Η Ορθοδοξία είναι μία Ομολογία;

Παρατέθηκαν ὡς τώρα πολλὰ κείμενα θεολόγων ποὺ ἐκφράζουν τὴν πίστη, πὼς ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μία, ἀνάμεσα στὶς ἑκατοντάδες "ἐκκλησίες" τῶν δυτικῶν. Ἐπειδὴ ὅμως τελευταῖα, μέσα στὸ κλῖμα σύγχυσης ποὺ ἐπικρατεῖ, ὑπάρχουν καὶ ὀρθόδοξοι ποὺ ἀποδέχονται τὴν ἐξίσωση τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὶς ἄλλες "ἐκκλησίες", γι' αὐτὸ πρέπει καὶ τὸ θέμα αὐτὸ νὰ τύχει κάποιας ἐπεξεργασίας.  Ἡ ἀφορμὴ καὶ γι' αὐτό, δόθηκε ἀπὸ τὴν προαναφερθεῖσα Ἐκπομπὴ τοῦ Ραδιοφ. Σταθμοῦ Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας.

Εἶναι βαθειὰ πεποίθηση τῶν Ὀρθοδόξων, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μίας ἱστορικῆς Ἐκκλησίας  ποὺ  ἵδρυσε  ὁ Κύριος. Καὶ γι' αὐτό, κατὰ τὴν διατύπωση τοῦ Πόποβιτς «ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διαίρεσις τῆς Ἐκκλ., ἀλλὰ μόνον χωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν…  Εἰς διαφόρους καιροὺς ἀπεσχίσθησαν… οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι κατὰ συνέπειαν ἔπαυσαν νὰ εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας».


 Κι' ἐδῶ, νομίζω πὼς πρέπει νὰ ἀνοίξει μιὰ μεγάλη παρένθεση, γιὰ νὰ διευκρινισθεῖ ὁ ἰσχυρισμός, ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴ σύνταξη αὐτῆς τῆς ἐργασίας καὶ αὐτῆς τῆς ἑνότητας (τοῦ ἂν δηλ. ἡ Ὀρθ. Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία). Ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτός, ποὺ ἐπιπολάζει σὲ ὀρθόδοξους κύκλους,  λέει ὅτι ὁ Παπισμὸς  εἶναι  Σχίσμα   καὶ ὄχι  Αἵρεση.

Ἡ πρώτη σκέψη ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει, εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς συντηρεῖται σκόπιμα, ἀφοῦ μ' αὐτὴ τὴ θέση ἀποφεύγεται ἡ σύγκρουση μὲ τὰ οἰκουμεν. κέντρα· ἐξυπηρετεῖ δηλ. βασικά, τὰ ἑνωτικά-οἰκουμενιστικὰ σχέδια. Γίνεται ὅμως εἰς βάρος τῆς ἀλήθειας. Δεδομένου ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ αἱρέσεως καὶ σχίσματος, ἂν ἐπικρατήσει αὐτὴ ἡ ἄποψη,  οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ περίπου ἐξομοιώνονται -πρακτικά- μὲ τοὺς Παλαιοημερολογίτες καὶ εἶναι πιὰ εὔκολο νὰ δικαιολογηθοῦν τὰ ἀνοίγματα ποὺ ἔγιναν καὶ ὅσα σχέδια προωθοῦνται.

Θέση Πατέρων καὶ θεολόγων εἶναι ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι  καὶ  Σχίσμα  καὶ Αἵρεση   ἢ  Δογματικὸ  Σχίσμα.

Ἂς θυμηθοῦμε τί εἶναι Σχίσμα  καὶ τί Αἵρεση:
 «Αἱρέσεις  μὲν  τοὺς  παντελῶς  ἀπερρηγμένους  καὶ  κατ’  αὐτὴν  τὴν  πίστιν  ἀπηλλοτριωμένους .   Σχίσματα  δέ,  τοὺς  δι’  αἰτίας  τινὰς  ἐκκλησιαστικὰς  καὶ  ζητήματα  ἰάσιμα  πρὸς  ἀλλήλους  διενεχθέντας…» (Μ. Βασίλειος) .
Καὶ ὁ Π. Μπούμης ὁρίζει ὡς ἑξῆς τὸ καθένα: «Σχίσμα λέγεται ἡ ὀργανωμένη ἄρνηση ὑποταγῆς στὴν κανονικὴ τάξη καὶ ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ ἀποχωρισμὸς μιᾶς μερίδας ἀπὸ αὐτὴ μὲ τὴ σύμπηξη ἰδιαίτερης θρησκευτικῆς κοινότητας...   Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ διδασκαλία τῆς ἐκκλησίας... καὶ ἡ ἐμμονὴ σ' αὐτήν, ἢ ἡ προσχώρηση σὲ μιὰ ἤδη καταδικασμένη αἱρετικὴ ὁμολογία» .  Ἕνα συγκεκριμένο παράδειγμα εἶναι τὸ filioque. Προσθήκη κακόδοξη στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς καὶ ἐμμονὴ αἰώνων σ' αὐτό.

Παρά, λοιπόν, τὸ χαρακτηρισμὸ τῶν καινοτομιῶν τοῦ Παπισμοῦ ὡς αἱρέσεων καὶ τὴν καταδίκη τους ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς 'Εκκλησίας, μερικοὶ ἐπώνυμοι ἐπιμένουν νὰ ὑποβαθμίζουν τὸ θέμα καὶ ἐπιδίδονται σ’ ἕνα ἐπικίνδυνο παιχνίδι γιὰ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ –ἴσως ἄθελά τους– συμμετέχουν σ' αὐτὸ καὶ Ἐπίσκοποι  στὰ πλαίσια τῆς παραπλανητικῆς Οὐνιτίζουσας πολιτικῆς ποὺ ἐπέβαλε τὸ Βατικανό.  Ἔτσι ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ ΡΚαθολικοὶ δὲν εἶναι αἱρετικοὶ παρὰ μόνο σχισματικοί. «Μὲ σοφίσματα καὶ διαλεκτικὲς ταχυδακτυλουργίες, ...μὲ πονηρὰ “θεολογούμενα” ποὺ …θολώνουν τὴν ἀλήθεια» , θέλουν νὰ περάσουν τὴν ἄποψη ὅτι καὶ τὸ Filioque δὲν εἶναι καὶ τόσο φοβερό, δὲν εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ θεολογούμενο , δηλαδὴ μιὰ ἁπλῆ γνώμη τῶν Καθολικῶν. Καὶ ἂν τὸ filioque δὲν εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ μόνο θεολογούμενο , τότε καὶ ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν δὲν εἶναι αἱρετικοί.

Ἑπομένως καὶ ὁ πάπας, ἀφοῦ σ' αὐτὸ τὸ καίριο δογματικὸ θέμα (γιὰ τὸ ὁποῖο ἔγιναν τόσοι ἀγῶνες ἀπὸ τοὺς Πατέρες) παίρνει ὀρθόδοξο "συγχωροχάρτι", βεβαίωση ἐπικυρωμένη καὶ ἀπὸ ἀρχιερατικὰ χείλη ὅτι δὲν εἶναι αἱρετικὸς, ποιὸς θὰ τολμήσει νὰ τὸν κατηγορήσει σὲ ἄλλα θέματα ἥσσονος σημασίας, δηλ. διοικητικὰ καὶ ἐκκλησιολογικά;
Μ' αὐτὴ τὴ λογική, λοιπόν, Ὀρθόδοξοι καὶ Καθολικοὶ  πρεσβεύουμε περίπου τὸ ἴδιο.

Ἀλλ' ὅμως γιὰ τὴν συνείδηση τῆς Ὀρθόδ. Ἐκκλησίας τὸ filioque εἶναι αἵρεση,   καὶ ὄχι μιὰ κάποια γνώμη. Τὸ ὅτι μάλιστα το Filioque δὲν εἶναι θεολογούμενο, πέρα ἀπὸ τὶς πολλὲς μαρτυρίες τῶν κειμένων, ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ Παπικοὶ τὸ ἔχουν ἀναγάγει  σὲ  Δόγμα  καὶ μάλιστα  Δόγμα  «ἀναγκαῖο πρὸς σωτηρίαν» .

Καὶ μερικὰ ἐπὶ τοῦ θέματος κείμενα:
* «Ἡ Πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐπιστολὴ (1895)… ἀπαντητικὴ εἰς Ἐγκύκλιον τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΓ΄, συνοψίζει... τὰς διὰ μέσου τῶν αἰώνων θέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας: “…ὡς προείρηται, ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία… ποικίλας  καὶ ξένας  καὶ αἱρετικὰς διδασκαλίας  καὶ καινοτομίας παρεισήγαγεν… καὶ οὕτως ἀπεσχίσθη καὶ ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τῆς ἀληθινῆς καὶ Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας”» .
*  Τὸ 1848 ὁ Πάπας Πῖος ὁ Θ΄ καλοῦσε τοὺς ὀρθόδοξους νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴν πλάνη τους(!) στὴν Παπικὴ “ἀληθινὴ” ἐκκλησία. Τὰ 4 Πατριαρχεῖα ἀπάντησαν: «Ἡ προσθήκη τοῦ Filioque στὸ Σύμβολο ἀναθεματίστηκε ἀπὸ τὴν Σύνοδο τοῦ 879, γιατὶ «ἀπὸ τὶς αἱρέσεις ποὺ διαδόθηκαν σὲ μεγάλο μέρος τῆς Οἰκουμένης… ἦταν κάποτε ὁ Ἀρειανισμός. Σήμερα εἶναι ὁ Παπισμός...» .
*  Ὁ ἅγιος Νικόδημος εἶπε: «οἱ Λατῖνοι εἶναι αἱρετικοί» .
*  Τὸ 1948 ἔγινε στὴ Μόσχα Ὀρθόδ. Συνέδριο, τὸ ὁποῖο καταδίκασε τὰ «καινοφανῆ δόγματα τοῦ Παπισμοῦ». Ἡ ἀπόφαση ὑπογράφεται «ὑπὸ πάντων τῶν ἐκπροσώπων Πατριαρχείων καὶ Ἐκκλησιῶν» .
* «Ἐκκλησιαστικὰ εἶναι βεβαιωμένο ὅτι ὁ παπισμὸς βρίσκεται ἐκτὸς ἐκκλησίας,… τὰ μυστήρια τῶν παπικῶν δὲν εἶναι ἔγκυρα» .
*  Πρέπει νὰ τονισθεῖ ὅτι ἐνῶ «κατὰ τὸν 8ο αἰ. οἱ Φράγκοι προσέθεσαν τὸ Filioque ... εἰς τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως…, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ταχθεῖσα παρὰ τὸ πλευρὸν τῶν Ἑλλήνων ἔλαβε μέρος καὶ ἐδέχθη ἐπισήμως τὰς ἀποφάσεις τῆς ἐπὶ Μ. Φωτίου συγκροτηθείσης Η΄ Οἰκουμ. Συνόδου (879), ἥτις κατεδίκασε  τὴν περὶ  filioque  διδασκαλίαν τῶν Φράγκων…», γράφει ὁ Ρωμανίδης ποὺ ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὸ θέμα. (Ἄρα τὸ filioque καταδικάστηκε καὶ ἀπὸ τὴν Η΄ Οἰκουμ. Σύνοδο).   

Καὶ συνεχίζει:
Ἡ Σύνοδος τοῦ 879 εἶναι  καθ’  ὅλα   νομότυπος,   ἀφοῦ  συμμετεῖχε  σ’  αὐτὴ   καὶ  ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, δηλ. καὶ τὰ πέντε Πατριαρχεῖα. Καὶ οἱ Φράγκοι, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐπικρατήσουν, συνεκρότησαν τὴ δική τους “ἐνάτη” οἰκουμενικὴ σύνοδο καὶ κατεδίκασαν τοὺς Ἕλληνες ποὺ δέν… δέχτηκαν τὸ filioque! Καὶ ἐν συνεχείᾳ, προσπάθησαν νὰ περάσουν τὴν ἄποψη ποὺ τοὺς συνέφερε: ὅτι ἔγκυρες εἶναι μόνο οἱ πρῶτες ἑπτὰ Οἰκουμ. Σύνοδοι καὶ ὅτι ὁ ἅγ. Ἰω. ὁ Δαμασκηνὸς εἶναι ὁ… τελευταῖος Μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλ. Κι' αὐτὸ ἐπειδή, οἱ μετὰ τὸν Δαμασκηνὸν Ἕλληνες Πατέρες, ἐπολέμησαν τὸ filioque  καὶ τὸ κατεδίκασαν ὡς αἵρεσιν. Τὸ σχέδιο πέτυχε! Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα «ὑπῆρξεν ὁ παραμερισμὸς εἰς τὴν σύγχρονον Ὀρθ. Θεολογίαν τῆς αὐθεντίας τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλ., μετὰ τὸν Μ. Φώτιον, τῆς Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 879, καὶ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει  Συνόδων τοῦ ΙΔ΄ αἰῶνος» .

Συμπέρασμα
Τὸ filioque καταδικάστηκε   ὡς  αἵρεση:
 Ι. Εἴτε ἐκ τῶν προτέρων, μὲ τὶς Β΄ καὶ Γ΄ Οἰκουμ. Συνόδους, οἱ ὁποῖες: α) ἀπαγόρευσαν ὁποιαδήποτε προσθήκη στὸ Σύμβολο καὶ β) διατύπωσαν εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγ. Πνεύματος ἐκφράσεις ἀναιρετικὲς (ἀπὸ τότε) τῆς αἱρέσεως τοῦ filioque.
 ΙΙ. Εἴτε, παρεμπιπτόντως, κατὰ τὴν Ζ΄ Οἰκουμ. Σύνοδο, ὅταν εἶχε σχηματοποιηθεῖ καὶ ἐμφανισθεῖ ὡς αἵρεση, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἀκόμη ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης.
ΙΙΙ. Εἴτε, μετὰ τὴν δογματοποίησή του ἀπὸ τοὺς ΡΚαθολικούς, μὲ τὶς Η΄ καὶ Θ΄ Οἰκουμ. Συνόδους, (ὅπως ὀνομάζουν πολλοὶ θεολόγοι  τὶς συνόδους τοῦ 879 καὶ 1341-1351).
ΙV. Εἴτε ἀπὸ πολλὲς Τοπικὲς Συνόδους καὶ Πατριαρχικὲς Ἐγκυκλίους.
V.  Εἴτε, τέλος,  κ α θ ο λ ι κ ὰ  ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας.                                                                                

Κλείνει ἐδῶ ἡ παρένθεση.   Ἐπανερχόμαστε στὸ θέμα:   Ἡ  Ὀρθοδοξία  εἶναι  ἡ  Μία Ἐκκλησία;
Ἔχουμε τώρα ἕνα ἐπὶ πλέον δεδομένο· ὅτι τὸ filioque δὲν εἶναι θεολογούμενο  ἀλλὰ αἵρεση,  Δόγμα καὶ  διδασκαλία τοῦ Παπισμοῦ καὶ ἄρα ἀπαράδεκτο γιὰ τὴν Ἐκκλ.  Ὡς ἐκ τούτου, καὶ οἱ ΡΚαθολικοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωροῦνται μόνο σχισματικοί, ἔχοντες εἰσαγάγει διδασκαλίες ἀντίθετες μὲ ὅσα ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς κήρυξε  καὶ ἐπιμένοντες σ' αὐτὲς πεισματικὰ πάνω ἀπὸ δέκα αἰῶνες;
«Γράφει ὁ κορυφαῖος Ρῶσος θεολόγος π. Γ. Φλωρόφσκυ: ‘‘Οἱ ὀρθόδοξοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἰσχυρίζωνται, ὅτι τὸ μόνο "ἰδιαίτερον" ἢ "διακριτικὸν" χαρακτηριστικὸν τῆς θέσεώς των εἰς "τὴν διηρημένην χριστιανοσύνην" εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ὀρθόδ. Ἐκκλησία εἶναι ἐντελῶς ἰδία κατὰ τὴν οὐσίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ὅλων τῶν αἰώνων καὶ μάλιστα μὲ τὴν πρώτην Ἐκκλησίαν. Ἐν ἄλλαις λέξεσιν, δὲν εἶναι μία Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία’’» . «Ἡ Ὀρθοδοξία  δὲν  εἶναι  μία  ἀπὸ  τὶς  πολλὲς  χριστιανικὲς ὁμολογίες, οὔτε κἂν ἡ σωστότερη…, ἀλλὰ ἡ  ἀληθινὰ σωστὴ καὶ γι’ αὐτὸ καθολικὴ παράδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ» .

Δὲν εἶναι παράδοξο καὶ κατακριτέο ἢ  φονταμενταλιστικὸ νὰ ἔχουμε «συνείδηση ἀποκλειστικότητας τῆς ἀλήθειας: Πιστεύουμε στὴν μόνη ἀλήθεια καὶ μετέχουμε μυστηριακὰ καὶ βιωματικὰ στὴ μόνη σώζουσα ἀλήθεια. Ὅμως προσοχή!  Ἡ συνείδηση τῆς ἀποκλειστικότητας στὸ πλαίσιο τῆς Ἐκκλ. καὶ τῆς θεολογίας δὲν παράγει… θεμελιοκρατία…καὶ φανατισμό», ἀλλὰ «μόνο ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον». Ἡ θεωρία τῶν Κλάδων «ποὺ ἐκτρέφει ἀνομολόγητα συγκρητιστικὲς διαθέσεις ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνοχή-ἀνεκτικότητα…, δὲν χωράει στὸ πνεῦμα τῆς ὀρθόδ. Ἐκκλησίας…Ὁ γνήσιος χριστιανὸς ὀφείλει ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀνέχεται, ἀλλά καὶ νὰ ἀγαπάει τὰ μέλη ὁποιασδήποτε Ὁμολογίας ἢ θρησκείας»· αὐτὴ ἡ ἀγάπη τὸν ὁδηγεῖ νὰ ἐπισημαίνει «τὸ ποῦ σφάλλουν οἱ ἄλλοι» .

Ἡ ἀνοχή, λοιπόν, ποὺ ἐπιδιώκεται στοὺς κόλπους τῆς Οἰκουμ. Κίνησις  «δὲν εἶναι καθόλου χριστιανικὴ ἀρετή(…). Μέτρο ἐδῶ, καὶ ἀρετὴ χριστιανικὴ εἶναι ἡ ἀγάπη, μὲ τὴν ὁποία μόνο ὑπερβαίνεται τὸ μῖσος… Δυστυχῶς ὅμως γιὰ τὴν οἰκουμ. κίνηση, …ἡ ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελέση ἐπίτευγμά της, διότι ἡ ἀγάπη ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, γεννιέται μόνο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια» .

Ἂν ἐπιμείνουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι: μία ἀπὸ τὶς Ὁμολογίες, εἶναι σὰν νὰ υἱοθετοῦμε τὴν «περὶ Κλάδων»  θεωρία τῶν Προτεσταντῶν.

Στὸ τέλος αὐτῆς τῆς ἑνότητας ἂς ἐπισημανθεῖ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ὅτι μὲ τὴ συμμετοχή μας στὸ Π.Σ.Ε. καὶ τὶς συνεχεῖς ὑποχωρήσεις  στὰ πλαίσια τῶν Διαλόγων δὲν ἀποφύγαμε τὴν ἐξίσωση τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὶς διάφορες ὁμολογίες· αὐτοκαταργηθήκαμε στὴν πράξη ὡς ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ἐνσαρκώνει τὴ συνέχεια τῆς Μίας Ἐκκλησίας· ἐκχωρήσαμε τὴ μοναδικότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στην "σχισματικὴ καὶ αἱρετικὴ Ρώμη". Καὶ ἡ Ρώμη, δὲν χάνει εὐκαιρία νὰ διακηρύσσει καὶ νὰ ἐμπεδώνει στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη τὴν πίστη της, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία, ὅπως ἔγινε πρόσφατα (“Greek Canadian press”, Σεπ.-Ὀκτ. 2000) διὰ στόματος τοῦ Καρδινάλιου Ράτζινγκερ· ἐδήλωσε ὅτι «δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἔξω ἀπὸ τὴν ΡΚαθολικὴ Ἐκκλησία... Σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, ποὺ εἶναι διαφορετικὲς ἀπὸ τὴν Καθολική, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχη τὸ "καλὸ" ὡς "ὁδὸς σωτηρίας"», ἀλλὰ μόνο στὴν ΡΚαθολικὴ Ἐκκλησία διασφαλίζεται ἡ ἀναζήτηση τοῦ "καλοῦ" καὶ τοῦ "ἀληθινοῦ" .

Μέχρι τώρα αὐτὴ ἡ ἄποψη διεκινεῖτο κυρίως στοὺς Οἰκουμενικοὺς κύκλους. Τελευταῖα, -καὶ ἐδῶ εἶναι ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ὀδύνη μας- αὐτὴ τὴν "ἰδέα" ἀνέχονται ἢ καὶ ὑποστηρίζουν  ἕλληνες θεολόγοι καὶ ἱεράρχες.

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-