸ κοινὸν περελθόν» .
Μὲ αὐτὴ τὴ πρόσκληση καὶ μὲ αὐτὴ τὴ βάση, ποὺ δείχνει ρεαλισμὸ καὶ συγκατάβαση, δὲν φαίνεται νὰ συμφωνοῦν οἱ Παπικοὶ καὶ ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦν .  Ἐμεῖς ὅμως πρέπει μὲ ὑπομονὴ καὶ σταθερότητα νὰ ἐπιμείνουμε στὸ διάλογο μὲ τὸν τρόπο τῶν Ἁγίων. Ἡ Ἕνωση τῶν χριστιανῶν μεταξύ τους καὶ ἡ Ἕνωση τῶν Θρησκειῶν δὲν εἶναι δική μας εὐθύνη ἢ κατόρθωμα, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Αἰῶνες καὶ αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται μὲ αὐτὸ τὸ αἴτημα. Καὶ ἐλπίζει. Δὲν ἀναλαμβάνει ὅμως πρωτοβουλίες ποὺ ὑπερβαίνουν τὰ ὅρια, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκρύπτουν –ἔστω καὶ ἀδιόρατα– ἑωσφορικὲς ἐπιδιώξεις καὶ ὑποδείξεις. Μιμούμαστε κι' ἐδῶ τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε νὰ ὑποκύψει στὸν πειρασμὸ τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας ποὺ τοῦ πρότεινε ὁ διάβολος (Ματθ. 4, 9-10).  Καὶ βέβαια δὲν λησμονοῦμε τὸν ἄλλο λόγο τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς μαθητές του, τὴν ἐπιθυμία Του ‘‘ἵνα ὦσι ἕν’’ (Ἰω. 17, 11).  Ἀλλὰ γνωρίζουμε ὅτι τοῦτο θὰ γίνει μὲ τὶς προϋποθέσεις ποὺ ἔθεσε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ ὄχι μὲ ἀνθρώπινες ἐπισφαλεῖς πρωτοβουλίες .

Στὸ σημεῖο αὐτὸ παρατίθενται ἄλλες δύο γνῶμες. Τοῦ ἀείμνηστου καθηγητὴ Ἰωάννη Παναγόπουλου, πού, ἀφοῦ στὴν ἀρχὴ ἐκφράζει τὴν πλήρη ἀπογοήτευσή του ἀπὸ τὴν ἀδιέξοδη μέχρι τώρα μέθοδο τοῦ διαλόγου, προτείνει:
«Ἀντὶ τῆς παπικῆς ἀξιώσεως, πὼς "ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ τὴν ἑνότητα" εἶναι "ἡ κοινωνία ὅλων τῶν ἐπὶ μέρους ἐκκλησιῶν μὲ τὴν Ἐκκλ. τῆς Ρώμης" οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπροτείνουν: Ἡ κοινωνία ὅλων τῶν ἐπὶ μέρους χριστιανικῶν κοινοτήτων στὴν πίστη καὶ τὴ ζωὴ τῆς μίας...Ἐκκλησίας εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεση καὶ ὁ ὅρος γιὰ τὴν ἑνότητα».
Καὶ συνεχίζει: «Ἡ Ὀρθόδοξη αὐτὴ “πρόταση” …ἐπιβάλλει στὴν παγκόσμια ὀρθοδοξία νὰ προσφέρει ἐκ νέου τὶς οἰκουμενικές της ὑπηρεσίες μὲ προσευχὴ (ὅπως πράττει σὲ κάθε λειτουργική της σύναξη), …μὲ τὸν σοβαρὸ διάλογο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας. Ἡ Ὀρθ. Ἐκκλησία μὲ τὴν πλούσια Οἰκουμενικὴ ἐμπειρία της γνωρίζει πλέον καλῶς, ὄτι οὔτε ἡ λεγόμενη Οἰκουμ. Κίνηση… οὔτε καὶ ὁ “οἰκουμενισμὸς” τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλ. μποροῦν νὰ προσφέρουν ὁρατὴ λύση στὸ αἴτημα τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει ἕνα μέγιστο καὶ ἀποκλειστικὸ προνόμιο… Διατηρεῖ ἀνόθευτη καὶ ἀναλλοίωτη τὴν ἀλήθεια… τῆς μιᾶς καὶ ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, …δὲν ἔχει προκαλέσει τὴν διάσπαση… καὶ συνεπῶς εἶναι ὑπεράνω κάθε ὁμολογιακῆς κατανοήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Οἰκουμενικὴ πρωτοβουλία ἀνήκει πλέον σ’ αὐτὴν καὶ εἶναι καιρὸς νὰ τροχοδρομήσει τὴν δική της “οἰκουμ. κίνηση”»  καὶ ὄχι νὰ σύρεται πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Π.Σ.Ε.
Καὶ ἀσφαλῶς, αὐτὴ ἡ πρωτοβουλία δὲν θὰ προέλθει ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες Οἰκουμενιστὲς καὶ ὅσους ἔχουν ἐθιστεῖ ἐπὶ δεκαετίες στὸ ἀδιέξοδο Οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ζοῦν μὲ τὸν τρόπο τῶν Ἁγίων.
Καὶ τοῦ Χρ. Γιανναρᾶ: «Ἡ οἰκουμενικὴ συνεργασία τῶν χριστιανῶν ἔχει νόημα σήμερα πιὰ μόνο ἂν ξαναθέση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ πρόβλημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας σὰν ἄμεσο πρόβλημα ζωῆς τῶν ἀνθρώπων… Μιὰ τέτοια μεταστροφὴ τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως …δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματωθεῖ παρὰ μόνο μὲ ἐπιστροφὴ στὶς ἀρχέγονες ρίζες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας…, στὴν Παράδοση …τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων…, ἀναδιάρθρωση τοῦ τρόπου συγκρότησης καὶ λειτουργίας τῆς οἰκουμενικῆς προσπάθειας» .

«Οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε ὅτι ἡ ὁδὸς τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων, ἀλλὰ ἐπιφέρει τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἐθνικὲς συμφορὲς ἀκολουθοῦν συνήθως τὶς παρεκκλίσεις ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο πίστη» . Πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, ὅτι ὁ Διάλογος ποὺ γίνεται εἴτε μὲ τὶς διάφορες ὁμολογίες καὶ αἱρέσεις, εἴτε μὲ τὶς ἀλλες θρησκεῖες, πρέπει νὰ λαμβάνει ὑπ' ὄψη του τὰ Πατερικὰ παραδείγματα, καὶ νὰ μὴ ὑποκύπτει σὲ καιρικὰ συμφέροντα καὶ προσωπικὲς ἐπιδιώξεις. Ἐπιδίωξη βασικὴ πρέπει νὰ εἶναι ἡ διαφύλαξη τῆς Πίστεως. Διότι «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθεῖ ἐν τίνι ἁλισθήσεται;».
Εἶναι καιρὸς «νὰ προβάλη, ἡνωμένη ἡ ἀνὰ τὸν κόσμο ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸν ἰδικόν της, τὸν ὀρθόδοξον, τὸν μόνον ἀληθῆ οἰκουμενισμόν…» .
Καὶ «ἐδῶ εἶναι ἡ μεγάλη εὐθύνη μας… Νὰ μείνουμε ‘‘ἄχρι θανάτου’’ ἀφωσιωμένοι καὶ πιστοὶ σὲ ὅ,τι μᾶς παρεδόθη… Ὄχι ἀπὸ ἐγωϊστικὴ καὶ πείσμονα ὑπεράσπισι τοῦ δικοῦ μας. Οὔτε ἀπὸ ἀντίδρασι στοὺς αἱρετικούς… Ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Μόνον ἀπὸ ἀγάπη.  Καὶ ἀπὸ πεποίθηση ὅτι τὸ δικό μας ἀνήκει σὲ ὅλους. Καὶ πρέπει νὰ τὸ ἔχουμε φυλαγμένο καλά, γιὰ νὰ τοὺς τὸ προσφέρουμε, ὅταν θὰ τὸ ζητήσουν κάποτε» .

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-