Ο Διάλογος με τούς Αντιχαλκηδόνιους

Ἄλλος ἕνας διάλογος μετέωρος, εἶναι ἐκεῖνος μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους (Μονοφυσίτες), ποὺ δὲν ἀποδέχονται τίς, μετὰ τὴν Γ΄, Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ ἐδῶ, ὁ θεοφιλὴς πόθος γιὰ τὴν ἑνότητα ὑπεκινήθη ἀπὸ ἕναν ἐνθουσιασμό , ποὺ ὁδήγησε σὲ βεβιασμένες ἐνέργειες καὶ ἀντορθόδοξους χειρισμούς.  Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο διεξάγεται ἐκπλήσσει καὶ ἀνησυχεῖ.
Τὸ Πατριαρχεῖο Κων/λεως, ὑπὸ τὸν Ἀθηναγόρα, ἐκτιμοῦσε ὅτι οἱ διαφορές μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους «οὐκ εἰσὶ τοσοῦτον μεγάλαι, ὅσον συνήθως ὑπολαμ-βάνεται». Εἶναι κυρίως «λεκτικὲς καὶ φραστικὲς  παρανοήσεις» .  Σύμφωνα μὲ τὰ τότε λεγόμενα, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, φαίνεται πὼς ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὶς πλάνες τῶν προγόνων τους καὶ βρίσκονται «πολὺ  κοντὰ στὴν Ὀρθόδ. πίστι, οὕτως ὥστε ἡ διαφορά τους πρὸς ἐμᾶς νὰ θεωρῆται ἁπλῶς ζήτημα διαφορετικῆς γλωσσικῆς ἐκφράσεως–ὁρολογίας» . Ὅμως τὴν «ἱερὴ συγκίνηση» διαδέχτηκε ἡ ἔκπληξη καὶ ὁ φόβος, καθόσον διαπιστωνόταν ὅτι δὲν ἀνταποκρίνονται στὴν πραγματικότητα.   Ἂς δοῦμε κάποια στοιχεῖα:
 Στὴ Γενεύη (1970), ἔγινε  ἡ Γ´ ἀνεπίσημη Συνδιάσκεψη  Χαλκηδονίων (Ὀρθοδόξων)  καὶ Ἀντιχαλκηδονίων, ὑπὸ τὴν παρουσία «τοῦ καλβινιστὴ Γραμματέα τῆς Ἐπιτροπῆς Πίστεως καὶ Τάξεως τοῦ Π.Σ.Ε.». Σημαντικὴ ἡ διαπίστωση τοῦ Ρωμανίδη: «Ὁ ἀνεπίσημος διάλογος μὲ τοὺς
Ἀντιχαλκηδόνιους (Μονοφυσίτες) εἶχε ξεκινήση σὲ στέρεη βάση, ἀλλ’ ἀποπροσανατολίστηκε, ὅταν τὸ Π.Σ.Ε. ἄρχισε νὰ ἀναμιγνύεται μὲ τὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τοῦ διαλόγου, τὸν ὁποῖο μετέτρεψε σέ... ἔργο του, ποὺ ὑπηρετεῖ τοὺς δικούς του σκοπούς» .
Φαίνεται ὅτι «ὑπῆρχε σχέδιο ἀπὸ τὸ 1970» ποὺ προέβλεπε τὴν ἕνωση, ἀνεξάρτητα ἂν οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι θὰ ἀποδέχοντο ποτὲ τὴν Δ΄ Οἰκουμ. Σύνοδον. «Ἐπειδὴ γνωρίζομεν, ἑπομένως, ὅτι ἐν Γενεύῃ ὑπάρχει, σχέδιον μυστηριακῆς κοινωνίας καὶ ἑνώσεως ἄνευ τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ...δὲν νομίζω ὅτι συμφέρει νὰ ἀνοίξωμεν τὴν θύραν εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοιούτου σχεδίου διὰ οἱανδήποτε μυστηριακὴν κοινωνίαν» .
Μετὰ τὴν Β΄ Συνδιάσκεψιν  Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων ὁ Τρεμπέλας ἔγραφε: «Τὸ κακὸν προηγούμενον τῆς πραξικοπηματικῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων μεταξὺ Κων/λεως καὶ Ρώμης…, ἐνεθάρρυνεν εἰς τὴν ἐν ἔτῃ 1967 …Β΄ Συνδιάσκεψιν …τὸν Παῦλον Verghese νὰ προβῇ εἰς πρότασιν» ἄρσεως τῶν ἑκατέρωθεν ἀναθεμάτων. «Ὁ μητρ. Καλαβρίας Αἰμιλιανός, ἐνισχύων τὴν πρότασιν ταύτην, προσέθεσεν:  “Ἡ ἄρσις τοῦ ἀναθέματος θὰ ἐδημιούργει κατάλληλον κλῖμα διὰ τὸν διάλογον”.  Καὶ ὁ…Florovsky παρετήρησεν...: “Δὲν πρόκειται περὶ ἁπλοῦ τινος ἀναθέματος κανονικοῦ.  Ἡ περίπτωσις εἶναι πολὺ δυσκολωτέρα... ὅταν τὸ ἀνάθεμα εἶναι θεολογικόν”… Ἀλλὰ θὰ ἐτόλμων νὰ ἐρωτήσω, πῶς ἀναθέματα γενόμενα ὑπὸ Συνόδων Οἰκουμενικῶν, οὐχὶ μιᾶς, τῆς Τετάρτης, ἀλλὰ καὶ τῆς Πέμπτης καὶ τῆς Ἕκτης, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀρθοῦν ὑπὸ Συνόδων τοπικῶν, ἢ καὶ συμφωνίας τῶν Πατριαρχῶν, χωρὶς μάλιστα νὰ ἔχουν ἀρθῆ εἰς τὸ ἀκέραιον αἱ δογματικαὶ διαφοραί, αἱ προκαλέσασαι τὸ ἀνάθεμα;» .
Οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι ἐπέμεναν ἀνυποχώρητα καὶ «παντὶ σθένει» ἐπεδίωκαν...ἐπαναδιατύπωση στὸ Χριστολογικὸ δόγμα, ἀφοῦ δὲν τοὺς ἐκφράζει ἡ διατύπωση τῆς Δ΄ ἀλλὰ καὶ τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμ. Συνόδου. Γιὰ τοὺς Ὀρθόδοξους ὅμως, ὅτι διατυπώθηκε ἐν Ἁγ. Πνεύματι εἶναι τελεσίδικο καὶ ὑποχρεωτικό.  Κάθε ἀθέτηση τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων δὲν ταιριάζει γιὰ ὅποιον θέλει νὰ ἀνήκει στὸ σῶμα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλ.. Ὁρίζει ἡ ΣΤ΄ Οἰκουμενική: «ὁρίζομεν ἑτέραν πίστιν μηδενὶ ἐξεῖναι προφέρειν, ἢ γοῦν συγγράφειν, ἢ…διδάσκειν ἑτέρως•  τοὺς δὲ τολμῶντας …παραδιδόναι ἕτερον σύμβολον…ἢ καινοφωνίαν, ἤτοι λέξεως ἐφεύρεσιν, πρὸς ἀνατροπὴν εἰσάγειν τῶν νυνὶ παρ’ ἡμῶν διορισθέντων, τούτους… ἀναθεματίζεσθαι…» .
Μὲ αὐτὴ τὴ θέση, τῆς μὴ ἐπαναδιατυπώσεως τοῦ δόγματος, συμφωνοῦσε καὶ ὁ κατὰ τὸ 1971 Συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ διαλόγου Μητρ. Ἑλβετίας Δαμασκηνός. Χαρακτηριστικὰ τότε εἶχε πεῖ: «οὔτε νομίζω ὅτι πρέπει νὰ παρεκκλίνωμεν ἐκ τοῦ τῆς Χαλκηδόνος καὶ νὰ ἀναζητήσωμεν νέον, τρόπον τινὰ ἡρμηνευμένον ὅρον, ὁ ὁποῖος οὐδεμίαν πλευρὰν θὰ ὠφελήση» . Τὴν ἴδια θέση εἶχε καὶ ὁ Μητρ. Μύρων Χρυσόστομος, πρόεδρος τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς, ὁ ὁποῖος ἐτόνιζε «τὸ ἀνεπίτρεπτον καὶ ἀνωφελὲς τῆς…συντάξεως νέας χριστολογικῆς διατυπώσεως, νέας χριστολογικῆς formula, ἔξω ἢ ἔστω καὶ παραλλήλως πρὸς τὸν Ὅρον τῆς ἐν Χαλκηδόνι Συνόδου» ποὺ «διετύπωσεν  ὁριστικῶς  καὶ  ἀμετακινήτως  τὴν χριστολογικὴν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας…».  Καὶ κατέληγε θέτων τὸ ἐρώτημα: «Χάριν τῆς προωθήσεως τοῦ Διαλόγου… ἐπιτρέπεται “ἐλαστικότης” εἰς τὸ χριστολογικὸν δόγμα;» . Τὴν ἴδια ἀμετακίνητη ἄποψη εἶχε «μέχρι καὶ τὸ πρόσφατο παρελθὸν καὶ τὸ Οἰκουμ. Πατριαρχεῖο». Ἐθεωροῦσε ἀδιανόητη τὴν ἐπαναδιατύπωση τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος. «Ἔφθασε μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ ἐλέγξη μὲ αὐστηρότητα τὴν Ρκαθολικὴ Ἐκκλησία γιὰ τὴν τόλμη της νὰ συντάξη Νέα Κοινὴ Χριστολογικὴ Διακήρυξη μὲ τοὺς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου» τὸ 1973 .
Καὶ στὸ σημεῖο αὐτό, ἔχουμε μιὰ παραίτηση. Παραιτήθηκε ξαφνικὰ ὁ πρόεδρος τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς, Μητρ. Μύρων Χρυσόστομος, «ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐνδεχομένως θὰ στεκόταν ἐμπόδιο στὴν μεθόδευση τῶν Κοινῶν Δηλώσεων» μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων• Δηλώσεων ποὺ «ἀρνήθηκαν τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος!» . Ἡ παραίτηση ἔγινε γιὰ λόγους …ἴσως φόρτου ἐργασίας». Καὶ τώρα (1989) τὴν ὅλη εὐθύνη ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τοῦ Διαλόγου ἀνέλαβε ὁ Ἑλβετίας Δαμασκηνός. Ὡς ὁ κυρίως ὑπεύθυνος, «μέσα σὲ ἐλάχιστο χρονικὸ διάστημα» ἀλλάζει τακτική. Ἐκκίνησε τοὺς μηχανισμοὺς προσεγγίσεως ταχύτατα καὶ προώθησε τὴ λύση  τῆς  ἐπαναδιατυπώσεως τοῦ δόγματος,  τὴν ὁποία τὸ 1971 σαφῶς εἶχε ἀποδοκιμάσει!   Παρατηροῦμε δηλαδὴ πλήρη ὑποχώρηση καὶ ἀποδοχὴ τῆς θέσεως τῶν Ἀντιχαλκηδονίων (ἀλλὰ καὶ τῶν ΡΚαθολικῶν, ποὺ τὸ 1973 τὸ Πατριαρχεῖο εἶχε καυτηριάσει). Καὶ αὐτὴ ἡ νέα ὁρολογία χρησιμοποιεῖται, ὅπως ἀκριβῶς ἐφοβεῖτο ὁ Καρμίρης «κατὰ διφορούμενον τρόπον, πρὸς κάλυψιν πραγματικῆς ἀσυμφωνίας» . Πολλὲς φορὲς  (ὅπως στὸ διάλογο μὲ Ἀντιχαλκηδόνιους) «δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωσις ὅτι ὁ Θεολογικὸς  Διάλογος… μετατρέπεται σὲ μέθοδο παρακάμψεως θεμελιωδῶν δογματικῶν καὶ ἐκκλησιολογικῶν ἀρχῶν» .
Τὸ ὅτι οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι δὲν εἶχαν πρόθεση νὰ ἀρνηθοῦν τὰ πιστεύω τους, παρὰ τὴν ἐνθουσιωδῶς ἀφελῆ στάση τῶν ἡμετέρων, ἦταν λοιπὸν γνωστὸ ἐξ ἀρχῆς. Ἐβεβαίωνε ὁ  Ρωμανίδης: «Ἤδη μᾶς ἐδήλωσαν ἀπεριφράστως καὶ μάλιστα μᾶς προειδοποίησαν, πρὶν ἀρχίση ὁ ἐπίσημος διάλογος, πρῶτον ἐν Γενεύῃ τῷ 1970 καὶ δεύτερον ἐν Ἀδδίς - Ἀμπέμπα,  τῷ 1971,   ὅτι  ἀποκλείεται  νὰ  δεχθοῦν  τὴν Δ΄  Οἰκουμενικὴν  Σύνοδον   ὡς  βάσιν  τῆς  Ἑνώσεως» .
Κατὰ τὸν Μύρων Χρυσόστομο, ὁ Κόπτης Πατρ. Shenouda Γ΄ εἶχε κάνει τὴν παρακάτω «ἄκρως ἀνησυχητικὴ»  διατύπωση: «“Ὡς πρὸς τὰς Οἰκουμ. Συνόδους, ἀποδεχόμεθα ἐξ αὐτῶν τὰς τρεῖς πρώτας… Ἀρνούμεθα τὴν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος… Δύναμαι νὰ εἴπω τελείως ἀνοικτά, ὅτι ὅλαι αἱ Ἀνατολικαὶ Ἐκκλησίαι  δὲν δύνανται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος… Ἔχετε ἑπτὰ Οἰκουμενικὰς Συνόδους.   Ἐὰν σᾶς λείψῃ μία,  δὲν ἔχετε νὰ χάσετε  πολλὰ  πράγματα…”!  
Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ Διαλόγου –συνεχίζει– «ἴσως θὰ πρέπει νὰ εἴμεθα τόσον εἰλικρινεῖς, ὥστε νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι  ὄντως  ὑπάρχει  ἀδιέξοδον» .  Καὶ ὁ Μητρ. Περιστερίου Χρυσόστομος μᾶς πληροφορεῖ: «λέγει ἐπὶ λέξει ὁ Πατριάρχης Shenouda III:  “…Δὲν ἀποδεχόμεθα τὴν Δ΄ Οἰκουμ. Σύνοδον, ἀλλὰ δὲν ἀρνούμεθα τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὴν ἀποδέχονται. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει διὰ τοὺς Ἁγίους, ὅσους δὲν ἀποδεχόμεθα. Θὰ συνεχίσωμεν νὰ τοὺς ἀναγνωρίζομεν ὡς τοπικοὺς ἁγίους”» .  [Θὰ  μᾶς  κάνουν αὐτὴ  τὴ  χάρη! Καὶ τὸ σῶμα Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποία μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους θὰ συναποτελοῦμε, θὰ ἔχει ὡς μέλη της ἁγίους, ποὺ ἄλλοι θὰ τοὺς παραδέχονται  καὶ ἄλλοι θὰ τοὺς ἀνέχονται!]
Ἆραγε, πολιτικὲς σκοπιμότητες «προερχόμενες ἐκ κοινῶν ἑτεροθρήσκων ἐπιβουλῶν εἶναι αἰτία ἐπαρκὴς διὰ τὴν τοιαύτην ἀμφίβολον καὶ ἀμφίλογον ἕνωσιν;  Ἢ μήπως αἱ ἐκκλησιαστικαὶ ἑνοποιήσεις τύπου εἰρηνικῆς συνυπάρξεως προωθοῦνται διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ σχέδια πολιτικῶν ἑνοποιήσεων τοῦ αἰῶνος μας;...  Βλέπομεν εἰς τὸν μετὰ τῶν Ἀντιχαλκηδονίων διάλογον νὰ ἰσχύουν δύο βασικαὶ κατευθύνσεις, αἱ ὁποῖαι χαρακτηρίζουν καὶ τὸν μετὰ τῶν ΡΚαθολικῶν διάλογον. Ἤτοι: α) Ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἑτέρας αἱρετικῆς Ἐκκλησίας εἴτε ὡς “ἀδελφῆς” ἐκκλησίας εἴτε ὡς ὁμοτίμου “οἰκογενείας”, ἐπὶ παραιτήσει τῆς ἀξιώσεώς μας ὅτι ἡ Μία, Ἁγία...Ἐκκκλησία, εἶναι μόνο ἡ καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδ. Ἐκκλησία.  Καί, β) Ἡ ἐπίσπευσις τῆς ἑνώσεως παρακαμπτομένων τῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι εἴτε παρασιωπῶνται εἴτε καὶ ἐλαχιστοποιοῦνται» .
Ἔτσι, κάποιοι ἔχουν ξεκινήσει ἀγώνα δρόμου γιὰ τὴν ἐκποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας.  Προκειμένου νὰ ἐπιτευχθοῦν ἐγκόσμιες σκοπιμότητες, οἱ ἰδεολογικοὶ στόχοι τοῦ Π.Σ.Ε. γιὰ ἑνότητα, «σχεδιάζεται νὰ παρα-μερισθοῦν…4 ἀπὸ τὶς 7 Οἰκουμ. Συνόδους».  Αὐτὸ φαίνεται καὶ ἀπὸ τὰ ὅσα ἀπερίφραστα καὶ σαφῆ γράφει ὁ Ἑλβετίας Δαμασκηνός: «Πρῶτον: Ἀποκλεί-εται νὰ ἀναγνωρίσουν οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι τὶς Οἰκουμ. Συνόδους. Δεύτερον: Μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἔρθη ὡς φυσικὴ συνέπεια τῆς Ἑνώσεως. Μπορεῖ ὅμως καὶ  ὄχι. Ὁπότε; Τρίτον: Θὰ ἀξιολογηθῇ στὸ μέλλον! Ποιὸ μέλλον; Ἄγνωστο!  Ποὺ ἴσως καὶ νὰ σημαίνει ποτέ!… Ἄρα, 15 ὁλόκληρους αἰῶνες τὸ Ἅγ. Πνεῦμα εἶχε ἐγκαταλείψει τὴν Ἐκκλησία καὶ αὐτὴ εἶχε παραδοθῆ στὸ σατανικὸ πνεῦμα τοῦ μίσους...»
Καὶ ἀκόμη, ἂν ἡ ἔκφραση «ἐν δύο φύσεσι», ποὺ ἀρνοῦνται νὰ υἱοθετήσουν οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι, «δὲν ἦταν ἀπολύτως ἀναγκαία», θὰ ἔδειχναν τέτοια ἐπιμονὴ οἱ θεόπνευστοι  Πατέρες;  Θὰ τὴν ἠρνοῦντο τότε «καὶ θὰ ἐκέρδιζαν ἴσως μυριάδες αἱρετικούς; Ἀλλὰ δὲν τὴν ἀρνήθηκαν. Διότι θὰ εἶχαν ἀρνηθῆ ἔτσι τὴν ἴδια τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Κυρίου» .
Γράφει καὶ ὁ π. Θ. Ζήσης: «Ἡ παραμορφωτικὴ αὐτὴ τῶν πραγμάτων εἰκόνα κυκλοφοροῦσε κυριαρχικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῶν συνομιλιῶν, τόσο στὶς τέσσαρες ἀνεπίσημες συνδιασκέψεις Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων, ποὺ σημειωτέον ἔγιναν μὲ πρωτοβουλία τοῦ Π.Σ.Ε., ὅσο καὶ στὶς ἐπίσημες συναντήσεις τῆς Διορθοδόξου... Ἐπιτροπῆς. Ὑπῆρχαν καὶ …ἐκπρόσωποι ἐκκλησιῶν, ποὺ πίστευαν ὅτι ἡ “Ὀρθοδοξία” τῶν Ἀντιχαλκ. εἶναι ἀναμφίβολος» καὶ ἑπομένως «ἡ Ἐκκλησία βρισκόταν ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες σὲ πλάνη…Ἀσφαλῶς οἱ ἅγ. Πατέρες …δὲν εἶχαν λιγώτερη ἀγάπη...ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ὑπερμάχους τῆς ἑνώσεως• ἀντίθετα ἡ στάση τους ὀφειλόταν σὲ φροντίδα, ποιμαντικὴ καὶ παιδαγωγική, νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἐκτραπέντες τὸ λάθος καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν ὀρθὴ πίστη ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση σωτηρίας» .
Μιὰ ἄλλη τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους τοῦ Διαλόγου, εἶναι ἡ μυστικότης. Ἀντὶ νὰ ἐνημερώνουν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὅσο θὰ μποροῦσε νὰ καταλάβει, φαίνεται πὼς προτιμοῦν νὰ μὴ ἐνημερώνεται  καὶ νὰ μὴ γνωρίζει ὁ λαὸς  τὶς χριστολογικὲς διαφορές. Πῶς ὅμως ἔτσι, θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ παίξει τὸν ρόλο ποὺ ἡ Ὀρθόδ. ἐκκλησία τοῦ ἔχει ὁρίσει:  τοῦ φύλακα τῆς Παραδόσεως;   Γράφει, γενικὰ γιὰ τοὺς Διαλόγους ὁ Κ. Μανίκας: «Ἄμεση συνέπεια τῆς δομῆς αὐτῆς τοῦ διεξαγομένου σήμερα θεολ. διαλόγου (ὁ ὁποῖος ἔχει "χαρακτῆρα ἔντονα τεχνοκρατικὸ καὶ ἐλάχιστα ἢ καὶ καθόλου, ἐκκλησιαστικό") ἀποτελεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οὐσιαστικὰ κινδυνεύει νὰ χάσει τὴν ἀναφορὰ καὶ τὴ σύνδεσή του μὲ τὸ πλήρωμα τῶν διαλεγομένων Ἐκκλησιῶν, τὸ ὁποῖο οὔτε συμμετέχει σ' αὐτὸν ἐνεργά, οὔτε ἐνημερώνεται ὑπεύθυνα καὶ ἀντικειμενικά... » .
Εἶναι πρωτοφανὲς  δὲ γεγονὸς  γιὰ τὴν ἐποχὴ  τῆς  πληροφορικῆς (μιὰ ἀκόμη ἀποκαλυπτικὴ λεπτομέρεια τῶν μεθοδεύσεων τοῦ διαλόγου) «ὅτι τὰ ΠΡΑΚΤΙΚΑ τῶν συναντήσεων –ἂν ὑπάρχουν– δὲν δημοσιεύονται, ...γιὰ νὰ μὴ γίνουν ἀντιληπτὲς οἱ ὑποχωρήσεις καὶ οἱ συμβιβασμοὶ τῶν Ὀρθοδ. ἐκπροσώπων». Τὸ βεβαιώνει καὶ ὁ Μητρ. Πισιδίας Μεθόδιος: «Τώρα δὲν τολμοῦν νὰ δημοσιεύσουν τὰ πρακτικὰ τῶν συζητήσεων. Γιατί; Ὁ λόγος προφανής. Ἡ Κοινὴ Δήλωσις κλείνει πρὸς τὶς ἀπόψεις» τῶν Ἀντιχαλκηδονίων!
Ἡ Ἱ. Κοινότης τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἐνῶ θεωρεῖ σύμφωνη μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τὴ διαδικασία ἐκείνη,  κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ὑλοποίηση τῶν πορισμάτων τῶν διαφόρων ἐπιτροπῶν, θὰ γίνει ἀπὸ μιὰ εὐρεία Σύνοδο καὶ κατατοπισμένη καταλλήλως «θὰ ἀποδεχθῆ τὰς προτάσεις αὐτάς… ἡ συνείδησης τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας», ἐπισημαίνει πὼς αὐτὸ δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸ κείμενο τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ προτείνεται ἡ «ἄμεσος ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων καὶ ἡ ἕνωσις» .
 Ἔτσι, ἡ «πικρὴ πείρα ἀπὸ τοὺς...διαλόγους ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι καὶ σ’ αὐτὸν τὸν διάλογο ἡ θεολογικὴ προπαρασκευὴ τῶν μελῶν τῆς ὀρθοδ. ἀντιπροσωπείας δὲν ἦταν συλλογικὴ καὶ συστηματικὴ μὲ βάση τὶς πηγὲς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τὰ κείμενα τῶν συνόδων καὶ τῶν Πατέρων, ἀλλὰ προσωπική, κατὰ τὶς θεολογικές προτιμήσεις καὶ τάσεις κάθε μέλους  καὶ μὲ βάση τὴ σύγχρονη... νοθευμένη ἀπὸ τὸ οἰκουμενικὸ πνεῦμα βιβλιογραφία» .
Τελευταῖα, ὅπως ἀναφέρθηκε, νέοι ὅροι ἐφευρίσκονται, γιὰ νὰ  διατηρήσουν τὸν ἀποτυχόντα Διάλογο στὰ ἴδια πλαίσια.  Ἕνας ἀπ' αὐτοὺς εἶναι ὁ Διάλογος σὲ ἐπίπεδο “πνευματικότητας”, ποὺ ἔχει ὡς πρότυπο τὸν ἐκθεμελιωτικὸ γιὰ τὴν ὀρθόδ. πίστη  “διάλογο τῆς ἀγάπης” τοῦ Ἀθηναγόρα. «Τὸ ἀδιέξοδο, στὸ ὁποῖο πρόσφατα ὁδηγήθηκαν οἱ σχέσεις τῆς Ὀρθόδ. Ἐκκλησίας μὲ τὴν οἰκογένεια τῶν ἀρχαίων μή-Χαλκηδόνιων  Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν, παρὰ τὴν ἐπιτυχῆ(!) ἔκβαση τοῦ ἐπίσημου θεολογικοῦ διαλόγου, εἶναι χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς ἀναγκαιότητας ὕπαρξης διαλογου σὲ ἐπίπεδο “πνευματικότητας”, παράλληλα καὶ πάνω ἀπὸ κάθε ἐπίσημο θεολογικὸ διάλογο» . Ἀντὶ δηλ. νὰ συνετιστοῦμε (νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ μετάνοια) ἀπὸ τὴν ἀδιέξοδη μέχρι τώρα πορεία τοῦ διαλόγου, προσπαθοῦμε μὲ ἀλλαγὴ διαδικασιῶν καὶ μεθόδων τῆς ἴδιας ἀντιπατερικῆς ὑφῆς νὰ ἀποκρύψουμε τὴν ἀποτυχία, ἀποχαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα αὐθαίρετα – ἀτομικά,   ὅ,τι καὶ ὅσους "χαρακτήρισαν"  Οἰκουμενικὲς  Σύνοδοι.
Καὶ κάτι ἄλλο, ποὺ δημιουργεῖ θλίψη... Ἂν μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους ποὺ οἱ διαφορὲς καὶ οἱ δυσκολίες ἐκρίθηκαν ἀπὸ τοὺς  ἀρχιτέκτονες τοῦ Διαλόγου «ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἐλάσσονος σημασίας καὶ βαρύτητος, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ ἑνοῦντα τὰς δύο οἰκογενείας Ἐκκλησίας»,  ἂν μὲ αὐτοὺς δὲν μπορέσαμε νὰ τὰ βροῦμε, πόσο μᾶλλον μὲ τὶς ἄλλες αἱρέσεις, μὲ τὶς ὁποῖες ἔχουμε «πολλάς, μεγάλας καὶ ἐνίοτε ἀνυπερβλήτους δογματικὰς διαφοράς»; 
Μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ἀντιλαμβάνεται κανείς, πόσο διαβρωτικὸ τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας ρόλο ἔπαιξαν – κι' ἐδῶ– οἱ Διάλογοι καὶ γενικότερα τὸ Οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα.
«Πρόσφατα στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Θεσ/κης» ἐνεκρίθη διατριβὴ διὰ τῆς ὁποίας ἐγένετο «ἡ “ἐπιστημονικὴ” ἀνακήρυξη ὡς ὀρθοδόξου, τοῦ μονοφυσίτου αἱρετικοῦ Διοσκόρου» ,  τὸν ὁποῖον καταδίκασαν –γιὰ τὰ αἱρετικά του φρονήματα– οἱ μὴ ἔχοντες πανεπιστημιακὸ δίπλωμα, ἀλλὰ τὸν θεῖο φωτισμό,  Πατέρες. Καὶ ἡ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» τιτλοφορεῖ αὐτὴ τὴν ἐνέργεια ὡς «Νέα Μέθοδο γιὰ τὴν Ἕνωση μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους...». Καὶ ἐξηγεῖ:
 «Κατὰ τὴ διαδικασία κρίσεως τῆς διατριβῆς ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τὸν ὑποψήφιο...ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐγνώριζε τὴν ἀλήθεια, ὅτι δηλ. ὁ Διόσκορος δὲν ἦταν αἱρετικός, ἀλλὰ γιὰ λόγους ποιμαντικούς, γιὰ νὰ μὴ ἔλθει σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς φανατικοὺς πιστοὺς ἐξαπέλυσε ἐναντίον του τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα ἀναθέματα!». Θεωρεῖ δὲ ὅτι αὐτὴ του ἡ διατριβὴ «ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ ἀποκατάσταση τοῦ Διοσκόρου ἀπὸ μελλοντικὴ Σύνοδο τὴν ὁποία καὶ εὔχεται!  Μήπως καὶ αὐτὴ ἦτο καὶ ἡ σκοπιμότης ἐκπονήσεως τῆς διατριβῆς: Ἐκεῖ ποὺ τὸ θέμα τῆς ἑνώσεως μὲ τοὺς μονοφυσίτας δὲν προχωροῦσε» σκέφτηκαν κάποιοι, «νὰ “ξεπαγώσουν” τὴ διαδικασία ἑνώσεως παρουσιάζοντας τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως ὡς ὀρθόδοξους!» . (Πληροφορούμεθα δέ, ὅτι ἄλλη διατριβὴ "βαπτίζει" ὀρθόδοξο ἄλλο μονοφυσίτη αἱρεσιάρχη) .
Ἐπειδὴ αὐτὰ ἴσως δὲν πείθουν κάποιους γιὰ τὶς σκοπιμότητες ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν, θὰ ἀναφερθεῖ ἡ γνώμη θεολόγου «μὲ πολὺ μεγάλη συνεισφορὰ στὸν Διάλογο... ποὺ μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια» εἶχε τοποθετήσει «τὸ θέμα στὴ σωστή του θέση» λέγοντας: “Τὰ ἀναθέματα δὲν εἶναι ἁπλῆ προσωπικὴ ὑπόθεσις. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς, καθ’ ἣν ἀναθεματίσθησαν καὶ μάλιστα ὑπὸ Συνόδου Οἰκουμενικῆς, ἤτοι ἀλαθήτου ὀργάνου ἐκφράσεως τῆς Ἀληθείας..., διὰ νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Διοσκόρου, εὑρίσκονται εἰς σχέσιν ἐκκλησιολογικὴν πρὸς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἆρά γε τόσον σχετικὴ ἡ ἐκκλησιολογικὴ αὕτη σχέσις, ὥστε νὰ ἀλλοιοῦται ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην;”
Θὰ διερωτᾶται ἀσφαλῶς ὁ ἀναγνώστης (συνεχίζει ὁ συγγραφέας τοῦ ἐνημερωτικοῦ γιὰ τὸ διάλογο μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδόνιους βιβλίου), ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ θεολόγος, ποὺ τόσο σωστὰ τοποθετεῖ τὸ θέμα τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων. Ἂς μὴ ἐκπλαγῇ... ἂν πληροφορηθῇ ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ ἀνήκει σ’ αὐτὸν ποὺ τώρα πρωτοστατεῖ γιὰ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων, τὸν Πρόεδρο δηλαδὴ τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς...Μητροπολίτη Ἑλβετίας κ. Δαμασκηνό. Ἀλλά, Σεβασμιώτατε…, ἡ τοποθέτησή σας αὐτὴ “εἶναι ἆρα γε τόσον σχετικὴ …ὥστε νὰ ἀλλοιοῦται ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην;”… Θὰ προχωρήσετε λοιπὸν σὲ ἄρσι τοῦ ἀναθέματος τοῦ Διοσκόρου;  Καὶ τὸ ἀλάθητο τῆς Οἰκουμ. Συνόδου, τὸ ὁποῖο τότε ἐπικαλεσθήκατε, τί θὰ ἀπογίνη; Εἶναι καὶ αὐτὸ τόσο σχετικό, ὥστε νὰ ἀλλάζη “ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην;”» .
Ὅλα αὐτὰ εἶναι τὰ «σημεῖα»…προόδου τοῦ Διαλόγου!  Καὶ πιστεύω, ὅταν κάποιος εἰδικὸς προβῆ σὲ συστηματικὴ ἔρευνα τῶν παρασκηνίων τοῦ Διαλόγου, θὰ πέσουν πολλὰ προσωπεῖα, θὰ δοκιμάσουμε πολλὲς καὶ ὀδυνηρὲς ἐκπλήξεις. 

Kindly Bookmark this Post using your favorite Bookmarking service:
!-