Πώς έκαναν διάλογο οι Πατέρες;

Ὅλα ὅσα στὶς προηγούμενες ἑνότητες ἐνδεικτικὰ ἀναφέρθηκαν, μᾶς κάνουν νὰ "ξανασκεφτοῦμε" τὸ Διάλογο, νὰ ἀναθεωρήσουμε τὸν πρῶτο ἐνθουσιασμό,  νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς ρίζες μας διερωτώμενοι: πῶς ἔκαναν τὸν Διάλογο οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Μιλοῦσαν καὶ ξαναμιλοῦσαν μὲ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι προσέρχονταν στὸ Διάλογο μὲ δόλο ἢ παγιωμένες τὶς ἀντιρρήσεις τους, μὲ ὁμάδες ποὺ παρέμεναν καὶ αὔξαναν καθημερινὰ τὶς αἱρέσεις τους; Δὲν εἶχε συμβουλέψει ὁ ἀπ. Παῦλος, ἐκφράζοντας σὲ τελικὴ ἀνάλυση καὶ τὸ σεβασμό στὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ…»;
Τί εἶναι, λοιπόν, αὐτοὶ οἱ διάλογοι; Ἔχουν πατερικὰ ἐρείσματα; Ἐκκινοῦν ἀπὸ γνήσιο ἱεραποστολικὸ ζῆλο; Πηγάζουν ἀπὸ διακριτικὴ καὶ ‘‘ἐν ἐπιγνώσει’’ ἀγάπη; Ἢ μήπως συμπορεύονται καὶ συναγωνίζονται σὲ ἐκκοσμίκευση τοὺς δυτικούς; Ἐκφράζουν ἐν ἐλευθερίᾳ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως ἢ εἶναι διαποτισμένοι ἀπὸ ἕνα ὑποσυνείδητο φόβο μειονεξίας καὶ ἀπιστίας;  Νὰ μερικὲς ἀπόψεις:

* «Ὀρθόδοξη ‘‘μαρτυρία’’ σημαίνει ἀκριβῶς κατάθεση ἐμπειρίας καὶ βεβαιότητος… Αὐτὰ ὅμως δὲν σημαίνουν προσφορὰ στὸν ἄλλον μὲ ἐξαναγκασμό, ...ὡς προκάλλυμα ἄλλων σκοπιμοτήτων, πολιτικῶν ἢ οἰκονομικῶν... Εἶναι καθοριστικὸ ὅτι στοὺς πρώτους αἰῶνες οἱ χριστιανοὶ μιλοῦσαν γιὰ ‘‘μαρτυρία’’, ‘‘μαρτύριο’’, …μὲ τίμημα ζωῆς, μὲ μαρτύριο» .

* «Ὁ διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς σχετικοποιεῖ τὴν εὐαγγ. ἀλήθειαν…Οἱ Ἀπόστολοι ἐκήρυττον εἰς τὰς συναγωγάς, ἀλλὰ Ἰ. Χριστὸν καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον, διὸ καὶ ἠκολούθουν διωγμοί...Οἱ προσευχόμενοι ἐν Ἀσσίζῃ Ὀρθόδοξοι διὰ τὴν εἰρήνην παρὰ τὸ πλευρὸν ἀκόμη καὶ εἰδωλολατρῶν καὶ μάγων, πῶς λησμονοῦν τὸ: ‘‘μὴ γίνεσθαι ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις... οὐ δύνασθαι τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων’’;» .
«...Ἀλλὰ μὲ τὴν ἴδια τὴ συμμετοχή τους σ’ αὐτὴν τὴν κίνηση, ποὺ περιλαμβάνει σταθερὰ κοινὴ προσευχὴ μ’ αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν λανθασμένα γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, λένε στοὺς αἱρετικοὺς ποὺ τοὺς κοιτοῦν: «Ἴσως αὐτὰ ποὺ λέτε νὰ εἶναι σωστά», ὅπως ἔκανε ὁ μαθητὴς τοῦ Ἁγ. Παϊσίου. Δὲν χρειάζεται τίποτε ἄλλο γιὰ νὰ χάσει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ• καὶ πόσο κόπο θὰ τοῦ στοιχίσει γιὰ νὰ τὴν ξανακερδίσει!» .
* «Ἐνώπιον τῶν Ἰουδαίων ἀρχόντων ὁδηγηθέντες οἱ Ἀπόστολοι ...αὐτὲς εἶναι οἱ ἀληθινὲς διαθρησκειακὲς συναντήσεις…, μὲ παρρησία τοὺς ἐπέκριναν… ‘‘οὐκ ἔστι ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία…’’ . «Κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο... μὲ παρρησία καὶ σαφήνεια ὁ Ἀπ. Παῦλος ὑπέστη ἀπεριγράπτους διωγμούς… Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη, καὶ ὄχι ἡ ἄλλη, ἡ ψευτοαγάπη τοῦ Σατανᾶ, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἀποκρύπτεις τὴν ἀλήθεια, ὥστε νὰ μὴ δυσαρεστεῖς καὶ νὰ καλοπερνᾶς» .
* «Ὄντως μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους συναντήθηκαν καὶ συζήτησαν μὲ Μουσουλμάνους. Οἱ συναντήσεις ὅμως αὐτὲς καὶ οἱ διάλογοι δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση… πρὸς ὅσα γίνονται σήμερα». Τότε γίνονταν «κατ’ ἀπαίτησιν τῶν Μουσουλμάνων κατακτητῶν, ὑπὸ συνθῆκες εἴτε ἐξορίας, εἴτε αἰχμαλωσίας, καὶ παρὰ ταῦτα ἔχουν ὡς στόχο ὄχι τὴν κοσμικὴ προσέγγιση καὶ εἰρήνη, ἀλλὰ τὴν μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὁδηγοῦν πολλὲς φορὲς στὸ μαρτύριο…» .
* Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν κάνουν διαλόγους, «ἀνασκευάζουν λεπτομερῶς ὅλες αὐτὲς τὶς πλᾶνες. Ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός… Ἀποδεικνύουν μὲ Γραφικὲς μαρτυρίες ὅτι ‘‘πάντες οἱ προφῆτες καὶ ὁ νόμος ἕως Ἰωάννου προεφήτευσαν’’… καὶ ἑπομένως ὁ Μωάμεθ δὲν εἶναι προφήτης» . «Ὁ Μωάμεθ δὲν κυρίευσε τὸν κόσμο μὲ τὴν δύναμή του, ἀλλὰ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Διαβόλου!» (Γρ. Παλαμᾶς) . Ἀλλὰ καὶ οἱ Νεομάρτυρες στὸ Διάλογο… θανάτου μὲ τοὺς Μουσουλμάνους «ἔδιναν ἀπεριφράστως τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντησι περὶ τῆς προφητικῆς ἰδιότητος τοῦ Μωάμεθ: ‘‘ἕνας εἶναι ὁ Θεός… ὁ δὲ Μωάμεθ,... ἦτο ἄνθρωπος θνητός…, καὶ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον δὲν ἔκαμε κανένα καλὸν ἔργον, ἀλλ’ οὔτε κανένα θαῦμα… ὡσὰν τοὺς ἄλλους προφῆτας τοῦ Θεοῦ» .
* «Ἂς ξαναδιαβάσουν τὸ Εὐαγγέλιο ἐπὶ τέλους μερικοὶ ποιμένες καὶ θεολόγοι» τὸ ὁποῖο «αἰωνίως θὰ συνιστᾶ στοὺς πιστούς: ‘‘Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε. Ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς’’ (Β΄ Ιω. 10-11)»  . Δὲν χαρακτηρίζουν οἱ Ὕμνοι τοὺς Ἰουδαίους «‘‘θεοκτόνους’’, ...‘‘κατάκριτο συναγωγή’’;  Δὲν τοὺς χαρακτήρισε ὁ Χριστὸς ‘‘γενεὰ ἄπιστο καὶ διεστραμμένη’’; Ποιὰ σχέση ἔχουν ὅλα αὐτά...ποὺ σταθερά…, μὲ θαυμαστὴ ἑνότητα πιστεύει…ἡ ἐκκλ., …πρὸς ὅσα καινοφανῆ… προβάλλουν οἱ…ὀπαδοὶ τοῦ διαθρησ. Οἰκουμενισμοῦ;».  Τελευταίως μάλιστα «ἔχουν προτείνει νὰ ἀπαλειφθοῦν ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ κείμενα…καὶ τὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια ὅσες φράσεις… ἐνοχλοῦν τοὺς ὀπαδοὺς τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Αὐτὸ σημαίνει νὰ καταργήσουμε τὸν Χριστό;» 
Ἡ πρόταση αὐτὴ στὴν Ἀμερικὴ εἶχε γίνει ἀπὸ τὸ 1972: «Ἕνα οἰκουμενιστικὸ γεγονὸς “χωρὶς προηγούμενο” συνέβη στὴ Ν. Ὑόρκη ὅπου σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχιεπ. Ἰάκωβο, γιὰ πρώτη φορά..., ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλ. συγκάλεσε ἐπίσημο θεολ. διάλογο μὲ τοὺς Ἑβραίους.  Σὲ δυὸ μέρες συζητήσεων ἐπιτεύχθησαν συγκεκριμένα ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν σχετικὰ μὲ τὰ συμπτώματα τῶν μελλοντικῶν “διαλόγων μὲ τὶς μὴ χριστιαν. θρησκεῖες”: οἱ ἕλληνες “θεολόγοι” συμφώνησαν “νὰ ἐπαναθεωρήσουν τὰ λειτουργικά...κείμενα, ὥστε νὰ βελτιώσουν (τὶς ἀρνητικές) ἀναφορὲς στοὺς Ἑβραίους”...Δὲν γίνεται ἀκόμα προφανέστερος ὁ σκοπὸς τοῦ “διαλόγου”; Ἡ Ὀρθοδοξία,  νὰ  “ἀναμορφωθεῖ” μὲ σκοπὸ νὰ γίνει  προσαρμόσιμη  στὶς θρησκεῖες αὐτοῦ  τοῦ κόσμου» .
* «Ὁ ἀποτροπιασμὸς τοῦ (Μ. Εὐγενικοῦ)  διὰ τὴν... στάσιν  τοῦ Πατριάρχου καὶ  τῶν λατινόφρονων... ἀντικατοπτρίζονται εἰς τοὺς ἀκόλουθους λόγους», ποὺ ὁδηγοῦν σὲ δυσάρεστες συγκρίσεις:  «Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ὅσον ἀπομακρύνομαι ἀπὸ τοῦτον (τὸν Πατριάρχην) καὶ ἀπὸ τοὺς τοιούτους (τοὺς Λατινόφρονας),  τοσοῦτον προσεγγίζω πρὸς τὸν Θεὸν  καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἁγίους, καὶ ὅσον περισσότερον χωρίζομαι ἀπ’ αὐτούς, τόσον περισσότερον ἑνοῦμαι μὲ τὴν ἀλήθειαν» .
* «Ἡ μεγαλύτερη ἀλλαγὴ θὰ ἔλθει στὸν κόσμο ὅταν οἱ χριστιανοὶ θὰ ζοῦμε, θὰ πράττουμε, θὰ ἀνταποκρινόμαστε στὴν ἀποστολή μας πορευόμενοι στὰ ἴχνη τοῦ Χριστοῦ» .

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-